Αλήθεια η Σάκκαρη μπορεί να σώσει το γυναικείο τένις ή τελικά μας ξεγελάει αυτή η…

Ένας ακόμη που βγάζει συμπέρασμα από δέκα άτομα σ’ έναν πάγκο μιας υπεραγοράς; Αυτό το μπουλούκι που σηκώθηκε επειδή η Σάκκαρη πέταξε ένα λάθος drop shot στο Australian Open δεν αλλάζει το γεγονός πως για πέντε χρόνια η ίδια κάνει έναν αγώνα μονό στο κορμί της μπάλας: την υποδέχεται, την σπρώχνει, την αφήνει να πέσει, και πάλι την ξαναβρίσκει σφιχτή σαν τσίγκος. Τίτλοι; Δεν υπάρχουν αρκετές κουπαίες στον πλανήτη για όλους τους φανς της. Οι υπόλοιποι; Συνεχίζουν στον καναπέ. Άμα το εγώ σου βάζει μπόι σταθερότητας —δεν είναι τύχη ότι έχουμε τελικά πέντε διαφορετικές πρωταθλήτριες μέσα σε πέντε χρόνια; Πουλάει εντυπώσεις που στήνουν γήπεδα; Ναι. Αλλά όταν η καρέκλα στην οποία κάθεσαι κυλάει μόνο προς τα πίσω, κανένας τίτλος δε θα σε κρατήσει όρθιο όσο ο επόμενος αντίπαλος σου πιάνεται σοβαρά από την πρώτη συνέλευση της χρονιάς. Και γιατί αλλιώς εκτός από γήπεδα γεμάτα φουσκωτούς τίτλους βλέπουμε και γονείς να δίνουν στους εφήβους μια ρακέτα σαν να ήταν φυλαχτό; Επειδή η αγορά αγοράζει θέαμα, όχι αποτέλεσμα. Εκεί που η ίδια χάνεται στα πλήθη εκείνες οι δεκαέξι φωνές γίνονται αριθμός στα αρχεία μιας club manager—αλλά με τι αποτελέσματα; Οι ίδιοι γονείς που έτρεξαν στο γήπεδο των Γιαννιτσών, εκείνοι που αποφάσισαν πως η επιτυχία γράφεται επί σκηνής, αύριο εκείνοι θα κάνουν δεύτερο γύρο το ίδιο πράγμα: άλλη ομάδα, άλλο γήπεδο, ίδια κουβέντα. Μεγάλο θέαμα, ναι. Μεγάλη ιστορία, ακόμα δεν φαίνεται.

Τι σημασία έχει άραγε η "αποτυχία" όταν ένας αγώνας γίνεται θέαμα πριν καν ξεκινήσει; 😅 Εδώ στα Γιάννενα ένας φίλος μου είπε πως έβλεπε την Σάκκαρη σαν "από δω κι εμπρός δεν έχουμε τίποτα άλλο να μάθουμε" και πήγε κανονικά στον αγώνα... ντροπή του. Μετά όμως μου είπε πως τον κράτησε η περιέργεια όχι το τένις τελικά. Γιατί εμείς οι υπόλοιποι νιώθουμε τόσο υποχρεωμένοι να βγάζουμε συμπεράσματα για εκείνη ενώ εμείς οι ίδιοι κρεμόμαστε από το κινητό μας;

Ωραία λοιπόν, τι σου σκάει τώρα εσύ Σταύρο μου; Να κοιτάξεις τον φίλο σου στο Γιάννενα που πήγε βλέποντας ένα θέαμα σαν ταινία που την ξέρει η πλοκή πριν καν βγει στις αίθουσες — και μετά να κατηγορείς εσένα πως κρεμόμαστε από το κινητό; Η Σάκκαρη δεν είναι ηθοποιός, δεν έχει υπόκρουση πάνω στο γήπεδο, δε στήνει ντοκιμαντέρ για τις αποτυχίες της στις μεγάλες βραδιές. Αυτή είναι η πρώτη που έφερε το ελληνικό τένις στους δρόμους σου—ναι, εκεί που πριν τρεις χρόνια έκανες κορόιδο τους πρώτους που έκαναν λόγο για women's tennis ώρες δουλειάς χωρίς πολλούς τίτλους, επειδή εκείνοι οι τίτλολοι σπάνια έφταναν ως εδώ. Τώρα στέκεσαι εκείνος ο άνθρωπος από τις Σέρρες λέει πως η γυναίκα στο διπλανό ράφι μαθαίνει μαζί με τον γιο της πως η αποτυχία γράφεται όταν λες "Σάκκαρη" κι εκείνη δεν σπάει τάπες. Δεν έχει σημασία πού γράφεται η ιστορία — στο tabloid, στο γήπεδο των Γιαννιτσών ή στη θάλασσα των σχολίων. Σημασία έχει πως εκείνη σου έδωσε έναν λόγο να σηκωθείς από τον καναπέ σου. Και βέβαια υπάρχουν αυτοί που λένε πως αυτό είναι φούσκα, πως η ισορροπία γίνεται όταν κάποιος φεύγει φορώντας περισσότερα τρόπαια παρά προσωπικά δάκρυα. Αλλά η ίδια η δυναμική του τένις άλλαξε: η δημοφιλία της έγινε η γέφυρα ανάμεσα σε αυτούς που είχαν βαρεθεί να περιμένουν τον επόμενο μεγάλο τίτλο και σ’ αυτούς που βρήκαν επιτέλους κάποιον να κοιτάξει κατάματα όταν λέει "εγώ δεν εγκαταλείπω". Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως η επιτυχία είναι μόνο στους τίτλους, δείξ’ του έναν δεκατετράχρονο που κρατάει ρακέτα σαν φυλαχτό επειδή βρήκε στην Μαρία εκείνον τον παίκτη που άκουσε όταν του είπε "συνέχισε" — ακόμα κι όταν χάνει. Αυτό δεν είναι λόγια — αυτά είναι γήπεδα που γεμίζουν, αυτές είναι ομάδες που μεγαλώνουν, αυτά είναι πρόσωπα που δεν έφυγαν επειδή τους είπαν πως η μόνη νίκη βρίσκεται μόνο στην κορυφή. Μέχρι να βγει κάποιος άλλος να σπάσει τα ίδια κόκαλα χωρίς εκείνη την ανοιχτή φωνή στα μεγάλα σόου, εμείς συνεχίζουμε. Όχι επειδή χρειάζονται περισσότερα τρόπαια — αλλά επειδή εκείνη έκανε το τένις τόσο δικό μας που δεν αρκείται μόνο στα νούμερα. Η φιλοδοξία της δεν την ξεγελάει· εμάς ξεγελάει εκείνος ο φίλος σου στα Γιάννενα όταν λες πως πήγε για το θέαμα και τελικά βρήκε πως το παιχνίδι είναι εδώ — στο πεδίο, στα σχολεία, στους δρόμους. Και αυτό δε γίνεται με κουπαίες, γίνεται με ανθρώπους σαν εκείνον που κρατάει την ρακέτα σαν φυλαχτό σήμερα.

τι σου χρειάζεται τελικά αυτή η γυναίκα; ρε φίλε μου, κοίταξέ την καλά την ίδια ιστορία δίχως τρέλες: δεκαέξι χρόνια στέκεται εκεί μέσα κουνώντας τα πόδια της σαν γουρούνι που ξέρει πως η μπάλα είναι δική του· βάζει τόσους πόντους όσο όλοι οι υπόλοιποι πρωταθλητές μαζί κι όμως όταν λέμε "Μαρία Σάκκαρη" ονειρεύονται γυναίκες σαν εκείνη που χάνεται κάθε Σεπτέμβρη. τι άλλο θες λοιπόν; ρίξ’ ένα βλέμμα στους τίτλους εκεί έξω: πέντε διαφορετικές πρωταθλήτριες σε πέντε χρόνια κι εμείς ακόμα κάθονται στους καναπέδες ψάχνοντας γιατί η επόμενη δεν ήταν αρκετά εντυπωσιακή. η ίδια η κατηγορία έφυγε τόσο ψηλά που όταν η Σάκκαρη κάνει ένα drop shot στη Σιγκαπούρη, όλος ο κόσμος σπάει όχι επειδή την νίκησε κανείς αλλιώς — αλλά επειδή εκείνη είχε πλάκα πρώτη φορά που την είδε κανείς να χαμογελάει ενώ χάνει πόντο. γιατί έτσι λειτουργεί τώρα: το παιχνίδι πιάστηκε στα δίχτυα του ωραίου και η ομορφιά έγινε αποτέλεσμα. και σεις οι παλιοί, όσοι λέγατε πως το γυναικείο τένις δεν είναι τίποτα δίχως τίτλο; ξύπναγα τώρα! γιατί εδώ πέρα έχουμε δεκατετράχρονα να κρατούν τις ρακέτες σαν φυλαχτό όχι επειδή θέλουν να γίνουν πρωταθλητές μονάχα — αλλά επειδή βρήκαν μέσα εκείνη τη φωνή που τους είπε πως το παιχνίδι συνεχίζεται ακόμα κι όταν χάνεις πόντο. αυτή είναι η δουλειά της: δεν χρειάζεται παρά ένα φιλί στο μικρό που κλαίει στα τμήματα εφήβων για να ξανασηκώσει την ρακέτα του. κι όμως αυτοί σπουδαίοι που βγάζουν αριθμούς σαν αυτούς του Δημητρίου από τις Σέρρες; πως οι συμμετοχές στα Juniors έπεσαν επειδή η Μαρία έκανε τρεις λάθος βολές στην Ινδία; φαγητό για τους εύκολους τίτλους όταν όλα γίνονται υπόθεση μιας βραδιάς. εσύ πάλι εκείνος στη γωνία του γηπέδου που αγοράζει εισιτήριο επειδή έμαθε πως η ταινία αρχίζει πρώτα στο κινητό κι έπειτα στον αγωνιστικό χώρο — τι περιμένεις να δεις μετά το σφύριγμα; έναν άνθρωπο που κλαίει επειδή δεν κέρδισε; μήτε ο ίδιος相信 ούτε εσύ. εμένα εκείνη μου θυμίζει κάτι σαν εκείνες τις παλαιότερες εποχές όπου ένας φίλος μου από το χωριό πήγαινε στη Λάρισα για να δει τον Παναθηναϊκό να χάνει 0-3 και γύριζε γελώντας επειδή είδε την ομάδα του να σηκώνει κεφάλι μέσα στο μαρασμό. δεν ήταν η νίκη εκείνο που κράτησε τα πλήθη ζωντανά — ήταν η ίδια η υπόσχεση πως κάποιος εκεί έξω δεν εγκαταλείπει. η Σάκκαρη δεν είναι η αιτία των αποτυχιών σας· εκείνοι είστε που προσπαθείτε ακόμα να βρείτε την νίκη μέσα στους τίτλους αντί να κοιτάξετε εκείνον τον δεκατετράχρονο που κράτησε την ρακέτα επειδή εκείνη το έκανε γήπεδο δρόμο. εγώ δε λέω πως της φταίνε όλα· λέω πως εκείνη έκανε αυτό που κανένας άλλος δε τόλμησε: έδωσε στο κοινό την άδεια να νιώσει μέσα στις αποτυχίες της πως αυτό είναι τένις — ανθρώπινο, σκληρό, ζωντανό. αυτοί που βγάζουν συμπεράσματα από δεκαέξι άτομα σ’ έναν πάγκο υπεραγορών; αυτοί που γράφουν πως η δημοφιλία είναι ψεύτικη επειδή ο αριθμός κουπαιών δεν πλησιάζει εκείνους; εγώ εκεί δω που οι ομάδες μεγαλώνουν έχω μια διαφορετική εικόνα: εκείνοι οι ίδιοι γονείς που έτρεξαν στα Γιαννιτσά επειδή ο γιος τους βρήκε την πρώτη του νίκη στην ομάδα, εκείνοι μετρούν ήδη άλλα δέκα παιδιά παραπάνω. δεν είναι η φιλοδοξία εκείνη που ξεγελάει — είναι εσείς που περιμένετε να σας πούν πως πρέπει να ζήσετε με αριθμούς αντί με μνήμες. και μια τελευταία νύξη για σένα Σταύρο από τα Γιάννενα: εσύ κατηγορείς εκείνον τον τύπο επειδή πήγε στον αγώνα επειδή ήθελε θέαμα; εγώ τον συγχαίρω επειδή αποφάσισε τελικά να δει το παιχνίδι ζωντανά αντί από το κινητό του. η Μαρία δεν τον κέρδισε εκείνο το βράδυ — τον έκανε και εκείνον μέρος αυτού του πεδίου. εκεί τελειώνει η ιστορία: όχι όταν γράφεται το αποτέλεσμα στις εφημερίδες· εκεί όταν δεκατετράχρονος κρατάει μια ρακέτα σαν κάποιοι άλλοι κράταγαν σημαίες πριν χρόνια. έχω βαρεθεί να λέω πως η επιτυχία είναι εκεί. αυτή είναι η επιτυχία εκεί — αυτή που μεγαλώνει ομάδες όχι επειδή κάποια έγινε πρωταθλήτρια· επειδή έκανε το τένις δικό μας όλων.