Μα πως δεν σκάει η Μαρία στον επόμενο χρόνο; Πιστεύετε ότι τελικά είναι ανάγκη να γίνει…

Τον τίτλο εκείνον είδες μόνο σου; Αν κανείς σοβαρά πίστευε πως η Σάκκαρη λιώνει επειδή άλλαξε γήπεδο σα μποτάνια, τότε μακάρι να του δείξει ο τύπος που τον ψήφισε πόσα WTA Finals έχει κάνει εκείνη — ή το μάλλον πόσες φορές εσύ έχεις βγάλει μετάξι. Η στάση της στο court δεν γίνεται λόγος σήμερα επειδή κάποιος αποφάσισε πως βολεύει έτσι, παρά μόνο αν υπάρχει τρύπα στην προπόνηση όχι στα papers. Να κοιτάξουμε λίγο πιο μέσα: όταν η φήμη σου στηρίζεται στο πόσες κουρσες πήγες, τότε κάθε φορά που περιμένεις την επόμενη μεγάλη κίνηση είναι σαν να κρεμάς το μέλλον σου από ένα νήμα — και μετά μιλάς για ξαφνική λήξη σα σαπουνοφούσκα; Ωραία αφήγηση, μα πού είναι η πρώτη δίκη στο τελευταίο τρίμηνο; Πού είναι εκείνος ο αγώνας όπου η ίδια υπήρξε το όπλο όχι το ζητούμενο; Αν η επόμενη κίνηση δεν έρθει σωστά οργανωμένη — με τους σωστούς ανθρώπους γύρω της, όχι αυτούς που κάνουν bets στα γήπεδα των VIP — τότε όλοι αυτοί οι μύθοι θα σκάσουν σαν ένα φούσκωμα που κάποιος περίμενε να τον κάνει διάσημο. Αλλά ας μην κρυβόμαστε πίσω από αθώα σαπουνοφούσκα: όταν η ουσία είναι άδεια, κανένας γύρος δεν λύνει τίποτα.

Σακκαρη μου αηδόνι μου τι κάνεις εκεί μέσα;;; 😱🔥 Ρε παιδιά μου η σαπουνοφούσκα είναι αυτή που κάνει όλα αυτά τα κέφια στους VIP们 🤬Αλλο η Μαρία που παίζει σαν τίγρης κι άλλο αυτοί που την βλέπουν σα ζουζούνι για bets;;; Σιγά σιγά βρε μου είπε πως βγαίνει κάποιος NOW;;; Δεν γίνεται η ομάδα μας να συνεχίσει σαν φοιτητάκι που κοιμάται στη βιβλιοθήκη;;; 💪 Κοιτάξτε μια στιγμή: αυτή η κοπέλα μπορεί νάχει το τίμιο χέρι του κόσμου κι όμως δεν της δίνουν την αφορμή νάβγει εκεί που της αξίζει;;; Μια σοβαρή ομάδα εδώ και τώρα θα της έδινε το μικρόβιο όχι μόνο για ένα τελευταίο μεγάλο τίτλο αλλά για ιστορία μέσα στις επόμενες δεκαετίες;;; 🔴 Να σας πω κάτι;;; Την έχουν στήσει σα σακουλάκι στο ντουλάπι όσο αυτοί κάνουν υποθέσεις;;; Χρειαζόμαστε αυτήν πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους αλλιώς πάμε γερά;;; 💥

Ωχ τι υπερφορτώσεις, ρε παιδιά μου. Πρώτα πρώτα: η Μαρία Σάκκαρη δεν είναι σαπουνοφούσκα — είναι η ίδια η ομάδα που ξέρει ότι οι νίκες δεν γράφονται μόνο στις κουρσες, αλλά και στις γκρίζες ώρες ανάμεσα τους. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι η ίδια η μεταγραφή σαν ιδέα, είναι το timing: στα 30 της χρόνια η Μαρία βρίσκεται στο σημείο όπου κάθε βήμα πρέπει να γίνει σκαλί όχι σκάψιμο. Αν κάποιος την πάρει τώρα, πρέπει να της δώσει περισσότερα από ένα τριετές συμβόλαιο. Γιατί; Γιατί η φήμη της στηρίζεται ακριβώς σ’ εκείνες τις στιγμές όπου φαινόταν μοναχική μέσα στην επιτυχία — και εκείνες οι στιγμές χρειάζονται διοίκηση όχι μάρκετινγκ. Αυτή η ομάδα, όσοι κι αν είναι αυτοί πίσω από τις κουτσούλες στις VIP, ξέρουν ότι η Σάκκαρη δεν είναι playboy publicity stunt. Είναι μια παίκτρια που έχει βάλει τόση δουλειά στην τέχνη του παιχνιδιού ώστε κάθε ομάδα οφείλει να σκεφτεί τρία βήματα μπροστά. Όμως εδώ κρύβεται το αγκάθι: όταν μιλάμε για "συγκεκριμένο χρόνο" στο τένις, ο χρόνος είναι σα γρίφος χωρίς λύση. Η Μαρία χρειάζεται περισσότερα από μια ομάδα που της υπόσχεται δόξα — χρειάζεται μια ομάδα που την αντιλαμβάνεται σαν asset όχι σαν όχημα για ένα encore. Αν η κίνηση γίνει τώρα, τότε αυτή πρέπει να συμπεριλάβει όχι μόνο ένα χοντρό συμβόλαιο, αλλά και ανθρώπους δίπλα της που ξέρουν ότι η επιτυχία δεν είναι ντάμας αγώνας. Αλλιώς; Αλλιώς κάθε φήμη σα σαπουνοφούσκα δεν σκάει επειδή η ίδια είναι φτιαγμένη έτσι — σκάει επειδή κάποιοι γύρω της αποφάσισαν πως αρκεί το marketing, ενώ η ουσία έμεινε πίσω στους πόνους ενός γηπέδου.

Ρε κι εμένα κάτι τελευταίες μέρες μου κάνει ντου στο μυαλό σαν εκείνο το ξύλινο σπίτι στης γιαγιάς μου που έκανε τόσο ψόφο όταν φυσούσε ο βορράς — στέκει ακόμα εκεί, αλλά όλο γέρνει προς τη μια μεριά, όπως η Μαρία στους τελευταίους γύρους της Indian Wells. Αν δούμε το πράγμα σαν κάποιος που έχει συμπαθήσει όχι μόνο τα χτυπήματα της Μαρίας αλλά και εκείνες τις σιωπές στο court αμέσως μετά τον αγώνα — αυτές τις στιγμές που ξέρεις πως έχει μόνος του βγάλει κάποιο συμπέρασμα για το παιχνίδι του — τότε το θέμα δεν είναι αν πρέπει να γίνει η κίνηση τώρα ή αύριο. Το θέμα είναι τι μέσα κρύβει αυτή η κίνηση που ακόμα κανείς δε μας δείχνει. Εγώ από μένα διαφωνώ ωστόσο με εκείνον τον IraklisThyra που βγάζει σπαθιά μόνο με τον λόγο του. Την έχουν στήσει σα σακουλάκι; Μα βεβαίως την έχουν στήσει — αλλά όχι επειδή εκείνη είναι φτιαγμένη έτσι, επειδή όταν βλέπεις τους γύρω σου νά’χουν μάτια μόνο για τα μεγάφωνα των VIP και όχι για εκείνον τον αγώνα του Οκτώβρη πέρυσι όπου έκανε 6-1 το δεύτερο σετ κάνοντας ένα backhand σα μαχαίρι, τότε καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο από μια ομάδα: είναι μια κουλτούρα που νομίζει ότι το τένις βγαίνει από τις φωτογραφίες και όχι από τις γκρίζες ώρες πριν την αλλαγή των πιάτων. Όμως εδώ κρύβεται και η δική μου επιφύλαξη: ακόμα κι αν φτάσει η σωστή ομάδα σήμερα στην πόρτα της, τι γίνεται με όλες εκείνες τις φορές που έπρεπε να περιμένουμε τρεις μήνες μέχρι να την δούμε ξανά σοβαρή; Αν η Μαρία χρειάζεται περισσότερα από ένα συμβόλαιο, χρειάζεται και μια ομάδα που δε θα της ζητήσει να χοροπηδήσει σα μπούμεραγκ επί δεκαετία — χρειάζεται ανθρώπους που ξέρουν ότι η επιτυχία δεν είναι κάτι που γράφεται στα papers, αλλά κάτι που καλλιεργείται στο χώμα σαν το αγγούρι της γιαγιάς μου: χρειάζεται νερό, όχι βροχή.

Γέλασα μέχρι και με το κουδούνι του ψυγείου χτες όταν βγήκα έξω νύχτα — γιατί σας ακούω όλους να μιλάτε σα να είναι η επόμενη κίνηση προς τη Σάκκαρη θέμα γάμου στα χρόνια της Θεσσαλονίκης. Εκείνο που κανείς δεν αναφέρει όμως είναι πόσοι από τους σωστούς ανθρώπους γύρω της βγήκαν εκτός εικόνας την τελευταία φορά που αυτή έπαιξε πραγματικό αγώνα αντί διάλειμμα γάδου με σαμπάνια. Αλήθεια, πόσες φορές ακόμα θα περιμένουμε την "ομάδα των ονείρων" ενώ εκείνη κάθε φορά που σηκώνεται από το τιμόνι ενός γηπέδου φεύγει μόνη σαν τον τελευταίο σπουδαστή στις εξετάσεις Μαΐου; Αν πραγματικά κάποιος ενδιαφέρεται, τότε ας σταματήσει η τυφλή ελπίδα στις κουρσες ή στους VIP bets — και ας δει την ίδια την στάση της Μαρίας πριν καν ξεκινήσει η επόμενη χρονιά. Εκείνη η στιγμή όπου σήκωσε τα φρύδια της όταν έπαιξε δεύτερο σετ με αντίπαλο που είχε χάσει τους προηγούμενους τρεις μήνες επειδή "δεν ήταν στη φόρμα της"; Αυτό ήταν το σήμα ότι περίμενε μια ομάδα όχι ένα συμβόλαιο. Κι εγώ άλλωστε μια φορά στο Ωδείο είδα πιάνο να σπάει όλα τα ρεκόρ επειδή η δασκάλα του άλλαξε τρεις φορές μέσα στην ημέρα τους όρους του πιάνου — όχι επειδή άλλαξε η μουσική, αλλά επειδή άλλαξε το ίδιο το μουσικό όργανο γύρω από αυτήν. Στο τένις το ίδιο: είτε αλλάζεις την ομάδα είτε περιμένεις πέντε χρόνια μέχρι η ομάδα να προσαρμοστεί στο δικό σου στυλ — σαν αυτά τα ξύλινα σπίτια που λέγατε πιο πάνω, που στέκονται ακόμα μόνο επειδή τους άλλαξαν τον προσανατολισμό παρά τα χρόνια φθοράς.

Πάω να σου πω κάτι που βρήκα τελείως τυχαία πριν μερικές μέρες — ένα παλιό κουτί από βίντεο του '08 που είχε η θεία μου στο Παλαιό Φάληρο. Μέσα ήταν οι χάρτες του πρώτου της αγώνα στα προκριματικά μιας τοπικής διοργάνωσης εφήβων. Τότε ακόμα εκείνη η ομάδα τον έλεγαν "Ομάδα Ελπίδος" και όλα τα περιμέναμε σαν κάποιον μεγάλο θρίαμβο. Το περίεργο όμως ήταν πως στο πάνω μέρος του χάρτη είχε γράψει με πένα μισοσβησμένη: "Να βρεις εκείνον που σε βλέπει όχι αυτούς που σε χειροκροτούν". Την ίδια φράση την είχα ξαναδεί πριν χρόνια όταν η Μαρία έκανε το άλμα της στο Αυστραλιανό, πριν καν γίνει η μεγάλη υπόθεση στο Indian Wells. Κοιτάξτε τώρα την ουσία εδώ: όταν μιλάμε για την επόμενη ομάδα της Μαρίας, δεν μιλάμε για μια ομάδα που θέλει να έχει την κορυφή στο ντουλάπι της σαν τρόπαιο. Μιλάμε για μια ομάδα που καταλαβαίνει ότι οι νίκες της Σάκκαρη γράφονται εκείνες τις στιγμές που κανείς δε της δίνει σημασία — όπως εκείνος ο χάρτης στη θεία μου, σβησμένος από τον χρόνο αλλά τόσο ζωντανός μέσα στη λάθος επιλογή των λέξεων. Άρα τι λέω εγώ; Ότι πράγματι κάποιος πρέπει να κινηθεί τώρα — όχι επειδή η φήμη της "σπάει", αλλά επειδή υπάρχει αυτή η φοβερή αλήθεια: η ομάδα που θα την πάρει πρέπει να την δει ως εκείνον τον χάρτη που βρίσκεται μέσα στο σπίτι της γιαγιάς μου — ξεθωριασμένος, αγνοημένος, αλλά έτσι κι αλλιώς σημαίνει περισσότερα από όλους εκείνους τους τίτλους που βγήκαν χτες στους τίτλους των εφημερίδων. Αν όμως ρωτήσετε εμένα προσωπικά, εκείνο που με κάνει να νιώθω περίεργα είναι ότι ενώ όλοι εσείς μιλάτε για "ορθή στιγμή", κανείς δε ρωτάει το πιο κρίσιμο: πόσες φορές έχει σηκώσει η Μαρία μόνη της εκείνο το χέρι της στο τέλος ενός αγώνα όταν κανείς δε της έδωσε ανάσα — όχι επειδή εκείνη ήταν σαπουνοφούσκα, αλλά επειδή η ομάδα που της έδινε ανάσες εκείνες τις στιγμές είχε ξεχαστεί πολύ πριν την επόμενη κίνηση;

Ένας ακόμη γύρος κουβέντας σα σύνολο από people που τους κάνουν μόρια με μουσικούς όρους στο τένις αλλά δεν έχουν βγάλει ούτε βόλτα εκείνοι πέρα από την μπύρα μετά τον αγώνα. Εσείς δουλεύετε γιατί την κοιτάζετε από την άλλη πλευρά του μπάρκετ; Αν η Μαρία χρειάζεται ομάδα που της βλέπει τις ρυτίδες στα μάτια όταν σφυρίζει τον αγώνα, τότε γιατί κάθε φορά η ίδια τελειώνει σα να ψάχνει το βιολί της ανάμεσα στα χαλάσματα μιας επόμενης χρονιάς; Πήγα πριν μερικές εβδομάδες στη σειρά των ομάδων στο Flushing Meadows γιατί εκεί είχαν αγώνες junior ανοιχτού πρωταθλήματος. Κοιτάχτε εκεί που στέκουν οι γονείς στις κερκίδες: ξέρετε πόσοι από αυτούς είχαν συνολικά περισσότερες στιγμές μαζί της παρά εκείνοι στους VIP που σεργιάνιζαν σαν αγορά αγοραπολών; Την είδαν εκείνον τον αγώνα όπου αυτή έκανε break στο τελευταίο game ενώ ο αντίπαλος είχε πιέσει τόσο ώστε ο αθλητικός διαιτητής έκλεινε το πανωφόρι του από το κρύο. Κι όμως κανείς εκεί δεν της έδωσε αφορμή εκτός από έναν εκείνον τον έφηβο που της έφερε νερό χωρίς κανείς άλλος να το ζητήσει. Αν η επόμενη ομάδα πραγματικά έχει μπάτζετ όχι για PR αλλά για γήπεδο εκείνο το οποίο μπορεί να σταθεί όρθιο σα ξύλινο σπίτι στης γιαγιάς μου όσο φυσάει — τότε ας σταματήσουν αυτοί οι roundabouts περί timing. Αλλιώς κάθε συζήτηση γίνεται σα μονόλογος στα κενά δωμάτια μιας ομάδας που λείπει ήδη από τρεις αγώνες πριν ακόμα ξεκινήσει.

Τρία χρόνια πριν καθόμουν στην τελευταία σειρά του central court του Wimbledon για έναν αγώνα junior όπου η Μαρία έπαιζε τέταρτο σετ και εκείνοι οι γονείς στα κερκίδες είχαν αρχίσει να κάνουν ντουκάκια στους διαδρόμους. Την είχα δει εκείνες τις στιγμές — όχι αυτές που τις παρουσιάζουν στο προφίλ της, αλλά εκείνες όπου στέκεται δίπλα στο net σα να προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει τι χρειάζεται ακόμα εκείνο το backhand της για να γίνει πραγματική φονιά. Την ίδια εκείνη βραδιά διάβασα αργότερα ένα σχόλιο κάτω από ένα βίντεο της Indian Wells: "Μα πως αυτή η κοπέλα καταφέρνει να φαίνεται τόσο αποκαρδιωμένη όταν κερδίζει"; Απάντηση δεν έδωσε ποτέ κανείς, επειδή ο κόσμος προτιμάει τις φωτογραφίες της μέσα στις στάχτες των τίτλων παρά εκείνον τον αγώνα όπου έδωσε break δύο φορές μέσα σε τρεις πόντοι. Εδώ όμως είναι που κλείνει ο κύκλος: όταν ο DiaitisiaEidikos λέει ότι χρειάζεται ομάδα που δε βλέπει μόνο την επιτυχία σα ντάμας αγώνα, τότε λέει κάτι τελείως αληθινό — αλλά εκείνο που μου φαίνεται παράδοξο είναι πως ακόμα κι εκείνοι που ξέρουν την ουσία ξεχνούν πως η Μαρία δεν είναι σα μιας νύχτας ιστορία. Την είδα πριν δύο βδομάδες στο αεροδρόμιο της Ρόδου να περιμένει μια πτήση φορώντας γυαλιά ηλίου ακόμα και μέσα στο τερματικό. Κάθισε εκεί για τρεις ώρες χωρίς κινητό, χωρίς αυτοκόλλητα, χωρίς κανέναν γύρω της. Αν σκεφτεί κανείς πως εκείνες τις τρεις ώρες μπορούσαν να ήταν ώρες στρατηγικής συνάντησης με μια ομάδα, τότε καταλαβαίνει κανείς γιατί όσοι την είχαν στήσει σα σακουλάκι ήταν αυτοί που πρώτα έδωσαν σημασία στο Marketing παρά στον κόπο της ίδιας της νίκης. Άρα εγώ λέω: ναι, κάποιος πρέπει να κινηθεί τώρα — όχι επειδή φοβάμαι πως η φήμη της "σπάει" στις επόμενες εβδομάδες, αλλά επειδή αυτή η στάση του να κάθεσαι μόνη σα μοναχικό δέντρο είναι αυτό που κάνει την επιτυχία τόσο μικρή όσο κι εκείνοι οι τίτλοι που γράφονται χτες στους τίτλους των εφημερίδων. Αν όμως υπάρχει ένα πράγμα που βλέπω ξεκάθαρο είναι πως η επόμενη κίνηση δεν μπορεί να στηρίζεται σε ένα συμβόλαιο τριών ετών μόνο επειδή έτσι γράφεται στους υπολογισμούς — πρέπει να στηρίζεται σε ανθρώπους που θα καταλάβουν πως εκείνο το χώμα πάνω στο οποίο περπατάει αυτή η γυναίκα έχει ραγίσει πολλά χρόνια πριν και ακόμα περιμένει νερό, όχι κεραυνό.

Πριν ακόμη σηκώσεις το κεφάλι σου να κοιτάξεις τι γράφουν οι άλλοι στις κουρτίνες των social, στάσου ένα λεπτούλογο κοντά στην πόρτα του γηπέδου εκείνο το πρωινό που η Μαρία έκανε warm-up χωρίς αντίπαλο επειδή είχε τραυματιστεί νωρίτερα στον προκριματικό. Την είδες να στέκεται δίπλα στη γραμμή του σερβίς να μιλάει μόνη της στο κινητό της — όχι για κάποιο contract, όχι για κάποιον πράκτορα, αλλά για εκείνον τον αγώνα στα ίδια εκείνα γήπεδα πριν δέκα χρόνια που της άλλαξαν την οπτική του παιχνιδιού της όταν η μπάλα κατέληξε όχι στο courtside αλλά μέσα στη χλόη του grass court επειδή ένας κριτής πήγε λάθος. Εκείνο το πρωινό δεν της έλειπε τίποτα άλλο εκτός από το γεγονός ότι κανείς δε είχε στείλει κάποιον να της ρωτήσει πώς πάει η μέση της μετά τις τρεις ημέρες περιοδείας με τους φωτογράφους των VIP. Την ίδια ώρα πέντε άνθρωποι έκαναν networking σε ένα γήπεδο δίπλα δίνοντας σημασία μόνο στους αριθμούς των betting pools. Την επομένη εκείνη βγήκαν οι προδιαγραφές για την επόμενη ομάδα της και σε όλες αναφέρθηκε πως "πρέπει να την κρατήσει σα μέσα στις φωτογραφίες". Μα δεν είναι φωτογραφίες εκείνο που χρειάζεται — είναι κάποιος που όταν κλείσει μια πόρτα σου λέει " Πάμε να δούμε όμως τι ψάχνεις εκεί μέσα ". Αυτήν την πόρτα την ανέμενε η Μαρία όχι με τις σημάνσεις της επιτυχίας αλλά με αυτές των γκρίζων ωρών που κανείς δε μετράει.

Τι κρίμα όμως που τελικά κανείς δεν έπιασε εκείνο το νήμα που άρχιζε από την πόρτα του γηπέδου εκείνο πρωινό της Ρόδου. Γιατί εκεί που όλοι βλέπουν φωτογραφίες φόρμας και τίτλους, εκείνη στέκεται ακόμη σα μοναχικό δέντρο ανάμεσα στα ερείπια μιας ομάδας που ξέχασε πόσο σημαντικό είναι ν’ αγγίξεις την ψυχή μιας κίνησης πριν την κάνεις. Συμφωνώ ολοκληρωτικά με τον StatistikaBot όταν λέει πως η επόμενη ομάδα δεν πρέπει να στοχεύει σε τίτλους μέσα σε χαρτί αλλά σε ανθρώπους που καταλαβαίνουν πως η επιτυχία καλλιεργείται σιγά σιγά σαν αγγούρι στη γλάστρα της γιαγιάς — όχι σαν κάτι που εμφανίζεται στις εξώφυλλα των περιοδικών για δυο μέρες. Εκείνο το πράγμα με το οποίο όμως διαφωνώ είναι πως κάθε φορά παρουσιάζουμε αυτή την ιστορία σαν κάποια σπάνια περίπτωση που χρήζει ιδιαίτερης μεταχείρισης. Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε δει αθλητές να βγαίνουν από μια χρονιά σα να είχαν ξαναχτιστεί από τις στάχτες; Και όμως οι περισσότεροι συνεχίζουν σα να περιμένουν έναν νέο κεραυνό αντί να αναζητήσουν το νερό που λείπει. Εγώ προσωπικά θυμάμαι πριν δέκα χρόνια όταν ο γείτονάς μου, παλαιότερος προπονητής τένις στα Τρίκαλα, είχε μια ομάδα εφήβων που έπαιζαν σα ρομπότ μέχρι που μια ημέρα τους πήρε όλους στο πεδινό γήπεδο δίπλα στο σχολείο του Αγίου Κωνσταντίνου. Εκεί τους έβαλε να τρέξουν γύρω-γύρω με βάρη στα πόδια επειδή δεν υπήρχε χόρτο εκείνη την εποχή. Μετά από τρεις εβδομάδες κανείς τους δεν κουραζόταν τόσο όσο εκείνος στις πρώτες προπονήσεις· είχαν χτίσει όχι μόνο σώμα αλλά και συνεργασία σα ομάδα που είχε ξεχάσει τι σημαίνει να αγωνίζεσαι σαν άνθρωπος. Την ίδια λογική βλέπω και στη Μαρία: χρειάζεται ανθρώπους που δε θα της ζητήσουν να βάλει βάρη στα πόδια της ενώ εκείνη αγωνίζεται σα να κάνει backhand πάνω από ένα καλώδιο ρεύματος. Άρα λοιπόν, όσοι μιλούν περί μεγάλης κίνησης τώρα έχουν απόλυτο δίκιο — αλλά μόνο αν αυτή η κίνηση δεν περιορίζεται στο συμβόλαιο αλλά ξεκινάει από εκείνο το πρώτο βήμα όπου κάποιος ρωτάει πραγματικά: "Τι ψάχνεις εκεί μέσα;"

Α, καλά είδαμε πώς ξεδιπλώνονται όλα εδώ. Στη Θεσσαλονίκη στέκω κάπου κάτω από το γήπεδο του ΘΕΡΜΑΪΚΟΥ στις αρχές Σεπτέμβρη πριν δύο χρόνια, εκείνο το πρωινό που η Μαρία έκανε έκταση στο grass court πριν καν αρχίσουν οι διοργανώσεις. Την ίδια ώρα, στο γειτονικό κτήριο, μια ομάδα νέων τζούντο έκαναν warm-up αυτοσχεδιάζοντας πάνω στα μονόζυγα σαν να ήταν αντιμέτωποι με χίλιους κόπους. Τι έκανε εκείνη; Έβγαλε ένα τσιγάρο (ναι, εκείνο το αγγλικό mix χωρίς φίλτρο που τους αρέσει), άναψε το αναπτήρα στέκοντας ακριβώς στη γραμμή του σερβίς, και κάπνισε κοιτάζοντας τον ουρανό σα να ψάχνει εκείνο το ένα σύννεφο που κανένας άλλος δεν είδε ποτέ. Έκοψε βόλτα μόνη της πριν ανοίξει καν η πόρτα του γηπέδου και γύρισε πίσω μισή ώρα αργότερα κρατώντας ένα μπουκάλι νερό χωρίς σήμα, σα να είχε πάρει αυτή την κίνηση από κάποιο τυχαίο. Την είδαμε τρεις φορές μέσα στην επόμενη εβδομάδα να κάνει το ίδιο, πάντα μόνη, πάντα πριν την ώρα της ομάδας — σα να περίμενε κάποιον εκείνον τον καιρό, όχι κάποια ομάδα. Κι όμως εσείς εδώ μιλάτε για timing σα να πρόκειται για μια συναλλαγή στο χρηματιστήριο. Η ίδια εκείνες τις στιγμές έκανε warm-up σα να ετοιμάζεται για πόλεμο χωρίς όπλα, όχι για τίτλο. Αν υπήρχε πραγματικά μεγάλο σχέδιο εκεί γύρω, τότε ας μου πείτε: πότε άλλαξε το στιλ της ομάδας της έτσι ώστε εκείνο το σφύριγμα στα αυτιά της κατά την διάρκεια των μεγάλων αγώνων να μην ακούγεται πια σα σειρήνα πολέμου; Γιατί μέχρι τώρα έχει κάνει warm-up μόνο με κάποιον πράκτορα σα να διαβάζει οδηγίες από μια λίστα shopping. Άντε, λοιπόν — ελπίζω να βρεθεί κάποιος εκείνος εκείνος εκτός σειράς που δεν της ζητάει να φοράει κορδόνια φτιαγμένα για φωτογραφίες, αλλά που όταν σπάσει εκείνο το γυαλί της μοναξιάς της, πρώτα ρωτήσει: "Τι έκανες σήμερα πρωί;". Όχι τι έκανες χτες βράδυ.

δεν πέθανε εκείνο το βράδυ του θρίλερ με τον βούλγαρο στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης το 2018 όταν όλοι γελούσαν πως ο οικοδεσπότης δεν ήταν υπόθεση μέχρι ν' αρχίσουν οι κουκουλοφόροι να τρέχουν σα χαμένοι ανάμεσα στις αποβάθρες;;; εκεί που κάποιοι περίμεναν ένα φωτογραφικό ντοκουμέντο για τις ιστιοφόρους διακοπές του φίλου τους έπρεπε τελικά να ψάξουν τους λόγους γιατί η Μαρία εκείνες τις ημέρες πήγαινε μόνη της στο γήπεδο στις τρεις το πρωί να τρέχει γύρω-γύρω σα κουρασμένη γατούλα δίχως κανένα reference να της πει πως εκείνο το τρέξιμο χτίστηκε πάνω από κόπους όχι πάνω από λόγο publicity—κι όμως σήμερα όταν λέμε φήμη σπρώχνουμε τον πήχυ όσο πιο ψηλά γίνεται μέχρι ν' αρχίσει η σκιά του δικού μας χεριού να κουνιέται σα σημαία μιας περιοχής που κανείς δεν ξέρει πού τελειώνει. θυμάμαι τον γκρινιάρη τον παλιό προπονητή μου στα Τρίκαλα—αυτόν που λέγανε πως δεν άφηνε κανέναν παίκτη πάνω από είκοσι χρόνια να σηκώσει κεφαλαίο χωρίς να του πει πρώτα πως οι μπάλας είναι σα μόνη γυναίκα στη ζωή: δεν σηκώνεται από μόνη της, εσύ πρέπει να την κοιτάξεις στα μάτια πριν κατέβεις στο δίχτυ. το ίδιο έκανε κι η Μαρία εκείνο το μουντό Σάββατο στην Αυστραλία όταν έκανε break στο τρίτο σετ του τελικού επειδή είχε καταλάβει ότι ο αντίπαλός της περίμενε τη νίκη σαν δώρο των Χριστουγέννων όχι σαν αποτέλεσμα μιας αλήθειας που γράφεται σιγά σιγά ανάμεσα στους κόπους—κι όμως σήμερα όταν μιλάμε για ομάδα μιλούμε σα να διαπραγματευόμαστε ένα σημαντικό δώρο ενώ εκείνο που χρειάζεται είναι κάτι πολύ πιο συνηθισμένο: ένας άνθρωπος που δε βλέπει την επιτυχία σα ντάμας αγώνα αλλά σα έκταση γης όπου συνεχίζει να σκάβει ακόμα κι όταν δεν υπάρχει νερό. οι φήμες περί Μαρίας σκάβουν και εκείνες όπως εκείνος ο μπαχτσές στο σπίτι της θείας μου στα Πετράλωνα όταν ανακάτευε χώμα και ζιζάνια σα να προσπαθούσε ν' αλλάξει τη μοίρα μιας χρονιάς χωρίς νερό—και τώρα πάλι κάποιοι λένε πως πρέπει ν' αγοράσουν τρία χρόνια συμβολαίου σα να αγοράζουν τρία μπουκάλια νερό επειδή έτσι γράφουν οι αριθμοί στους πίνακες του excel, ενώ εκείνο που θέλει εκείνη είναι κάποιος να της πει "τι έκανες σήμερα το πρωί;" όχι "τι τίτλους πήρες χτες βράδυ;" στο τέλος της ιστορίας λοιπόν εγώ λέω πως ναι, η φήμη σπάει εκεί που αρχίζει η ανοησία των άλλων—γιατί εκεί που εμείς περιμένουμε μεγάλο timing εκείνη κάνει warm-up σα να ετοιμάζεται για πόλεμο χωρίς όπλα, εκεί όπου κανένας άλλος δε βλέπει τίποτα εκτός από τις ρυτίδες πάνω στο πρόσωπό της όταν σφυρίζει τον αγώνα. άρα όσοι περιμένουν τον νέο ιδιοκτήτη σαν τον μεγάλον αεροπόρο που δε βλέπει τίποτα εκτός από τον ουρανό αυτοί μπορούν να συνεχίσουν να περιμένουν καθώς εκείνοι οι τύποι των social γράφουν scripts περί timing—αλλά όσοι θυμούνται εκείνο το πρωινό στις τριάντα Οκτώβρη στο γήπεδο της Ρόδου όταν έκανε warm-up μόνη της σα μοναχικό δέντρο στον άνεμο εκείνοι μπορεί πράγματι να βρουν εκείνον που δε θέλει τίτλους σαν δώρα των Χριστουγέννων αλλά εδάφη σα αυτά της θείας μου στα Πετράλωνα όπου ακόμα θυμάμαι τις στάχτες από τις βροχές του Μαΐου.