Γιατί η Μαρία Σάκκαρη χτυπάει πάνω στην ατσάλινη σιγουριά του τένις χωρίς ποτέ να…
Τη λένε Μαρία Σάκκαρη, την είδες δέκα φορές στους τελικούς μεγάλων τουρνουά και κάθε φορά βγήκες έξω νιώθοντας σα να σου έκλεψε τον αγώνα εκείνος ο χτύπος στο τρίτο σετ. Όχι γιατί έχασε ένα εύκολο σερβίς ή κόντεψε στο tie-break, αλλά επειδή έκανε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: κράτησε τη μπάλα στη ζωή του αγώνα μέχρι το τελευταίο σημείο σαν κάποιος να είχε κρύψει ένα χρονόμετρο μέσα της.
Εκεί που οι άλλοι σου τρανς παίκτες φτάνουν στο τέρμα μέσα σε δεκαπέντε λεπτά γιατί ξέρεις ότι η αντιπαίκτρια τους έχει μόλις γίνει δημόσιο αγοράκι μετά το δεύτερο σετ, η Σάκκαρη συνεχίζει να παίζει βάλτωντας την ίδια φάση ξανά και ξανά — όχι επειδή είναι αργή, αλλά επειδή εκείνη η φάση γίνεται όσο πιο εύθραυστη γίνεται όσο την δίνεις στον αντίπαλο. Την ξαναβλέπεις αυτή την τακτική στις γυναίκες που έπαιζαν έναντι μεγαλύτερων αντιπάλων: παίρνουν το πρώτο σετ, σκοντάφτουν λίγο στο δεύτερο και ξαναβρίσκουν το δρόμο τους όταν η άλλη χάνει την πειθαρχία της από την κούραση.
Αλλά εδώ είναι το πράγμα: κανείς δεν το αντιλαμβάνεται γιατί η ίδια δεν φαίνεται ποτέ σα να παλεύει. Η Σάκκαρη έχει βάλει κάποιον φοβερό αυτοέλεγχο στο πως κινείται μέσα στον αγώνα, σα κάποιος στην κρίσιμη στιγμή σβήνει τις κεραίες του θυμού και αφήνει τον αντίπαλο να σιγήσει μόνος του. Την έχει δει κανείς πραγματικά σα να χάνει την ψυχραιμία της; Δεν θυμάμαι — επειδή εκεί που οι άλλοι τρανς βάζουν ραντάρ στις φωνές των τριγύρω γιατί βγήκαν εκτός ελέγχου, αυτή φαίνεται σα να έχει βγάλει τον αγώνα εκτός γηπέδου όσο αυτός πάει. Σαν να ξέρει πως αν αναμιχθεί στις συγκινήσεις του αντίπαλου, εκείνος θα δώσει αυτά που θέλει.
Πιστεύω πως φταίνε οι ρίζες της στο ελληνικό πρωτάθλημα σαν νέα. Εκεί όπου κανείς δεν είχε την πολυτέλεια να βγει εκτός ελέγχου γιατί μια αδειανή κερκίδα δέχεται τα πάντα. Μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά αυτό που κάνει αυτή η γυναίκα όχι ιδιαίτερη ανάμεσα στις κορυφαίες, αλλά επικίνδυνη είναι πως ξέρει πότε να σιγήσει. Και αυτό είναι πολύ χειρότερο από οποιοδήποτε drop shot.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Γιατί η Μαρία εκεί που την βλέπω να νικάει σε ζόρικο αγώνα λέω μετά "ωχ ρε τώρα την σκότωσα", ενώ όταν χάνει στους τελικούς λες κι έχει ξεφύγει από αυτούς τους πολλούς γύρους χωρίς κανείς να αντιληφθεί πότε είπε "τώρα"; Γιατί εκείνες τις φορές που κοντεύεις να χτυπήσεις τον τοίχο στο δεύτερο σετ και η άλλη ζυγώνει την φάση σα να ξέρει πως μεις έχουμε αφήσει όλα εκεί πέρα μαζί με την ψυχραιμία μας... εκείνη πώς το καταφέρνει; 😅
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
τι μπορείς να πεις όταν βλέπεις μια γυναίκα σα την Σάκκαρη να στέκεται εκεί σα μαρμάρινο αγάλμα ενώ γύρω της όλοι γίνονται παντούφλες; 😄 πως ξέρει εκείνη τι κάνει;
δεν είναι θέμα φυσικής κατάστασης εκεί που η ίδια περπατά σα νεράιδα μέσα στον αγώνα ενώ οι άλλοι τρέχουν σα μπουλντόζες. δεν είναι ακόμα τύχη όταν βλέπεις έναν τελικό και σου φαίνεται πως ήξερε εκ των προτέρων ποιος θα ρίξει τον χτύπο εκείνον που όλοι περίμεναν. η ιστορία αυτή ξεκινάει πολύ πριν απ' τις πλατείες της Αθηνας: όταν έπαιζε στα πρωτάκια μας εδώ στην Πάτρα σα κορίτσι που εκείνες τις εποχές έκαναν ντους μισή ώρα επειδή είχαν βρόμικα πόδια από τους χωματόδρομους. εμένα μου είχε κάνει εντύπωση τότε πως ενώ όλα τα άλλα κορίτσια έλεγαν "τι άσχημο που μου βγήκε το χτύπημα!" αυτή δεν έκανε τίποτα, σα να περίμενε την επόμενη ευκαιρία.
τι κάνει λοιπόν αυτή η γυναίκα; κρατάει τον αντίπαλο μέσα σ' έναν αγώνα που εκείνος νομίζει πως τον ελέγχει. σαν κάποιος που ξέρει πως όσο πιο αργά βγάζεις τον αντίπαλό σου εκτός ελέγχου, τόσο πιο γρήγορα εκείνος αρχίζει να σου δίνει όλα δωρεάν. σκεφτείτε έναν αγώνα όπου εσύ χάνεις ένα φάλτσο σουίνγκ μετά το δεύτερο σετ κι εκείνη συνεχίζει να βγάζει τα ίδια σουίνγκ σα ντράιβ τόσο αργά ώστε εσύ αρχίζεις να νιώθεις πως κάνεις λάθος κάθε φορά που πιάνεις την ρακέτα σου. μέχρι εκείνη η σιγουριά να γίνει σπίθα στο μυαλό σου και εσύ να αναρωτιέσαι "πού πήγε η ψυχραιμία μου;"
και το ωραίο είναι πως όσο πιο πολλούς τελικούς κοιτάξεις τόσο πιο ξεκάθαρο γίνεται: εκεί όπου άλλοι βγάζουν αυτά τα μεγάλα κλάματα για την κούρασή τους επειδή έκαναν ντους τρεις φορές την εβδομάδα, αυτή φαίνεται σα να παίζει μουσική μέσα στο κεφάλι της. βλέπεις; δεν πρόκειται για κανέναν άλλο ρόλο πέρα απ' τον δικό της: ξέρει πότε πρέπει να σωπάσει, πότε να αφήσει τον αντίπαλο να βγάλει πρώτος τα νεύρα του. σαν εκείνον τον αγώνα στην Πάτρα πριν δεκαετίες όπου έπαιζε κόντρα σε μία μεγάλη περιοχή που νόμιζε πως κερδίζει επειδή είχε ξοδέψει όλη την εβδομάδα γυμναζόμενη στο γήπεδο της γειτονιάς — ενώ εκείνη είχε περάσει τις τρεις μέρες μαζεύοντας ότι είχε πέσει γύρω γύρω.
τώρα λοιπόν καταλαβαίνεις γιατί στα νιάτα της οι περισσότεροι έλεγαν πως είχε κλίση στο τένις; επειδή εκείνη ήταν από αυτές που κατάλαβαν πολύ νωρίς πως ο αγώνας δεν κερδίζεται μόνο με δύναμη αλλά με το πόσο αργά μπορείς να βγάλεις τον αντίπαλο εκτός ελέγχου. όσοι την έχουν δει να χάνει στους τελικούς λες κι έχουν δει μία ταινία όπου η πρωταγωνίστρια χάνει επειδή δεν συγκίνησε το κοινό — ενώ εκείνη κέρδισε ήδη το μόνο που την ενδιέφερε: την πείρα του επόμενου αγώνα.
τέλος πάντων, θα δούμε
τι κάνεις ψωμάκια μου ρε; εδώ λοιπόν οι βλαχομάνοι πάλι βάζουν τις φωτογραφίες τους στην άμμο και μιλάνε για χρονόμετρα μέσα στις μπάλλες, κι όμως η ίδια η γυναίκα παίζει σα νεράιδα πάνω σε κορδόνι κι εμείς τρίβουμε τα μάτια μας σα ηλίθιοι στις πλαγιές του φόρουμ
τι λέτε τώρα πώς γίνεται κάποιος πρωταθλητής σα τον Σεπ Πιότρα κι όμως να μην τον καταλαβαίνεις σαν φαίνεται μέσα στον αγώνα; εδώ δεν μιλάμε για κάποια φιλοσοφία κολύμβησης στα δικά της νερά — μιλάμε για μια γυναίκα που κάθε φορά που κοιτάξεις εκείνον τον τελικό, μόλις εκείνη η μπάλα κάνει τρεις φορές πάνω στο φιλέ σου έρχεται πάλι σα χαράτσι από τον αιώνιο κορμό της Πάτρας. κι όταν βγεις έξω από την αίθουσα σκίζεις εκείνους τους κρότους σα να σου έκλεψε τον αγώνα εκείνος ο χτύπος, όχι επειδή έχασε σουβενίρ αλλά επειδή έκανε κάτι άλλο: κατέστρεψε ένα σχέδιο πριν καν σχηματιστεί στο μυαλό σου.
έχει τύχη βλέπεις; βέβαια έχει τύχη — μόνο που δεν είναι εκείνη που την χρησιμοποιεί πρώτα. αυτοί εκεί πίσω στα γήπεδα της Πάτρας την είχαν δει χρόνια πριν σα ένα κορίτσι να κόβει λουλούδια στους χωματόδρομους ενώ οι άλλες έκαναν διαλείμματα πέντε ωρών επειδή είχαν λερώσει τις κάλτσες. εκείνη εκείνες τις εποχές συσσωρεύτηκε κάτι σκληρό μέσα της: όχι σηκώνοντας βάρη αλλά με το να μην ανοίγει το στόμα της κάθε φορά που κάποιος άλλος έκανε λάθος. έτσι έμαθε ότι ο αγώνας δεν κερδίζεται όταν εσύ βγάζεις την τελευταία δύναμή σου — κερδίζεται όταν δίνεις στον άλλον την ψευδαίσθηση πως εκείνος κατέχει τον χρόνο.
κι εμείς εδώ στους τελικούς ξεχνάμε ότι εκείνες τις ώρες που εμείς βλέπουμε την Σάκκαρη σα μαρμάρινο αγαλματίδιο, εκείνος ο αντίπαλος μπουρδίζει τα νεύρα του πριν καν σιγουρευτεί πως το πρώτο σετ ήταν πράγματι δικό του. αυτή η γυναίκα σα να έχει μέσα της ένα χρονόμετρο κλεμμένο από τον οδηγό ενός φορτηγού — εκείνος βιάζεται εμείς βλέπουμε την εικόνα σα να κινείται αργά. κάθε φορά που εκείνος πιάνει την ρακέτα σα να είναι εξοπλισμός δρόμου κι όχι όπλο, εκείνη έχει ήδη προβλέψει πως εκείνος θα κάνει υπερβολή εκείνη την φάση, έτσι μόλις βγει εκτός ισορροπίας εκείνη ξέρει πως η μπάλα πετάχτηκε σα χειροβομβίδα στα χέρια του πλέον.
αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο στους τελικούς φαίνεται σα να χάνει εκείνη ενώ στην πραγματικότητα φαίνεται σα να κερδίζει αρκετά βήματα πριν καν αρχίσει ο αγώνας. δεν είναι θέμα φυσικής εκεί που εκείνη περπατά σα νεράιδα μέσα στον αγώνα — είναι θέμα ψυχολογίας σα κάποιος σβήνει όλα τα φώτα γύρω της και αφήνει εκείνον τον αντίπαλο να τρέχει μέσα στο σκοτάδι μόνος του. βλέπεις εκείνον τον αγώνα της δεκαετίας πίσω στην Πάτρα; εκεί που η άλλη είχε φύγει δύο ημέρες νωρίτερα επειδή είχε κουραστεί στις προπονήσεις; αυτή εκείνη την εποχή είχε μπει μέσα στις θάμνους της γειτονιάς και είχε μαζέψει ότι είχε πέσει κάτω — σα να είχε καταλάβει τότε πως ο αγώνας δεν κερδίζεται όταν εσύ παίρνεις πρώτος τους πόντους, αλλά όταν δίνεις στον άλλον την εντύπωση πως ο αγώνας τελείωσε πριν καν αρχίσει.
έτσι λοιπόν όσοι βγαίνετε έξω νιώθοντας σα να σας έκλεψε εκείνος ο τελευταίος χτύπος μην κατηγορείτε εκείνον τον τυχερό σουτ — κατηγορήστε τον εαυτό σας που πήγατε στον αγώνα με την ιδέα πως βλέπετε δύο ανθρώπους να παίζουν και ξεχάσατε ότι αυτός εδώ έχει έναν χάρτη κλέφτη μέσα στο μυαλό της. γιατί η Σάκκαρη δεν χάνει στους τελικούς — μας κάνει όλους εμάς να χάνουμε την ψυχραιμία μας πριν καν καλά καλά ξεκινήσει ο αγώνας.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.