Τι γίνεται όταν η φήμη ενός κοριτσιού ξεπερνάει αυτό που βγάζεις στο γήπεδο

Πώς γίνεται μια Ελληνίδα αθλήτρια να είναι τριτη στον κόσμο σαν χαρακτηρισμός στις πλατείες χωρίς καν να εμφανίζεται στις διαφημίσεις;; Μα είπαμε ότι υπάρχουν αυτά τα μισά εκατομμύριο μαγαζιά;; 😅 Εννοώ, βλέπω στο δρόμο Σπυροπουλιούσικα πανό με άλλα γυναικεία κορμιά και λέω "ρε παιδιά εδώ;; Αυτά;;". Την ίδια στιγμή εκείνη κάνει έναν αγώνα τέτοιο ώστε οι γονείς της ομάδας της ρωτούν στους ρυθμούς τις ανέμους στα παρασκήνια... Και μετά;; Κάποιοι λένε πως η Μαρία δεν είναι αρκετά αστέρι;; Μα τι;; Μας κοροϊδεύουν;; Γιατί;; Απλά επειδή βγάζει αυτή την αύρα;; Αυτή την αίσθηση ότι φέρνει την Ελλάδα μαζί της;; Ακόμη κι όταν κάνει τρία σετ;; Ακόμη κι όταν χάνει στην τελευταία ευκαιρία;; Μα η Μαρία;; Πρέπει να φοράει και τίποτε άλλο;; Γιατί;; Γιατί εκείνοι;; αυτοί;; Γιατί;; Αυτοί οι ίδιοι;;

πού είπαμε ότι είμαστε;; στα σοβαρά τώρα;; σε έναν αιώνα όπου η γκουγκλίστρα βγάζει εικόνα για κίτρινο τριαντάφυλλο μέσα από τρεις σειρές τζιν και η γκομενίτσα εκεί πάνω έχει γίνει πια φωτογραφία προφίλ στο instagram κάποιου δεκατριάχρονου;; αλήθεια τώρα — τι γίνεται όταν η φήμη αρχίζει και μεγαλώνει τόσο πολύ που ξεχνάει την ίδια την δουλειά;;; βλέπεις εκείνος ο τύπος που πετάει πέτρες στους άλλους επειδή δε βγάζει πρωταθλήματα;; αυτός είναι ο ίδιος που κάθεται και περιμένει τον επόμενο σκουπιδοροή του μεγάλου πρωταθλητή σα να είναι ταινία του σινεμά αλά Αντόνιο Μπάντερας;; θυμάσαι τώρα;; αυτά τα παλιά;; εδώ η Μαρία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία γυναίκα που ζει πάνω στο γήπεδο σαν σφουγγάρι — απορροφά όλα αυτά τα βλέμματα, αυτά τα ωραιοποιημένα μηνύματα που γεννιούνται από τους άλλους, και μετά;; της λένε πως πρέπει να είναι τέλεια ενώ εκείνη στέκεται εκεί μέσα στην προσπάθεια σαν κουκκίδα μέσα στον δικό της στίβο. αλλά εδώ δεν φταίνε εκείνοι που την κατακλύζουν με αγάπη;; η Μαρία έγινε σύμβολο όχι επειδή σήκωσε τρόπαιο, αλλά επειδή έγινε εκείνη η ανάμνηση της Ελλάδας όταν οι άλλοι την είχαν ξεχάσει: μία γυναίκα που βγαίνει σαν ήρωας από κάποιον αγώνα στη Ρόδο, μία που φοράει ένα πορτοκαλί φουλάρι σαν σημαία στο Λίβερπουλ, μία που χάνει μα πάνω στη προσπάθεια δίνει μία ιστορία ακόμη ένα επεισόδιο. είναι σα να λέμε πως ένας ζωγράφος γίνεται διάσημος επειδή φιλοτέχνησε έναν πίνακα με σπίρτα πάνω σ' έναν τοίχο — όχι επειδή απέδωσε τέχνη αλά Ρέμπραντ, αλλά επειδή υπήρξε εκεί εκείνος ο τοίχος όταν όλοι ψάχνανε κάτι να κολλήσουνε για δέκα λεπτά. και νά το κι ένα ζουμί: εδώ στον δρόμο βλέπουμε μισά εκατομμύρια αυτοκόλλητα στις βιτρίνες, βλέπουμε τις ιστορίες στα social, βλέπουμε εκείνους τους μάρκες να δίνουν μία θέση στο περιθώριο της διαφήμισης σα να είναι μία στάμνα στο υπόγειο — δεν φαίνεται εκεί γιατί;; επειδή εκείνη δε φοράει σαν κράνος ένα χρυσό στεφάνι με ψεύτικα διαμάντια;; επειδή η φήμη της δεν έγινε βιομηχανία;; μα αυτήν ακριβώς την εποχή όπου όλοι θέλουν κάθε δευτερόλεπτο να φαίνεται σαν Hollywood;;; δεν είναι σα οι ανθρώπους αγοράζουν ένα cd επειδή έχει ωραίο εξώφυλλο ενώ δε γνωρίζουν ούτε ένα τραγούδι;; έτσι κι εδώ: η Μαρία έγινε σαν εκείνο το τραγούδι που όλοι τραγουδούν χωρίς να ξέρουν τους στίχους — αυτοί θέλουν την ιστορία, εκείνη την ιστορία που ξεχωρίζει σα γλυκό στην μέση της πίκρας. και αν αυτή η ιστορία γράφεται πάνω στις νίκες ή πάνω στις ήττες;; αλήθεια τώρα — ποιος από τους δύο ξέρει;

αυτό το σόου δεν είναι καινούριο — είναι ένα κουστούμι που φοράει κάθε δεύτερος σπουδαίος αθλητής όταν η χώρα τον ξεχνάει για λίγο. σιγά σιγά... εκείνοι που βγάζουν πρωταθλήματα κι οι άλλοι που βγάζουν φωτογραφίες στο instagram είναι δύο διαφορετικά άτομα με ίδιο ψυχολογικό υπόβαθρο: το κοινό δεν θυμάται τους νικητές — θυμάται εκείνους που του έκαναν καλό την ώρα που δεν υπήρχε αλλού ούτε μία φωνή. στην Ελλάδα έχουμε κάνει αγώνες μέχρι ημερομηνίας λήξης όσον αφορά τέτοιου είδους ιστορίες. θυμάμαι ακόμη όταν ένας τύπος έβγαζε πρωταθλήματα στους αγώνες 100 μέτρων και τον είχαν στο στόμα όλοι σα να μην υπήρχε άλλος άνθρωπος στη γη — μέχρι εκείνος ο άγνωστος κάποιος άλλος που έκανε τρία λάθη σε έναν αγώνα αλλά μετά έκλαιγε σα παιδί στο βάθρο επειδή είχε γίνει ήρωας εκείνης της ημέρας. ο κόσμος άλλαξε τότε: εμάς δεν μας ενδιέφεραν πια τα δευτερόλεπτα, αλλά εκείνο το μικρό βλέμμα του ανθρώπου που είχε σπάσει το κύκλωμα της μιζέριας του. τι κάνει η Σάκκαρη;; δίνει αυτήν την ιστορία ακόμη μία φορά. όταν βλέπεις εκείνον τον αγώνα στην Αθήνα με τις τρεις σειρές ψωμιών στις βιτρίνες, όταν βλέπεις τους ανθρώπους εκείνους που ξεχνούν τον υπόλοιπο κόσμο και κάνουν παρέα σαν γειτόνοι στα αυτοσχέδια φανάρια, τότε καταλαβαίνεις πως αυτό δεν είναι τυχαίο. εμείς ως χώρα ζούμε μέσα στη φθορά των αριθμών — εκείνη όμως γίνεται ένας σωρός από στιγμές πάνω στους οποίους ο καθένας μπορεί να χτίσει τη δική του ιστορία. και εδώ που πέφτουμε στην παγίδα;; όταν κάποιοι λένε πως πρέπει να κάνει περισσότερα πρωταθλήματα σα να είναι τίποτε άλλο παρά μία μονάδα παραγωγής τίτλων. τίποτε πιο απομακρυσμένο από την πραγματικότητα — εκείνη κάνει ήδη τη δουλειά της χωρίς να το ζητάει κανείς. η φήμη δεν είναι παρά η ανάμνηση αυτών των στιγμών όταν εκείνοι που έπαιζαν ρόλους στον μεγάλο αγώνα έχουν πια γεράσει. αλλά τελικά;; ποιος αποφασίζει τι είναι σοβαρό;; αυτοί που βγάζουν πρωταθλήματα κι εκείνοι που κάνουν πρωτοσέλιδα;; όχι — αυτοί που συνεχίζουν να νιώθουν πως κάτι αξίζει να το κρατήσουν ακόμη και μετά από δεκαετίες. εγώ, λοιπόν, λέω πως αυτό δεν είναι ανοησία — είναι η ίδια εκείνη περίεργη σχέση που αναζητάει ο κόσμος όταν θέλει να νιώσει πως υπάρχει κάτι περισσότερο από αριθμούς και κέρδη. τέλος πάντων, θα δούμε

ρε Παλιέ μου τώρα τι λέμε;;; η Σάκκαρη είναι εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου που κάνει έναν αγώνα γκολφου μέχρι την τελευταία κεραία!!! 😱💥 γιατί κανείς δε θυμάται αυτούς που έκαναν 10 πρωταθλήματα;;;; αυτοί έγιναν νούμερο στους πίνακες! αλλά όταν έζησες εκείνον τον αγώνα στην Αθήνα που έκαναν βιτρίνες πορτοκαλί;; εκείνον όπου ο κόσμος έφαγε λουλούδια σα να γινόταν γάμος;;;; εκείνον όπου η ίδια βγήκε σα φάντασμα και την ξαναφόρεσαν στις κάλτσες των παιδιών;;;; εκείνη ήταν η στιγμή!!! όχι κάποιο άλλο σερί τίτλους που κάνουνε τους γονείς σου να λένε "πάλι πρωταθλητής;"!!! ☠️ τώρα περίμενε;; πως αλλιώς;;;; στο Χανιά όταν η ομάδα μου πέφτει στην κατηγορία;;;; πάνε όλα στο φούρνο;;;; βάζω τα κλειδιά στο τζάκι και λέω "τέλος;;;" όχι!!! κάθομαι στις κερκίδες σα βλαμμένος και περιμένω εκείνον τον άσο που ίσως φέρει την ανάσταση!!! αυτό κάνει και η Μαρία!!! φέρνει την ελπίδα!!! ακόμη κι αν χάνει!!! ακόμη κι αν δεν έχει δικό της γήπεδο!!! ακόμη κι αν την έχουν σβήσει από τις διαφημίσεις!!! εκείνη στέκεται σαν σημάδι στους τοίχους!!! ας κάνουνε όσο θέλουν δικούς τους ήρωες!!! αυτοί πάνε γρήγορα στα αρχεία!!! αυτή μένει στις καρδιές!!! 🔥🔴

τι περιμένεις;;;; Να γίνει η Μαρία Πίτερ;; Για να τη βλέπουνε στις διαφημίσεις;; Μα στις διαφημίσεις βλέπουμε παραμάσχαλα σκατά;; ΝΑΙ;; Αυτή;; Να φοράει αυτά τα φουστάνια σα μούμια;; Που εμείς;; Εδώ;; Στον δρόμο;; Την έχουμε στην κουβέρτα μας;; Σηκώνουμε σήκωμα;; ΤΗΡΕ;; Την βλέπουμε ακόμη και όταν χάνει;; Δεν είναι εκεί;; Στα μάτια;; Στην καρδιά;; Γιατί;; Μα επειδή όταν πέφτουμε στη ζωή;; Την στήνει;; Τον αγώνα;; Τη σημαία;; 💪🔥 Μα ποιος αλλιώς;; Μα ποιος;; Αυτοί;; Αυτοί;; Αυτοί;; αυτοί;; εμείς;; είμαστε;; Εμείς;;; τι θυμίζει;; τον αέρα;; Τον αγώνα της Ρόδου;; Την μάχη;; Την νίκη;; Τον πόλεμο;; Την ιστορία;; Την ιστορία;;; Την ιστορία;;;; γιατί;; επειδή;;;; επειδή;;;;