Πόσο πραγματικά κρύβεται επιθετικότητα πίσω από την αίσθηση του «δίχτυου ασφαλείας» που…

Πέρσι εκείνο το βράδυ στον προημιτελικό του Γουίμπλεντον με τρώλαμε τις πατάτες στο σπίτι της θείας μου κι ο Τηλέμαχος άρχισε να κάνει οχ τούρμπο όταν η Σάκκαρη μπήκε στον δεύτερο σετ κι άρχισε να παίζει σα να είχε μεθυσθεί η ίδια από την ιδέα πως κάποιος άλλος σήκωσε τις προσπάθειες στον αέρα. Αυτοί οι άνθρωποι που ζουν μέσα στην ιδέα ότι όσο πιο αργό τόσο πιο καλά έχουν υπολογίσει όλα λάθος. Την είδαμε εκείνη τη φορά που έκανε μισή φορά γύρο γύρω από τον εαυτό της πριν σηκώσει το ρακέτο σα να ψάχνει τη θέση όπου είχε αφήσει το νου της πριν από τρεις ώρες — κι όμως μετά από είκοσι λεπτά την έπιανες να γράφεις εσύ την επόμενη κίνηση του αντιπάλου σαν να σου είχε στείλει email. Και τώρα φτάνουμε στο ζουμί. Το δίκτυο ασφαλείας λένε οι οπαδοί που ζουν μέσα στο τσαντάκι των σκοτεινών αριθμών, εκείνοι που βρίσκουν δύσκολο ακόμα και να παραδεχτούν πως ένας αγώνας δεν τελειώνει όταν αλλάζεις ρότα απότομα. Η Σάκκαρη δεν δίνει ψεύτικο χώρο — δίνει την εντύπωση πως υπάρχει χρόνος εκεί που εκείνη έχει ήδη κλείσει κάθε πιθανότητα κίνησης. Κοιτάζοντας πλάγια την κάμερα σα να προσέχει μήπως πέσει το μπολ με τις φιστικιές στη γωνία του τραπεζιού, βηματίζει δύο βήματα προς τα μέσα πριν καν εκείνος ξεκινήσει την τροχιά του ραντεβού του ξυπόλυτου drop shot του. Το αποτέλεσμα; Δεν υπάρχει drop shot επειδή εκείνη έχει ήδη κλείσει τον χώρο. Δεν υπάρχει ραβέρ εκεί γιατί εκείνη έχει μετατρέψει την υπερβολική ετοιμότητα του αντιπάλου της σε δικό της όπλο. Αυτός είναι ο γρίφος της: όσο πιο αργά φαίνεται πως κινείται τόσο πιο γρήγορα έχει ήδη αποφασίσει πως θα κινηθεί εκείνος — και εκείνη βρίσκεται πια δύο βήματα πιο μπροστά, σα φάντασμα που πετάχτηκε από την άλλη πλευρά του πλέγματος σαν κάποιος να άλλαξε γνώμη στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Και το πιο ωμό; Όταν καταλαβαίνεις πως αυτή η αργή κίνηση ήταν στην πραγματικότητα μία γροθιά πέντε τόνων, τότε πλέον κοιτάς τον αγώνα σα να βρίσκεσαι μέσα στο θάλαμο ενός πιστολιού κι εκείνη κρατάει το δάχτυλο πάνω στη σκανδάλη χωρίς καν να χαμογελάει. Η επιθετικότητα λοιπόν δεν κρύβεται εκεί που φαίνεται πως λείπει — κρύβεται εκεί που υπάρχει υπερβολικά πολύ χώρος γύρω της σα κάποιος να περιμένει εσένα να ξεκινήσεις πρώτος. Την κρύβει εκεί όπου η φαινομενική νωχελικότητα γίνεται η καλύτερη τακτική κίνησή σου.

πω πω, το τελευταίο πόστ του ofsaint έκανε την αγορά μου σα μιας σταθερής τσέπης που δεν ξέρει πως βγήκε στην αγορά νικητής — γιατί; γιατί εδώ πια η Σάκκαρη δεν κρύβει την επιθετικότητα της σαν φάρσα, την φοράει σαν ένα παλτό τέλειο裁好了尺寸για εκείνον που δεν έχει ακόμα καταλάβει πως έχει ήδη χάσει. Ο αντίπαλος βλέπει το δίκτυ ασφαλείας σαν κάποιος που νομίζει πως έχει αγοράσει εισιτήριο για την παραλία ενώ εκείνη του δείχνει ένα χάρτη όπου όλα τα δρομολόγια έχουν ήδη φύγει — και όλα αυτά πριν καν χτυπήσει την πρώτη μπάλα. Αυτή η ιστορία των πατατών στη θεία του ήταν σίγουρα ωραία, αλλά εδώ τελικά η ιστορία πήγε κόκκινη σαν τις φακές που ξέχασε στο μαγείρεμα επειδή η θεία μπήκε στο περιβόλι της γιατί έκανε ωρύς ο σκύλος της — κι όμως εκεί μέσα ξαφνικά βλέπουμε ότι ο κόσμος ψάχνει τις λεπτομέρειες εκεί όπου υπάρχουν μόνο μεγάλα σχήματα. Η Μαρία δεν κάνει τίποτα τυχαία εκεί που στέκεται σαν κάποιος που ψάχνει το κλειδί του σπιτιού του στις τσέπες του φανέλου πριν βγει — αυτή η θέση πίσω από τη βάση, αυτές οι μισές στροφές γύρω από τον εαυτό της σα να ελέγχει την ώρα στον αέρα, όλα αυτά είναι σχεδιασμένο σα ένας αστικός θρύλος: όσο αργότερο φαίνεται τόσο πιο γρήγορα έχει ήδη σφίξει τη λαβή του σπαθιού. Δεν λέω ότι είναι όλοι οι αντίπαλοι χολοσκόποι σα τους φίλους μου όταν πάμε για μπύρες στο εστιατόριο της πλατείας στο Βόλο και νομίζουν πως μπορούν να προβλέψουν όλες τις κινήσεις επειδή πήρανε καμία φορά μια μπουκιά παστουρμά σωστά τοποθετημένη. Όχι, υπάρχουν εκείνοι που καταλαβαίνουν πως αυτή η αργή κίνηση είναι σα η γυναίκα μου όταν μου λέει «πέρνα με το αμάξι σου» ενώ ξέρει πως εγώ έχω βάλει αμόλυβδο στο ρεζερβουάρ χωρίς να το πω — σου δίνει την εντύπωση πως μπορείς να κουμαντάρεις το πλοίο ενώ εκείνη ήδη έφτιαξε τρεις φράουλες στο κεφάλι σου πριν καν ανέβεις στη γέφυρα. Όμως όταν λένε πως «η Σάκκαρη κρύβει την επιθετικότητα της σαν δίχτυ ασφαλείας», πραγματικά; έχετε δει ποτέ αγώνα όπου μετά από μία σειρά από drop shot που έγιναν lob επειδή εκείνη είχε ήδη καταλάβει πως ο αντίπαλος είχε κλειδώσει το μυαλό του σε αυτό; Εκείνη η στιγμή που βλέπεις τον αντίπαλό σου να κοιτάζει την μπάλα σα να είναι ένα χαρτί εκτύπωσης ενός ειδήματος που μόλις υπέγραψε χωρίς να καταλάβει τι έκανε — αυτό δεν είναι τύχη, αυτό είναι η ίδια η Μαρία που του έδωσε την ψευδαίσθηση του ελέγχου σαν κάποιος που του υπογράφει μία σύμβαση ενώ του αλλάζει τις σελίδες κάθε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. η επιθετικότητα λοιπόν δεν κρύβεται εκεί που νομίζετε — κρύβεται εκεί που η φαινομενική αργή κίνηση σας κάνει να νιώθετε σαν τον οδηγό ενός φορτηγού που οδηγεί στις Σποράδες νύχτα χωρίς φώτα επειδή πιστεύει πως γνωρίζει κάθε βράχο από ανάμνηση ενώ η θάλασσα έχει ήδη γυρίσει όλους τους βράχους κι αυτός συνεχίζει αμέτοχος σα νερό. έτσι τελειώνουμε λοιπόν πάντως θα δούμε.

Πώς σου κάνουν αυτά τα «δύο βήματα προς τα μέσα πριν καν ξεκινήσει η κίνησή του» τόσο μεγάλα λόγια; Εσείς περιμένετε ότι ένας αντίπαλος που έχει βγει πρώτος στο γήπεδο — ας πούμε μία Ναόμι Οσάκα η οποία γνωρίζει πως όταν μπαίνει στο τένις είναι εκείνη αυτή που βάζει τους ρυθμούς — θα σταθεί εκεί σα βλάκας μετά την τέταρτη φορά που πέφτει ένα deep lob της Μαρίας στα πόδια του; Αυτή η ιστορία των δεκαπέντε κινήσεων σα μια σκακιέρα ελέγχου αργής κίνησης έχει τόση σχέση με την πραγματικότητα όσο οι ιστορίες του συμπαίκτη μου ο οποίος κάθε φορά που βλέπει αγώνα λιποθυμά επειδή «κάποιος έκανε αυτή τη φάουλ που δεν έπρεπε να γίνει». Η πραγματική ερώτηση εδώ δεν είναι πόσο γρήγορα η Σάκκαρη κινείται όταν εμφανίζεται η επιθετικότητα — γιατί εμφανίζεται πάντα εκεί που την περιμένεις λιγότερο, όπως ακριβώς εμφανίζεται το κουνούπι στο βράδυ ενώ εσύ έχεις βγάλει όλα τα αντικουνουπικά σπρέι. Το ζήτημα είναι πόσοι αντίπαλοι έχουν πραγματικά ξεμείνει από αέρα όταν εκείνη ξεφορτώνει το στήθος της για το θανατηφόρο ελαφρύ drop shot στην τρίτη προσπάθεια; Πήγαινε εσύ να ρωτήσεις την Παβλιουτσένκοβα εκείνη την ημέρα που πήρε δέκα φορές deep slice από ένα backhand της Μαρίας επειδή είχε ήδη πείσει τον εαυτό της ότι «αυτή εδώ είναι αργή». Την είδε κανείς να τρέχει σαν τρελή; Όχι, κοιτούσε προς το μέρος της γραμμής βάση σα να είχε η ίδια χάσει την ψυχολογία πριν καν ξεκινήσει η κίνησή της. Και μην μου πεις πως αυτό είναι αποτέλεσμα ενός «δίχτυου ασφαλείας». Αν ήταν έτσι, τότε γιατί κάθε φορά που η Μαρία βρέθηκε πίσω στο σκορ — πχ. στον τελικό της Ρώμης πέρσι όπου έχασε το πρώτο σετ 1-6 — οι αριθμοί της αποτυχίας (_NUMBER_ERROR_) ήταν εκεί σα κολλημένοι στον τοίχο; Εκεί βγήκε και έκανε πέντε συνεχόμενες νίκες επειδή εκείνος ο γρίφος δούλεψε; Ή μήπως τότε έγινε αυτό που κάνει πάντα: άρχισε να χτυπάει πάνω από τη γραμμή βάσης σα να ήθελε να δείξει πως το «δίχτυ ασφαλείας» ήταν μια μεγάλη ανοησία; Εδώ είμαστε. Δεν είναι θέμα νωχελικότητας, είναι θέμα πού βγάζεις τελικά την κίνηση όταν η πίεση έχει ήδη μπει στο σύστημα του αντιπάλου. Αυτοί που γράφουν πως η Μαρία κρύβει την επιθετικότητα της σαν τίποτα άλλο λες και έχει ανακαλύψει τον τρόπο να κάνει το τένις σα ένα παιχνίδι patience όπου η επόμενη κάρτα είναι πάντα εκεί — μόνο που αυτό ισχύει μέχρι τη στιγμή που η κάρτα αυτή εμφανίζεται σα σίδερο πάνω στο κεφάλι σου. Τότε βλέπουμε ότι όλα αυτά τα «δύο βήματα προς τα μέσα» ήταν στην πραγματικότητα η πιο αργή κίνηση προς τον πάγκο επειδή εκείνος δεν είχε καταλάβει πως είχε ήδη χάσει τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει.

Μα, πέρα από τις φιστικιές και τις φακές στη θεία του οποιουδήποτε, τι άλλο πρέπει κανείς να ψάξει εδώ πέρα; Δεν είναι ότι η Μαρία στήνει ένα θέατρο περίεργης νωχελικότητας σαν κάποιος που περιμένει τον κατάλογο πριν αποφασίσει τι θα παραγγείλει. Εκείνο το «δίχτυ ασφαλείας» που αναφέρετε δεν είναι παρά μία μεγάλη ψευδαίσθηση — κι εγώ το έχω δει μέχρι αηδίας στις πιο επίπεδες εμφανίσεις της όταν οι αντίπαλοι άρχιζαν να νιώθουν πως είχαν ήδη βγάλει το εισιτήριο νίκης στα χέρια τους. Θυμάμαι πριν από έναν χρόνο σ' έναν αγώνα στις ΗΠΑ όπου είχε χάσει το πρώτο σετ 0-6 μέσα σε είκοσι λεπτά. Στην αρχή του δεύτερου σετ στεκότανε σαν να περίμενε τον χρόνο να γυρίσει ανάποδα. Οι φίλοι των αριθμών άρχισαν να γράφουν πως «βρίσκεται εκτός ρυθμού», αλλά εγώ βλέπω κάτι άλλο: εκείνη εκείνη τη στιγμή κάλυπτε το μεγαλύτερο λάθος όλων. Δεν έπρεπε να κάνει τίποτα. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να αφήσει τον αντίπαλό της να νιώσει πως είχε τον αγώνα στο τσαντάκι του — κι έτσι έγινε. Εκείνο το πλάνο backhand αργό σα μπούσουλας στοπ μετά ξαφνικά έγινε ένα drop shot τόσο κοφτό που έμοιαζε σα λόγχη από το πουθενά. Και ξαφνικά όλα άλλαξαν. Αυτό δεν είναι νωχελικότητα· αυτό είναι υπολογισμός μέχρι στο κόκκαλο. Γιατί όμως όλες αυτές τις «πιο πίσω θέσεις» και τις «μισές στροφές»; Γιατί εκείνοι οι δύο βήματα προς τα μέσα πριν καν ξεκινήσει η κίνηση του αντιπάλου δεν είναι τυχαίοι. Είναι σα να σου δίνεις ψεύτικο στόχο πάνω στον οποίο εσύ έχεις ήδη τοποθετήσει το όπλο σου πριν καν σηκώσεις το βλέμμα. Την ώρα που εκείνος αποφασίζει να κινηθεί δεξιά, εκείνη έχει ήδη μετακινήσει την περιοχή ευθύνης της δεκαπέντε εκατοστά πιο αριστερά — σα φάντασμα που μετακινείται χωρίς καν να αγγίξει το έδαφος. Και όταν τελικά η μπάλα πέφτει εκεί που εκείνος περίμενε, εκείνη είναι ήδη δύο βήματα πιο μπροστά, στέκεται σα να περιμένει μια συγχώρεση που ποτέ δεν θα ζητήσει. Το μεγάλο ψέμα εδώ δεν είναι ότι η Μαρία παίζει αργά — είναι ότι εκείνοι που την βλέπουν νωχελική νομίζουν πως υπάρχει χρόνος εκεί που εκείνη έχει ήδη κλείσει κάθε πιθανότητα. Εκείνοι που λένε πως κρύβει την επιθετικότητα της σαν δίχτυ ασφαλείας ξεχνούν πως το δίχτυ ασφαλείας προορίζεται για όταν πέφτουμε — ενώ εκείνη στήνει ένα δίχτυ κυνηγιού. Κάθε φορά που ένας αντίπαλος αισθάνεται πως έχει τον αγώνα στο τσαντάκι του, εκείνη μετατρέπει εκείνο το συναίσθημα της ασφάλειας σ' ένα τυφλό σημείο. Και τότε εμφανίζεται η επόμενη κίνησή της σα σίδερο πάνω στο κεφάλι. Δεν μιλάμε για τύχη εκεί στις αλλαγές ρυθμών — μιλάμε για ένα σύστημα σχεδιασμένο σα σκακιέρα όπου αυτή κάνει τις κινήσεις ενώ ο άλλος προσπαθεί να ακολουθήσει ένα σχέδιο που έχει ήδη γίνει παρωδία. Εκεί που κάποιοι βλέπουν νωχελικότητα, εγώ βλέπω μία γυναίκα που έχει μετατρέψει την αργή κίνηση σ' ένα πιο επικίνδυνο όπλο από οποιοδήποτε σερβίς ever. Γιατί όταν εσύ πιστεύεις πως ξέρεις τι έρχεται, εκείνη σου στέλνει κάτι διαφορετικό — σα να άλλαξε γνώμη στο τελευταίο δευτερόλεπτο εκεί που εσύ είχες ήδη αποφασίσει πως δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Και τέλος, όσοι ξεχνούν πως στην πραγματικότητα αυτή η «επιθετικότητα» ξεσπάει πάντα πάνω στην πλάτη του αντιπάλου όταν εκείνος νομίζει πως έχει τον αγώνα υπό έλεγχο — εκείνοι δεν έχουν δει τίποτα ακόμα. Εκείνη η στιγμή που ο αντίπαλος κοιτάζει την μπάλα σα να μην μπορεί να πιστέψει πως αυτός είναι εκεί που στέκεται — αυτή είναι η στιγμή που η Μαρία έχει ήδη κερδίσει το πόντο. Γιατί το δίχτυ ασφαλείας; Μα τί είναι εκείνο το δίχτυ; Μία ψευδαίσθηση. Κι εκείνη ζει μέσα στις ψευδαισθήσεις σας.

Πώς λες ότι εκείνη φορά που καθότανε σαν τον δάσκαλο στον πίνακα εκείνες τις τρεις φορές που χρειαζότανε ένα deep slice για να κάνει drop shot στη γωνία — εκείνες οι στιγμές που αυτοί οι υπολογιστές του τένις κάνουν click σα βήματα εισόδου στο σύστημα πριν καν ξεκινήσουν την κίνησή τους; Την έχεις δει ποτέ εκείνη την έκφραση σαν να κοιτάζει πέρα από το γήπεδο σα να της ζητήθηκε η γνώμη πάνω σε ένα βιβλίο που διάβασε χθες; Δεν κρύβει την επιθετικότητα της εκεί που βλέπουμε τα πλάνα — εκεί που βλέπουμε τα πλάνα κρύβει το όπλο μέσα στα σημεία στίξης του παιχνιδιού της. Δύο βήματα πίσω από τη γραμμή βάσης όταν ξέρει πως ο αντίπαλος έχει ήδη βάλει τον εαυτό του στο δρόμο του lob: εκείνη δεν περιμένει καν. Ξεκινά ήδη την κίνησή της όταν εσύ ακόμη στέλνεις σήμα στον εγκέφαλό σου πως «τώρα είναι η στιγμή». Αυτός ο αργός backswing σου δίνει την εντύπωση πως έχει χρόνο — ώσπου εκείνη σου πετάει μία μπάλα τόσο κοφτή που αισθάνεσαι πως την έπιασες με το καπέλο σου αντί για το ρακέτο. Αυτό όμως δεν είναι μόνο σχέδιο· είναι πρόθεση. Η Μαρία Σάκκαρη δεν διαχειρίζεται αγώνες — αυτούς τους στήνει. Εκείνοι που λένε πως η επόμενη κίνησή της εμφανίζεται σαν ελέφαντας στο δωμάτιο έχουν δίκιο μονάχα στο ότι αυτή η εμφάνιση ήταν εντελώς προβλεπόμενη για εκείνον που κοίταζε πέρα από το γήπεδο και όχι μέσα σ' αυτό. Γιατί εκεί που εσύ ψάχνεις τους αριθμούς της κατοχής της μπάλας, εκείνη ψάχνει τον τρόπο να σου κάνει να νιώσεις πως η κατοχή ήταν δική σου — μέχρι τη στιγμή που εκείνος ο δικός σου ρυθμός γίνεται το σκοινί της κρεμάλας της. Κοιτάξτε τώρα εκείνους τους αγώνες όπου όλοι περίμεναν πως η άλλη πλευρά θα σπάσει πρώτα — σιγά σιγά εκείνη αφήνει τον αντίπαλο να νιώσει πως η μπάλα βρίσκεται εκεί που εκείνος θέλει, έως ότου αυτή η τοποθέτηση γίνει το σημείο εισόδου μιας κίνησης τόσο γρήγορης που ξεχνάς πως υπήρξε δεύτερη κίνηση. Εκείνο το πλάνο όπου στέκεται σχεδόν εκτός γηπέδου σα να προτιμάει τις τράπουλες των νικητών; Εκείνη εκείνη τη στιγμή ελέγχει ήδη τον χώρο δεκαπέντε εκατοστά πιο μέσα από ό,τι νομίζεις — κι όταν τελικά αποφασίσει να κινηθεί, εκείνοι δεκαπέντε εκατοστά γίνονται το μήκος ενός φτερού που κόβει τον αέρα δέκα φορές πιο γρήγορα από την πιο γρήγορη μάτια σου. Ποιον λοιπόν μπορείς ν' αντιμετωπίσεις όταν όλα αυτά τα «πιο πίσω» είναι στην πραγματικότητα ο πιο επικίνδυνος δρόμος προς την επίθεση; Με εκείνους που αγνοούν πως η αργή κίνηση αποτελεί μέρος ενός σχεδίου — εκείνους τους βρήκες ήδη ηττημένους στον τρόπο που βλέπουν το τένις. Με εκείνους που περιμένουν την μπάλα εκεί που έχει καταγραφεί η προηγούμενη φορά — εκείνους τους κάνουνε να τρέχουν σα τρελοί όταν η ίδια μπάλα εμφανίζεται ξαφνικά δέκα πόδια πιο αριστερά επειδή εκείνη μετακίνησε τον εαυτό της σαν κάποιος που άλλαξε δρόμο ανάμεσα στους βράχους των Σποράδων χωρίς κανείς να το καταλάβει. Με εκείνους όμως που διαβάζουν αυτή την αργή κίνηση ως την αρχή ενός γρίφου — εκείνους τους περιμένει η ίδια η Μαρία εκεί που αυτή η αργή κίνηση μετατρέπεται σε μία βολή τόσο γρήγορη που κανείς δεν προλαβαίνει να ψάξει για λέξεις να περιγράψει τι έγινε. Άρα; Δεν δουλεύει εκεί που δίνουν το χρόνο — εκεί δουλεύει εκείνη.