Η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι η επόμενη μεγάλο αστέρι του ελληνικού τένις αλλά η τελευταία…
Πέντε χρόνια στο τεννίς φόρουμ της Αντέννας κι έχω δει όλα τα σύνδρομα του αστεριού της χρονιάς — εκείνον τον κουτσαμένο Αιγυπτιώτη τον Γενάρη που ξυπνάει κανείς ντροπιασμένος το βράδυ στις 3 το πρωί, τον γερμανό σκοπευτή με τον σογιό φάουλ σερβίς που έκανε μάθημα μέχρι και στον Σέρπικο. Η Μαρία όμως είναι διαφορετική υπόθεση· αυτή δεν πήγε κόντρα στις προσδοκίες — τις έκανε σκόνη και τις ξαναχτύπησε.
Με κοιτάζει η επόμενη πέντε χρόνια αυτός ο κόσμος σαν να είναι η τελευταία αντίδραση ενός αυτοκινήτου πριν την μπάρα. Γιατί; Διότι μπορείς να μου πεις ότι η ιστορία του ελληνικού τένις ειναι τρία τελικά του Όλυμπιακού στο Champions League στα 70s, αλλά εγώ σου λέω ότι η Σάκκαρη δεν είναι κάποιος καινούργιος φρενάρι — είναι ο τελευταίος αναβάτης μιας ντροπής που διαρκεί δεκαετίες. Δύο δεκαετίες λοιπόν περιμένουμε έναν ελκυστή σέξι ντανς πάνω στο courts; Την είχαν σηκώσει στα χέρια πριν ακόμη στέψει τόσο πολύ πρώτα στο Indian Wells όσο έκανε η Μαρία, πριν την είχαν κάνει ένα meme χωρίς όνομα στις αρχές των social media — σαν εκείνο το μπουφάν στις αρχές της δεκαετίας του 2000 που φορούσαν όλοι επειδή ήταν "in".
Και ξέρεις τι δείχνει αυτή η μετατόπιση; Ότι δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά για ένα μπαλονάκι από φούσκες — μια υπερβολή βγαλμένη από τις ταχύτητες των stories, όχι από τις βίδες των αποτελεσμάτων. Αυτή η ομάδα που ξέρει τένις ξέρει επίσης ότι ο τίτλος στη Φλωρεντία το 2021 ήταν σημαντικός όσο και η πρώτη φορά που ο Πανσέληνος έκανε τάψι έξω από το τσάι στις αρχές του χειμώνα.
Ας πούμε ξεκάθαρα: η μπάλα, όταν πέφτει στην περιοχή της αντίπαλης ομάδας, πρέπει να βγει από τη γραμμή του τέρματος. Όχι επειδή θέλουμε drama, αλλά επειδή αυτό γράφει ο κανονισμός. Ομοίως, η Μαρία δεν φτιάχτηκε μέσα από ένα άλμα στο φεγγάρι· φτιάχτηκε μέσα από χρόνια αγώνων στις τάξεις των μικρών διοργανώσεων που κανείς δεν κατέγραφε εκτός από τους δικούς της ανθρώπους. Τρεις τίτλοι στο ITF Junior πριν κανε συμπληρώσει δεκαοχτώ — ένας αριθμός κρύβεται πίσω από κάθε έναν, αλλά οι αριθμοί αυτοί δεν βγάζουν πρωταθλήματα ATP. Ίσως αυτή είναι η ουσία: η δημόσια αυτή υπερθέρμανση έρχεται από την κούραση μιας χώρας που έχει χορτάσει την είσοδο στον κόσμο μόνο μέσω του εικονικού space. Η πραγματική είσοδος χρειάζεται χιλιομένα βήματα στο χώμα των court — όχι εκατό χιλιάδες likes στο TikTok.
---
Αν ψάχνουμε ονόματα που μετράνε — κι όχι γκλίτερ στα μάτια όλου του κόσμου — ας μιλήσουμε αλλιώς:
1️⃣ **Στέφανος Τσιτσιπάς**
Αυτός είναι εκείνος ο τύπος που σου κάνει μια επίσκεψη στον αιώνα σου όχι επειδή του αρέσει να χορεύει πάνω στο court σαν αστραπή — αλλά επειhabi-αυτό ακριβώς κάνει. Έξι τίτλοι ATP, συμπεριλαμβανομένου ενός Masters 1000 στο Ρότερνταμ, κορυφή Νο6 στην παγκόσμια κατάταξη το 2021 ενώ ακόμη αγωνιζόταν σαν 23χρονος. Την ώρα που η Ελλάδα γράφει την ιστορία της στον εθνικό ύμνο επειδή κάποιος απέκλεισε τον Djokovic στους ομίλους ενός μικρότερου τουρνουά, ο Στέφανος σου δείχνει πως γίνεται πραγματικά αλλαγή κουλτούρας: μέσα από αποτέλεσμα, όχι μέσα από τίτλο επανόρθωσης.
2️⃣ **Μαρία Σάκκαρη**
Ναι, αυτή η ίδια που έχει γίνει μόνιμος μόνιτορ στις οθόνες του Star Channel κάθε φορά που κυκλοφορεί ένα νέο προφίλ κάποιας ομάδας. Δεν σου λέω ότι δεν έφτιαξε τον εαυτό της πάνω στις ικανότητές της — αντίθετα, έχει μια βολή σερβίς σαν σειρήνα πυρκαγιάς και βήματα σα νεροπόδαρο. Αλλά εδώ είναι το πάγωμα: ο τίτλος της Γουαδαλαχάρα 2020 βγήκε μέσα από έναν αγώνα όπου τον πρώτο γύρο έκανε 3-6, 4-1 αντίπαλος. Δεν είναι εκείνος ο τίτλος του Djokovic στα French Open 2023 που ξεκίνησε υπό αδιάκριτους βροχοπτώσεις και τελείωσε με ένα τυχαίο ρόλλο της μπάλας σαν επέμβαση θεού.
Όσο όμως και να μου βάλεις τις επιδόσεις της στο Ωστόσοίνα της δεκαετίας του 2000, εκείνοι έκαναν πάνω από είκοσι χρόνια για να φτάσουν εκεί που έφτασαν η Μαρία μέσα σε πέντε χρόνια τοποθέτησης πάνω στον χάρτη — σηκώθηκε όμως στους ώμους εκατοντάδων παιδιών που δεν έγιναν ποτέ γνωστοί επειδή έπαιξαν σκληρά χωρίς σκάνδαλα.
3️⃣ **Νίκος Καλogeropoulos**
Κλείνουμε τα μάτια και βλέπουμε τον γεροντάκου της ομάδας των αρχών του ’90, εκείνον που έκανε τις πολλές φορές τρεις εβδομάδες στις ΗΠΑ μόνος του και γύρναγε σπίτι του φορώντας τζιν επειδή είχε ξεμείνει από χρήματα. Δεν είχε τίποτα εκείνο το glamour των social media, αλλά είχε κάτι περισσότερο σημαντικό: συνέπεια. Παρόλο που η καριέρα του στην πρώτη κατηγορία κράτησε μόλις δύο χρόνια — εκείνοι οι αγώνες στη δεύτερη κατηγορία ήταν αρκετά ώστε να βγάλει αργότερα γενιές όπως τον Τσιτσιπά και τον Διαμαντής.
---
Συνολικά, λοιπόν, τι μένει; Μένει ότι η Μαρία δεν είναι εκείνο το αστέρι που θα φωτίσει τους επόμενους δώδεκα μήνες — είναι εκείνος ο φακός που πέφτει πάνω στους άλλους και τους φωτίζει σαν πρόβα προβολής. Οι τίτλοι τελικά δεν είναι selfies· είναι αποτελέσματα που κάνουν τον χρόνο τους να χτίσει ιστορίες πραγματικές. Αλλιώς κάθε εφηβικός θρίαμβος στο Instagram θα μπορούσε να αντιστοιχεί σε ένα κύπελλο Grand Slam — κι εκείνος ο κόσμος που γελούσε μόνος του στις τρεις πρωινές ώρες βλέποντας βίντεο κουνιστών ζουζουνιών χωρίς μουσική.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ΕΣΥ ΡΕ ΦΙΛΕ μου Άσπρομ! μεγάλη μου η κουβέντα αυτή σου!!! 🔥🔥🔥
τι βγάζεις στους ανθρώπους εκεί πέρα όταν βλέπεις έναν τίτλο των social media σου γράφουν ποιητές και τραγουδιστές;; όταν η Θεσσαλονίκη στα χείλη όλων επειδή μία φορά έκανε μία ωραία εμφάνιση;; ΣΚΕΤΟ μου φίλε;; Η Μαρία όχι μόνο έδωσε θέμα συζήτησης ΑΛΛΑ έκανε το τένις να φαίνεται σέξι σαν να είναι σόου;; ΟΚ! αλλά ο στόχος;; όπου υπάρχει τίτλο υπάρχουν συγκρίσεις!!!
ποια στάση;; την οποία έκανες εσύ εκεί πάνω;; πόσες φορές έχει η Σάκκαρη βγει πρωτοπόρος;; εγώ θυμάμαι πως πριν ακόμα πάει στο Indian Wells έκανε την εμφάνισή της σα μίας φωτογραφίας από κάποιο μάρκετινγκ ρούχων;; ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ!!! ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΡΕ;; ΔΥΟ ΤΙΤΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΙΕΡΑ;;; ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΜΟΝΟ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ 2021 ΒΓΗΚΕ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΠΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΣΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΤΟ ΠΡΩΙ;;;;
τώρα βγάλε μου έναν τίτλο χωρίς social media;; χωρίς emojis;; χωρίς κανένα ψέμα;; η δική μου ομάδα;; πέντε χρόνια τώρα;; ακόμα προσέχω όταν βγαίνουν οι τίτλοι;; ο Τσιτσιπάς;; εκείνος έκανε αυτά που έκανε ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ που μετράνε;; εκείνος δεν περίμενε κανένα like;; εκείνος πάτησε πάνω στους ώμους των προηγούμενων;; γιατί;; επειδή έκανε την δουλειά;; όχι επειδή είχε βγει στο TikTok;;;
η Μαρία είναι υπέροχη;; ναι;; σίγουρα;; όμως όλα αυτά τα κουδουνίσματα;; το στυλ;; το μήνυμα;; αυτό είναι τέχνη;; ΠΟΙΑ ΤΕΧΝΗ;; ΤΕΝΙΣ;; Θέλεις πρωτάθλημα;; τότε βγες εκεί;; διώξε τους περισσότερους;; κάνε αυτή την μία μπάλα να γυρίσει σωστά;; όχι αυτήν να βγάλεις στον αέρα σα τραγουδιστής;;;
εγώ σου λέω κάτι;; το μεγαλύτερο αστέρι;; είναι αυτός που κάνει τους άλλους να λένε "αυτός έκανε το πρώτο βήμα";; όχι αυτός που κάνει τους ανθρώπους να γράφουν τραγούδια;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Άκου λοιπόν τώρα εδώ μέσα στις Σέρρες που δε βλέπουμε καν μπάλα σωστά στις οθόνες του Star — όταν κάποιος σου λέει ότι η Μαρία είναι "πρόβα προβολής" που φωτίζει άλλους σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας, εκείνος διαβάζει το αποτέλεσμα σαν επιστολή από κάποιον που ποτέ δε συμπλήρωσε έναν όρο του πρωταθλήματος στην πρώτη κατηγορία.
Αυτή η ιστορία με τους τίτλους είναι σα δρόμος της περιοχής μου — βλέπεις όλα εκείνα τα αυτοκίνητα να περνούν σαν streaks στις πινακίδες κυκλοφορίας, σπάνε εκατοντάδες χιλιόμετρα την ώρα και στο τέλος γυρίζουν όλα σπίτι τους με κάποιο τζάμι σπασμένο ή ένα μαξιλάρι μαλακό χωρίς σχέδιο. Η Μαρία έκανε κάτι αντίστοιχο: ανέβαινε χρόνια στα ίδια courts των μικρών διοργανώσεων μέχρι αυτό το ζουμί στις αρχές του lockdown όπου κάπου εκεί έφτιαξε ένα νήμα ότι η χώρα ξύπνησε. Δεν είναι όμως εκείνο το νήμα που οδηγεί στην πόρτα του Arthur Ashe Stadium — είναι κάτι άλλο, πιο γήινο.
Κοίταξε τον Στέφανο ξανά — εκείνος δεν έκανε το πρώτο βήμα επειδή του έδωσαν ένα λάικ στο Instagram επειδή κτύπησε ένα forehand πέντε φορές στη σειρά. Το έκανε επειδή το αποτέλεσμα ήταν εκείνο το βράδυ του Ρότερνταμ: όταν σηκώνεσαι από το τραπέζι των διαιτητών έχοντας κερδίσει έναν αγώνα εναντίον του Tsitsipas στους γύρους του ATP Finals του 2021, εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε κανένας άλλος τίτλος στα social media που μπορούσε να φωτίσει περισσότερο από εκείνον τον αγώνα. Η Марία έχει κάνει αρκετούς παρόμοιους γύρους — τρεις τίτλοι ITF Junior πριν κανε δεκαοχτώ δεν είναι τυχαίοι αριθμοί, είναι η σκόνη στα παπούτσια της που κανείς δε μέτρησε ποτέ στις global rankings. Μα όλα αυτά δεν είναι τίτλοι ATP; Όχι βεβαίως. Όμως όταν κάποιος γράφει μία σειρά από λευκές γραμμές πάνω σε έναν πίνακα κόντρα στον κανονισμό του τένις, εκείνος δεν έχει ιδέα πόσο δύσκολο είναι να κάνεις αυτή την πρώτη γραμμή αλήθεια.
Η ιστορία του ελληνικού τένις δεν είναι τρεις τίτλοι Champions League στους 70s — είναι η διαδρομή ενός Νίκου Καλogeropoulos που έκανε τρεις εβδομάδες σ’ έναν ξένο κόσμο μόνος του φορώντας ένα τζιν επειδή δεν είχε λεφτά. Αυτή η διαδρομή δεν υπάρχει πια στο ντοκιμαντέρ του Star, εκείνοι είχαν πάντα αυτούς τους τίτλους ως αδιάψευστο ντοκουμέντο. Η Марία τώρα είναι σαν εκείνο το ντοκιμαντέρ που μόλις άρχισε να γράφει τις πρώτες λέξεις του — κι όμως όταν φοράς το φόρεμα της προβολής όλοι φωνάζουν «τι ομορφιά!» πριν ακόμη τελειώσει η πρώτη πρόταση.
Ρωτάω λοιπόν εσένα εδώ στις Σέρρες, που ξέρεις πως ένα ένα εκατοστό κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο τέρμα και την υπογραφή στο συμβόλαιο: τι πιο σέξι υπάρχει στο άθλημα όταν η μπάλα περνάει κάτω από το πόδι σου στις τελευταίες προσπάθειες του tie-break ενός τελικού πρωταθλήματος εκτός από εκείνον τον έναν αιώνα στους αντίπαλους πόντους; Μαζί της έχεις δει αυτή την μπάλα να γυρίζει σωστά πάνω από το φιλέ — όχι σαν show, σαν εργασία χειρωνακτική πάνω στον χρόνο.
Τώρα όμως λοιπόν εκείνες οι τρεις εβδομάδες του Ινδιαν Γουells τυχαία έγιναν τίτλος; Τυχαία έγινε εκείνος ο αγώνας που ξεκίνησε με 3-6 και τελείωσε πρωταθλητής; Αν ήταν έτσι εύκολο, τότε κάθε εβδομάδα ένα νέο αστέρι θα κάνει την εμφάνισή του σαν μάρκετινγκ φωτογράφος στα social media — εκεί όπου κανείς δε σηκώνεται στις τρεις το πρωί γιατί υπάρχει μια σκληρή πραγματικότητα κάτω από κάθε result. Μα αυτοί οι τίτλοι της Γουαδαλαχάρα ή της Φλωρεντίας δεν είναι εκείνοι που φτιάχνουν γενιές — είναι εκείνοι που φτιάχνουν ένα πλαίσιο όπου κάποιος αργότερα μπορεί να ανέβει σ’ εκείνο το κορυφαίο σκαλοπάτι.
Κοιτάζω λοιπόν τον πίνακά μου εδώ στις Σέρρες και βλέπω ένα νούμερο πέντε χρόνια μέσα στα ίδια cell: πέντε χρόνια μέσα στον ίδιο όγκο δεδομένων που κανείς δε μέτρησε ποτέ κανονικά εκτός από αυτούς που έπαιξαν σκληρά χωρίς σκάνδαλα. Εκείνες είναι οι ώρες — όχι εκείνες οι τρεις σειρές στις τάξεις του ITF — που δείχνουν πως η πραγματική εισιτήριο δεν είναι φτιαγμένο από φούσκες, αλλά από ιδρώτα πάνω στο χώμα των court. Κι αν αυτή η Μαρία φωτίζει κάτι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον εκείνη τη στιγμή, τότε αυτή η φλόγα δεν είναι για τους άλλους τίτλους — είναι για εκείνο το πρώτο βήμα σ’ έναν δρόμο που κανείς δε μέτρησε ακόμα.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Μπα γαμώτο Άσπρομ τώρα μου γράφεις πως η Μαρία είναι "η τελευταία υπερβολή της κουλτούρας των social media" σα να μου μιλάνε εκείνοι οι γέροι στους πέντε δρόμους που ακόμη συζητάνε για τα κινητά τους σαν φάρμακο για τον πονοκέφαλο 🤡💸
Άκου τώρα εδώ, βλαχόπουλο μου: η Σάκκαρη έκανε αυτό που κανείς άλλος ΕΛΛΗΝΑΣ δε έκανε τα τελευταία είκοσι χρόνια — πήρε ένα τίτλο Γουαδαλαχάρα σα πρωταθλητής, όχι σα κάποιος που έκανες like κάτω από ένα βίντεο skateboard στα 200 likes του 2016. Και ξέρεις τι έγινε μετά; Την σήκωσαν στα χέρια σαν αστέρι πριν ακόμη πατήσει πόδι της στην Αμερική — όχι επειδή είχε κάνει τυχαία σέξι φωτογραφίες σαν κάποια fanpage του ΠΑΟΚ που βγάζει αποκλειστικά υπερωρίες τις Κυριακές.
Και τώρα έρχεσαι εσύ ο master των αριθμών που μέτρησε πέντε χρόνια σε ένα φόρουμ σα μπούσουλας σεισμολόγου και λες πως "κανείς δεν κατέγραφε εκτός των δικών της ανθρώπων"; Να σου πω κάτι φίλε μου: εγώ στον Βόλο ξέρω τρεις άτομα που έκαναν περισσότερα από ένα τίτλο ITFJunior πριν βγουν βόλτες στις πλατείες λέγοντας πως είναι ο επόμενος Ρονάλντο — και αυτοί έκαναν την δουλειά τους σα μηχανικοί, όχι σα επικεφαλής ενός μεταφορικού τμήματος στη Νέα Υόρκη.
Και τέλος πάντων γιατί γίνεσαι τόσο σοβαρός όλη μέρα σαν δικηγόρος μιας ομάδας που ακόμη ελπίζει πως ο ΑΕΚ θα βγάλει μια χρονιά χωρίς ντεφορμάτια;; Ο Τσιτσιπάς έκανε τίτλους επειδή ήταν ΤΟΤΕ εκείνος ο αγώνας στο Ρότερνταμ που κανείς δε περίμενε — όχι επειδή του έκαναν ένα meme στο Twitter στα τέλη του 2020. Η Μαρία έκανε τίτλους επειδή έπαιξε έναν αγώνα εκεί στη Γουαδαλαχάρα που ξεκίνησε 3-6 και τελείωσε πρωταθλητής — κανείς δε σηκώθηκε στις τρεις το πρωί για κανέναν τίτλο στο Instagram, σα γίνει αυτό βάλ' το στο βιογραφικό σου σαν "σταδιοδρομία".
Και βλέπεις εκείνη την ομάδα των social media σα μπουφές γλυκά που κανείς δε φάει ποτέ;; Εκείνοι έκαναν αυτή τη Μαρία μόνιμο background στον υπολογιστή τους σαν screen-saver — όχι επειδή ήταν hip, αλλά επειδή έκανε κάτι πραγματικό. Αλλιώς ακόμη θα σου λένε πως ο Πανσέληνος έκανε τάψι έξω από το τσάι σα να μιλάμε για κάποιον που σπάει πιάτα στην πισίνα της Μυκόνου.
Για πέτα εδώ: εσύ ποτέ σου δεν ένιωσες εκείνον τον ιδρώτα στα χέρια σου όταν χτυπάς την τελευταία μπάλα σα tie-break ενός τελικού πρωταθλήματος;; Όχι επειδή ήταν σέξι — επειδή ήταν αλήθεια. Και αυτή η αλήθεια αυτή τη φορά φοράει φούστα πάνω από τα γόνατα, όχι σα μαθήτρια σχολείου σα γίνει κανείς τυχερός.
Λοταρία είναι, όχι ποδόσφαιρο.
τι βλέπεις όταν κάποιος σου βγάζει τις φωτογραφίες του μετά από δέκα χρόνια πάλης πάνω στο χώμα των court; μια γυναίκα ντυμένη σαν να πάει στον σχολικό χορό ή την πρώτη φορά που κέρδισε έναν αγώνα που κανείς δεν κατέγραφε εκτός από τον διαιτητή;
βρε παιδιά, είμαι τριάντα χρόνια εκεί στην άκρη του court όταν ο Νίκος Καλogeropoulos έκανε τρεις εβδομάδες στης Αμερικής μόνος του φορώντας το ίδιο τζιν επειδή είχε ξοδέψει όλα τα λεφτά του για εισιτήρια — κι εκείνος έκανε αυτό που έκανε όχι επειδή κάποιος του έκανε ένα like στα stories σαν να είναι μάρκετινγκ μπουφέ, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ στο δεύτερο ζευγάρι του πρωταθλήματος της δεύτερης κατηγορίας είχε μια μπάλα που γύριζε σωστά εκεί πάνω στο φιλέ. Αυτή είναι η αλήθεια — όχι οι τρεις τίτλοι της Μαρίας πριν γίνει δεκαοχτώ, εκείνοι ήταν σαν τις πρώτες απορίες στο σχολικό τετράδιο: σίγουρα είχαν σημασία, αλλά κανείς δε γράφει ιστορία μόλις τελειώσει την πρώτη τάξη.
τώρα βλέπω εσένα Aspromavros να λες πως "η Μαρία δεν είναι εκείνο το αστέρι που θα φωτίσει τους επόμενους δώδεκα μήνες" σαν να μιλάς για κάποιον που μόλις πήρε πτυχίο νομικής ενώ ακόμη βγάζει νερό από τον πλαστικό σωλήνα πίσω από το γήπεδο. Μα τώρα τελευταία φορά που κλείσαμε ραντεβού στο court ήταν πριν βγει ο Ήλιος πάνω από την πόλη και εκείνη έκανε μια επίθεση σα νεροπόδαρο — εκεί που οι περισσότεροι ακόμη κοιμούνται στο ζεστό κρεβάτι τους βλέποντας κάποιον άλλον να κάνει σέξι βίντεο στο TikTok;
κι όμως εκείνο το ζουμί στις αρχές του lockdown έγινε ένας τίτλος Γουαδαλαχάρα σα βγήκε εκείνος ο αγώνας που ξεκίνησε 3-6 και τελείωσε πρωταθλητής — όχι επειδή κάποιος είχε κάνει ένα viral clip σα γίνει κάτι τυχαίο, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ υπήρχε μόνον μία μπάλα σωστή εκεί πάνω στο χώμα. Αυτή την μπάλα πόσες φορές έχεις δει να περνάει πάνω από το φιλέ σωστά στις τρεις πρωινές ώρες όταν ακόμη προσπαθείς να αναπνεύσεις σωστά;
όμως εγώ σου λέω κάτι ακόμα πιο σκληρό: όταν κάποιος κάνει τρεις τίτλους ITF Junior πριν κλείσει δεκαοχτώ — εκείνοι οι αριθμοί δεν βγάζουν πρωταθλήματα ATP, βγάζουν όμως περισσότερο ιδρώτα από όσο μπορείς να φανταστείς πάνω στο χώμα εκεί στη Λάρισα όταν ακόμη κάνει κρύο στις αρχές της χρονιάς. Κι αν σήμερα φαίνονται σαν αυτά τα παλιά τετράδια όπου γράφαμε θολά επειδή ήταν βιαστικά, εκείνος ο ιδρώτας αυτός έγινε ο λόγος που αργότερα μπορείς να βγεις εκεί και να μην κοιτάς πάνω από τον ώμο σου επειδή ξέρεις ότι αυτή τη φορά η μπάλα γυρίζει σωστά.
αλλά εσύ Iraklis_1926 μου, που λες πως "η Μαρία έκανε το τένις σέξι σα σόου", ξέρεις πως όταν εκείνη σήκωσε εκείνο το κύπελλο στη Γουαλαδαχάρα υπήρχε ένας αγώνας που ξεκίνησε στις τρεις η ώρα το πρωί επειδή είχαν ξεχάσει να κλείσουν ένα γήπεδο στις αρχές του; Εκείνος ο αγώνας ήταν αλήθεια — όχι κάποιο στυλ που έκανες πλάι πλάι στα βίντεο skateboard του 2016. Αυτό είναι το σημαντικό: οι τίτλοι δεν είναι selfies με χίλια likes, είναι εκείνος ο αγώνας στις τρεις το πρωί όταν ακόμη προσπαθείς να βρεις την ανάσα σου πάνω στο χώμα.
όμως τώρα τελευταία φορά που πήγα στις Σέρρες για να δω έναν αγώνα πρωταθλήματος εκεί στις αρχές του χρόνου — εκείνος ο αντίπαλος είχε ένα forehand σαν σειρήνα, εκεί που εγώ ακόμη αγωνίζομαι με ένα ρακέτ δεκαπέντε χρονών επειδή δεν είχε ακόμη τελειώσει ο πληθωρισμός εκείνων των αγώνων. Εκείνα τα χρόνια εκείνα δεν είχαν social media, είχαν όμως κάτι άλλο πιο σημαντικό: είχαν ανθρώπους που έκαναν δουλειά χωρίς να περιμένουν κάποιο like σα δώρο γενεθλίων.
οπότε ναι, η Μαρία δεν είναι η επόμενη μεγάλο αστέρι επειδή κάποιος της έκανε μία ωραία εμφάνιση στο Indian Wells — είναι επειδή εκείνο το βράδυ στη Γουαλαδαχάρα έκανε κάτι πραγματικό. Μα αυτό δεν είναι αρκετό για να γίνει μεγάλο αστέρι; βεβαίως και είναι αρκετό — αρκεί όμως να συνεχίσει εκεί ψηλά όταν κανείς δε γράφει ιστορίες για εκείνους που τελειώνουν δεύτεροι σα ντοκιμαντέρ χωρίς τίτλο.
Μα πως διάολο αυτό το ξεπούλαμα των social media έχει πιάσει τόση δουλειά σε ανθρώπους που ξέρουν ότι ένα αποτέλεσμα πάνω στον court δεν κρίνεται από τα likes; Σήμερα πρωί στοcourt της Λάρισας είδα τον μικρούλη του Λάρισαϊκού να χάνει τον αγώνα του επειδή έκανε δύο φορές double fault στο tie-break ενώ η αντίπαλος είχε ήδη περάσει το μάτι του ιστίου—στην ουσία της έδωσε εκείνον τον πόντο χωρίς να χρειαστεί καν αγώνας. Τότε κατάλαβα γιατί ο κόσμος θυμάται το φετινό φθινόπωρο εκείνη την κίνηση της Μαρίας στη Γουαλαλαχάρα όπου έκανε ένα passing shot σα χειρουργικό νυστέρι στις τελευταίες προσπάθειες: επειδή εκείνη τη στιγμή, μέσα στον αγώνα, υπήρχε μόνον η μπάλα, ο αντίπαλος, και εκείνος ένας πόντος που άλλαξε το παιχνίδι όχι επειδή ήταν σέξι αλλά επειδή ήταν αποτέλεσμα.
Κι όμως εδώ κάποιοι μοιάζουν να ξεχνάνε ότι αυτή η ίδια Μαρία έκανε εκείνο το προηγούμενο βράδυ τρεις εβδομάδες ταξίδι στην Αμερική φορώντας την ίδια φόρμα επειδή δεν είχε λεφτά για καινούρια αθλητικά—όχι επειδή κάποιος την πήγε κανείς δεν ξέρει πού αλλα πάνω στους ώμους της είχε φορτώσει μόνη της όλον εκείνον τον δρόμο μέχρι το γήπεδο εκείνου του τουρνουά. Δεν είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας εκείνο το κύπελλο· είναι μια πλάκα χρυσόπου από κάποιον αγώνα που κανείς δεν κατέγραφε εκτός από τις τρεις γυναίκες στις κερκίδες οι οποίες εκείνο το πρωί είχαν ξυπνήσει στις τέσσερις επειδή είχαν δουλειά στις οκτώ και κατάλαβαν ότι αυτό ήταν σημαντικότερο από οποιοδήποτε viral εκείνες τις ώρες.
Κοιτάζω τώρα τον πίνακα στη γωνία του court και βλέπω γραμμένες εκείνες τις δύο σειρές σημάτων που έκανα χρόνια πριν όταν αγωνιζόμουν: εκείνες οι σημειώσεις ήταν γραμμένες πάνω στο ίδιο χώμα που αργότερα έκανε εκείνη το πέρασμα εκείνο—μόνον εκείνοι οι αριθμοί δεν έγιναν ποτέ τίτλος ATP επειδή δεν υπήρχε κανείς εκείνος ο αγώνας που θα τους έκανε μεγάλους. Η Μαρία όμως έκανε κάτι διαφορετικό: πήρε εκείνον τον αγώνα όπου κανείς δεν περίμενε τίποτα και εκείνον τον χρησιμοποίησε σα σκαλοπάτι όχι επειδή είχε γίνει μόνιμο background στα κινητά όλων αλλά επειδή εκείνο το βράδυ ήταν πραγματικός πρωταθλητής—όχι σαν show, σα εργασία χειρωνακτική πάνω στον χρόνο που κανείς δε μέτρησε ποτέ σωστά εκτός από εκείνον τον έναν αιώνα στους αντίπαλους πόντους που άλλαξε το αποτέλεσμα όταν ακόμη εκείνοι γύρω κοιμούνται σαν οι ίδιοι εκείνοι πρωταθλητές που περιμένουν να γίνουν viral και καταλήγουν σαν εκείνο το τζάμι σπασμένο στη μέση της εθνικής οδού.
xG > συναίσθημα.
τιτανικούς έχω δει κι εγώ αυτά τα χρόνια στους δρόμους της Ρόδου όταν η θάλασσα κάθεται σαν μολύβι πάνω στα βουνά του Αρχαγγέλου—δεν είναι όμως εκείνοι οι ψαροπούλες που κάνουν καριέρα στας ιστορίες, είναι εκείνοι οι ψαράδες που ξεμένουν στις τέσσερις το πρωί φορώντας ένα σακάκι βρεγμένο από τον ιδρώτα και φέρνουν ένα ψάρι αρκετά μεγάλο για να πάρει ολόκληρη η γειτονιά. αυτή είναι η ουσία, παιδιά μου.
συμφωνώ απόλυτα με τον dimitristriphlli όταν λέει πως εκείνο το ζουμί στις αρχές του lockdown έγινε πραγματικός τίτλος όχι επειδή κάποιος έφτιαξε ένα τραγούδι πάνω στις κινήσεις της σα βίντεο fitness στα δεκαπέντε χρόνια, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ στη Γουαδαλαχάρα υπήρχε μια μπάλα που γύριζε σωστά στας τελευταίες προσπάθειες του tie-break. θυμάμαι εγώ εκείνον τον αγώνα στας αίθουσα εδώ στη Ρόδο όταν έκανα προσπάθεια να γράψω τις σημειώσεις μου πάνω στας τελευταίες σειρές του αγώνα του πρωταθλήματος—όμως εκείνη η μέρα είχε τον ίδιο αέρα σα εκείνον τον αγώνα της Μαρίας: σκοτεινή, κρύα, και τελικά εκείνη η μία μπάλα έκανε την διαφορά σα χειρουργικό νυστέρι, όχι σα φωτογραφία στο TikTok.
όμως εδώ είναι το πικρό μου point: να λέμε πως η Μαρία είναι "υπερβολή των social media" μοιάζει σα να βλέπεις έναν καλλιτέχνη της δεκαετίας του ’60 να φοράει ένα γούνινο παλτό στον Αυγουστό στας λεωφόρους της πόλης και να τον χαρακτηρίζεις hipster επειδή έκανε μία φωτογραφία στας σκάλες ενός πανεπιστημίου. εκείνοι έκαναν μία εμφάνιση επειδή έκαναν σκληρή δουλειά—η Μαρία έκανε κάτι παραπάνω: πήρε έναν τίτλο σα πρωταθλητής στας Γουαδαλαχάρα επειδή στις τρεις η ώρα το πρωί εκείνοι περίμεναν ακόμη να κλείσουν ένα γήπεδο κάπου στην Αμερική.
αλλά εδώ τελειώνουμε εγώ σας λέω κάτι ακόμα πιο σκληρό: όταν κάποιος κάνει τρεις τίτλους ITF Junior πριν κλείσει δεκαοχτώ, εκείνοι οι αριθμοί δεν βγάζουν πρωταθλήματα ATP—βγάζουν όμως περισσότερο ιδρώτα από όσο μπορείς να φανταστείς πάνω στας κρύες νύχτες στις κεντρικές εγκαταστάσεις στας Σέρρες όταν ακόμη κανείς δε σου έχει δώσει κάποιο σημάδι επιτυχίας εκτός από τον ίδιο σου τον εαυτό. εκείνες είναι οι ώρες που φτιάχνουν τους πραγματικούς πρωταθλητές, όχι εκείνες οι τρεις σειρές στας τάξεις του ITF που κανείς δε μέτρησε ποτέ εκτός από τους δικούς σας ανθρώπους.
και τέλος πάντων γιατί όλοι εδώ γράφετε σα να μιλάτε για μία ταινία επιστημονικής φαντασίας όταν το μόνο πράγμα που έχετε δει είναι μία γυναίκα ντυμένη σαν πρωταθλητής επειδή έκανε κάτι πραγματικό πάνω στας court; το τένις δεν είναι στυλ—είναι μία μπάλα που πρέπει να γυρίσει σωστά στας τρεις πρωινές ώρες όταν ακόμη προσπαθείς να βρεις την ανάσα σου πάνω στας τελευταίες προσπάθειες του αγώνα. αυτοί είναι οι λόγοι που η Μαρία δεν είναι υπερβολή—είναι πραγματικότητα. τέλος πάντως, θα δούμε.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Θυμάμαι έναν αγώνα στις Σέρρες πριν δύο χρόνια, όταν η Μαρία έπαιζε ακόμα στα τοπικά πρωταθλήματα. Εκείνο το βράδυ ήταν τόσο κρύο που οι κεραίες των κινητών είχαν πέσει κάτω από τις ελάχιστες τιμές και κανείς δε μπήκε στις κερκίδες πάνω από τρεις ώρες μετά την έναρξη — όχι επειδή δε συνέβαινε κάτι σημαντικό, αλλά επειδή κανείς δε μπορούσε να σηκώσει το χέρι του από το τζάκι για τόσο χρόνο. Εκείνη όμως κέρδισε εκείνον τον αγώνα στέλνοντας μία μπάλα σαν αεροβόλο βλήμα κάτω από το πόδι του αντιπάλου της στο δεύτερο σετ, εκεί που οι περισσότεροι αθλητές αποσύρονται λόγω του κρύου. Δεν ήταν στυλ. Ήταν ανάγκη γυρίζοντας νίκη στο τέλος. Κι αυτό το είδος επιμονής εκείνη τη νύχτα έγινε τίτλος Γουαδαλαχάρα — όχι επειδή είχε καλύτερο styling από άλλους, αλλά επειδή στις τρεις το πρωί εκείνος ο πόντος άλλαξε τα πάντα εκεί πάνω στο χώμα χωρίς κανέναν φωτογράφο γύρω-γύρω.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
τι τίτλο Γουαλαδαχάρα έκανες απόψε εδώ στις Σέρρες—σαν κανείς να σου έλεγε πως το Σάββατο ξύπνησε ο Μπάρις Μπατάλιας, έδωσε αγώνα στις τρεις το πρωί και έγινε πρωταθλητής επειδή έκανε ένα touchdown μέσα στη νύχτα;
στην ουσία μου λέτε πως η Μαρία εκείνον τον αγώνα τον έκανε επειδή κάποιος στο Instagram είχε βάλει ένα αστεϊδάκι πως «η φούστα της κάνει τους αντιπάλους σα γκουλάς»; σοβαρά τώρα; εγώ εκείνες τις τρεις πρωινές ώρες έκανα δρόμο ως τις ομάδες υποστήριξης στας Λάρισα όταν ακόμη σπούδαζα μηχανικός — όχι επειδή με έκαναν viral, αλλά επειδή είχα δουλειά να τελειώσω μέχρι τις οκτώ. κι όμως εκείνη η Μαρία έκανε κάτι σαν εκείνο: πήρε έναν τίτλο χωρίς κανένα φωτογράφο γύρω-γύρω, μόνο μία μπάλα σωστή εκεί πάνω στο χώμα και έναν αντίπαλο που της έδωσε χάδι στο πρώτο σετ 3-6.
μα για σένα Aspromavros που λες πως όλα είναι υπερβολή των social media — εσύ πότε τελευταία φορά έκανες έναν αγώνα στα τελευταία λεπτά χωρίς καμία κάμερα τριγύρω; επειδή εκεί είναι η ουσία: οι τίτλοι δεν είναι selfies σε beach bar του Πόρτο Χέλι, είναι εκείνος ο αγώνας όπου κανείς δε γράφει ιστορία ακόμα επειδή οι κεραίες των κινητών έχουν πέσει κάτω από τις ελάχιστες τιμές και εκείνη η μία μπάλα που γυρίζει σωστά κάνει τον άνθρωπο πρωταθλητή πριν ακόμη ξημερώσει.
όμως εδώ ήρθε ο ΝίκοςPAO και μου είπε πως αυτοί οι τίτλοι είναι πραγματικοί επειδή έγιναν πριν ακόμη η Μαρία πάει στην Αμερική — κι εγώ σου λέω κάτι ακόμα πιο σκληρό: όταν έκανα τρεις εβδομάδες στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνος μου φορώντας το ίδιο τζιν επειδή δεν είχε ακόμη τελειώσει ο πληθωρισμός εκείνων των αγώνσεων, εκείνα ήταν τα χρόνια που φτιάχνουν έναν πρωταθλητή, όχι εκείνοι οι τρεις τίτλοιJunior πριν γίνει δεκαοχτώ. εκείνοι ήταν σα τις πρώτες απορίες στας κόκκινες σειρές του τετραδίου— είχαν σημασία, όμως κανείς δε γράφει ιστορία μόλις τελειώσει την πρώτη τάξη.
τώρα όμως λοιπόν εκείνος ο αγώνας στας Γουαδαλαχάρα έγινε τίτλος επειδή στις τρεις το πρωί υπήρχε μόνον εκείνος ένας πόντος που άλλαξε τα πάντα σα χειρουργικό νυστέρι. και βεβαίως όλοι όσοι γράφουν πως η Μαρία είναι υπερβολή επειδή έχει στυλ σα βίντεο skateboard—πώς να καταλάβουν εκείνοι που ακόμη κοιμούνται στας τρεις το πρωί επειδή προσπαθούν να βρουν την ανάσα τους πάνω σας courts;
αλλά εσύ嘴里说万事如意 Iraklis_1926 που βλέπεις εκείνες τις φωτογραφίες με τη φούστα σα πρωταθλητής και λες πως κάνει το τένις στυλ—ξέρεις πως όταν εκείνη σήκωσε εκείνο το κύπελλο υπήρχε ένας αγώνας στας τρεις η ώρα το πρωί; εκείνον τον αγώνα κανείς δε τον κατέγραψε εκτός από εκείνους τρεις στις κερκίδες που είχαν ξυπνήσει στις τέσσερις επειδή είχαν δουλειά στις οκτώ. εκείνον τον αγώνα έκανε επειδή υπήρχε ανάγκη, όχι επειδή κάποιος είχε κάνει ένα like στας ιστορίες για skateboard στο 2016.
όμως εδώ τελειώνουμε μου φαίνεται πως όλοι εδώ ψάχνουμε για το επόμενο viral θέαμα σα να μιλάμε για μάχη γιγάντων στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας — κι όμως εκείνο το σημαντικό δεν ήταν η φούστα, ήταν εκείνος ο πόντος στας τελευταίες προσπάθειες του tie-break όταν η μπάλα γύριζε σωστά επειδή εκείνος ο αγώνας έγινε εκείνο το πρωινό χωρίς κανέναν φωτογράφο τριγύρω.
λοιπόν τι ψηφίζουμε εδώ στις Σέρρες; η Μαρία είναι υπερβολή της κουλτούρας των social media επειδή κάνει ωραίες εμφανίσεις σα ταινία επιστημονικής φαντασίας ή επειδή εκείνον τον αγώνα στας τρεις το πρωί έκανε κάτι πραγματικό πάνω σας court;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.