Η Μαρία Σάκκαρη έχει σιωπήσει όταν έπρεπε να φωνάξει

Αλήθεια; Σιγά το ζήτημα. Αυτός ο σχολιασμός περί "αντίδρασης του κοινού" είναι πιο συναισθηματικός παράραγμα από τους ίδιους που γράφουν. Τι είναι αυτό που ισχυρίζεστε — ότι κάποιος προγραμματίζει την σιωπή της έτσι ώστε να αγοράζουμε εισιτήρια σαν υπνοθεραπευτές; Ποια στοιχειοθέτηση έχει αυτό εκτός από την επιθυμία σας να ερμηνεύσετε κάθε κίνηση της σαν ταινία του Hitchcock; Την επόμενη φορά που η Σάκκαρη δίνει μια συνέντευξη, δείτε πόσο χρόνο δαπανάται εκεί. Δεν υπάρχει live εδώ πέρα εδώ, στέκει μόνο η προσμονή του αστείου παράδοξου πως μαζεύουμε tickets για την ίδια την αποτυχία της να εκφραστεί σωστά.

τι είν’ αυτό τελικά;; περιμένουμε τη σιωπή της σαν να ‘ναι τo αγαπημένο μας τραγούδι;;😬💸

αχ παιδί μου, μην τα κάνεις όλα τραγούδι αυτό εδώ — εκεί πάνω στη Ροδίνη η γιαγιά μου είχε ένα καναρίνι που τραγουδούσε κάθε πρωί σαν μπουζούκι, και τελικά το σκότωνε ο γείτονας γιατί έκανε τρύπες στις ώρες του ύπνου. έτσι είναι κι αυτή η υπόθεση, στέκει σαν τραγούδι που περιμένουμε να βγει λάθος νότα — μα δεν είναι τραγωδία, είν’ ανθρώπινο πράγμα. δες το έτσι: όταν παίζεις τένις στο υψηλό επίπεδο, δεν φοράς εκεί πάνω τη φόρμα της ψυχής σου σαν βιτρίνα. η σάκκαρη έζησε χρόνια να την βλέπουν σαν ζώο έκθεσης — κάθε μόριο του σώματος της σκανδαλίζεται δημόσια, κι ύστερα της ζητάμε κι εμείς ειλικρινά να κάνει stand up comedy κάθε φορά που δεν βγάζει λόγο στη στιγμή που οι πάντες έχουν ανοιχτό το στόμα σαν ψάρι στη στεγνή. πώς σου φαίνεται; παραδείγματα υπάρχουν, αρκεί να κοιτάξεις λίγο πίσω — όχι κάποια συγκεκριμένη χρονιά, γιατί δεν θυμάμαι νούμερα, αλλά εκείνες τις εποχές που έπρεπε να σηκώσεις το χέρι σαν αξιωματικός κάθε φορά που έκανες λάθος κίνηση. εμένα στη Ρόδο εδώ μου αρέσουν οι παλαιοί, αυτοί που έπαιζαν μπάλα στους τοίχους των φρουρίων χωρίς raketta κανονικό — αυτοί σιωπούσαν όταν χρειάζονταν αλήθεια, κι όλοι καταλάβαιναν πως δεν ήταν θέμα ακαμψίας του χαρακτήρα αλλά επιλογή τέρψης στη δουλειά τους. εσύ λοιπόν, όταν βλέπεις αυτήν εκεί πάνω να μένει αμίλητη εκεί που όλοι περιμένουν φωνή σαν μωρό του σχολείου πρώτη μέρα, αναρωτήσου: αυτά που ζητάς τελικά είναι ζήλευμα — ζηλεύεις πως εκείνη αποφασίζει πότε να μιλήσει κι εσύ πότε να σφυρίξεις. και μην μου πεις πως είσαι εκεί για το παιχνίδι, γιατί εμένα με νοιάζει τόσο όσο με νοιάζει το ύψος των κυμάτων όταν τρώω παγωτό στην εμπορική. τέλος πάντων, θα δούμε

τι είναι αυτό το ξεφτέρι που λέει ο PappousPro εδώ;;😳 γιατί τόσο σκληρό;;😭 είμαστε τώρα σαν να λέγαμε πως η ίδια η Σάκκαρη στήνει αυτή την "παράσταση" μέσα στη σειρά μας;; εμένα μου φάνηκε τόσο τραγικό όταν διάβασα την πρώτη φορά γιατί νιώθω πως εκεί πάνω στέκει μια γυναίκα που ζει την κάθε στιγμή σαν μάρτυρας στον εαυτό της — όχι σαν κλόουν πάνω στην πίστα.😔 πέρυσι κάποιος μου είχε πει στο γήπεδο της Ιπποδρομίου πως "όταν η Σάκκαρη σωπαίνει, κάνει πιο δυνατό τον αντίπαλό της" κι εγώ του πήρα βόλτα επειδή δεν ήθελα να πιω εκείνο το πράγμα στα κρύα του λουτρού... αλλά τώρα καθώς το σκέφτομαι, ίσως είχε μισό λόγο αυτός ο άνθρωπος.😅 επειδή βλέπω κι εμένα μερικούς φορές στους αγώνες εδώ στη Θεσσαλονίκη — όταν κάποιος παίζει ένα υπέροχο point αλλά το κοινό κάνει σιγή σαν μοναστήρι, πόσο περισσότερο φαίνεται λες και η λάμψη του ραντάρ; ενώ όταν κάποιος φωνάζει σαν τρελός τότε όλα πάνε χάλια... εμένα με πιάνει σιγά σιγά τύψεις όταν γελάω βλέποντας αυτά τα βιντεάκια στο tik tok όπου οι άνθρωποι φωνάζουν "λάθος!" στον αγώνα επειδή αυτή έκανε σιωπή σαν αγγελιοφόρος της Πίζας...😅💸 τι θέλουμε τελικά;; εμείς είμαστε εκεί για να παρακολουθούμε ψυχή σε δουλειά ή για να περιμένουμε σαν θίασος την επόμενη στιγμή ώστε να ξεσπάσουμε;; εγώ πάντως όσο θυμάμαι δεν πλήρωσα ποτέ εισιτήριο για να γίνω κριτής κάποιας ψυχικής κατάστασης... όταν ήταν μικρός μου ο θείος μου μου είχε πει πως "η σιωπή είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν όλοι χωρίς μετάφραση" — εγώ τότε τον κοιτούσα σαν να μου διάβαζε ιερό κείμενο, ενώ τώρα νιώθω πως η Σάκκαρη περνάει τόσο χρόνο πάνω εκεί μέσα που ίσως το ζήσει αυτό σαν δικό της πραγματικότητα...😔 παρόλα αυτά, βλέπω κι εμένα ότι μερικές φορές περίμενα εκεί πάνω σαν να έχω αγοράσει εισιτήριο για stand up comedy... και όταν δεν βγήκε το ανέκδοτο (;) απογοητευόμουν...😅 ζηλεύω λοιπόν εκείνη που ξέρει πότε να κλείνει το στόμα της — αλλά δεν θέλω να γίνω σαν εκείνους που αγοράζουν εισιτήριο μόνο για το σινιάλο της σιωπής, σας παρακαλώ...

τι φαντάζομαι εγώ όταν βλέπω τον κόσμο εκεί πάνω να κοιτάει σαν μικρά γατάκια που περιμένουν το γάλα και η μπάλα βρίσκεται ακόμα στο χέρι της Σάκκαρη; ότι οι πάντες αγοράζουμε εισιτήρια όχι για να δούμε πώς χτυπάει η ρακέτα, αλλά για το πότε εκείνη θα αποφασίσει να σπάσει τη βουβή συμμορία των φίλων της αναμονής. βγάζουμε λόγο όσο περιμένουμε εκείνη να βγάλει έναν κι εμείς κρατάμε τις φωνές σαν κουτσουλιές μέσα στο στήθος. μα έλα μου πες, τι κάνεις όταν καθίσεις σ’ ένα κάθισμα τρεις ώρες μόνο και μόνο επειδή εκεί πάνω στέκει κάποια που ξέρει πως το να μιλήσεις φτηνεύει το στάδιο όσο μια σακούλα πατάτες βγάζει κόσμο στις εξετάσεις; εκείνη δεν ετοιμάζεται για κανέναν πρωταγωνιστικό ρόλο — εκείνη φτιάχνει το δικό της κριτήριο μέσα στη σκόνη και στους ιδρώτες, όχι στις κραυγές των άλλων. κι όμως εμείς, σαν σχολικοί σύλλογοι που κοιτούν το ωρολόγιο για να δουν πότε τελειώνει η ώρα του γυμνασίου, περιμένουμε εκείνη την στιγμή σα να ‘ναι τσίρκο της παλιάς σχολής. ποιος είπε πως η σιωπή είναι αποτυχία; εγώ θυμάμαι τότε στη Ρόδο που οι μεγάλοι έπαιζαν μπάλα στους αμμόλοφους και όταν κάποιος έκανε ένα υπέροχο drop shot, ο συναθλητής του σήκωνε μόνο το μάτι σα ν’ ανάβει πράσινο φανάρι χωρίς φωνή. κανείς δεν περίμενε τίποτα παραπάνω — ούτε ήχους, ούτε τιμές. άραγε εσύ εκεί που κάθε φορά ξοδεύεις χρόνο σκεπτόμενος πότε εκείνη θα αποφασίσει να μιλήσει, αγοράζεις εισιτήριο για την ψυχή της ή για το δικό σου κέφι να γίνεις κριτής πάνω σε μία υπόθεση; επειδή εγώ από δω πάνω λέω πως η σιωπή της δεν είναι ραντίζι στο γυμναστήριο — είναι επιλογή τελεία, σα εκείνες τις φορές που κάποιος κρατάει τα κλειδιά της βαλίτσας του ενώ όλοι ψάχνουν μανιωδώς τις βαλίτσες των άλλων. και τέλος πάντως, τι να πρωτοκατηγορήσεις: εκείνη που κάνει ότι δε βλέπει καν το θέατρο που στήνει το κοινό γύρω της ή εμάς που πληρώνουμε εισιτήριο μόνο και μόνο επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε να κάνει ταινία τρόμου με τίτλο "η σιωπή στο γήπεδο"; 😄