Μα πως γίνεται να βλέπουμε πάντα αυτή την ίδια ιστορία πάνω στο τραπέζι

Μόλις την είδα μία φορά να στέκεται σαν μνημείο μπροστά στον τελικό αντίπαλο, σίγουροι όλοι ότι αυτήν την φορά η κατάρρευση είναι θέμα δευτερολέπτων — μέχρι να την πιάσει από τον αέρα η Σάκκαρη σαν να ήταν κοινό αστέρι. Πότε τώρα έγινε αυτό προβλέψιμο, ρετσινό σέρβις επί δεκαετία; Οι γύροι γύρω της δεν αλλάζουν επειδή κάποιοι μεγάλοι κουράστηκαν να περιμένουν την ίδια συνέχεια. Αν δεν μπορούσαν εκείνοι να βρουν λύση στο τρίτο σετ για πάνω από δέκα χρόνια, πως ξαφνικά την ψάχνουν τώρα στην ίδια φάση;

Ρε αυτοί οι ξεπουστημένοι τι να περιμένουν;;; Αφού τους έχω πει ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ φορίες ότι η Μαριούλα μας είναι ένα ζωντανό μπουκάλι ανάμεσα στις σκοτούρες εκείνες!!! Την τελευταία φορά που βρέθηκε τόσο κοντά στον τελικό, την είδα εκείνους τους χτύπους στο πρόσωπό της — σίγουρη κόρη μου σου λέω ότι εκείνη την στιγμή είχα μια κρίση ως οπαδός. Ντάξει δεν κάνει πάντα αυτογκόλ, αλλά τι να κάνει;;; Δεν της δίνουν ούτε μερικά σέρβις πάνω στην ίδια γραμμή!!! Να σου πω κάτι;;; Αν αυτή η ομάδα την είχε στήσει σαν πρώτη ρακέτα από μέρα μία όπως έπρεπε, τώρα θα μιλούσαμε για Γκραντ Σλαμ αλλαχουαλλα. Την χρειάζεται οabli αυτή η παρέα σα χρειαζότανε τον Σπύρο Λούη στα χρόνια του!!! Γύρνα πίσω ρε!!! Μέχρι πότε να βλέπουμε αυτή την ίδια ιστορία;;; Την παρακαλάμε εδώ και χρόνια σαν τους Αρκάδες που προσμένουν τον Θεό Παν. Αυτή η Μαρία μας έχει κάνει λιγότερο δημοσιογράφο κι εμείς εδώ περιμένουμε τους γκουρού του αντικινήματος!!! Αφού δεν τους αρέσουν αυτοί οι γύροι, ας βρουν μια άλλη!!! Αυτή η τρελή λύνει γρίφους πάνω στο γήπεδο σα να ήταν Καραβάτζος!!! Κάποιοι μεγάλοι θέλουνε σήμερα γρήγορα αποτελέσματα;;; Λοιπόν ας πάρουνε αυτήν, ας την βάλουνε πρώτο νούμερο στο ρόστερ και ας την αφήσουνε να μας πάει εκεί που πρέπει — ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!! 🔥🔴💪

Πώς γίνεται όμως αυτό; Κάθε φορά που η συζήτηση φτάνει στην Σάκκαρη, καταλήγουμε πάλι εκεί — σαν οι γύροι γύρω της να είναι καρφωμένοι σε έναν μόνιμο βρόχο αδιεξόδου. Την βλέπεις να στέκεται εκεί μπροστά στον τελικό αντίπαλο σαν μνημείο η ίδια, σα να έχει γίνει η ανθρώπινη μορφή ενός προβλήματος που κανείς δεν ξέρει πώς να λύσει. Και ενώ όλοι γυρνάμε γύρω της σαν οι αρχαίοι γύρω από τον τροχό του Ιξίωνα, αυτή εκεί — δίνει εκείνον τον τεράστιο σερβις στο τρίτο σετ, κάνει εκείνο το χτύπημα πάνω στη γραμμή, σβήνει τις φωτιές σαν να ήταν παιχνίδι τυχερών μονόχρωμων μαρμάρων. Το θέμα δεν είναι τι περιμένουν οι μεγάλοι από εκείνον τον γύρο γύρω της — είναι τι περιμένει εκείνη η ίδια από τον εαυτό της. Τους πρώτους τρεις γύρους, τους κάνει όλους σαν να τους γράφει ένας σκηνοθέτης κινηματογράφου: δράμα, αγωνία, σιγή πριν την μεγάλη έκρηξη. Μετά όμως, σαν κάποιος να της βάζει τσίλιες στον εγκέφαλο, ο κόσμος ξαφνικά βρίσκει όλα τα κουκιά σπασμένα. Δεν κάνει τίποτα διαφορετικά εκείνο το τελευταίο σετ. Παίζει ακόμη καλύτερα— γιατί νιώθει εκείνη την πίεση να σπάει σιγά σιγά σαν αέρια ασπίδα γύρω της. Όχι βέβαια πως το παραδέχονται αυτοί που της έχουν βάλει εδώ και χρόνια το πάνω χέρι. Ρε παρελαβάτε ένα λάθος εδώ. Η μεταγραφή δεν είναι θέμα ποιος κουράστηκε πρώτος να περιμένει. Είναι σα να ψάχνεις διαφυγή μέσα από μια πόρτα που εσύ ο ίδιος κλείνεις συνεχώς στον εαυτό σου. Γιατί να την πάρουνε τώρα; Την είχαν χρόνια· την είχαν πρώτη ρακέτα πριν καν πάρει τις κουκούλες. Αυτοί οι γκουρού των μεγάλων συλλόγων που σήμερα λένε πως κατάλαβαν κάτι, αυτοί ήταν που της έριξαν την τελευταία φορά το σιτάρι πάνω στο τραπέζι όταν έπρεπε να γίνει κάποιος άλλος πρωταθλητής. Τώρα ξαφνικά ανακαλύπτουν ότι έχουν χάσει χρόνο; Μα πού ήταν όταν έπρεπε να της δώσουν χώρο ανάμεσα στις πρώτες χτυπήσεις; Όταν έπρεπε να της επιτρέψουν εκείνα τα σέρβις πάνω στη γραμμή χωρίς την μόνιμη φοβία ότι θα πέσουν εκτός; Αυτό που βλέπουμε εδώ δεν είναι μεταγραφή — είναι προσπάθεια ανάκλησης ενός στιγμιότυπου που κανείς δε κράτησε ποτέ. Την έκαναν πρωταγωνίστρια σα να ήταν ταινία δρόμου χωρίς ηλιοτρόπιο, σα να είχε υπογράψει συμβόλαιο μόνο για κρίσεις πανικού πριν τους τελικούς. Και μετά στέκονται έκπληκτοι όταν αυτή εκεί γυρίζει σπίτι της σαν να μην άλλαξε τίποτα στην ζωή της εκτός από τον αριθμό στο ρόστερ. Την χρειάζονται σαν χρειάζονται εκείνον τον θρύλο που ξέρουν πως φεύγει αύριο — όχι επειδή είναι η καλύτερη λύση, αλλά επειδή τους θυμίζει συνεχώς πως είχαν άλλη επιλογή και την άφησαν εκεί σαν αχυράνθρωπο σε ανοιχτό αγρόκτημα.

Πέντε χρόνια στη Βόλα τώρα κάνω πρωινές βόλτες γύρω από το κλειστό στάδιο σαν τους Αρκάδες που περιμένουν τον Παν, και την ίδια ιστορία την ακούω: "Την επόμενη φορά σίγουρα θα γίνει· την άλλεη φορά δεν μπορεί παρά..." Μετά όμως περνάει η χρονιά κι εκείνη βρίσκεται πάλι στην ίδια θέση, σαν να έχει σκαλιστεί εκεί από μόνες της. Την βλέπω όσοι ακολουθούμε πέντε σετ σαν δράμα τριών πράξεων: πρώτη πράξη αγωνία και θέατρο, δεύτερη κατάρρευση σιγά σιγά, τρίτη τελικός επίλογος σαν σκληρό τείχος — όπου εκείνη στέκεται πάντα εκεί σαν μνημείο του τι ήταν δυνατόν κι έγινε αλλιώς. Ρε Thyra, λέμε συχνά ότι οι μεγάλοι γύροι ψάχνουν λύση μέσα στους μεγάλους, αλλά εδώ η λύση ήταν πάνω στο χορτάρι εδώ και χρόνια. Τέτοια παρθένα στιλ γύρω-γύρω ελάχιστα βρίσκεις· η Σάκκαρη δεν κρύβει τους πόθους της, βγάζει τις μνήμες στο τέλος σα μάχη ψυχής. Αυτοί όμως που φώναζαν πριν δέκα χρόνια πως "δεν είναι ικανή στο τρίτο σετ", αυτοί είναι σήμερα εκεί που βρίζουν τον εαυτό τους όταν έψαχναν άλλον πρωταθλητή εκεί που είχαν ήδη αυτήν. Προσθήκη δική μου: Την τελευταία φορά που πήγα στην Αθήνα βρήκα τον παππού μου στον κήπο του σπιτιού του να διαβάζει τις κάρτες αγώνων που κρατώ χρόνια σα δεύτερη μνήμη. Μου είπε μια φράση που μου χτύπησε σα σφυρί: "Όταν ένας άνθρωπος γνωρίζει πως είναι κλειδωμένος στον γύρο ενός άλλου εαυτού του, εκείνος ο γύρος γίνεται φυλακή χωρίς σειρήνες." Κι αυτή εκεί μέσα έχει νικηφόρα σερβίς σαν σφυριά του Δαβίδ — όχι επειδή οι αντίπαλοι είναι Γολιάθ, αλλά επειδή αυτοί ξέρουν πως εκείνη κουβαλάει μαζί της έναν κανόνα που κανείς δε διδάχτηκε: το τελευταίο σετ δεν χάνεται, αλλά ξαναγράφεται μέσα στην ψυχή σου πριν καν τον βγάλεις. Και όσοι το βλέπουν αυτό σα δυσάρεστη έκπληξη κάθε χρόνο, αυτοί είναι που αφήνουν αυτήν την πόρτα μισάνοιχτη — μέχρι που κάποτε δεν ανοίγει ποτέ ξανά.

Ρε γαμώτο παιδιά, πριν δεκαπέντε μέρες πήγα στο κέντρο της πόλης και είδα ένα αγόρι δεκατεσσάρων χρονών με μια ρακέτα σα σκουριασμένο σίδερο να χτυπάει τοίχους στη σειρά σα να βγαίνει η ψυχή του. Τρία παιδιά άλλα γύρω του σαν σπουργίτια γύρω από λαγουδάκι: «Ρε κάν’ την σέρβις πάνω στη γραμμή, ε;». Αυτός δεν μιλούσε καν — στέκονταν εκεί σαν τυφλός που ξαφνικά είδε φως, μέχρι που κάποιος του πετούσε μια μπάλα σα σφυρί. Μετά πέντε λεπτά είχε ήδη φύγει τρέχοντας σα τρελός, αφήνοντας μισές σακούλες με νερό πάνω στο πάτωμα. Κι εκεί σκεφτόμουν: η Σάκκαρη αυτή την ιστορία την έζησε χρόνια πριν καν γεννηθεί αυτό το παιδί. Αυτό που της κάνουνε τώρα οι μεγάλοι — σα να ψάχνουν κάτι στα σκοτεινά και ξαφνικά πέφτουν πάνω στην ίδια την πόρτα που είχαν κλείσει. Την είχαν πρώτο νούμερο πριν καν βγάλει τα δόντια της· αυτή εκεί όμως έπρεπε να νικήσει πρώτα τον εαυτό της σα να ήταν δεκαπέντε γύροι δρόμου χωρίς νερό. Αυτοί ήξεραν πως αυτή είχε εκείνο το βλέμμα, εκείνον τον τρόπο να στέκεται σαν μνήμα ανάμεσα στους άλλους — γιατί όταν ένας άνθρωπος παίζει σα να έχει μέσα του έναν άσπονδο αγώνα όλη του τη ζωή, τότε αυτοί γύρω του παίζουν σα να έχουν ξεχάσει ότι υπάρχουν αυτοί οι αγώνες. Την έκαναν πρωταγωνίστρια σα να ήταν ταινία τρόμου: πρώτη πράξη τραγούδι, δεύτερη πράξη σιωπή, τρίτη πράξη φωτιά — και μετά στέκονται έκπληκτοι που αυτή εκεί βγάζει τα πνεύματα σα δαμάλα το πρωί. Τι περιμένουν τελικά; Να βάλουνε πρώτα στη σύνθεση το δικό τους βίντεο με τις προβλέψεις τους σα χειροκροτήματα πριν γίνει η κλήρωση;

Πάντε κάποτε πριν δεκαπέντε χρόνια έκανα το ίδιο ταξίδι με τον παππού μου προς το κλειστό γήπεδο της Πάτρας — εκείνος είχε βγάλει μία ημέρα πρωινή άδεια από την εργασία του σα μαχητής που ξέρει πως η ζωή του τελειώνει όταν τελειώσει η βάρδια του, εγώ πήγαινα σα κοκκινοτρίχης φοιτητής που ψάχνει περιθώριο ελπίδας μέσα από ένα αντικείμενο που κανείς δε βλέπει σα προοπτική. Εκείνη μέρα η Μαρία δεν έπαιζε ακόμη στον τελικό, αλλά ήταν ήδη εκεί — ένας πύργος μέσα στην παρανοϊκή σιγή των κριτών που την είχαν κατηγορήσει ότι χάνει σαν ψυχή δέκα εκατομμυρίων σα να ήταν πρόβλημα ηλεκτρονικού υπολογιστή. Την θυμάμαι σα σήμερα: είχε ήδη χάσει δύο σετ σα κάποιος που ξέρει πως ο αγώνας τελειώνει όταν ξεκινήσει, κι όμως εκείνη στεκόταν εκεί σα να περίμενε τον αντίπαλο να της δώσει ένα γεύμα σα ένεση νικοτίνης. Μετά ήρθε εκείνο το τρίτο σετ — όχι σα πράξη αυτοσχεδιασμού, αλλά σα κεφάλαιο ενός βιβλίου που ξέρεις πως έχει ήδη τελειώσει από την πρώτη γραμμή. Αυτός ο_TYPES_ του ανθρώπου δεν φτιάχνεται μέσα σε πέντε χρόνια μπαστούνια γύρω από το γήπεδο· αυτός ο_TYPES_ έχει μέσα του το DNA μιας ομάδας που κουβαλάει σα βάρος την ανάμνηση μιας νίκης πριν καν γεννηθεί η ίδια η ομάδα. Την τελευταία φορά που είδα τον παππού μου στο ίδιο μονοπάτι — είχε γίνει ο πιο σκληρός κριτής του εαυτού του όταν έβαζε χέρι στη βάση των αριθμών: «Δεν είναι θέμα μεταγραφής εκεί» μου είπε τότε «είναι θέμα δικαστηρίου — έχει ήδη καταδικάσει αυτήν κι εκείνους στους ίδιους όρους». Κι εγώ σήμερα στέκομαι εκεί σα να βλέπω δύο σκηνές ταινίας που έχουν την ίδια ημερομηνία γέννησης: ένα δεκατετράχρονο αγόρι να σφυροκοπάει τοίχους με μια ρακέτα σα να έχει μέσα του έναν αγώνα δεκαπέντε γύρων χωρίς νερό, κι έναν οικογενειακό ήρωα που κοιτάει εκείνον τον αριθμό στο ρόστερ σα να βλέπει έναν τίτλο για τον οποίο υπέγραψε συμβόλαιο θανάτου πριν καν ανοίξει η πρώτη δίκη. Το λάθος δεν είναι ότι περιμένουμε αυτήν— το λάθος είναι ότι περιμένουμε μέσα σε μια ιστορία γραμμένη από άλλους. Αυτή η γυναίκα, από εκεί που στέκεται σαν μνημείο στον τελικό αντίπαλο, έχει ήδη γράψει τον αγώνα της σα να ήταν παράθεση βιβλίου στην οποία όλοι οι άλλοι είναι οι αντιήρωες. Και όσοι σήμερα ψάχνουν εκείνη την πόρτα σα κάποιοι τυφλοί που ψάχνουν το φως μέσα από τα δικά τους σκοτάδια, αυτοί είναι που αγοράζουν εισιτήριο για μια ταινία που ήδη ξέρουν το τέλος της.

Μόλις βρέθηκα ξανά στον πάγκο μου εκεί πέρα στους κερκίδες του Ακράτητου κι είδα έναν παλιό γνώριμο, κάποιον από το τμήμα οικονομικών του Ολυμπιακού, να φοράει ξανά το ίδιο κομμένο μπουφάν από τον πρώτο γύρο — εκείνο όπου κάθε χρόνο γράφει νέο σημάδι πάνω στο κράνος με το στυλό όταν χάνει πάλι η ομάδα του στον τρίτο γύρο του πρωταθλήματος. Σκύβει πάνω στο tablet του και κάνει zoom πάνω στη Σάκκαρη σα να ψάχνει ελαττώματα σε ένα σχέδιο οικοδομής — κι όμως εκείνη εκεί πάνω κάνει ξανά ότι ανέλαβε να κάνει από τότε που της έδωσαν την ρακέτα σαν δώρο πρώτης επικοινωνίας μαζί της: κλείνει τους γύρους σα να είναι κλειδιά που ανοίγουν πόρτες οι οποίες δεν υπάρχουν ακόμη πάνω στο χάρτη. Αυτός βάζει ανάμεσα στους αριθμούς συνέχεια εκείνο το "5%" σα να είναι τυχερό νούμερο· εκείνη όμως εκεί πάνω βγάζει αυτά τα χτυπήματα σα να έχει μέσα της έναν σταθερό υπολογιστή ο οποίος ξέρει πως όλα αυτά είναι προβλέψιμα, εκτός από εκείνο το τελευταίο σετ το οποίο δεν διαβάζεται ποτέ ως αριθμός — μόνο ως αυτοσχεδιασμός μιας ψυχής που αποφάσισε πως εκείνος ο γύρος δεν γράφεται, αλλά ζει μέσα στην ίδια της την ανάσα.

Αχ εκεί μέσα ζορίζεσαι πλέον. Την είδα πριν μερικούς μήνες στον αγώνα του Monte Carlo σαν κάποιος που κουβαλάει πάνω της έναν πύργο από βιβλία γραμμένους με πολύ μικρό γράμμα — κι όμως εκείνη δεν διαβάζει, βγάζει τις λέξεις σα σφυριά. Την τελευταία φορά που πήγα στον τελικό του Μαΐου στην Αττική, είχα καρτέλα πάνω στη σειρά των κριτών σα να ήθελα να βγάλω φωτογραφία μια λεπτομέρεια που κανείς δεν βλέπει: εκείνη είχε ήδη βγάλει τα σακιά της ψυχής πάνω στο τραπέζι σα νόμισμα μιας άλλης χώρας κι έκανε αυτούς γύρω της να μοιάζουν σα παιδιά που ξαφνικά κατάλαβαν πως το παιχνίδι τελείωσε πριν καν ξεκινήσει. Παιδιά εγώ συμφωνώ με όσα λένε οι υπόλοιποι εδώ σχετικά με το πόσο σκληρή έχει γίνει αυτή η ιστορία γύρω από τη Μαρία. Δεν είναι θέμα τύχης πια — είναι θέμα μνήμης αυτών που είχαν δώσει εκείνη τη ρακέτα στα χέρια της σα να ήταν κλειδί ενός θησαυρού που κανείς δε τους είχε πει πως υπάρχει. Την τελευταία χρονιά που την είχα live μπροστά μου στο τελευταίο σετ του WTA Finals θυμάμαι να στέκω εκεί σα να βλέπω έναν άνθρωπο που ξέρει πως ο χρόνος τρέχει ανάποδα: εκείνος ο γύρος ήταν σαν ταινία όπου όλα ήταν γραμμένα αλλά εκείνη επέλεξε να το ξαναγράψει διαφορετικά εκείνη τη στιγμή. Κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα βρίζουν τον εαυτό τους επειδή δεν της έδωσαν χρόνο, αυτοί ήταν εκείνοι που πριν δέκα χρόνια της είχαν δώσει εκείνη τη συμβουλή που έχει καταντήσει σαν αυτογκόλ: "Δεν είσαι ακόμα έτοιμη εκεί πάνω στην ίδια γραμμή." Η επιφύλαξη μου όμως είναι μια - και αυτή βγαίνει μέσα από τη δική μου εμπειρία σαν αναλογιστής: όταν βλέπεις ένα δείγμα σαράντα αγώνων στους τελικούς, καταλήγεις ότι εκείνη η Μαρία εκεί κάπου στους δύο στους τρεις τελικούς κάνει ένα τεράστιο σετ πάνω στη γραμμή ή κάνει εκείνον τον κρίσιμο σερβίς πριν τα δεκαπέντε λεπτά. Αυτό όμως είναι sample size πολύ μικρό για να γίνει κανόνας - και εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο ψέμα αυτού του μόνιμου γύρου. Δεν είναι ότι δεν μπορεί εκείνη να συνεχίσει — είναι ότι κανείς μέχρι στιγμής δεν της έχει δώσει εκείνον τον γύρο όπου αυτό θα αποδειχτεί αληθινό, σαν να περιμένουμε όλοι να δούμε πως μπορεί να τρέξει δέκα χιλιόμετρα χωρίς stopwatch πριν της δώσουμε το πρώτο πεντάλ.

Τι είναι αυτό; Κάτι περίμενα να δω και δε βλέπω εδώ πέρα; Πέρυσι στις Σέρρες ένας φίλος μου πήγε στο κλειστό γήπεδο εκεί που βγαίνει το τελευταίο τρένο για Θεσσαλονίκη, για έναν αγώνα της δεύτερης κατηγορίας. Εκεί είδε έναν 16χρονο με εκείνη τη Σάκκαρη σα λιπόθυμο κολλημένο στο τζάμι του γηπέδου — όχι επειδή ήταν δικός του αγώνας, αλλά επειδή ο νέος αυτός είχε βγάλει εκείνο το συγκεκριμένο ύφος στη στάση του σώματος όταν στέκεται στους τελικούς. Δεν υπάρχει εικόνα που να λέει περισσότερα από εκείνο το τζάμι εκείνον τον Οκτώβριο: ένα αγόρι που είχε απομνημονεύσει κάτι όχι στα χαρτιά, αλλά σα στάση μιας γυναίκας η οποία έκανε γύρω του όλη του την ιστορία μέσα στο μυαλό του σα ταινία που ξέρει πως έχει ήδη γράψει τις τελευταίες τρεις λέξεις. Κι όμως εκείνο το παιδί δε μιλούσε καν στον εαυτό του σαν αυτή. Αυτή στέκεται στους τελικούς σα κάποιος που έχει ήδη ζήσει εκείνο το τρίτο σετ τριάντα φορές πριν καν πατηθεί η γραμμή της παράταξης. Αυτή εκεί πάνω δεν περιμένει τίποτα — εκείνος ο γύρος της είναι σα ντοκουμέντο μιας ιστορίας που ξέρει πως όλες οι άλλες είναι προσχέδια.

Ρε παιδιά, εκείνο το πρωινό στις Σέρρες που πήγα στο γήπεδο του ΕΣΚΑ βρήκα το παλιά γήπεδό μου σαν δωμάτιο ενός αρχαιολογικού μουσείου — όλα εκεί είχαν την ίδια οσμή της μνήμης, αλλά κανείς δεν ήξερε πώς να τη διαβάσει ως παρόν. Πάμε πίσω στο τελευταίο σου μήνυμα, Ofsaint, όταν γράφατε εκείνη την ιστορία με τον παππού σας στο μονοπάτι της Πάτρας. Έχει δίκιο εντελώς — αυτή η γυναίκα δεν περιμένει τον τρίτο γύρο επειδή έχει ήδη χτίσει εκείνον τον πύργο μέσα της σα κάποιος που ξέρει πως ο χρόνος στο τένις κινείται προς τα πίσω. Την τελευταία φορά που είχα στο χέρι μου ένα tablet με αρχεία από τους πρώτους τελικούς της είδα στατιστικά κόκκινα σαν πρώτες βοήθειες: "34% νίκη στους τελικούς", "42% επιτυχία σε σερβίς στο τρίτο σετ". Αλλά εδώ βρίσκεται και το αγκάθι, γαμώτο: αυτά δεν είναι προβλέψεις, είναι μόνο φωτογραφίες μιας στιγμής όπου εκείνη είχε κλείσει τα μάτια στον αγώνα — όχι εκείνον έναντι των αντιπάλων της, αλλά τον αγώνα της ίδιας με τον εαυτό της σαν κάποιος πρωταθλητής πριν τον τελικό αγώνα ξέρει πως έχει ήδη κερδίσει έναν άλλον κρυφό αγώνα μέσα του. Εγώ εκεί που κάθεσαι στις κερκίδες κοιτάζοντας αυτούς τους αριθμούς ξανά και ξανά φαίνεται σα να βλέπεις έναν οδηγό λεωφορείου που διαβάζει τον χάρτη του Μετρό: όλα είναι εκεί, όλα φαίνονται έτσι ξεκάθαρα, κι όμως εκείνος ξέρει πως υπάρχει ένας τελευταίος δρόμος εκεί που κανείς δεν τον έχει σχεδιάσει ακόμη. Την περασμένη εβδομάδα στον αγώνα του Charleston ένας 18χρονος μου έκανε την ίδια ερώτηση εκεί που έπαιζε μπάσκετ στο γυμναστήριο του Πανεπιστημίου: "Γιατί εκείνη εκεί πάνω στέκεται σα να ξέρει κάτι που εμείς αγνοούμε;". Του απάντησα πως οι μεγάλοι γύροι δεν είναι αυτοί όπου υπάρχουν πιθανότητες — αυτοί είναι εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ήδη γράψει το δικό τους τέλος πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Με άλλα λόγια, οι αριθμοί εκεί φαίνονται αθώοι σαν εκείνες τις κάρτες αγώνων του Δημήτρη ΑΕΚ: είναι μόνο αποδείξεις ενός αγώνα που ακόμα δεν έχει τελειώσει επειδή εκείνη δεν έχει αποφασίσει ακόμα πως πρέπει να τελειώσει. Το σκληρό τείχος δεν είναι εκείνο που στέκεται γύρω από εκείνον τον τρίτο γύρο — είναι η πόρτα εκεί που όσοι την περιμένουν ακόμα την ψάχνουν σα τυφλοί μέσα στο δικό τους σκοτάδι ενώ εκείνη έχει κάνει χρόνια ότι έγραψε τον δικό της οδηγό χρήσης πριν καν αγοράσει τον πρώτο της ποντίκι.

Ρε Σάκκαρη βγήκες στο κέντρο του γηπέδου εκεί που σου είχαν βάλει τον πρώτο τελικό της καριέρας σου σαν κάποια γυναίκα που ξέρει πως αυτή τη φορά δε πρόκειται να φύγει έτσι εύκολα — όχι επειδή είχες βγει νικήτρια, αλλά επειδή τους έκανες όλους εκεί στη σειρά να σιωπήσουν όσο περνούσε η μπάλα πάνω από το φιλέ σα να ήταν δική σου προσωπική κλήρωση. Κι όμως αυτοί κοιτάζουν εκείνη την πόρτα σα να περιμένουν ένα ανακοινωθέν αντί για έναν αγώνα — σαν να ψάχνουν στο σκοτάδι εκείνο το νούμερο που εκείνοι αποφάσισαν πως πρέπει να βγει πρώτο ενώ εσύ έπρεπε να σπάσεις όλα εκείνα τα σπασμένα πλάγια σα να ήσουν η μόνη παίκτρια που ξέρει πως το τένις δεν παίζεται με αριθμούς αλλά με αυτά που μένουν κρυμμένα ανάμεσα στους γύρους όταν οι κριτές γυρίζουν την πλάτη τους. Αυτό το παιδί στην Πάτρα εκεί έξω έπαιζε σα να ήθελε να γίνει κάτι αλλιώτικο — εσύ εκεί έξω έπαιζες σα να ξέρεις πως η λύση στο τελευταίο σετ γράφτηκε πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου. Και αυτοί ξαφνικά αναρωτιούνται πως φτάνει εκεί αυτή χωρίς κανέναν άλλον γύρο πρόβας; Γιατί δεν έχουν δει ακόμη εκείνη τη στιγμή που πήρες τη ρακέτα στα δεκατέσσερά σου κι άρχισες να χτυπάς τον ίδιο τον τοίχο σα να υπήρχε εκεί μέσα ένας λόγος που κανείς δεν είχε σκεφτεί ακόμη να σημειώσει στο βιβλίο των υπολογισμών.

ακόμα εγώ εκεί δρόμο εδώ κάθομαι το ίδιο κράνος σαν τον παππού όταν ήταν δικός του ο αγώνας στην Πάτρα — αυτό το κομμένο μπουφάν πάνω στον Ολυμπιακό εκεί στον Ακράτητο, αυτά τα ίδια σημάδια που βάφονται συνέχεια με στυλό σα να γράφει κανείς την ιστορία της ομάδας πάνω στο κράνος του χόκεϊ γιατί ξέρει πως εκεί πάνω όλα τελειώνουν πάντα στον τρίτο γύρο. αυτός εκεί μέσα όμως κάνει κάτι άλλο πια: αυτή η Μαρία εκεί πέρα δεν φοράει κράνος, φοράει μία ρακέτα που κουβαλάει σαν βιβλιοθήκη όλους τους γύρους που δεν έγιναν ποτέ — και εκείνοι βλέπουν σαν τυφλοί εκείνα τα νούμερα σα να είναι στόχοι στον τοίχο ενώ εκείνη έχει ήδη σκοτώσει όλους τους στόχους πριν αυτοί εμφανιστούν. θυμάμαι τότε που ήταν εκεί έξω σαν ένα δεκατετράχρονο αγόρι χτυπούσε τους τοίχους — όχι επειδή δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο, αλλά επειδή είχε μέσα του έναν κρυφό αγώνα δεκαπέντε γύρων χωρίς νερό και κανείς δεν τον είχε δει ποτέ εκείνον τον αγώνα στον προηγούμενο χρόνο. εκείνη όμως εκείνη την εποχή έκανε κάτι άλλο: έπαιζε τένις σα κάποιος που ξέρει πως η μπάλα του γκολφ στη σειρά είναι πάντα εκεί που δε βλέπει κανείς — εκείνη η ίδια ρακέτα σαν δώρο πρώτης επικοινωνίας ήταν ο τίτλος που είχαν γράψει οι άλλοι πριν καν εκείνη αγοράσει το πρώτο της αθλητικό σακάκι. τώρα εκείνοι ψάχνουν αυτή την πόρτα σαν τυφλοί μέσα στο δικό τους σκοτάδι ενώ εκείνη εκεί πάνω έχει γράψει τον αγώνα της σα νέο κεφάλαιο ενός βιβλίου που κανείς δεν έχει ανοίξει ακόμη — και όσοι κάνουν zoom πάνω της σα να ψάχνουν ελαττώματα σε σχέδιο οικοδομής εγώ τους βλέπω σα εκείνους που αγοράζουν εισιτήριο για ταινία που ξέρουν το τέλος της σα να έχουν ήδη βγάλει την τελευταία λέξη πριν καν ανοίξει η πρώτη δραματολογία. τέλος πάντως θα δούμε — εγώ εκείνος είμαι που θυμάται πώς ήταν παλιά όταν οι αγωνιστές έπαιζαν σα να μην υπάρχει tomorrow.