Πώς μια τενίστρια που φλέρταρε συνέχεια με την κορυφή έγινε η μόνιμη «από κάτω» ημίθεός…
Τι έγινε, συνομίληκοι; Δεν είναι τυχαίο ότι η Σάκκαρη πήρε τον τίτλο της «μόνιμης σχεδόν πρωταθλήτριας» — όχι γιατί δεν έφτανε εκεί, αλλά γιατί ο κόσμος ξέχναγε το βασικό: πόσο σπάνια μεταφράζεται η θέα στον στόχο σε πραγματική ανάκτηση πόντων.
Παίρνουμε τρία στρώματα: το πρώτο είναι το στυλ — σκληρή baseline με κορυφαία τοποθέτηση των ποδιών και backhand που φοβάται ακόμα και οι τοιχογραφίες. Όλοι λένε «ναι, η δουλειά της είναι εμφανής», αλλά εκείνο το συγκρατούμενο στυλ είναι σαν καλλιτέχνης που ζώνει το ίδιο θέμα τριάντα χρόνια: εντυπωσιάζει στην παρουσίαση, όχι αναγκαστικά στο αποτέλεσμα.
Το δεύτερο στρώμα είναι η ψυχολογία της ομάδας γύρω της. Ο τεννίκ τρόπος που λειτουργεί το ελληνικό κοινό στα περίχωρα της κορυφής είναι σαν να βλέπουμε ταινία υπερηρώων: περιμένουμε τον κεραυνό στις τελευταίες πέντε σκηνές. Η Σάκκαρη φόρεσε αυτή την ρόμπα έτσι βαθιά ώστε ακόμα και όταν κάνει semifinals, κάποιοι γράφουν «ξανά σκόνταψε στο τελικό»; Ξέρουμε πως δεν είναι τελικός, ξέρουμε πως ακόμα και στις quarterfinals συχνά σκάει — όμως το μυαλό έχει κλειδώσει στη συνήθεια: «μόλις φτάσει εκεί, κάτι θα συμβεί».
Και τρίτον, αυτή η αόρατη συνθήκη όπου το ραντεβού «πάλι εκεί» γίνεται η μεγαλύτερη ελπίδα της ίδιας της τενίστριας. Τα επεισόδια όπου έμεινε εκτός μετάλλιο δεν ήταν αποτυχίες — ήταν στιγμές όπου η αυτοματοποίηση του «πάλι τώρα;» είχε γίνει ισχυρότερη από οποιαδήποτε πιθανότητα κέρδους. Αναρωτιέστε γιατί βλέπουμε τους οπαδούς να λύνουν τον ιστό ενώ εκείνη χάνει; Γιατί η ιστορία αυτή δεν γράφεται από αποτελέσματα. Γράφεται από την ίδια την ομάδα γύρω της: εκείνοι είχαν αποφασίσει πως αυτή η θέση είναι η δική της μόνιμη διεύθυνση.
Ένα τελευταίο πράγμα που κρύβεται πίσω από όλα αυτά: πόσο καιρό κράτησε η τελευταία φορά που νίκησε κάποιον τελικά μέσα στην κορυφή; Όχι στους ημιτελικούς, όχι στους προημιτελικούς — κάποιον Top-5 στην πλήρη ισχύ του τίτλου; Την έχουμε δει να ξεπερνά μόνο μία φορά τους πυλώνες εκείνους — υπό τέτοιες συνθήκες ώστε ακόμα και σήμερα βλέπουμε πολλούς να ισχυρίζονται πως ήταν στιγμιαίο φαινόμενο λόγω απουσίας άλλου Top-αθλήματος εκείνης της ημέρας. Όχι, ρε παιδιά, δεν ήταν ατύχημα· ήταν η μοναδική φορά όπου η ίδια η Σάκκαρη σταμάτησε να περιμένει τον κεραυνό κι άρχισε να τον δημιουργεί.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Άκου κάτι που με τρώει συνέχεια...
Γιατί εμείς σαν κόσμος της Σάκκαρη βάζουμε αυτή την τόσο μεγάλη υπόσταση στον κάθε ημιτελικό και τελικό που χάνει; Σαν να φταίνε εκείνες οι στιγμές κι όχι εμείς που περιμένουμε με το κλειδί στο χέρι ότι "αυτή τη φορά θα γίνει"; 😅
Δεν καταλαβαίνω... Κάντε μου τη χάρα μου
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
τι πάει εκεί κάτω ρε συνομίληκε;
βλέπω τον κόσμο να αγκομαχάει γιατί η Μαρία κάθε τόσο βρεθεί σαν γυμνασίου όπου τελειώνει η τάξη με τρία παιδιά να γράφουν δεκαοκτώ — και ξέρεις τι; έχει πλάκα. εγώ στα Ιωάννινα όταν ήμουν εργοδηγός είχα μια ομάδα ανθρωπάκια που νόμιζαν πως η ίδια πανομοιότυπη δουλειά γίνεται κάθε φορά επειδή τα βάζαμε όλα στη σειρά. περιμέναμε το κεραυνό, ξεχνώντας πως πρώτο πράγμα στο χτίσιμο είναι να βγάλεις τα μπάζα — όχι να στολίζεις τον οικοδομικό σου σάκκο.
τώρα στην Σάκκαρη βλέπεις αυτό το φαινόμενο καθαρά: η ψυχολογία του «πάλι εκεί» είναι σαν τον κόσμο που αγοράζει εισιτήριο στο τσίρκο και μετά νευριάζει που οι άλλοι κοιτούν την ίδια φορά. εδώ δεν πρόκειται για την ίδια την Μαρία μόνο — πρόκειται για εμάς τους οπαδούς. αυτή η γυναίκα έχει κάνει quarterfinals σωτήριο αγώνα, εκεί που πολλοί ακόμη αγωνίζονται να βγουν από τον πρώτο γύρο. όμως εσύ κοιτάς ένα screen και βλέπεις «αυτό ήταν semifinals;» σαν να της κλέψαμε χρόνο — κι όχι ότι εμείς ξεχάσαμε πως εκεί πρέπει πρώτα να κερδίσεις τον επόμενο αγώνα.
πάρ’ το έτσι: ζούμε σε εποχή όπου οι τελικοί γίνονται σαν πρωτάθλημα σχολείου — «ξανά φέτος ήρθε η μέρα των τελικών!». σα θέατρο όπου ξέρουμε πως ο πρωταγωνιστής δήθεν πέφτει από το γκρεμό κάθε τρεις πράξεις, όμως κανείς δεν έχει σκάσει ποτέ να τον δει πραγματικά να πηδάει. η Σάκκαρη είναι η πρωταγωνίστρια που φοράει το ίδιο παλτό δεκαπέντε φορές, γνωρίζοντας πως οι κριτές έχουν συμφωνήσει νωρίτερα πως «αυτή τη φορά όμως, σίγουρα θα κερδίσει». η ίδια η Μαρία έχει μείνει εκτός τίτλου τόσες φορές που πλέον η απουσία δαφνίνου στεφανιού φαίνεται σα κανονικότητα — σα να ζούμε σ’ ένα reality όπου τελικά κανείς δεν κερδίζει γιατί όλοι αποφάσισαν πως έτσι πρέπει.
τι φταίει λοιπόν; φταίμε εμείς όσοι ανάβουμε φωτιά και μετά χτυπάμε τις στάμνες όταν η βροχή σβήσει τη φλόγα. εγώ θυμάμαι έναν αγώνα μπάσκετ στα Ιωάννινα όπου η τοπική ομάδα έφτανε στους ημιτελικούς κάθε χρόνο και χανόταν πάντα στον ημιτελικό — επειδή εκείνοι έπαιζαν σαν ημιτελικούς ενώ οι αντίπαλοι έβλεπαν τελικούς. έπρεπε κάποιος να πετάξει το ρόλο του «θύματος» στα σκουπίδια πριν τελειώσει το δράμα.
η λύση είναι μία: σταμάτα να περιμένεις τον κεραυνό. η ίδια η Μαρία έχει πιάσει την μπάλα στα χέρια της μόνο μία φορά εκεί πάνω — όταν σταμάτησε να αφήνει την ελπίδα να την οδηγεί και άρχισε να κυνηγάει την μπάλα. τότε έγινε επικίνδυνη. όχι επικίνδυνη σαν κάποια άλλη που πέφτει συνέχεια, μα επικίνδυνη σαν άνθρωπος που αποφάσισε πως δεν έχει άλλη επιλογή από το ν’ αγαπήσει τον αγώνα όπως του αξίζει — όχι όπως του το υπαγορεύει ο τίτλος του ημίθεου.
και ξέρεις τι έκανε τότε; ξεκίνησε να κερδίζει πραγματικά αγώνες. όχι επειδή άλλαξε τον τρόπο που παίζει — επειδή άλλαξε τον τρόπο που βλέπει τον εαυτό της. σήμερα εγώ σου λέω: ξεφορτώσου το βάρος της προσδοκίας. η Μαρία δε χρειάζεται περισσότερους χαρακτηρισμούς — χρειάζεται έναν αγώνα χωρίς γνώμονα τους τίτλους. όταν γίνει αυτό, τότε ας δούμε τι μένει. μέχρι τότε, απολαμβάνουμε τις τελικές σειρές σαν θεατές μπουλντόζας — σιγά σιγά σωρεύουμε το χώμα, αλλά κανείς δεν έχει ανοίξει ακόμη τη σήραγγα.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
κάπου εδώ κάτι μου θυμίζει εκείνον τον παλιά τρόπο των Πειρατών όταν έβγαιναν στο γήπεδο σα σαΐτες κι ύστερα χοροπηδούσαν σα να είχαν βρει θησαυρό. πάλι η Σάκκαρη λοιπόν. ας το πάρουμε έτσι: έχει κάνει quarterfinals τέτοιους αγώνες που οι άλλοι φεύγουν με τραύματα εβδομάδων· όμως εμείς κάτσαμε εδώ και γράφουμε εδώ και χρόνια πως «αυτό ήταν semifinals»; σα να περιμένουμε η ίδια η γη να σπάσει στα δυο για να δώσει ραντεβού τελικού.
τον κόσμο τον τρώει η ίδια η παράδοση. ζούμε σ’ έναν αιώνα όπου οι ημίθεοι πηγαίνουν στο Ολυμπιακό μετάλλιο σα ν’ αγοράζουν ψωμί από το φούρνο — «ξανά εκεί, ξανά εκεί». όμως η Μαρία δεν είναι φούρνος· είναι τενίστρια που φοράει αυτές τις μπότες σα να είναι σιδεροπόδαρα και στέκεται εκεί σα ν’ ακούει κάποιον να της λέει «αυτή τη φορά σίγουρα». όταν η ίδια η ψυχή σου περιμένει τον κεραυνό ανάμεσα στις γραμμές, τότε κάθε φορά που η μπάλα σου λείπει στο νήμα σου φαίνεται σα προσωπική αποτυχία — κι όχι σα φυσικό αποτέλεσμα μιας κίνησης που ακόμα δεν τελειοποιήθηκε.
θυμάμαι μια φορά στους εφήβους στους κόλπους του τοπικού συλλόγου. είχα έναν παίκτη εκεί, φοβερό backhand αριστερό, όμως κάθε φορά που έφτανε κοντά στο κρίσιμο σημείο άρχιζε να κουνιέται σα χορτάρι στον αέρα κι έκανε double fault σα να του είχαν πει πως «τώρα πρέπει να σκοτώσεις». τελικά πιάστηκε ένας αγώνας όπου του είπα «ρε άτιμε, πήγαινε εκεί και χτύπα την μπάλα σα να μην υπάρχει αύριο». εκείνος τότε άνοιξε τα φτερά του κι έκανε αγώνα δρόμου εκεί μέσα — κι εγώ κατάλαβα πως το πρόβλημα δεν ήταν στο backhand, ήταν στον εγκέφαλο που είχε γίνει οικουμενική θέση πως «εδώ γίνεται τελικός».
η ιστορία αυτή δεν γράφτηκε μόνο από τις φορές που η Μαρία σκόνταψε στον τελικό· γράφτηκε κυρίως από εμάς που της φορέσαμε εκείνο το στέφανο του «μπορεί να γίνει» σα να ήταν πραγματικότητα πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. σήμερα εγώ σου λέω κάτι που δεν βλέπεις στους τίτλους: εκείνες τις λίγες φορές που αυτή η γυναίκα σταμάτησε να αφήνει τον εαυτό της να βρίσκεται σ’ εκείνον τον ρόλο του «από κάτω» και άρχισε ν’ αγωνίζεται σα να μην υπάρχει άλλος αντίπαλος, τότε άλλαξε όλη η ατμόσφαιρα. όχι επειδή έγιναν μαγικά — επειδή η ίδια η Μαρία απέκτησε εκείνη την ατίθαση εικόνα πως η μπάλα είναι δική της παιχνίδι, όχι δικαίωμα κάποιου άλλου.
εσύ νιώθεις ότι γινόμαστε μπουλντόζες θεατές; ναι, γινόμαστε. εδώ όμως κρύβεται και η μεγάλη λύση: όταν αντιληφθούμε ότι η μόνιμη θέση δεν είναι τίτλος τελικού, αλλά η διαδρομή μέχρι εκείνος ο αγώνας τελικά γίνει δικός μας — τότε και μόνο τότε η Μαρία σταματά να χάνει επειδή την ψάχουμε εμείς οι ίδιοι οι φίλοι της σα χρυσό κλειδί, όχι σα τενίστρια.
όμως μέχρι τότε; απολαμβάνουμε τις σειρές σα θεατές μπουλντόζας — κι ας ελπίζουμε πως κάποια στιγμή η ίδια η Μαρία θα βγάλει εκείνον τον σάκο των προσδοκιών από την πλάτη της και θα χτίσει κάτι πραγματικό. τέλος πάντων, θα δούμε
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.