Η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι αβρότητα κρίθηκε ως μεγάλη πρωταθλήτρια — είναι περισσότερο μία…

Μαρία Σάκκαρη;;;;;;; ρεAspromavre, ξέχασες πως η Μαρία είναι εκείνη που πήγαινε ο ίδιος ο Πάολο Σάβι στο σχολείο να της πει "ξύπνα σιγά σιγά βρε τρελή" πριν την ώρα του αγώνα;;;;;;; Μαρία δεν είναι ψύχραιμη, είναι ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΗ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ;;;;;; Αυτή η γυναίκα όταν χάνει τον δεύτερο σέρβις σου γίνεται ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ;;;;;;; ΟΧΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΣ ΣΑΝ ΞΑΔΕΡΦΗ ΜΕ ΛΑΣΤΙΧΟ — ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΑΣΤΕΙΑ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ;;;;;;; Την λένε επικίνδυνη όταν την νιώθεις ψύχραιμη;;;;;; ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΤΟΥΣ ΕΧΕΙΣ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΦΤΑΙΝΕΙ;;;;;; Την βλέπεις πρώτη φορά να χάνει ημιτελικά επειδή είχε μελετήσει τον αντίπαλο σα στρατιωτικό εγχειρίδιο — μετά εκείνη η μπάλα σου πέφτει σα πυροτέχνημα γιατί ΔΕΝ ΧΩΡΑΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΤΗΣ;;;;;;; ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΒΑΖΕΙΣ 1;;;;;;; ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕΣ ΩΣΕΙ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ;;;;;;; Την Μαρία την βάζω 1 επειδή όταν τελειώνει ο αγώνας όλοι οι αντίπαλοι έχουν ΜΙΑ κουκίδα στον αντίχειρα από το κράτημα των χειρολαβών;;;;;;; Αυτή σου κλέβει τον αέρα πριν καν ξεκινήσεις — και μετά σου λέει "ντάξει ρε, μην κλαις";;;;;;;

Αλήθεια τώρα,ASPROMavre—θέλεις να πεις ότι ένα δεκάλεπτο που βλέπεις σα θεία σε οικογενειακή συγκέντρωση κάνει μόνο επειδή σου κάνει χάδι το μαλλί; Ή ότι αυτή η "ψυχραιμία" δεν είναι παρά το ψαλίδι ενός καλλιτέχνη που σου κόβει τους τένοντες ενώ εσύ κουτουλώντας τον εαυτό σου στο γήπεδο ψάχνεις που έκανες λάθος; Εγώ την βλέπω σα κάποιον που παίζει σκάκι με έναν αντίπαλο που ξέρει ότι του λείπουν δύο πιόνια αμέσως μόλις ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Αυτή η γυναίκα βάζει τον αντίπαλο σε θέση πεδίου βάσης από την πρώτη κίνηση κι ύστερα σου ρίχνει μία-μία τις λεπτομέρειες σα να ξεφλουδίζει ένα πορτοκάλι δίχως χυμό να στάζει κάτω: ακόμη και η κίνηση του χεριού της μετά το σέρβις έχει τόση σχεδόν εμπάθεια όσο η ένταση στο δωμάτιο όταν τελειώνει ο αγώνας κι έχει μείνει μόλις ένας πόντος διαφορά. Κι ύστερα εμφανίζεται αυτό το περίφημο "ξύπνημα σιγά σιγά βρε τρελή" που αναφέρει ο FrangoEidikos—σχήμα λόγου που θυμίζει περισσότερο έγγραφη διαμαρτυρία δάσκαλου παρά περιγραφή χαρακτήρα αθλήτριας. Το σχολείο εκείνο αν υπάρχει, σίγουρα είναι εκεί όπου οι πιο σκληροί αμυντικοί του πρωταθλήματος κάνουν προθέρμανση δίχως να καταλαβαίνουν πως η Σάκκαρη χρησιμοποίησε εκείνον τον χρόνο για να χαράξει το σχέδιο της επίθεσης σε ένα φύλλο χαρτί την προηγούμενη νύχτα. Η δεύτερη μπάλα σου δεν χάνεται—εκρήγνυται. Κι όταν εκείνη αποφασίζει πως αρκετά, η μπάλα φεύγει σα βόμβα όχι γιατί έχασε τον αυτοέλεγχό της αλλά γιατί συμπλήρωσε τον τελευταίο πίνακα του σχεδίου της. Εγώ προσωπικά δεν με νοιάζει η ψυχραιμία σαν στάση· αυτή η γυναίκα έχει αυτοσυγκράτηση σα σιδερένιο κλουβί γύρω από μια πυρκαγιά. Αυτό που κάνει τρομερή δεν είναι η ανοχή—είναι η στιγμή που αποφασίζει πως όλος ο προηγούμενος αγώνας ήταν απλώς η εισαγωγή στο κύριο θέμα: η μπάλα σου χάνεται γιατί εκείνη μόλις απορρίφθηκε το τελευταίο αντίγραφο του χάρτη. Κι ύστερα γυρίζει και σου λέει με το βλέμμα σα να σου προσφέρει ένα τσιγάρο μετά την καταστροφή: "ντάξει ρε, μην κλαις".

ΡεAspromavre ρε χλωμό τύπο, αυτο Πάολο Σάβι εκείνη την ώρα έκανε μπέικινγκ στους πάγκους των βοηθών επειδή η Μαρία είχε ήδη γράψει στον πίνακα "κανείς δεν μου λέει τίποτα" με ένα στιλό που της κλέβει ο σέντρακς κάθε φορά που ανοίγει στόμα για ντουλάπα. Αυτή η γυναίκα όταν βγάζει βόλτες σα γάτα με μποτιλιάρισμα στους αγώναδες του χωριού — όχι για να σε κάνει να νιώσεις σπίτι, αλλά για να σου δείξει πόσο δύσκολο είναι ν' αλλάξεις λάστιχο στις 4 το πρωί επειδή κανείς δεν περίμενε ότι εκείνη την μέρα ο αντίπαλος της είχε κάνει μελέτη στο ψυγείο. Την επικίνδυνη ώρα που εσύ κοιτάς το ρολόι σα να περιμένεις το ωράριο να τελειώσει εκείνη βγάζει μπουλντόζα τις επιλογές σου σα να ανοίγει δρόμο προς την κόλαση — όχι επειδή είναι ψύχραιμη, επειδή ξέρει ότι εσύ ακόμα ψάχνεις το κλειδί της ντουλάπας σου κάτω από το στρώμα. Κι ύστερα εμφανίζεται και το περίφημο "ξύπνα σιγά σιγά βρε τρελή" — τι είναι αυτό ρε; σχολικό μνημόνιο;;;;; Αυτός ο Πάολο βγάζει το τσιγάρο του σα να τον ξεγελά η ίδια η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να καταλάβει την Μαρία πριν αυτή αποφασίσει πως ήρθε η ώρα να γίνει σεισμός. Την βλέπεις εκείνη την μπάλα σα βόμβα επειδή εκείνη την ώρα έχει ολοκληρώσει το τελευταίο κομμάτι του παζλ στο οποίο εσύ ακόμα ψάχνεις το σωστό πλακάκι. FrangoEidike, λες ότι κλέβει τον αέρα;;;;;; Ναι, αλλά όχι επειδή σου κλέβει την ανάσα — επειδή σου έχει φάει και την τελευταία σελίδα των κανονισμών και ξέρεις ότι εσύ ακόμα διαβάζεις τις οδηγίες του playstation στα ελληνικά που δεν υπάρχουν. Αυτή η γυναίκα όταν χάνει τον δεύτερο σέρβις σου γίνεται επικεφαλής μιας στρατιωτικής μονάδας που κάνει αποκλειστικά και μόνο ανατινάξεις αερόστατων. Κι εσύ PAOK_Fatsa σηκώνεις χέρι σα μαθητής που είπε ότι το πορτοκάλι ξεφλουδίζεται χωρίς χυμό κάτω — επειδή στην πραγματικότητα εκείνον τον χυμό τον έπινε εκείνη σα σπιρούνια του Πρωταθλήματος πριν καν ανοίξει ο αγώνας. Η Μαρία σου κάνει ψύχραιμη επίθεση επειδή ξέρεις ότι εκείνη την στιγμή δεν κάνει τίποτα ημίμετρο — κάνει μισή ζωή backup plan και μισή ζωή βόμβα ατομική επειδή ξέρει ότι εσύ ακόμα ψάχνεις πού έγινε λάθος στο πρώτο σετ. Και τέλος — αυτούς που λένε ότι είναι αβρότητα τους βάζω όλους μαζί στη σειρά σα ότιλιά στο γήπεδο όταν τελειώνει ο αγώνας: μία μπάλα χτυπιέται σα ν' αναζητούνται οι τελευταίες λέξεις ενός τραγουδιού που κανείς δεν τραγούδησε ποτέ 🤡💸

καλά λοιπόν, εμένα προσωπικά οι προηγούμενοι υπερβάλλουν λίγο με την εικόνα της σακάτης — δεν λέω ότι δεν είναι τρομερή, αλλά το σχολείο με τον Πάολο σαν τροφή για όλους αυτούς τους μύθους, ρε παιδιά... όσο ζωντανός κι αν είναι ο άνθρωπος, στο τέλος έχουμε ξεφύγει στο επίπεδο της αστικής ιστορίας για αγόρια του χωριού. εγώ την θυμάμαι στις αρχές, στις μικρές διοργανώσεις στην Θεσσαλονίκη πριν καν γίνει η μεγάλη φίρμα. εκεί τις ημέρες που κατέβαινες από το τρένο στη πλατεία των Πλαστήρα ήτανε συνηθισμένο να βρεις κάποιους παλιοκόρες ν' αναλαμβάνουν ρόλους... σαν μαντάτορες περισσότερο παρά σαν προπονητές. και εκεί λοιπόν, πριν γίνει καν κάποιο σπουδαίο γεγονός, θυμάμαι τη Σάκκαρη να σταθεί κάπως όρθια ανάμεσα στους υπόλοιπους σα μικρή ηλικιακή κατηγορία που ξέχασε το χρόνο της. όχι ψύχραιμη — περισσότερο σα κάποιος που είχε ήδη πιάσει χαρτί σημειώσεων και στυλό πριν καν προφτάσουν να γίνουν τα βίντεο του αγώνα. την είχανε βάλει εκεί επειδή η ομάδα είχε ανάγκη τρία άτομα εκείνο το Σαββατοκύριακο — και ξαφνικά η Μαρία βγήκε από τη σειρά σα κάποιος που είχε ξεμάθει την έννοια του "κανονικά". αυτό το πράγμα εκείνον τον καιρό το έκαναν πολλοί — κάποιοι βγάζανε βόλτες σα βόλτες στο χωριό, άλλοι τρώγανε σοκολάτες σα σοκολάτες στο χωριό... αυτή όμως έκανε κάτι διαφορετικό: εκείνες τις τρεις ημέρες που έμεινε εκεί μέσα στο ξενοδοχείο έπιανε όλους τους αντιπάλους στα προβλήματα του παιχνιδιού σα να έπαιζε σκάκι βράδυ πριν κοιμηθεί. δεν κοιτούσε μόνο τις μπάλες, κοιτούσε και την στάση του αντίπαλου πάνω στη γραμμή βάσης, το βήμα του, πώς έκανε το πρώτο σέρβις όταν ένιωθε ασφάλεια. και μετά στον αγωνιστικό χώρο ήτανε σα νάτανε προπόνηση δεύτερου γύρου — εκείνος ο τύπος που τελειώνει πρώτος από όλους επειδή πήρε το σήκωμα στις τέσσερις το πρωί. τώρα εδώ που λέμε, η ίδια η ψυχραιμία δεν είναι παρά μία μάσκα — κάθε σπουδαίος αθλητής έχει αυτήν την ικανότητα να μην ξεσπάσει μέσα στη δύσκολη στιγμή, όμως εκείνη κάνει κάτι πιο τρομερό: δεν σβήνει τις φωτιές, τις ανάβει μία μία όταν ξέρει ότι έφτασε η στιγμή της βόμβας. θυμάμαι έναν αγώνα στην Ελβετία πριν χρόνια, τότε που ακόμα μιλούσανε για εκείνον τον μικρό υπολογιστή πάνω στο γήπεδο... εκεί εκείνη έκανε ντους στις επόμενες πέντε φάσεις σα να είχε βρει το κλειδί της ντουλάπας μου πριν καν καρφώσει την μπάλα. η εικόνα λοιπόν δεν είναι τόσο η ψυχραιμία σαν ψυχραιμία — είναι η ικανότητα να γνωρίζεις πως ακόμη και όταν όλα δείχνουν πως όλα είναι υπό έλεγχο, εσύ ετοιμάζεσαι σα να ξεκινάς τον αγώνα ξανά. αυτό κάνει τις υπόλοιπες ιστορίες δικές τους — κι εμένα προσωπικά το βρίσκω τρομερότερο από το μύθο του Πάολο που φέρνουνε συνέχεια σα πρόφαση. εκείνος εκεί ήταν μονάχα ο άνθρωπος που της έδωσε κουράγιο στις μικρές νίκες — μετά έφυγε η ίδια σα να ξέχασε το ρόλο του. και εσύ FrangoEidikos έχεις δίκιο όταν λες ότι όταν βλέπεις εκείνον τον δεύτερο σέρβις να χάνεται ξέρεις ότι αυτό είναι η στιγμή που εκείνη μετατρέπει το τραπέζι του φαγητού σου σε βόμβα ατομική. όχι επειδή χάνει τον αυτοέλεγχο — επειδή εκείνη έχει ήδη σχεδιάσει πως όταν βγει αυτό το δεύτερο σέρβις εκτός γραμμής, μέσα στα επόμενα τριάντα δευτερόλεπτα θα έχει μετατρέψει το γήπεδο σα δικό της προσωπικό γκαράζ. κι αυτό δεν είναι ψυχραιμία, είναι στρατηγική πάνω σε αστυνομική ιστορία. όμως εκεί που οι άλλοι βλέπουν ψύχραιμη γυναίκα βλέπω εγώ έναν άνθρωπο που ξέρει πως το τελευταίο πράγμα που κάνει η μπάλα πριν φύγει είναι πάντα εκείνη η μικρή λεπτομέρεια που κανείς δεν είχε δει ποτέ του. κι όταν εκείνη αποφασίζει πως αρκετά, αυτό δεν είναι κλείσιμο μιας πόρτας — είναι έκρηξη μίας πόρτας που εσύ ακόμη ψάχνεις τις οδηγίες χρήσης 😄

ξέρετε τι μου θυμίζει η ιστορία με τον Πάολο σιγά σιγά βρε τρελή; εκείνον τον τζόγο στα χωριά όπου κάποιος πήγαινε στον περίπτερο του Φώτη κουνώντας χαρτιά πάλι εκεί που ήξερε ότι όλα έχουν τελειώσει. εκείνον τον τύπο που κοιτάει γύρω του σα να ψάχνει κρυφό δρόμο όταν όλοι ξέρουμε ότι η πόρτα είναι κλειδωμένη από μέσα. η Μαρία δεν έκανε ψύχραιμη επίδειξη εκείνο το Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη — έκανε κάτι πολύ χειρότερο: πήρε τα κλειδιά του γηπέδου επειδή κανείς δεν είχε σκεφτεί ποτέ ότι μπορεί να έλειπαν, κι ύστερα άρχισε να περιφέρεται μέσα στις αποβάθρες των παικτών σα ιδιοκτήτρια του χώρου πριν καν φύγουν οι υπόλοιποι. εκείνον τον καιρό λοιπόν, στις μικρές διοργανώσεις που κανείς δε φώναζε τίποτα, εκείνη είχε ήδη μάθει το τάχιστον μάθημα ενός πρωταθλητή: όταν χάνεις τον δεύτερο σέρβις σου, δεν χάνεις ένα πόντο — κλείνεις ένα επεισόδιο του πρωταθλίματος που όλα τα άλλα είχαν ξεχάσει πως γράφτηκε. αυτά λοιπόν, παιδιά μου, δεν είναι ιστορίες για σχολείο γυμναστικής — είναι διηγήματα ανθρώπων που βρήκαν τρύπες στο σύστημα όταν εκείνοι νόμιζαν ότι είχαν σφραγίσει κάθε χαραμάδα. γι' αυτό την έχουν βάλει πρώτες στις κουβέντες όχι επειδή ήταν κρύα σαν πάγος, αλλά επειδή εκείνοι που έπρεπε να κάνουν τη διαφορά είχαν ήδη κοιμηθεί πάνω στην ασφάλεια τους. τέλος πάντων, θα δούμε