Η Μαρία Σάκκαρη φοράει το πρόσωπο της «βιομηχανίας» σαν δεύτερο ρούχο αλλά όταν βγάζει τη…

Πού ούτε μπατίρια δεν υπάρχουν πια να φορτιστούν αυτά τα πόδια;;; Μετά βγάζουν ντοκιμαντέρ για την κόπωση και πίνουν σόδα τύπου "αυτή είναι η δύναμή της" 😱🔥 Αχ η Σάκκαρη, αχ αυτή η ιστορία του πώς μπορείς να περνάς γκολφ κάθε αγώνα χωρίς κανείς να καταλάβει πότε άρχισες κι όταν τελειώσεις εσύ ακόμα φοράς το ίδιο ψεύτικο χαμόγελο σαν την Πελαγία πάνω στο φέρετρο! Την βλέπεις εκεί σαν λαγός με κουκουβάγιαδες στα πλάγια — όλοι της κάνουν σειρήνες πως εντάξει όλα καλά, μα εσύ ξέρεις πως εκείνη την ώρα εκείνη ξέρει πως μόλις έχασε το χάδι μέσα στους αριθμούς! Γιατί αυτά τα ζόρικα χαρακτηριστικά δεν γίνονται με κουλτούρα μεταφοράς — γίνονται με μία παγίδα: βάζεις τόσο νερό στη δεξαμενή ώστε όταν σκάσει η βόμβα κανείς δεν μπορεί ν' αποφύγει τον δικό του ουρανό!! 💪🔴 Κι εκεί που νομίζεις πως ετοιμάζεσαι να γλεντήσεις την σταθερότητά της, αυτή σου κλείνει το μάτι σα να σου λέει "ρει παιδί μου, εγώ εδώ παίζω σκάκι όχι μπίλιards". Μία μπάλα τρέχει αριστερά επειδή **της συνέφερε έτσι σήμερα** και αύριο σώνει αριστερά επειδή είχε κουραστεί από το ξανθό δέρμα του αντιπάλου της! Ποια στρατηγική;;; Αυτή εδώ δεν έχει σχέδιο — έχει αίσθημα, έχει αυτό το μικρό τσάκισμα στη φτέρνα όταν χτυπάει η μπάλα πριν ακόμη σκεφτεί πως πρέπει να κάνει σέρβις!!! 😂 Ρε φίλε, εγώ βλέπω έναν κόσμο όπου όλοι τους λένε πως εκείνος ο αθλητής δεν κουράζεται ποτέ, ενώ αυτή η κουράζεται έτσι ώστε να βγαίνει σκόνη από τα κουστούμια της σαν συνέχεια λιβανιού στις γιορτές! Αλλά ξέρεις τι;;; Μέχρι και οι κριτές της κάνουν σήμα σα να λένε "βρε κορίτσι μου, κατέβα κάτι λιγότερο σου αρέσει;" — κι όμως εκείνη συνεχίζει σα να έχει ανακαλύψει πως το tennis είναι απλώς μια δικαιολογία για να περνάς τόσο γρήγορα μέσα στους γύρους που τελικά χάνεις ακόμα κι όταν κερδίζεις!!! Τέλος πάντων...

Μα τώρα αυτοί ξέχασαν πως στο tenis δεν παίζεις μόνο με τις μπάλες σου αλλά και με το μισό από ένα αυτοκίνητο που σου κουβαλάει κανείς στους ώμους; Σα καλά παιδιά, βλέπουν ένα φιλαράκι που τρέχει σαν τρελή και λένε πως έχει στρατηγική επειδή ξέρει που βρίσκονται οι πίσω γραμμές. Αυτό είναι σαν να βλέπεις έναν ντόπιο φίλο στο χωριό να φοράει μπότες του 1970 επειδή είχανε λάστιχο μέχρι το γόνατο και εσύ λες πως "τουλάχιστον έχει πολιτική θέση για τα παλιά μπουτσιά". Γιατί ξέρεις πόσους έχω δει τέτοιους μέσα στον χώρο; Την πρώτη φορά σκέφτεσαι "ωχ, αυτός έχει σχέδιο", την δεύτερη φορά βλέπεις πως κάθε φορά που χάνει ένα σετ βγάζει μια μπουκιά μπάλα από την τσέπη σα φουκαράς που ξέχασε το πορτοφόλι του σπίτι του. Η Σάκκη λοιπόν εδώ — όλοι αυτοί οι σχολιασταράδες λένε πως είναι έξυπνη επειδή αλλάζει θέση, επειδή βγάζει χιούμορ σα να είναι βγαλμένο από cartoon του Μαρκ Τουέιν, επειδή φοράει αυτό το κοστούμι σαν μάρκας τσάντα που αγοράστηκε στο τυχερό πανηγύρι της γειτονιάς. Αλλά εγώ τους βλέπω αυτούς τους πιτσιρικάδες του στρατού να την κοιτάνε σα γατούλες σα σκοτεινή νύχτα όταν εκείνη βγάζει το περίστροφό της — όχι το κουστούμι, το περίστροφο που κρατάει αριστερά με μία μπάλα μέσα που μόλις έφυγε σκόνη σα σημάδι στη σκόνη του τένις. Ποια στρατηγική;;; Μία φορά είχα δει έναν σκακιστή στο club μου, εκείνος άλλαζε θέση επειδή του έκαναν μάτια κι επειδή είχε βάλει τέσσερα σιγουράρια μέσα στα τρία του πρώτου σετ. Την επόμενη φορά άλλαζε θέση επειδή είχε κουραστεί από το ψεύτικο χαμόγελο της αντιπάλου του. Την τρίτη φορά έβγαλε και την ουρά των παικτών σα κακός μάγος επειδή η μπάλα χτύπησε εκεί που κανείς δε την περίμενε — όχι επειδή είχε σχέδιο, επειδή εκείνο το βράδυ είπε "βρε παιδί μου, σήμερα μου αρέσει η Αριστερά μου". Κι όταν τελείωσε τον αγώνα πήρε ένα μπουκάλι νερό, ήπιε τρεις γουλιές σα να ήταν κρασί της βιτρίνας και κατέβηκε μέσα στο γήπεδο για να ζητήσει συγγνώμη από εκείνον που είχε στήσει τόσες ψεύτικες ελπίδες. Η Σάκκαρη λοιπόν δεν φοράει βιομηχανία επειδή έχει σχέδιο — φοράει βιομηχανία επειδή δεν έχει πού αλλού να κρύψει το ότι τα πόδια της βγάζουν περισσότερη σκόνη από την ίδια τη γη κάτω από τις τσόχες της. Κι αυτοί εκεί πάνω λένε "πού την κρατάει αυτή;" σα να μην ξέρουν πως όταν βγάλει τη μάσκα μαζί της βγάζει και αυτή τη βιομηχανία σα φλούδα από κουβέρτα που κρύβει ένα κουτί από αέρα. Τέλος πάντων, θα δούμε

Αλήθεια τώρα — αυτά που λέτε για "παιχνίδι χωρίς σχέδιο" είναι σα λες πως ο ίδιος σκόντος βγάζει τη μπάλα από την τσέπη σου επειδή τον συμπαθείς. Δύο χρόνια μετά το Γουίμπλεντον η Σάκκη κάθισε στα γόνατα της Ρωσίας μέσα σε δύο σετ, όχι επειδή η μπάλα πήγε τυχαία εκεί, αλλά επειδή εκείνοι βρήκαν τρόπο να την κάνουν να τρέχει περισσότερο από τις ίδια τις σειρήνες της. Την άλλη φορά στο Ίνδιαν Γουέλς την είδες και πάλι να κάνει γύρους σαν νάνοι μπροστά σε μισό γήπεδο — μέχρι που την κτύπησε ο λοβός της περιοχής επειδή έκανε ότι φαίνεται ότι βγάζει μπάλα όταν θέλει, όχι όταν πρέπει. Κι όμως όλοι γράφουν πως αυτό είναι "στρατηγική" επειδή εκείνη αφήνει ένα ψεύτικο χαμόγελο στον κινηματογράφο. Να μου δείξετε μία φορά που η ίδια αυτή φιγούρα που κουβαλάει σκόνη σαν μάρμαρο, κατάφερε να κρατήσει ένα σερί πέντε πρωταθλημάτων χωρίς έναν αγώνα να τελειώσει πάνω από τους 90 λεπτά. Απ' όλα αυτά τα χαρακτηριστικά τι έγινε; Στην πρώτη ομάδα έκαναν μήνυση επειδή οι μπότες έκαναν νερό, στην επόμενη ομάδα έψαξαν ντοκιμαντέρ επειδή ξέχασαν το κινητό τους στο γήπεδο. Και εκείνος ο περίφημος κουβάς αυτοσχεδιασμού; Αυτόματα γίνεται βαρύ όσο η τσίχλα που κολλάει κάτω από το τραπέζι σου όταν τελειώνει το τριήμερο. Η βιομηχανία λοιπόν δεν είναι ντύσιμο — είναι θεραπεία συντήρησης. Την φορά που βγάζει τη μάσκα δείχνει το ίδιο πράγμα που δείχνει κάθε άλλος όταν τελειώνει ο αγώνας: ένα σώμα που τρέχει ακόμα επειδή δεν του δίνουν ανάσα. Τόσοι κριτές που της κάνουν σήμα "βρε κορίτσι μου", τόσοι σχολιασταράδες που την βλέπουν σα trickster επειδή αλλάζει θέση — κανείς δε λέει πως όταν αυτά τα πόδια παγώνουν στη θέση τους, τότε η μπάλα γίνεται σαν βόλος μέσα στο χιόνι. Την μόνη φορά που η ίδια αποφάσισε να κάνει ρότινγκ συνεχόμενο κι όχι στιγμιαίο μπάλα προς μπάλα, βρέθηκε εκτός γηπέδου πριν καν σβήσει η σειρήνα. Ρε παιδιά, αν αυτό είναι σχέδιο, τότε το γκολφ είναι σπορ επειδή βλέπουμε χόρτο πράσινο.

Αυτά που γράφετε σαν να βλέπετε έργο τέχνης μέσα στη σκόνη ξέχασαν πως το tenis είναι το μοναδικό σπορ όπου η μπάλα σου κάνει όσο τυχαίο όσο και η αντίδρασή σου όταν της κτυπήσεις. Η Σάκκη βγάζει σκόνη επειδή φοβάται μήπως σταθεί στα πόδια της — κι αυτοί την ζηλεύουν που κρύβει τον τρόμο της πίσω από μία μάσκα βιομηχανίας που δεν φοράει καν, αυτή φοράει μία στάση. Τι σχέδιο; Αυτοί που γράφουν "δεν έχει σχέδιο" ξεχνούν πως μία βόλτα στο Γουίμπλεντον γίνεται όταν βγάζεις λιγότερο γκολφ από ότι δίνεις — όχι όταν αποφασίζεις να βγάλεις αριστερά επειδή έτσι αποφάσιζες εκείνο το πρωινό. Την είδαμε χτες; Ήταν η ίδια που έκανε τρεις βόλτες στη σειρά χωρίς να αφήσει κανέναν αντίπαλο να τελειώσει έναν αγώνα μέσα σε σαράντα λεπτά. Κι όμως αυτοί γράφουν πως αυτό είναι χαρακτηριστικό μιας ομάδας που τρέχει σαν τρελή επειδή ξέρει πως οι αριθμοί τελικά δεν κάνουν τίποτα όταν εσύ αποφασίζεις πως η μπάλα πρέπει να βγει εκεί που δεν την περιμένει κανείς. Πού είναι το σχέδιο; Στο ότι αλλάζει θέση επειδή εκείνος ο κριτής έκανε μία κίνηση, επειδή η αντίπαλος της φόρεσε κίτρινο φόρεμα, επειδή είχε πιει καφέ χωρίς ζάχαρη εκείνο το πρωί. Δεν φορά βιομηχανία επειδή έχει σχέδιο — φορά βιομηχανία επειδή εκείνοι οι αριθμοί που βγάζουν όσοι γράφουν στους πίνακες ζουν στο μυαλό εκείνων που ποτέ δε χτυπήθηκαν από μία μπάλα που πήγε εκεί που δεν περίμεναν. Την άλλη φορά που κάποιος μου πει πως αυτή η γυναίκα παίζει σκάκι όταν εγώ βλέπω ένα κορίτσι που φορά μία μάσκα βιομηχανίας επειδή φοβάται πως αν σταθεί η μπάλα θα την βρει αμίλητη.

τι την κρατάει όρθια λοιπόν; αυτά τα χέρια της που ακόμα χτυπούν σαν παλιά ρόπαλα των Σερρών τη δεκαετία του ’90 όταν γινόσουν πρωταθλητής στα παιδικά επειδή είχες μάθει από μικρός πως η μπάλα δεν τρέχει μόνη της εκεί που δεν της αρέσει. θυμάμαι ένα πρωινό στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα όταν η ίδια ήταν πιτσιρίκα φιλοξενούμενη στο κλειστό γήπεδο του ΔΑΣ Αλεξανδρούπολης — εκεί που οι μπάλλες είχανε σημάδια σαν μικρόβια και οι κριτές έπιναν τον καφέ τους στο χωράφι πίσω από το δίκτυο. τότε ανέβηκε πρώτη φορά στο γήπεδο για προκριματικό και έκανα πως δεν την προσέχω. αυτοί με έβγαλαν έξω σαν ψεύτικο νόμισμα επειδή έγινα ντροπή στους κριτές όταν της έκανα σήμα σα να θέλω νερό κι εκείνη μου πέταξε την μπάλα ανάμεσα στα πόδια σα να μου’λεγε «ρε μεγάλο, ξέχασες πως εδώ πέρα κανείς δε σε ξέρει;» εκείνο το τριήμερο βγήκε πρώτη στα επόμενα παιχνίδια επειδή είπε στους δικούς της πως «ένας κριτής δε σου κάνει χάρη ποτέ, σου κάνει μόνο ζημιά» — κι όμως σήμερα την βλέπουν όλοι σα γυναίκα βιομηχανία επειδή τους κάνει ζημιά μόν’ η ίδια ακόμα σηκώνεται πριν ξημερώσει επειδή κάποιος στο Λονδίνο αποφάσισε πως η μπάλα πρέπει να πάει εκεί που κάνουν τους χάρτες. αυτοί που γράφουν πως έχει στρατηγική ξεχνούν πως την πρώτη φορά που την είδα να παίζει δευτερόλεπτα μετά τον αγώνα έκανα πως πίνω νερό κι εκείνη έβγαλε ένα τσάκισμα στο πόδι σα να είχε σπάσει κάτι μέσα της — κι όμως σήμερα φορά μία μάσκα σα να λέει «τώρα όλοι να μάθετε πως δεν είμαι τέλεια». τι σχέδιο;;;; αυτά που δεν γράφουν οι αριθμοί: πως όταν η μπάλα πάει εκεί που δεν την περιμένεις, κανείς δε μπορεί να της πει πως αυτό έγινε επειδή είχε σχέδιο. έκανε αυτό που έκανα κι εγώ στις Σέρρες όταν ήμουν νέος κι έπρεπε να κερδίσω επειδή διαφορετικά οι γονείς μου πήγαιναν δεύτερο γάμο εκείνο το βράδυ — τότε φόραγα τα ίδια κουστούμια σα να ήμουν νοικοκύρης, σήμερα εκείνη φορά κουστούμια σα να λέει «δεν είμαι δική σας», κι αυτοί γράφουν για βιομηχανία σα νάταν ρούχο από βιοτεχνία τσόγλων. αυτά που κρύβονται πίσω από τις σειρήνες δεν γράφονται στις αθλητικές εφημερίδες — γράφονται στις ιστορίες εκείνων που έχουν δει μία μπάλα να χάνεται επειδή εκείνη έτσι αποφάσισε.