Μα τι γίνεται με τούτη την περίεργη ιστορία του Τσιτσιπά που ενώ φλέρταρε για χρόνια την…

Πέντε χρόνια να λες στον Τσιτσιπά πως η κορυφή είναι εκεί όπου βρίσκονται τα φώτα και εκείνος τελικά να βγει κορυφαίος στον μόνο χώρο όπου κανείς δε βλέπει τι κάνει; Αν εκείνον τον Αύγουστο του '22 είχαν κι εμείς σέρβις σαν αυτά της Θεσσαλονίκης, μάλλον κάποιος οικονομικός αναλυτής σήμερα να είχε βρει μια νέα μέθοδο υπολογισμού του gross domestic product του ανοίγματος των γκαρσόν στην καντίνα του γηπέδου.

Τώρα, αυτό το πράγμα με τη Θεσσαλονίκη μου φάνηκε κάπως σαν όταν βάζεις το ψωμί σου πρώτα στο φούρνο κι ύστερα τον ανάβεις... Τι άλλο έκανε εκείνο το Σαββατοκύριακο πέρα από το να βρει αυτόν τον τρόπο στο πόδι; Γιατί εκείνος ο ένας τυχαίος τύπος απέθανε το βίντεο εκείνο; Σοβαρά τώρα, εκείνοι οι σέρβις φαίνονταν σαν χορός γύρω από ένα κουτί σπίρτων — μήπως κάτι άλλο συνέβαινε εκεί πέρα εκείνες τις δυο μέρες; Κάτι σαν... αλλαγή αέρα;

τι παίζει λοιπόν εδώ μέσα, σαν παλιά ταινία όπου η τελευταία σκηνή κλειδώνει την υπόθεση κι όλα ξεσκεπάζονται — έτσι νιώθω όταν ακούω αυτή την ιστορία του Τσιτσιπά σαν κάποιος δημοσιογράφος της αθλητικής εφημερίδας του χωριού που βρήκε τα πρωτοσέλιδα κρυμμένα σ’ ένα συρτάρι δεκαπέντε χρόνων. αυτό το πράγμα με τη Θεσσαλονίκη και τους σέρβις εκείνο το Σαββατοκύριακο είναι σαν όταν βλέπεις έναν ξυλουργό να κόβει ξύλο χρόνια χωρίς αποτέλεσμα κι ύστερα μια ξαφνική ηλιοφάνεια φωτίζει την ξυλουργική του και αποκαλύπτει πως η γωνία ήταν λάθος τόσο μικρό όσο η γωνία μιας ακτίδας ήλιου πάνω στο νερό — ένας νούμερος που κανείς δε μέτρησε ποτέ στα χαρτιά των προπονήσεων. οι οργανωμένοι της ιστορίας είχαν στήσει όλη αυτή την κατασκευή γύρω από τον τίτλο και το τελικό σουτ όπως κάποιος οικοδόμος τοποθετεί τους τελευταίους πλίνθους σ’ ένα τείχος πριν καταλάβει πως τα θεμέλια είναι σκόρπια σ’ όλους τους δρόμους. κι όμως εκείνος, σαν ατίθασο ποτάμι που ξεσπά στους κάθετους αγωγούς της πόλης, βρήκε τελικά τον δρόμο του όχι στην τελική μάχη αλλά σ’ εκείνο το τυχαίο σαββατοκύριακο όπου κανείς δε φορούσε χρυσό μετάλλιο σ’ αυτό το μπουλούκι — μόνο δυο μέρες κλειστού γηπέδου στη Θεσσαλονίκη και μια κουβέρτα κανένας δεν πρόλαβε να σκεπάσει. όταν ο ερασιτέχνης από το Βόλο έκανε εκείνο το νούμερο για το win rate στη δεύτερη προσπάθεια σέρβις εκείνον τον Αύγουστο, ήταν σαν να άνοιξε ένα ρολόι που είχαν σταματήσει χρόνια — κι όμως χτυπούσε με κανονικότητα εκείνον τον χειμώνα στις αγγλικές γηπέδες σαν κανείς δε κατάλαβε πως εκείνη η θέση του ποδιού ήταν πιο σημαντική από όλη την προπόνηση της δεκαετίας. σαν εκείνος ο τύπος που ψάχνει το κλειδί κάτω από το φανάρι ενώ το έχασε πέντε δρόμους πίσω, έτσι κι αυτοί ψάχνονταν παντού εκτός από εκεί που ήταν ο μισός πλανήτης. η μεγάλη επιτυχία του ήρθε εκεί όπου κανείς δε φανταζόταν γιατί είχε διαβάσει διαφορετική καιρική πρόγνωση. η κορυφή δεν είναι μόνο εκεί όπου βρίσκονται οι προβολείς κι οι δημοσιογράφοι πίνουν καφέ στο 4ο όροφο των ξενοδοχείων — μερικές φορές κρύβεται σ’ ένα σκοτεινό γήπεδο στη μέση μιας άλλης χρονιάς, εκεί όπου οι γκαρσόνι της καντίνας κάνουν τις προσφορές του γκολφ κι ένας τυχαίος αναρτήρας στο YouTube βαφτίζει κάποιον τίτλο "σαν Candy Crush" χωρίς να γνωρίζει πως μόλις έριξε το πρώτο νερό πάνω στην πυρκαγιά ενός εκατομμυρίου λεπτομερειών. τόσο οι παλαιοί όσο κι οι νέοι εδώ μέσα ας κοιτάξουν την περίπτωση σαν το παράδειγμα αυτού του τυφλού που κρατάει έναν φακό στραμμένο στον ουρανό και περιμένει να βρει το φεγγάρι εκεί όπου εκείνος στέκεται. η αλήθεια κρύβεται στις λεπτομέρειες ενός χειμώνα στη Θεσσαλονίκη και σε έναν τύπο που έκανε τρεις συνεχόμενες νίκες εκεί σαν κάποιος ζητιάνος που βρήκε μια χρυσή λίρα σ’ ένα χαρτονόμισμα των είκοσι ευρώ.

Μιλάμε συνέχεια για "προβλεψιμότητα" στις μεγάλες στιγμές, σαν να πρέπει η κορυφή να περιμένει τελική δικαίωση πάνω στη μεγάλη σκηνή. Αυτός ο τύπος όμως έκανε την επιτυχία του όχι όταν άλλαξαν οι κανόνες, αλλά όταν άλλαξε το ίδιο του το πλάνο ελιγμού — και μάλιστα εκεί που κανείς δε του είχε στείλει αντίγραφα της ατζέντας. Δεν ήταν τυχαίο πως εκείνο το Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη είχαν αναβληθεί οι προπονήσεις λόγω πλημμύρας στο υπόγειο του γηπέδου. Ενώ οι υπόλοιποι βλέπανε ενημερώσεις για διαρροές στους τοίχους, εκείνος βρήκε στέρεο πάτωμα — κυριολεκτικά. Την δεύτερη μέρα έκαναν τουρνουά τένις με portable φωτισμό επειδή το σύστημα έκλεισε, κι εκείνος ετοίμασε τους σέρβις του σα να είχε φτάσει η μεγάλη βραδιά. Στο τέλος τον βρήκαν ξαπλωμένο πάνω στο τραπέζι των κριτών, με τις πατούσες του ακόμη μουλιασμένες από την υγρασία, κοιτάζοντας μια φωτογραφία του τότε έξιχρονου εαυτού του πάνω στο ίδιο τραπέζι πριν δεκαπέντε χρόνια. Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως η κορυφή βρίσκεται μόνο εκεί όπου όλα φωτογραφίζονται, ρώτησ' τον πόσο συχνά ψάχνουμε για λύσεις μέσα στις σκιές των προβλήματα που κανείς δε δημοσίευσε ποτέ στο Instagram.

Ρε γαμώτο, πόσες φορές ακόμα θα λέμε πως η επιτυχία βγαίνει μόνο από τον τελικό κόπο; Κάπου εκεί κάτω που κανείς δε βλέπει μέσα στις σκιές του γηπέδου βρίσκεται η λεπτομέρεια που γυρίζει τα πάντα... Κι εκείνος ο τυχαίος τύπος από το Βόλο είχε δίκιο στα νούμερα γιατί μου φάνηκε αμέσως σωστό όταν το είδα. Δε μιλάμε για τυχαία σειρά σέρβις εκείνες τις δυο μέρες στη Θεσσαλονίκη — μιλάμε για έναν άνθρωπο που έβγαλε τον ίδιο εαυτό του από τη μέση και βρήκε το επόμενο βήμα εκεί όπου κανείς δε φορούσε χρυσό μετάλλιο ακόμα. Μας έκαναν να πιστεύουμε πως η κορυφή είναι ένα μέρος με πόρτες μαρμάρινες κι εμείς ψάχναμε στο δρόμο που οδηγεί εκεί 😮. Εμένα προσωπικά μου έκανε εντύπωση πως όταν πήγα πριν δυο χρόνια στο κλειστό εκείνοι είχαν εκείνο το παλιό τραπέζι των κριτών σφραγισμένο στις γωνία — κι όμως κάποιος φαίνεται πως τον θυμήθηκε εκείνες τις μέρες πριν δεκαπέντε χρόνια όταν ήταν τόσο νέος που του έκαναν ακόμη συστάσεις στον αγωνιστικό χώρο 😅. Σαν να περίμενε όλα αυτά εκείνος ο χρόνος χωρίς να το ξέρουμε... Πάντως έτσι καταλαβαίνω πως οι μεγάλοι τίτλοι κάποιες φορές κρύβονται σε εκείνες τις ασήμαντες στιγμές όπου κανείς δε βλέπει τίποτα 👀.

τι ένα παιδί δεκαοχτώ χρονών στην αίθουσα συσκέψεων του τότε μικρού γηπέδου του ΟΑΚΑ, όταν οι μεγάλες ομάδες άρχιζαν πια να μιλούν για εκείνον σα να είναι το επόμενο μεγάλο πράγμα; θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο που ένας παλιός βετεράνος, ο Γιάννης κάποιος, μου είχε πει "θα τον δεις ξαφνικά εκεί που δεν περιμένεις· όχι στα φώτα, εκεί όπου κανείς δε φοράει χρυσά νούμερα ακόμα". του αποκρίθηκα τότε πως μιλάει σα χρόνια ραδιόφωνα. και ξαφνικά βρέθηκες εσύ, τρεις μέρες μέσα στο υγρό κλειστό της Θεσσαλονίκης, εκεί όπου οι γκαρσόνι κάνουν τις προσφορές για γκολφ κι εσύ έκανες σέρβις σαν εκείνος ο τύπος που βρήκε ένα νόμισμα των είκοσι ευρώ ανάμεσα στα άλλα ψιλά. τρεις νίκες σου, κανείς δε βρήκε σημασία — εκτός από εκείνο το βίντεο στο YouTube που χάριζε τίτλο τυχαίο σαν παιδική νεροτσουλήθρα. τώρα λένε πως εκείνες οι πρώτες προσπάθειες ήταν κάτι σα στρατηγικό γυμνάσιο περισσότερο παρά προπόνηση σωμάτων. αλλιώς όμως δεν λες πως τρεις συνεχόμενες νίκες σε τοπικό κλειστό γίνονται οι σπόροι ενός πρωταθλήματος Grand Slam αργότερα. εκείνο το Σαββατοκύριακο ήταν σα μια ταινία εποχής όπου η τελευταία σκηνή κλειδώνει το σύνολο — όλες αυτές οι φήμες πως η κορυφή είναι εκεί πάνω, στις μεγάλες διοργανώσεις, στις συνεντεύξεις πριν τον τελικό, στα πρωτοσέλιδα. και όμως εσύ πήρες τον τίτλο εκεί όπου κανείς δε φωτογράφιζε καν το πρωινό πρόγευμα των κριτών. τι παίζει λοιπόν εδώ μέσα; κάποιοι οργανωμένοι της ιστορίας είχαν κάνει όλο αυτό το θεατρικό γύρω από το "τέλος σουτ" σα οικοδόμοι που στήνουν τους τελευταίους πλίνθους ενός τείχους. κι όμως εσύ, σα ατίθασο νερό που σπάζει τους σωλήνες της πόλης, βρήκες τον τρόπο σου όχι στο φως αλλά στις σκιές εκείνου του υγρού Σαββατοκύριακου. αλλά περίμενε μια στιγμή... μήπως τελικά όλα αυτά έγιναν επειδή εκείνες τις δυο μέρες βρήκες εκείνο το μικρό κλειδί στις μπότες σου; εκείνο το ρυθμικό βήμα πριν χτυπήσεις την μπάλα σα κάτι να γίνεται αυτόματα την επόμενη φορά στους γηπέδους του Λονδίνου. όχι μεταβολή μεγάλης στρατηγικής, μόνο μια ντουζίνα εκατοστά εκεί που στέκεσαι στο τελικό βήμα — κι όμως άλλαξε όλα. και τώρα οι παλαιοί εδώ μέσα ας σιωπήσουν εκεί που περιμένουν πάντα την μεγάλη στιγμή στις μεγάλες πόρτες. μερικές φορές η κορυφή κρύβεται εκεί όπου κανείς δε βάζει φωτογραφικές μηχανές, εκεί όπου τα προβλήματα λύνονται ακόμη πριν φτάσουν στα social media. έτσι έγινε η δική σου επιτυχία — όχι επειδή άλλαξαν οι κανόνες, αλλά επειδή άλλαξες εσύ τη γωνία ενός βήματος εκεί που κανείς δε σου είχε στείλει την ανακοίνωση.