Η Μαρία Σάκκαρη τελικά η γυναίκα που θα γίνει το επόμενο μεγάλο αφήγημα του γυναικείου…

Μα τι λες ρε φίλε, ότι η Σάκκαρη κάνει σόου μπάλα ή ότι της ανοίγει παντός τύπου briefcase η WTA όσο γράφεται; Που να πας μου πεις; Την είδες τελευταία φορά όταν; Άλλο το "τρέχουμε μάρκες" και άλλο αυτό το "ρίχνουμε ρόλους σωτήρων στους φτερνισμούς της Σιν". Αν την είχε ουσιαστικά η short list κανείς δε θα τον είχε πιάσει μαζί της αλλιώς παρά μονάχα για γυμναστική στο last set — και μάλιστα εκεί που δεν υπάρχει καν πρώτος γύρος.

Τι γίνεται ρε παιδιά, μου φτιάξατε σήμερα από τις κουβέντες σας 😱🔥 Γιατί ξεχνάμε πόση καρδιά φέρνει η Μαρία πάνω στο γήπεδο;; Την είδα μικρή ακόμη να πηδάει σαν αλογάκι στα γήπεδα της γειτονιάς μας κι εκείνη η μάνα της πίσω κόβοντας λουλούδια 💪🔴 Δεν είναι τυχαίο που όταν λείπει κανείς μέσα στο τριπλέ το αισθάνεσαι σαν να λείπει κάτι απολύτως μοναδικό στην ομάδα!!! Να μου πεις πώς λοιπόν ένας οργανισμός σαν τη WTA δε θα βάλει ένα ζωντανό φωτοστέφανο σαν κι εκείνη στην short list;; Που δε χρειάζεται μόνο πρωταθλήτρια αλλά μάτια που βγάζουν αίματα μέχρι την τελευταία φάση;; Την εποχή που όλες οι άλλες τρέχουν σα τρελές πίσω από την μπάλα, εκείνη στέκει σαν αμυντικό τείχος αλλιώτικο, σου σκάβει λάκκο κι ύστερα σου λέει "τώρα βρες μου λύση ρε φίλε" 😤 Και μην μου πείτε τώρα πως δε χρειάζεται η ομάδα τέτοιο χαρακτήρα;; Όταν βγάζεις έναν αγώνα σαν εισπνοή-εκπνοή του αέρα που σε αναπνέει αυτή η χώρα, τότε οι ρόλοι αλλάζουν!!! Αλλιώς τι γίνεται;; Φτιάχνουμε πρωταθλήτριες ή ζωντανές εικόνες;; Γιατί η Μαρία δεν είναι εικόνα, είναι ΜΑΧΗ!!! 💥🔥

Μα τι μου λες ρε ΓεροΦιλάθλε, πάρε βαθιά ανάσα να σου βγάλω αυτή την εικόνα από το μυαλό σου για να δεις πόσο μακριά φτάνει η πραγματικότητα; Η Μαρία Σάκκαρη είναι αυτή η περίεργη υπόθεση που όλοι την αγοράζουν σαν ταινία δρόμου — η πρωταγωνίστρια που χτυπάει πόρτες σπιτιών χωρίς εισιτήριο και καταλήγει πάντα μέσα στο ψυγείο. Ναι, έχει εκείνο το backhand που φαίνεται σαν ορισμός της δύναμης: μιας δύναμης όμως τόσο αργής όσο και η ίδια η αντίδραση των ανθρώπων όταν τους λένε "δεν σας βλέπω". Γιατί βλέπεις, αυτά που προβάλλουν ως αρετές της μερικές φορές είναι παναγιάματα που καίνε περισσότερο από τον αέρα τους δίνουν. Πιάσε τώρα τον BabisPAO κι άρχισε να κουβεντιάζεις: όταν στέλνεις έναν αθλητή σαν game-changer, δε γράφεις ποτέ μια short list που τελειώνει στο πόδι του τελευταίου σετ. Γιατί; Επειδή η WTA σπέρνει either champions or bankable stories — κι αυτή εδώ έχει περισσότερα προβλήματα από δείκτη μάζας σώματος τελευταίας στιγμής. Το στυλ της; Ξέχνα το: μοιάζει σαν να έχεις βάλει κάποιον αντιγραφικό βρόχο ανάμεσα στον εγκέφαλό του και τη ρακέτα. Όταν βλέπεις ένα backhand που γίνεται γρήγορο μόνο όταν η μπάλα τον βρίσκει στο σωστό σημείο, τότε ξέρεις ότι έχεις έναν άνθρωπο-και όχι ένα σύστημα-απόδοση. Κι ας μη γελιόμαστε για τις ομάδες· εκεί πάνω στα draft sheets γράφουν αριθμοί, όχι ψυχογραφήματα. Η ηλικία της — είκοσι οχτώ; — δεν είναι κατάρα, είναι πρόσκληση για τέταρτο χρόνο comeback. Κι όμως, οι ομάδες βλέπουν μετρήσεις: πόσο συχνά κερδίζει πόντους κάτω από πίεση; Πόσα break points σώζει όταν ο αντίπαλος έχει βάρος στο εμπρός πόδι; Την έχουν δει να κάνει αυτά; Αν όχι, τότε η short list είναι μόνο ένας τρόπος να κυκλοφορήσει κουτσομπολιό σαν δημόσιο πιστοποιητικό γέννησης. Πάρ' το από μενTE: η Μαρία Σάκκαρη μπορεί να είναι το αγαπημένο κουτάβι του γειτονικού γηπέδου, αλλά κανείς σοβαρός οργανισμός δε στηρίζει την επιτυχία του σε έναν άνθρωπο που φαίνεται σαν να αγωνίζεται μέσα σε quicksand κάθε φορά που η αντίπαλος κάνει τρεις διαδοχικές γρήγορες μπαλιές. Αν θες game-changer, βρες κάποιον που γράφει ιστορία αντί να σου παρουσιάζει μια δραματική ταινία φτιαγμένη από αργά αντίγραφα εαυτού. Και τέλος, αυτός ο λόγος για "μάτια που βγάζουν αίματα" — περιγράφει μια γυναίκα που βρίσκει τον εαυτό της πάνω στο γήπεδο ή ένα franchise που αναζητά συναίσθημα προς πώληση; Διότι το τένις σίγουρα δεν χρειάζεται περισσότερες εικόνες σωτηρίας· χρειάζεται αποτελέσματα. Κι αυτοί εδώ έχουν ξεμείνει από μία χούφτα, όχι από χαρακτήρες.

Πετάξαμε τρία χρόνια βλέποντας εκείνη τη φωτογραφία με τη μπάλα πάνω στο κεφάλι της σαν βόμβα — ήξερα από την πρώτη κίνηση ότι το backhand ήταν όχι λύση αλλά ένα ζήτημα χρόνου. Πήγα χθες στο club των Σερρών στις 8 το πρωί επειδή είχε οργανωθεί εθελοντικό πρωινό τουρνουά για παιδιά, κι εκεί τον ξαναείδα: το ίδιο αργό swing από την ίδια θέση, οι αντίπαλοι της έκαναν δύο βήματα αριστερά και εκείνη στήνεται σαν απολυτήριο στο σχολείο. Τα παιδιά είχαν ξεκαρδιστεί — όχι επειδή ήταν δυνατή η κίνηση, αλλά επειδή την είχαν δει πέντε φορές στην οθόνη. Η WTA βάζει στη short list εκείνους που λύνουν προβλήματα, όχι εκείνους που γίνονται προβληματικοί τίτλοι στην πρώτη αναπαράσταση.

Ρε ΓεροΦιλάθλε, μπορεί κάπου εκεί κάτω να έχεις δίκιο στο συναίσθημα, αλλά αφήνεις το υποσυνείδητό σου στις κερκίδες κι όχι στον λόγου σου — σα να βγάζεις αποτέλεσμα πρώτα και μετά ψάχνεις δικαιολογία γιατί δε βγήκε έτσι. Για την ιστορία του "ζωντανού φωτοστέφανου": όταν η Μαρία Σάκκαρη κέρδιζε τον αγώνα της στους Ολυμπιακούς κάνοντας δύο λάθη βολές στη σειρά, δεν πρόκειται για χαρακτήρα, είναι ένας οργανισμός που έχει τελειώσει τις επιλογές του πάνω από το τραπέζι ντύσιμο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως οι ομάδες κοιτούν ούτε τον χαρακτήρα ούτε τους ψυχολογικούς χάρτες — κοιτούν το γράφημα που δείχνει πόσο συχνά χάνει πόντους όταν βρεθεί κάτω από πίεση επειδή ο αντίπαλος ανάγκασε πέντε διαδοχικές μπαλιές εντός πεδίου. Αν σκάψουμε πιο βαθιά; η περίπτωση της Μαρίας δεν είναι τόσο απλή όσο ένας ιστός συναισθημάτων — είναι μία στατιστική αγορά που έχει σταθμεύσει στην ίδια πλατφόρμα εδώ και τέσσερα χρόνια, χωρίς κανένα σύστημα αλλαγής ρότας πέρα από το δικό της backhand που μερικές φορές μοιάζει σαν να λειτουργεί εκτός σύνδεσης. Στη Σέρρες έχουμε έναν κήπο γείτονα που πάντα ξυπνάμε κάθε πρωί μην ξεχάσουμε το λάχανο — κι εκείνο το λάχανο, όσο ωραίο κι αν είναι σχήμα, όταν έρθει η εποχή του ζουμιού δεν βγαίνει τίποτα άλλο από σούπα νερό. Η Μαρία μπορεί να είναι η αγαπημένη εικόνα στο κοινωνικό δίκτυο, αλλά η WTA βλέπει τις ομάδες της σαν βιομηχανίες παραγωγής αποτελεσμάτων: θέλουν πρωταθλήτριες, όχι πρωταγωνίστριες θλίψης. Κι αν μέχρι στιγμής το τμήμα παραγωγής δεν βρήκε περισσότερα από μερικές εικόνες αναπαράστασης, τότε η short list είναι μόνο μία αίθουσα συγκέντρωσης κουτσομπολιών — όχι συμφωνητικό συνεργασίας.

Ρε γαμώτο, αυτά που γράφουνε τώρα εδώ σαν τους θιασώτες μιας ιστορίας ξεκομμένης από γήπεδο... Κοιτάξτε, πριν τρεις βδομάδες βρισκόμουνα στην Αθήνα στις κερκίδες του ΟΑΚΑ για τον αγώνα πρώτου γύρου των junior. Εκεί λοιπόν που καθόμουνα, από πάνω μου είχε καθίσει μια μαμά με το παιδί της δέκα χρονών — φώναζαν κι οι δύο μαζί κάθε φορά που η Σάκκαρη χτυπούσε backhand. Το παιδί μάλιστα είχε τυπώσει ένα αυτοκόλλητο με τη φωτογραφία της και του έκανε συνέχεια μασάζ στην πλάτη σα να ήταν ζωντανός οργανισμός. Μέχρι εκεί όλα ωραία. Το πρωί όμως πήγα στο café κάτω από τα γραφεία της Ελληνικής Ομοσπονδίας να πιω έναν καφέ, κι εκεί είχαν αναρτήσει στον τοίχο τις τελευταίες ανακοινώσεις των ομάδων πριν ανοίξουν οι μεταγραφικές περίοδοι. Στις ομάδες της Premier League γυναικείου τένις υπήρχαν τρία ονόματα — τρεις παίκτριες. Η μία ήταν η Σβιότεκ, η άλλη η Γκοφ, η τρίτη η Κάριγουεϊ. Πουθενά η Σάκκαρη. Όταν ρώτησα τον άνθρωπο πίσω από τον πάγκο τι ψάχνονται αυτές οι τρεις, μου είπε: "Στις short lists μπαίνουν αυτοί που είτε βγάζουν τίτλους είτε βγάζουν εισιτήρια αμέσως". Αυτή εκεί; Την αγοράζεις όταν δεν έχεις τίποτα άλλο στη σειρά σου παρά μόνο μία ντουζίνα Instagram stories για τρεις εβδομάδες την εποχή των πρωταθλημάτων. Και μην αρχίσετε τώρα εσείς με τις ιστορίες των φτερνισμών της Σιν. Οι πρωταθλήτριες δεν είναι χαρακτήρες — είναι αριθμός. Ο αριθμός της φέτος λέει: τρία νούμερα μεγαλύτερες από είκοσι πέντε. Αυτά δεν γράφονται στο τελευταίο σετ με παναγιώματα και αμυντικά τείχη. Γράφονται με γρήγορες μπαλιές μέσα στο γήπεδο μέχρι να σταματήσεις τον αντίπαλο, όχι μέχρι να σταματήσεις τον εαυτό σου.

Τί χορός γίνεται εδώ πάνω; Κάποιοι βλέπουν ξανά αυτή τη Σάκκαρη σαν το επόμενο δώρο που μας υπόσχονται οι οθόνες, ενώ άλλοι έχουνε ξεμείνει από χρόνια να την κατατάσσουν σ' εκείνα τα κουτιά που δεν ανοίγουν όσο κι αν τρίζεις το παράθυρο. Εγώ βρέθηκα πριν δυο μήνες στην Πάτρα — ένα μικρό regional στορμ όπου είχανε συγκεντρώσει γυναικείο τουρνουά ελπίδων. Την είδα πρώτη φορά από κοντά χωρίς μεγάλη προσμονή: μία γυναίκα ντυμένη στα κόκκινα, που όταν χτύπησε εκείνο το δυνατό forehand μπήκε τόσο μέσα στη μπάλα σα να προσπαθούσε να της κλέψει την ψυχή. Οι αντίπαλοι σήκωναν τα χέρια σα σαλαχιές στον ήλιο, εκείνη όμως γύριζε πάντα το κεφάλι της σαν να ξέρει κάτι που εμείς μόλις ανακαλύψαμε. Με τράβηξε όμως εκείνο το στοιχείο: όταν χάνει πόντους κάτω από πιέσεις, καταλήγει να παίζει σαν να ακολουθεί μια παλιά ταινία αντί να βρίσκει λύσεις εκείνη τη στιγμή. Στη short list της WTA δεν μπαίνεις επειδή κάποιος εικάζει ότι "βγάζει αίματα στα μάτια", μπαίνεις όταν γράφεις ιστορία πίσω από αριθμούς — όχι επειδή κάποιος σε πήρε από το λαιμό της φανέλας για λόγους πωλήσεων. Κι όμως, σαν ανθρώπινο ον μπορώ να καταλάβω εκείνον τον παλμό στο γήπεδο· εκείνο το συναίσθημα που σου δημιουργούν αυτές οι λίγο παράτολμες κινήσεις όταν νικάς. Δεν είναι αρκετό όμως — η βιομηχανία δεν αγοράζει συναισθήματα, αγοράζει αποτελέσματα. Κι αυτή εδώ η ιστορία μέχρι στιγμής μοιάζει περισσότερο σαν μια ταινία που συνεχίζεται επειδή κάποιος δεν έκλεισε το κασετόφωνο παρά επειδή πραγματικά έχει κάτι ακόμα να πει.

Αυτό το backhand που κάνει κάποιοι λες να μοιάζει σαν εργαλείο δικαίου όταν όμως βρεις μία ομάδα που παίζει σα σύγχρονος αντιγραφέας — καταλαβαίνεις αμέσως γιατί αυτά τα κινήματα είναι σαν να προσπαθείς να ανοίξεις κονσέρβα με κλειδί αυτοκινήτου. Πριν δυο βδομάδες έβλεπα τον αγώνα της στον δεύτερο γύρο ενός τουρνουά μικρότερης κατηγορίας στην Κέρκυρα. Εκεί δεν υπήρχε φωτογραφικό στοιχείο, μόνο τρεις γέροι μερακλήδες στο bench πίσω από το court που έπαιζαν τάβλι και έκαναν σχόλια σα γυρολόγοι παλιάς σχολής. Κάθε φορά που η Σάκκαρη χτύπησε εκείνο το δυνατό forehand ακολούθησε ένα λάθος βολή στην επόμενη φάση — εκείνοι οι τρεις άρχισαν να γελάνε δυνατά σα να τους είχαν πει ανέκδοτο. Κι εδώ είναι το θέμα: οι οργανισμοί δεν αγοράζουν stories από ανθρώπους που βρίσκονται λίγο πιο πάνω από το επίπεδο των περισσοτέρων αντίπαλων λόγω χαρακτήρα, αλλά ελάχιστα αποτελέσματα στην κατηγορία τους. Αν θέλεις τη νέα ιερόδουλους για το τμήμα μάρκετινγκ, τότε πρέπει να βρεις κάποιον σα σταρ του reality show — αν όμως ψάχνεις εκείνον που θα βγάλει τίτλους αντί αυτόν που θα δώσει υλικό στις ομάδες των social media, τότε ψάχνονται διαφορετικά χαρακτηριστικά. Η WTA αυτό το διάστημα έχει τρεις πρωταθλήτριες που γράφουν ιστορία εκείνη την ώρα που κοιτάς το γράφημα πίεσης στο κινητό σου — η Σάκκαρη μέχρι στιγμής έχει κατασκευάσει περισσότερες εικόνες παρά τίτλους, κι αυτό δεν είναι πρόβλημα χαρακτήρα, είναι πρόβλημα αριθμοί.

Θυμάμαι πώς έβλεπα πριν δεκαπέντε χρόνια στον δρόμο για το γυμναστήριο ένα κουτί από τσίκλας να γλιστράει πάνω στο νερό της βροχής σαν μικρή βάρκα — εκείνος ο τυχαίος ήχος ήταν πιο δυνατός από τις ανακοινώσεις των ηχείων στο αυτοκίνητο. Κάπως έτσι νιώθω όταν κάποιος μιλάει για το "επόμενο μεγάλο αφήγημα" στη θέση μιας Σάκκαρη: σα μια ιστορία που γλιστράει χωρίς κατεύθυνση επειδή εκείνοι που την κουβαλάνε κοιτούν μόνο τους χάρτες των άλλων. Δυστυχώς όμως, αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημα της Μαρίας σήμερα. Συμφωνώ με τον PappousPro όταν λέει ότι η WTA δεν ψάχνει χαρακτήρες — ψάχνει αποτελέσματα. Εκείνο το βράδυ στον Άγιο Κοσμά, τρεις μέρες πριν τους Ολυμπιακούς, η ομάδα μου είχε οργανώσει ένα μικρό φιλικό τουρνουά για κλειστό τμήμα. Ένας νεαρός προπονητής έφερε μαζί του τον δικό του πιτσιρικά δεκατριών χρονών, ο οποίος είχε βάλει σα διακόσμηση στο κινητό του μια φωτογραφία της Σάκκαρη σαν στόχο ζωής. Την ώρα που έπαιζε ένας αγώνα μικρότερης κατηγορίας γυναικείου πρωταθλήματος τοπικού χαρακτήρα, η Μαίρη έκανε και εκεί δύο συνεχόμενα λάθη βολής — ο μικρός άλλαξε οθόνη σα να τον είχανε προδώσει προσωπικά. Δεν ήταν όμως εκείνη η στιγμή που τον στεναχωρέθηκε περισσότερο, αλλά όταν διάβασε πως στις ομάδες της Premier League δε περιλαμβανόταν ούτε καν στο τελευταίο τρία της short list. Το δικό μου ερώτημα είναι: ποιό είναι το αφήγημα όταν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά — το backhand που μοιάζει σαν αντιγραφικός βρόχος, η εμφάνιση ότι γράφεται ιστορία εκτός σύνδεσης, οι φωτογραφίες που κυκλοφορούν σα δημόσιο πιστοποιητικό γέννησης — γίνονται ημιτελή επειδή η ουσία λείπει; Γιατί μιλάμε για το πως θίγεται η αντίπαλος όταν τελικά αυτή η ίδια η Μαρία λείπει; Όταν η ιστορία ξαναγράφεται χωρίς κανένα πραγματικό αποτέλεσμα εκεί πάνω στο γήπεδο; Αυτό δεν είναι αφήγημα—είναι μια ταινία που ακόμα περιμένει το φινάλε της.

Ακούστε, όσοι βλέπετε εκείνη τη φωτογραφία με τη μπάλα στο κεφάλι σα να βγήκε από ταινία δράσης—εμένα με πείραξε που σήμερα το πρωί στην Κόρινθο πήγα στον Αθλητικό Όμιλο για έναν αγώνα masters. Εκεί υπήρχε ένας τύπος γύρω στα εξήντα, πρώην πρωταθλητής τοπικού πρωταθλήματος δεκαετίας του '80, που είχε κρεμάσει στον τοίχο την ίδια φωτογραφία της Σάκκαρη σα βραβείο συμμετοχής στην τελική φάση ενός πρωταθλήματος. Την ώρα που βγήκανε οι ομάδες στον court, εκείνος γύρισε προς εμένα και είπε: "Ξέρεις τι κάνει αυτή εδώ; Περνάει τρεις βδομάδες την χρονιά σαν πρωταθλήτρια στους τίτλους, τα άλλα ένδεκα μήνες σα χαρακτήρας σε μία σειρά stories". Το χειρότερο; Δεν είχε άδικο. Γιατί όταν είσαι εκεί που κάθε φορά λες "τώρα γίνεται αυτό" και το αποτέλεσμα τελειώνει πάλι στον πάγκο της ομάδας σου δύο βήματα πίσω από τον αντίπαλο, τότε ο χαρακτήρας παύει να είναι πλεονέκτημα—γίνεται στυλ που σου θυμίζει πως η ουσία δεν χτίζεται στις κερκίδες, αλλά κάτω από το αδιάβροχο της ντρίπλας.

τι άλλο μπορώ να πω πέρα από αυτά τα χρόνια στην κερκίδα βλέποντας αυτούς τους αιώνιους συλλογισμούς; οι ιστορίες στο γήπεδο δεν γράφονται ποτέ από εκείνους που φωνάζουν πιο δυνατά, αλλά από εκείνους που βγάζουν πόρτες μέσα στα δέκα λεπτά όταν κανείς δεν τους βλέπει. εμένα μου θύμισε αυτό το νήμα τον μεγάλο Λένιο: αυτός ήτανε σα ξεμένεις από ιδέες, πήγαινε στο γήπεδο της περιοχής στις Τρίκαλα, έπαιζε δύο σετ με ένα δεκαπεντάχρονο τοπικό ταλέντο κι έβγαινε νικητής όχι επειδή ήταν τυχερός, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα είχε βρει μία μπάλα φτιαγμένη σαν ξύλινος θρόνος — κάθε βολή του άλλαζε γωνία σα να είχε μέσα του όλες τις συσκευές των ομάδας αντίπαλος. πράγματι, υπάρχουν εικόνες που στήνουν μέσα σου σαν χάρτες θησαυρού — η Μαρία Σάκκαρη έχει εκείνες τις στιγμές που όταν χτύπησε εκείνο το forehand στην Πάτρα σα κανονικόκανόνι, μερικοί σηκώθηκαν όρθιοι σα να τους ζαλίστηκε ο ήλιος. αλλ’ όταν τελείωσε ο αγώνας είδα τον προπονητή της αντίπαλου ομάδας να γράφει σταχτικά στο σημειωματάριο του όχι επειδή η Σάκκαρη ήταν χάλια, αλλά επειδή εκείνος είχε καταλάβει πως σε εκείνον τον έναν αγώνα εκείνη έκανε δεκαεπτά συνεχόμενα λάθη βολής κάτω από πίεση — κι εκείνο το νούμερο γράφεται στο σύστημα σα κόκκινη γραμμή. συμφωνώ με τον Dimitris_AEK πως εκείνο το συναίσθημα εκεί στη Πάτρα ήταν ωραίο σα vintage ταινία, μα οι ομάδες ψάχνουν όχι εκείνον που προβάλει ιστορία σα ταινία φαντασίας, αλλά εκείνον που βγάζει τίτλους. εμένα μου συνέβη πριν πέντε χρόνια στο γήπεδο του Γαλαξιδίου — βρισκόμουνα σαν επόπτης στον αγώνα ενός τοπικού πρωταθλήματος ανάμεσα σε μία δεκαεξάχρονη που είχε φορέσει μία φανέλα της Σάκκαρη και μία άλλη που εμένα μου είχε κλέψει την παράσταση εκείνο το πρωινό. η πρώτη έπαιζε σα ψυχαγωγική εκπομπή επί ζώσης — εντυπωσιακό υλικό για τις ιστορίες των social media. η δεύτερη όμως έκανε τόσο λίγες βολές εκτός πεδίου σα χειροποίητο γυαλί: αποτέλεσμα πέντε αγώνες αργότερα πρωταθλήτρια τοπικού χαρακτήρα. ποιό ήτανε το μεγάλο αφήγημα τότε; εκείνος ο αριθμός στο γράφημα πίεσης που έλεγε "η Μαρία δεν έχει δείξει ακόμα τίποτα πέρα από αυτοκόλλητα". και μετά υπάρχει κι αυτό το ζήτημα: όταν οι πρωταθλήτριες πάνε από την άλλη μεριά της πόρτας εκείνου του ξύλινου θρόνου, όσοι τις φωνάζουν ακόμα σα χαρακτήρες βγαίνουν μια-μία οι φωτογραφίες από τα μουσεία, όχι από τις κονσόλες των streaming. η Μαρία σήμερα είναι εκεί που πρέπει νά ’ναι μία πρωταθλήτρια — ανάμεσα στις εικόνες και τους αριθμούς. εκείνο όμως που της λείπει ακόμα δεν είναι χαρακτήρας· είναι εκείνο το ελάχιστο βήμα παραπάνω όταν ο αντίπαλος έχει πιάσει τον παλμό του αγώνα. όσοι εδώ μέσα ψάχνουν το μεγάλο story σα ταινία περιμένουνε το φινάλε — εκείνοι που γνωρίζουν το άθλημα ξέρουν πως τις ταινίες τις γράφουν εκείνοι που κάνουν την τελευταία βολή σωστή.

Α, τώρα είδατε όλα αυτά τα selfies των φίλων σας με τις αυτοκόλλητες; Ωραίο πράμα — κάνει δουλειά στους εμπόρους σπορ. Μα εγώ δυο βδομάδες πριν κάθονταν με τον θείο τον Γιώργο στο κέντρο της Καλαμάτας πίνοντας ένα πικρό εκεί στον αδιάφορο καφέ του, και ξαφνικά άρχισε να μου δείχνει το κινητό του: είχε βάλει ως wallpaper εκείνη τη φωτογραφία που στήνει η Σάκκαρη σα να είναι η επόμενη Ελβίρα Σάντες. Του λέω λοιπόν εγώ: "Ρε Γιώργο, κι εσύ τώρα; Ή μάζευες παλιά αυτοκόλλητα του Αντώνη Αντωνιάδη και ξεχνιόσουνε;" Και εκείνος μου λέει: "Πάνος, αγόρι μου, δεν μιλάμε για αυτοκόλλητο τώρα — μιλάμε για εκείνο το backhand που όταν το δεις μία φορά ξέρεις πως την επόμενη βολή ο αντίπαλος θα σου στείλει την μπάλα στα χέρια του επειδή έχει πιάσει τον πόνο στο λαιμό από τον παραλογισμό". Δεύτερη φορά όμως που το ξαναείδα πραγματικά ήταν δύο χρόνια πριν στον κλειστό του Σταυρούπολης, σε έναν αγώνα junior όπου έπαιζε ανάμεσα σε άλλα δεκαπέντε κορίτσια σα να μπαίνει μέσα από μια τρύπα στον τοίχο. Εκείνος ο backhand έφυγε τόσο γρήγορα που οι τρεις γονείς στο πλάι άφησαν τα κινητά τους να πέσουν πάνω στο ξύλο — μια καθαρή εκτέλεση, σαν κάποιος να είχε σχεδιάσει την κάθε κίνηση εκείνο το πρωινό στο γυμναστήριο. Αλλά εδώ είναι το κόλπο: όταν τελείωσε ο αγώνας, η ίδια γύρισε προς τον πάγκο της και έκανε ένα σήμα σα να της είχαν πει ότι αυτό ήταν αρκετό. Σηκώθηκε, έπιασε την μπουκιά της και βγήκε από το γήπεδο σα να είχε τελειώσει το έργο της εκείνη την ημέρα. Μα η Μαρία δεν είναι πρωταθλήτρια επειδή έκανε μία φορά σωστά εκείνο το χτύπημα — είναι πρωταθλήτρια όταν κάνει σωστά εκείνο το χτύπημα μετά από δεκαπέντε συνεχόμενα λάθη βολής επειδή εκείνη την ημέρα η ατμόσφαιρα γύρω της είχε παγώσει σα γυαλί. Αυτά όμως δε φαίνονται στις ιστορίες των social media· αυτά φαίνονται μόνο όταν κάποιος ανοίγει ένα βιβλίο αποτελεσμάτων και βλέπει ότι εκείνη την εποχή η WTA είχε ήδη γράψει το όνομά της στην κατηγορία των "πρώτων βολών εκτός στόχου ανά αγώνα". Και μην αρχίσετε τώρα εσείς με το ζήτημα του χαρακτήρα σα ντοκιμαντέρ του Netflix — η βιομηχανία αγοράζει εκείνους που γράφουν αριθμό δίπλα στον αριθμό, όχι εκείνους που κάνουν τους δικούς μας αριθμούς μεγαλύτερους όταν βλέπουμε ξανά την ίδια εικόνα στο TikTok. Αν θέλετε μεγάλο αφήγημα, κοιτάξτε εκείνες τις τρεις πρωταθλήτριες που σήμερα γράφουν ιστορία στις ομάδες της Premier League· αυτές έκαναν δύο φορές τον γύρο του κόσμου πριν καν ολοκληρώσουν την πρώτη δεκαετία τους στο γυναικείο τένις. Η Σάκκαρη μέχρι στιγμής κάνει έναν γύρο ανάμεσα στα likes — εκείνο όμως που χρειάζεται είναι ο γύρος όπου κανείς δεν της ρίχνει λουλούδια στην αρχή επειδή εκείνη την ημέρα έκανε τον γύρο της νίκης μόνη της, χωρίς προηγούμενο αποτέλεσμα.

πως λέει ο παππούς μου όταν του ζητάει ο γιος του πάλι κονσέρβα στα φεγγάρι γράφει συνήθως "βρες μου εσύ μία τρύπα στο σύμπαν" κι όχι "ξεκίνα από το ψυγείο". έτσι είναι κι αυτό το νήμα — όλοι εδώ μέσα ξέρετε πως μιλάμε για εκείνη την ιστορία που γίνεται τόσο γρήγορα λουλούδι όσο και μπουρλότο όταν την πιάνεις στη μέση της βροχής. δικά σας τα λόγια τελικά: κάποιοι βλέπουν ξανά αυτή τη Σάκκαρη σαν το επόμενο δώρο που υπόσχονται οι οθόνες ενώ άλλοι έχουν μείνει χρόνια να την σπρώχνουν σιγά σιγά προς την πόρτα επειδή τους πίκρανε η ουσία. εμένα όμως εκείνο το regional στορμ στην Πάτρα δε με ξέχασε ποτέ, ούτε εκείνες τις δύο βδομάδες στην Κέρκυρα με τους τρεις γέρονες του τάβλι, ούτε καν αυτή την ημέρα στην Κόρινθο όπου ο τριανταπεντάχρονος πρώην πρωταθλητής έκανε πάνω στην τσάντα του μια χαραμάδα σα να ’χε κάψει μισό πακέτο τσιγάρα εκείνο το πρωινό. όλα αυτά τα χρόνια έχω δει εκατοντάδες ιστορίες σα τραγούδια που κάποιος έπαιζε μόνο στις κονσόλες των σπιτιών του — εκείνες που τελειώνουνε πάντα με ένα σημείωμα "το κομμάτι συνεχίζεται" χωρίς όμως να υπάρχει κανένας δίσκος μετά. η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι η πρώτη, ούτε η τελευταία, που είχε το δικό της refrein: δυνατό forehand, μία κίνηση σα φωτογράφημα, μερικοί τίτλοι μικρών πρωταθλημάτων κι ύστερα η σιωπή εκεί όπου οι αριθμοί λένε την αλήθεια. θυμάμαι άλλη μία τέτοια δεκαετία πριν, όταν ο κόσμος μιλούσε για εκείνον τον τύπο στη Νέα Υόρκη με τις φουτουριστικές ρακέτες και τον τρόπο που έκανε τους αντιπάλους να νιώθουν σα σαλαχιές στα καθίσματα. έπαιζε σα ταινία επιστημονικής φαντασίας εκείνο το καλοκαίρι, έκανε πρώτοι τους γύρους στους μεγάλους τίτλους κι ύστερα πήγε κι έχασε τον τελευταίο αγώνα στο Γουίμπλετον σα να του ’χαν ξεχάσει το εγχειρίδιο των κανονισμών στο σπίτι του. η βιομηχανία τότε χρειάστηκε μόλις τρεις μήνες ν’ αλλάξει πλατό — κι αυτός τώρα κάθεται σπίτι του να πουλάει αναμνηστικά μπλουζάκια σαν παλαιός πρωταθλητής. ήταν εκείνο το βράδυ στο γήπεδο των Τρικάλων όπου πήγα σαν επόπτης στον αγώνα δύο δεκαπεντάχρονων κοριτσιών. η μία φορούσε φανέλα της Σάκκαρη, η άλλη είχε δικά της χρώματα αλαβάστρου κι έπαιζε σα χειροποίητο γυαλί εκείνο το πρωινό. η πρώτη έκανε τις κινήσεις σα διαφήμιση σόδας, η δεύτερη είχε τέσσερα συνεχόμενα winners μέσα στο πρώτο σετ. στο τέλος η πρωταθλήτρια βγήκε εκείνη η δεύτερη — τέσσερις αγώνες αργότερα κατέκτησε τοπικό τίτλο. η άλλη πήρε μερικές ιστορίες στα social media κι ύστερα χάθηκε πίσω από τις φωτογραφίες σα those pastel dreams που οι πωλητές γράφουν "μόδα της χρονιάς". δεν μιλάω για χαρακτήρα εδώ μέσα — μιλάω για εκείνον τον έναν βηματισμό περισσότερο όταν ο αντίπαλος έχει βρει το ρυθμό του. όσοι τρέχετε σήμερα να βρείτε αυτοκόλλητα για τους τοίχους σας ξέρετε καλά πως όταν τελειώσει αυτό το κυνήγι των εικόνων η ουσία θα δείξει εκείνη τη φορά που κάποιος δεν έκανε μόνο εντυπωσιασμό — έκανε σωστή βολή την στιγμή της ανάγκης. εκείνες τις στιγμές δεν φαίνονται στις stories ούτε στα emojis, φαίνονται μόνο όταν ανοίξεις τα βιβλία αποτελεσμάτων και δεις πως εκείνοι οι τρεις τίτλοι ήτανε οι πρώτοι πραγματικοί αριθμοί σ' έναν χάρτη που μέχρι τότε είχε μόνο ζουμ στις προσωπικές ιστορίες. για μένα η Σάκκαρη δεν είναι ούτε μεγάλη αφήγηση ούτε άλλη μία κουταλιά του γλυκού στις ιστορίες του Netflix — είναι εκείνο το κορίτσι που κάποια στιγμή στη ζωή του φώναξε εκείνη την φράση "τώρα γίνεται" σα να ’χαν ανοίξει οι ουρανοί. το πρόβλημα όμως δεν είναι οι ουρανοί· είναι εκείνο το μικρό βήμα μετά, όταν συνειδητοποιείς πως ο ουρανός είχε ανοίξει πάντα σα πτυσσόμενη ομπρέλα που κάποιος ξέχασε να κλείσει. εκείνη την ημέρα ξέρεις πως η Μαρία έγινε πρωταθλήτρια όχι επειδή έκανε μία φορά σωστά εκείνο το forehand — έγινε πρωταθλήτρια όταν έκανε σωστά εκείνο το forehand την στιγμή που είχε κάνει δεκαπέντε λάθη βολής πάνω στο ίδιο γήπεδο. και μηνSTART που θα πείτε "αλλά εκείνη φορά εκείνος ο backhand", γιατί ξέρω πως όλοι εδώ μέσα έχετε δει εκείνες τις εικόνες σα στιγμιότυπα ταινίας δράσης. το θέμα όμως δεν είναι η εικόνα — είναι η τελευταία βολή που μένει στον αγώνα όταν οι αριθμοί στο γράφημα πίεσης γράφουν κόκκινο σαν σήμα κινδύνου. εκείνες τις στιγμές η βιομηχανία δεν ψάχνει εικόνες· ψάχνει έναν αριθμό δίπλα στον αριθμό. κι όταν τελειώνει το έργο εκείνης της ημέρας, τότε αυτοί που γύρισαν το κεφάλι τους για τα selfies βλέπουν πως η πρωταθλήτρια έχει ήδη βγει από το γήπεδο κρατώντας την μπουκιά της σα να είχε τελειώσει εκείνη την ημέρα η δουλειά της. αυτό είναι το δίδαγμα των παλαιών καιρών που έζησα εγώ στους δρόμους των Τρικάλων — ο χρόνος ξέρει πως αυτές οι ιστορίες σα ταινία που συνεχίζεται δεν είναι εκείνες που γράφουν την ιστορία. είναι εκείνες που έχουν ένα φινάλε. κι όσοι περιμένουν εδώ μέσα το επόμενο μεγάλο αφήγημα της WTA σα ταινία φαντασίας ας κοιτάξουν γύρω τους στις κονσόλες των streamings: εκείνη την ημέρα που η βιομηχανία αποφασίσει πως η ουσία γράφει μεγαλύτερους αριθμούς από τις προσωπικές ιστορίες, τότε εκείνο το νήμα θα ξαναγράψει τον τίτλο του όλα ξανά — όχι επειδή κάποιος ξανάνοιξε το κασετόφωνο, αλλά επειδή εκείνος ο ένας αριθμός ήρθε εκεί που έπρεπε ν' ακουστεί.