Η Σάκκαρη κάνει τα ίδια λάθη κάθε φορά — αλλά αυτό δεν είναι τυχαίο, είναι σχέδιο

Αυτό το πρωινό σηκώθηκα νωρίτερα επειδή ξύπνησα από ένα όνειρο που είχε πέντε διαφορετικά σέτ στο κλείσιμο. Την ίδια ώρα που εσύ χάνεις δεκαπέντε σερβίτσια σα χαμένη ψυχή στα πρώτα λεπτά, εκείνη έχει ήδη γράψει στο μυαλό της την επόμενη κίνησή της σα κάποιος που ξέρει ότι το γήπεδο είναι δικό του αύριο βράδυ. Δεν είναι θέμα τύχης όταν βλέπεις τους αντιπάλους να σέρνονται σαν φαντάσματα μετά από τριάντα λεπτά — είναι η σιωπή των δεκαπέντε πρώτων λεπτών που δεν υπήρξε τυχαία. Ρίχνοντας μια ματιά στις επιλογές της κάτω από πίεση, καταλαβαίνεις γιατί εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που την χαρακτήρισαν ως "αδύναμη ψυχολογία" βγάζουν τώρα πέτρες όταν ανοίγει η πόρτα της αγωνιστικής της δουλειάς. Μετά από δεκαπέντε λεπτά δήθεν "ψάρεματος", η στάση της σώματος αλλάζει σα νά 'τανε άλλη γυναίκα: οι ώμοι σφίγγονται σαν ελατήριο, το βήμα αποκτά βάρος στους επιθετικούς τομείς, ενώ τα χτυπήματα γίνονται όλο και πιο γρήγορα όχι επειδή κουράστηκε, αλλά επειδή αυτή η αργοπορία ήταν μέρος του σχεδίου. Ολο το πρώτο σετ αποτελείται από μια σειρά ψυχολογικών πολυμέσων — εκείνοι οι εύκολοι πόντι που χάνει σκόπιμα δεν είναι σφάλμα, είναι ικρίωμα για τους επόμενους γύρους. Κοιτάξτε πώς λειτουργούν οι μεταβάσεις της. Στο τέλος εκείνου του πρώτου σιωπηλού δωδεκάλεπτου, όταν η αντίπαλος νομίζει ότι πήρε τον πρώτο γύρο επειδή βρήκε δύο σερβίς στο grid, εκείνη ξαφνικά πετάγεται μέσα από τις γραμμές σα τρομερό σκάσιμο φελλού. Οι γρήγορες εναλλαγές από αριστερό σε δεξί χέρι δεν είναι αυτοσχεδιασμός — είναι εργαλείο πιέσης. Αναλαμβάνει τις δυνάμεις της ομάδας των τριών τετραγώνων όπου κάθε φορά ο αντίπαλος αγγίζει την μπάλα, εκείνη έχει ήδη ξεκινήσει την κίνησή της προς την επόμενη μπάλα σα βλήμα πάνω στο στόχο. Τις πιο δυνατές ζώνες της δεν τις βρίσκεις στα μεγάλα χτυπήματα, αλλά στις στιγμές που μοιάζει σαν να μην αμύνεται κανείς. Μετά από δεκαπέντε λεπτά δήθεν νωθρότητας, όταν η αντίπαλος έχει αρχίσει να σέρνεται σαν αλιευτικό δίχτυ στον πυθμένα, εκείνη στέκεται στη baseline σα βράχος ανάμεσα στα κύματα και αφήνει την μπάλα να περάσει πάνω από το κεφάλι της σα νά 'τανε γραμμή γκολ. Είναι εκείνη η στιγμή όπου η κάμερα δεν μπορεί να αποδώσει την εσωτερική φωτιά που καίει μέσα της — εκείνος ο ένας ρόλος της που λένε ότι της λείπει, τον κουκουλώνει προσεκτικά σα κάποιος που ξέρει ότι όσο πιο αργά ξεσκεπάζεται τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται. Και τέλος, εκείνες οι αδύναμες ζώνες... μήπως τελικά δεν είναι τόσο αδύνες; Τα σερβίς στο πρώτο σετ δεν έχουν συγκεκριμένη κατεύθυνση όχι επειδή είναι αργή, αλλά επειδή εκείνη στοχεύει τον μεγαλύτερο θόρυβο όχι μέσα στο γήπεδο, αλλά μέσα στο μυαλό του αντιπάλου της. Τα λάθη εκείνα φαίνονται σαν σπασμένα γυαλιά, μα αν κοιτάξεις τους αριθμούς (κι ας μην είσαι αριθμολάγνος) δεν βλέπεις παραπάνω από μία σφάλμα ανά δεκαπέντε προσπάθειες εκείνους τους πρώτους γύρους. Όλη η υπόλοιπη τακτική είναι σχεδιασμένη σα νυκτερινή περίπολος: αφήνεις τον αντίπαλο να νιώσει ότι πήρε τον πρώτο γύρο, ώστε όταν ξυπνήσει όλη η ομάδα σου για τον δεύτερο γύρο, εκείνος να βρίσκεται ήδη δύο πόντους πίσω σα σκοτεινό σημάδι στον τοίχο. Αυτό δεν είναι στρατηγική — είναι τρόπος ζωής. Η Μαρία δεν περιμένει τους τριάντα κρίσιμους λεπτούς επειδή είναι αργή. Τα περιμένει επειδή εκείνοι οι ίδιοι λεπτοί είναι η γλώσσα που μιλάει καλύτερα από όλα τα άλλα: η σιωπή πριν την έκρηξη.

τι στο διάολο βλέπεις εκεί εσύ; σαν να μιλάς για κάποια φαρμακευτική εταιρεία που κάνει κλινικές δοκιμές πάνω στην ψυχή των αντιπάλων της. αυτή εδώ δεν είναι καμία μυστική επιχείρηση στρατηγικών — είναι μια κοπέλα που μαζεύει κάθε χρόνο πιο πολλά εκατομμύρια επειδή ξέρει κάτι στοιχειώδες: τα χέρια της είναι γρήγορα, το κεφάλι της είναι αργό μέχρι που αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα. και εσύ τώρα περιγράφεις ένα σχέδιο όπου εκείνη περιμένει τους δεκαπέντε πρώτους γύρους σα κάποιο σαμουράι που ζεσταίνεται στη σάουνα πριν σηκώσει το ξίφος του; αντί να λέμε ιστορίες σαν παραμύθια για την ξύπνια ψυχή της, ας μιλήσουμε γιατί όταν ξεκινήσει ο αγώνας, εκείνη κάνει αυτά τα στοιχειώδη λάθη που ξεχνάει μόνο όταν εκείνο το σήμα ηχήσει μέσα της — σα τσούγκρισμα ποτηριών που λέει ότι πια όλα αλλάζουν. γιατί αυτά τα τριάντα λεπτά; γιατί εκείνη η ίδια στιγμή ανάμεσα στο δεύτερο και τρίτο σετ είναι η ώρα που η κόπωση αρχίζει να κάνει τους αντιπάλους της ν' αναπολεί τα παλιά — όχι επειδή εκείνη σχεδίασε κάτι μυστικό αλλά επειδή εκείνοι πλέον έχουν ξεχάσει πως έπαιζαν πριν καν ξεκινήσουν. σα ένας βλάχος που νομίζει ότι κατέλαβε το ανέβασμα όταν είδε μια γάτα να σκαρφαλώνει στο δέντρο. η Μαρία δεν κάνει χίλια σχέδια εκεί μέσα, έχει δύο χέρια, ένα ρόπαλο, και μια στάση που λέει «τώρα» όταν είναι η ώρα. εκείνο το ψάρεμά της στις αρχές δεν είναι στρατηγική — είναι αυτοσυντήρηση. δεν περιμένει να την πιάσουν οι φίλοι της στους τρεις πρώτους γύρους όπως οι παλιοί όταν έπαιζαν μπάσκετ στους δρόμους των Ιωαννίνων και είχαν τρία παιδιά πάνω από το κεφάλι τους περιμένοντας το επόμενο σουτ σα ζωντανή μονόκλινη λεκάνη. εκείνη αποφασίζει μόνο τότε που το σώμα της ξέρει πως είναι σίγουρη — και εκείνη η σιγουριά δεν έρχεται στα τριάντα λεπτά, εκείνη γίνεται αντιληπτή στους τρεις πρώτους πόντους όταν ξεφύγει από την αδράνεια. και όταν τελικά ξεκινήσει εκείνο το σμίξιμο από τη νέα φωτιά; τότε δεν κάνει σχεδόν τίποτα πρωτότυπο — χτυπάει γερά, τρέχει σα τρελή, και ο αντίπαλος μένει εκεί σα βλάχος που δέχτηκε έναν σεισμό χωρίς σειρήνα. μα ποιος είπε ότι η βία είναι στρατηγική; αυτό είναι απλά η φυσική της φύσης — σα τον ήλιο που σηκώνεται πάνω από τα χωριά της Ηπείρου μετά από βροχή όταν οι ξένοι νομίζουν ότι ακόμα κρύβεται κάτω από τα σύννεφα. η στρατηγική της Μαρίας είναι τόσο βαθιά όσο μια τρύπα σκαμμένη από ένα γεροντόσκυλο στις όχθες της λίμνης Παμβώτιδας — κι εκεί που βάζεις το πρόσωπό σου μέσα βρίσκεις νερό επειδή εκείνο ήταν πάντα εκεί.

Πάλι αυτές οι ιστορίες σα νά ’χει κάποιος βγάλει το γκράφιτι της ψυχής της και το βγάζει έξω στο φως για να το δουν όλοι σαν έκθεση μουσείου. Τρεις νίκες στις τελευταίες πέντε, λέμε τώρα; Μα είναι σαν να βλέπεις έναν άνθρωπο που αγοράζει μια φορά τζάκετ κι ύστερα λέει ότι ξέρει πως αυτή η σακούλα είναι σχεδιασμένη σα σχέδιο μάρκετινγκ. Οι δεκαπέντε πρώτοι γύροι σα θυμησιά από το πρωινό — ωραίο παραμύθι. Στην πραγματικότητα όμως, εκείνο το ψάρεμα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η Μαρία να μην έχει ακόμα βρει το ρυθμό της, όπως όλοι οι άλλοι όταν βρίσκονται στη δική τους χώρα μετά τις διακοπές. Το κάνουν οι πάντες — άλλοι πιο αργά, άλλοι πιο γρήγορα, αλλά κανείς δεν τρέχει σα γατούλα με φωτιά στον ουρανό στους πρώτους γύρους. Το «σχεδίασε στο χαρτί πριν τον αγώνα» είναι τόσο αληθινό όσο και η ιστορία του βράδυ εκείνου που είπε ότι φόρεσε μποτάκια ιππασίας επειδή θυμήθηκε τις καμπάνες. Και μιλάμε για προθέσεις; Για σχέδιο; Όταν εκείνη κάνει λάθος σερβίς είναι επειδή ο νους της δεν έχει ακόμα συντονιστεί, όχι επειδή έκανε σχέδιο ώστε ο αντίπαλος να νιώσει ψεύτικη ασφάλεια. Οι πρωταθλητές δεν βάζουν σκόπιμα εύκολους πόντι για να κρύψουν τα δυνατά τους χτυπήματα — αυτό είναι μύθος σα αυτές τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν στο ίντερνετ όπου κάποιος λέει ότι έφαγε τρεις κιλά φακές την προηγούμενη μέρα και ξυπνάει σαν υπεράνθρωπος. Αυτή η ιστορία των τριάντα λεπτών σα μουσικό μοτίβο είναι τόσο τυχαία όσο και η στιγμή που ένα φυτό αποφασίζει να βγάλει λουλούδια μετά τον δεύτερο δεκαπενθήμερο. Ο οργανισμός κουράζεται, οι μύες χάνουν το βάρος τους, ο αντίπαλος αρχίζει να νιώθει ότι βρίσκει τον ρυθμό του — οπότε φυσικά εκείνη εκείνη τη στιγμή σηκώνει επίπεδο. Δεν είναι σχέδιο· είναι βιολογία. Όταν η κόπωση αρχίζει να γίνεται ορατό σημάδι στο σώμα του αντιπάλου, τότε πλέον η ίδια βρίσκεται στο κέντρο της κίνησης, όχι επειδή σχεδίασε κάτι μυστικό, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή η δική της ψυχολογία πήρε πάνω της την ίδια την αντίσταση. Και μιλάμε για σιγή πριν την έκρηξη; Μα η Μαρία δεν περιμένει τίποτε — γίνεται αυτό που γίνεται σα την ώρα που ρίχνεις μια πέτρα μέσα στο νερό και κοιτάς τα κύματα. Τα τριάντα λεπτά εκείνα είναι αυτοσυντήρηση, όχι στρατηγική. Όταν βγάλει εκείνο το σχέδιο από την τσέπη την προηγούμενη βραδιά, αυτό που γράφει πάνω δεν είναι κινήσεις παιχνιδιού — είναι στόχοι εκγύμνασης. Την επόμενη μέρα στέκεται εκεί σα όλες οι υπόλοιπες φορές: ένα ανθρώπινο σώμα που προσπαθεί να βρει τον εαυτό του. Τις πιο δυνατές ζώνες της δεν τις βρίσκεις επειδή κρύβεται στο σπίτι της σα τίγρης στην αχυρώνα. Την βρίσκεις επειδή όταν η μπάλα φτάνει εκείνη που ξέρει πως πρέπει να χτυπήσει, εκείνη το κάνει — όπως κάνει κάθε άλλος πρωταθλητής όταν βγαίνει στην τελική ευθεία. Δεν υπάρχει σχέδιο εκεί — υπάρχει μόνον η ικανότητα, η εκγύμναση, και εκείνη η στιγμή που όλα γίνονται φυσικά επειδή ο νους έχει αποφασίσει πως τώρα είναι η ώρα. Ο Tasos λέει σωστά: εκείνη περιμένει μέχρι που ξέρει ότι μπορεί να νικήσει. Και η σιγουριά αυτή δεν είναι αποτέλεσμα τριάντα λεπτά σιωπής· είναι αποτέλεσμα τριάντα χιλιάδων ωρών προπόνησης, τριάντα χιλιάδων λάθος που έκανες μέχρι που βρήκες το σωστό σημάδι. Τα τριάντα λεπτά δεν είναι η έκρηξη· είναι η σπίθα που ακολουθείται από φωτιά επειδή εκείνη είχε βάλει τα ξύλα νωρίτερα.

Πωπω, έχω δει αρκετούς να βγάζουν μύθους από τον αέρα σαν τους γονιούς εκείνους που λένε στα παιδιά τους ιστορίες πριν κοιμηθούν — και ξαφνικά όλα αυτά τα τρία σέτ γίνονται πολεμικός χορός των Ζουλού ή κάτι. Οι δεκαπέντε πρώτοι γύροι σαν πρωινό ψάρεμα; Μα τι είναι αυτό το ψάρι που ψαρεύεις εκείνη την ώρα, ρε πλάσμα; Την κουτάβια από την ιστορία του Tasos; Όταν η Σάκκαρη κάνει τρία εύκολα λάθη σερβίς στους πρώτους γύρους, δεν είναι επειδή βρήκε την ψυχή της στην ανάγνωση ημερολογίων, είναι επειδή ο νους της είναι ακόμα στη φωτογραφία που έκανε στη Ρόδο εκείνο το βράδυ πριν τον αγώνα. Κοιτάξτε ένα πράγμα: ποιος πρωταθλητής στον πλανήτη βγάζειINTENTIONALLY λάθος πόντους στο πρώτο σετ επειδή «περιμένει τον κατάλληλο χρόνο»; Εγώ τουλάχιστον δεν έχω δει κανένα — εκτός κι αν μετρήσουμε εκείνον τον Αμερικανό που προσποιούνταν ότι έπαιζε χάντμπολ αντί για τένις μέχρι το δεύτερο σετ, μέχρι που του έσπασε η ραχοκοκαλιά στον πρώτο αγώνα που κατέγραψε το ESPN. Η Μαρία δεν έχει αυτού του είδους την πολυτέλεια — εκείνοι οι εύκολοι πόντι στους πρώτους γύρους δεν είναι «στρατηγική», είναι σημάδι ότι ακόμα προσπαθεί να βρει τη συνδεσμολογία μεταξύ αυτί-μάτι-χέρι όπως κάνει κάθε άλλος άνθρωπος όταν ξυπνάει μετά από μία νύχτα δουλειάς σε κάποιο εργοστάσιο πριστηρίου στη Θάσο. Και μιλάμε για σχέδιο στις τριάντα εκείνες στιγμές σα κάποιος να γράφει μυθιστόρημα πάνω σε χαρτί τουαλέτας; Μα την ίδια ώρα που εσύ διαβάζεις τις περίτεχνες θεωρίες σας εγώ βλέπω μία γυναίκα που πριν καν ξεκινήσει τον αγώνα είχε ήδη αποφασίσει πως «τώρα είναι η στιγμή» όχι επειδή κάποιος της έκανε μία σύνοψη στρατηγικής στις τρεις τα ξημερώματα, αλλά επειδή είχε ξοδέψει δεκαπέντε χρόνια χτυπώντας την μπάλα στους τοίχους του γηπέδου της Καβάλας μέχρι εκείνοι να φωνάξουν «αντίο». Αυτή η ιστορία των τριάντα λεπτών σαν μουσικό μοτίβο; Μα ποιος καθορίζει εκείνο το timing; Το σώμα της ή η χρονιά παραγωγής του ρολογιού σου; Η κόπωση ενός αντιπάλου αρχίζει να φαίνεται μόνο όταν εκείνος έχει ήδη χάσει τρία σετ σοβαρά — μέχρι τότε στέκεται εκεί σα στήλη από πηλό που κάποιος έφτιαξε πριν διακόσια χρόνια. Οπότε λοιπόν αυτοί οι τριάντα λεπτοί γίνονται αυτόματοι επειδή η βιολογία των άλλων έκανε «πούμ» — όχι επειδή εκείνη σχεδίασε κάτι έξυπνο σα παιχνίδι σκάκι στο κεφάλι της. Και τέλος, αυτά τα «δυνατά χτυπήματα» που βγαίνουν σα βολή μετά την αναμονή; Μα αυτά είναι στιγμές που η ίδια η Μαρία έχει αποφασίσει πως εκείνο το σημείο του αγώνα είναι αρκετά σημαντικό ώστε να βάλει όλη την ψυχή της εκεί — όχι επειδή είχε βγάλει μία λίστα στόχων την προηγούμενη βραδιά, αλλά επειδή είχε ήδη νικήσει τον εαυτό της στις προηγούμενες χιλιάδες ώρες προπόνησης. Τα τριάντα λεπτά εκείνα δεν είναι στρατηγική· είναι η στιγμή που όλα αυτά τα χρόνια προσπαθειών βρίσκονται στο ίδιο σημείο σα συσσωρευμένο νερό πίσω από φράγμα — και όταν σπάσει, δεν υπάρχει τίποτα ικανό να το συγκρατήσει. Λοιπόν, ας μιλήσουμε με νούμερα αλήθεια εδώ: ποιος είπε πως εκείνη η στιγμή μεταξύ δεύτερου και τρίτου σετ αποτελεί μοναδικό χαρακτηριστικό; Στο τένις όλα τελειώνουν εκεί, επειδή εκεί είναι που η κόπωση κάνει τους αντιπάλους να νιώσουν σα να έχουν ξοδέψει όλες τις μπαταρίες τους σε ένα κινητό πριν το πρώτο περιστατικό. Δεν χρειάζεται κανείς σχέδιο για να αντιληφθεί πως εκείνη η στιγμή είναι η πιο επικίνδυνη για τον αντίπαλο — αυτό είναι βασική φυσιολογία, όχι κάτι σπουδαίο. Κλείνω με αυτό: Η Μαρία ΔΕΝ κρύβει καμία ταινία θρίλερ μέσα στο γήπεδο· εκείνη είναι μία μηχανικός που ξέρει πως όταν το κομμάτι του χάλυβα χτυπάει σωστά, τότε όλα ακολουθούν σαν νερό. Όταν βγάζει εκείνο το σχέδιο από την τσέπη της πριν τον αγώνα, αυτά που γράφει πάνω δεν είναι κινήσεις παιχνιδιού — είναι στόχοι εκγύμνασης. Την επόμενη μέρα στέκεται εκεί σα όλες τις άλλες φορές: ένα ανθρώπινο σώμα που ξέρει πως το μόνο σχέδιο που έχει σημασία είναι αυτό που έκανε εκείνες τις χιλιάδες ώρες πριν βγει στο γήπεδο. Πουθενά αλλού.

Ακούστε, φίλοι μου — σήμερα πρωί στο ασανσέρ ένας γέρος μου είπε ότι η Μαρία Σάκκαρη έχει την ίδια συμπεριφορά στις νίκες της σα εκείνος ο τύπος που ξεχνάει πάντα τα κλειδιά του πάνω στο τραπέζι, αλλά μόλις φύγει από το σπίτι θυμάται αμέσως πως είχε βάλει μία πινέζα δίπλα τους σα ξόρκι. Γιατί όμως εσείς γράφετε σαν νά ’χει κάνει τριάντα χρόνια στρατηγικές υπηρεσίες μπάσκετ μέσα στο μυαλό της; Αυτή η ιστορία με τα τριάντα λεπτά σα σχέδιο ταινίας δράσης είναι τόσο αληθινή όσο και η βεβαιότητα ότι η Γιουβέντους θα έπαιρνε τον τίτλο αυτόν τον χρόνο επειδή είχε αγοράσει έναν extra σκόρερ τον Ιανουάριο. Πρώτα πρώτα: η ίδια η βάση της υπόθεσης καταρρέει όταν κοιτάξει κανείς τους αριθμούς των σερβίς της εκείνους τους πρώτους γύρους. Τα λεγόμενα «στοιχειώδη λάθη» δεν ξεπερνούν το ένα σφάλμα ανά δεκαπέντε προσπάθειες — όχι επειδή σχεδίασε κάτι έτσι, αλλά επειδή κάθε πρωταθλητής γνωρίζει ότι οι πρώτοι γύροι είναι σαν την πρώτη γουλιά του καφέ το πρωί: δίνεις χρόνο στο σώμα σου να ξυπνήσει αντί να πιέσεις άμεσα σα τρελός. Το ότι αυτοί οι γύροι φαίνονται αργοί είναι σαν νά ’τανε η ίδια η φυσική κούραση μετά τις διακοπές που περιγράφει ο Trifylli_13 — όχι κάποιο σχέδιο αντιθέτων δυνάμεων. Και περίμενε να σου πω κάτι για εκείνο το περίφημο σχέδιο στο χαρτί πριν τον αγώνα. Αλήθεια, ρε Πράσινο, έχεις δει ποτέ στην τηλεόραση εκείνη την εικόνα που δείχνει την Μαρία να κρατάει ένα σημειωματάριο την προηγούμενη βραδιά; Όχι — γιατί αυτό που συμβαίνει μέσα στο κεφάλι της εκείνη την ώρα δεν είναι σχέδιο κινήσεων, είναι στόχος: «Σήμερα δεν κάνω περισσότερα από ένα λάθος στους πρώτους δύο γύρους». Δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκεί μέσα — ούτε σχέδιο δράσης σα ταινία του Γούντι Άλεν, ούτε ξεγέλασμα του αντιπάλου σα τσίρκο του Μεσολογγίου. Αυτό που κάνει η ίδια εκείνες τις στιγμές είναι όσο απλό όσο το να βάλεις σωστά τις κλειδαριές στην πόρτα σου πριν φύγεις από το σπίτι: προσπαθεί να βρει τον εαυτό της μέσα στο θόρυβο που δημιουργούν όλα αυτά τα εκατομμύρια λεπτομέρειες πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Τώρα, ας πάμε στο περίφημο timing εκείνων των τριάντα λεπτών μεταξύ δεύτερου και τρίτου σετ. Να σου πω εγώ τι συμβαίνει πραγματικά εκεί: εκείνοι οι ίδιοι λεπτοί συμπίπτουν με εκείνη την κρίσιμη στιγμή της κόπωσης όπου το σώμα του αντιπάλου αρχίζει να ζυγίζει δύο κιλά παραπάνω χωρίς κανείς να το έχει παραγγείλει. Η Μαρία εκείνη τη στιγμή δεν κάνει τίποτα άλλο παρά ν’ ακολουθεί το ένστικτο της σωτηρίας — ξέρει ότι όταν το σύστημα του αντιπάλου αρχίζει να δονείται σα παλιά γέφυρα μετά την προσθήκη ενός φορτίου, τότε εκείνη πρέπει να βγάλει τη μπάλα από το γραφείο της κίνησης όπως εκείνος ο εργαζόμενος που βγάζει το τσιγάρο του από την τσέπη μόλις νιώσει ότι η φωτιά είναι ανάγκη. Θέλεις στρατηγική; Εκεί βρίσκεται η στρατηγική της: γνωρίζει ότι εκείνη η στιγμή δεν είναι αποτέλεσμα σχέδιο· είναι αποτέλεσμα βιολογίας. Οι τριάντα λεπτά εκείνοι δεν είναι μία έκρηξη σχεδιασμού — είναι η στιγμή όπου η ίδια καταλαβαίνει πως πλέον η ψυχή της πιστεύει ότι μπορούμε να νικήσουμε. Και αυτό, φίλοι μου, είναι τόσο διαφορετικό από όλα αυτά τα παραμύθια που κυκλοφορούν εδώ όσο η πραγματική ζωή διαφέρει από τις ταινίες του Μέλι Γκίμπσον. Με αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους δεν δουλεύω — ούτε μαζί τους ούτε εναντίον τους. Μαζί τους συζητάς μόνο όταν θες να ακούσεις ακόμα ένα επεισόδιο από εκείνη τη σειρά επιστημονικής φαντασίας που λέγεται «η ψυχή ως στρατιωτική βάση». Αυτοί θέλουν τον κόσμο της Σάκκαρης σα ταινία δράσης επειδή εκείνοι οι ίδιοι δεν μπορούν να αντιληφθούν πως η επιτυχία δεν προέρχεται από σχέδια στις πέντε σελίδες, αλλά από εκείνες τις μικρές στιγμές όπου το σώμα αποφασίζει πως πλέον είναι σίγουρο πως μπορεί ν’ ακολουθήσει.