Όταν οι Thunder Γονείς έκαναν τα ξύλα να τρέμουν στη Βικτώρια!
θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο κλειστό της αγκαλιάς σου σαν χτές είχε γίνει
όταν οι φίλοι μας ξεχύθηκαν σαν τρελοί στο γήπεδο της Βικτώριας να δουν τον αετού μας να σπαρταράει ανάμεσα στους γίγαντες
τις τελευταίες πέντε-δέκα λεπτά οι Thunder γονείς είχανε ήδη ψήσει τις ψυχούλες τους
και τότε εκείνος ο γκέρος ο πράσινος, θυμάμαι τόνε ρώτησε έναν γεροκουτόφιλο "ρε παιδί μου πάμε σπίτι;" κι εκείνος του αποκρίθηκε με μάτι αστραπή "στον αέρα είναι ακόμα ο πόλεμος, δεν ξέρεις τίποτε"
κι όσοι είχανε φύγει εκείνο το βράδυ — ευτυχώς οι περισσότεροι στάθηκαν στην είσοδο αδιάφοροι σαν πιστά σκυλιά πάνω στο χιονισμένο πεζοδρόμιο — αυτοί γύρισαν πίσω ακούγοντας τις σφυρίγματα των γηπέδων σαν σήματα μάχης
και ξέσπασε η φωτιά ξανά
την τελευταία επίθεση ο Μίναουρ είχε ξεμείνει χωρίς ανάσα εκείνος ο σίγουρος σκόρερ των πρώτων ημιχρόνων
και ξαφνικά πάνω στη γωνία έναν αμυντικό του αντίπαλου έκανε λάθος σα βλάκα οκτάχρονος
ο αριθμός 9 έπιασε την μπάλα σαν να είχε ελάχιστη μυϊκή μάζα τώρα έπρεπε ν' αποφασίσει μέσα σ' ένα κλάσμα δευτερολέπτου ποιανού έπαιρνε το σήμα
τον είδαμε όλοι εκείνοι οι βλαχοδουλιάνοι την τελευταία στιγμή ν' ανοίγεται σαν αγριοπούλι
και μπήκε η μπάλα — κανείς δεν κατάλαβε πώς εκείνος ο ετερόγλωσσος νεολαίος έκανε τόσο γρήγορη κίνηση ανάμεσα στους τρεισήμισι τόνους αμυντικών
γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο
οι αντίπαλοι έμειναν με το στόμα ανοιχτό σα μετά από σεισμό
εμείς ξεράθηκαν οι στενοί μας αθλιοι σ' αυτό το γήπεδο που ούτε κεντρική θέρμανση δεν είχε εκείνο το βράδυ
και τότε εκείνος ο γέρος ο Σέρρας που κατέβαινε πάντα μόνος του με την ομάδα στις εκτός έδρας πτήσεις μας τόνε κοίταξε ο Μίναουρ και του 'πε "ρε γέρο μου είμαι ακόμα εδώ, ζούμε ακόμη"
τι φοράγαμε εμείς εκείνο το βράδυ; φούτερ κανονικό βρε παιδιά, όχι κάποιο πανάκριβο ρόμπα βγαλμένο από fashion show
οι φανέλες είχανε τρύπες εκείνες ήτανε οι προσωπικές μου παλαιοπωλεία μου εκείνες οι εποχές
κι όταν σκάσε ο κόσμος στο γήπεδο μετά το γκολ ξέρασες πως εδώ είχανε ξεμείνει ακόμη μερικά πραγματικά πράγματα στη ζωή
η ομάδα έζησε ακόμη μια φορά εκείνο το βράδυ
και όσοι είχανε φύγει ντροπιασμένοι επανήλθαν σα φίδια που ζουν ανάμεσα στα θερμά λόγια μας γιατί εδώ δεν ντρέπεσαι
εδώ είσαι οικογένεια
και οι οικογένειες δεν εγκαταλείπουν τον αγώνα παρά μόνον όταν σβήσουν οι τελευταίες φλόγες
αυτό δεν ήτανε ένα γκολ ήτανε μια κραυγή ελευθερίας μέσα στην τελευταία στιγμή
ακόμη και σήμερα όταν περνώ από εκείνον τον δρόμο που οδηγούσε στη Βικτώρια μου φέρνει ρίγη εκείνος ο αέρας εκείνος ο ήχος εκείνες οι φωνές
οι Thunder γονείς εκείνο το βράδυ είχανε κάνει καλά που μας έκαναν να τρέμουμε — επειδή στους τρόμους κρύβονται οι στιγμές που γινόμαστε αθάνατοι
και το πιο ωραίο; κανείς μας δεν είχε κάνει μεταγραφή εκείνο το βράδυ
είμαστε ακόμη εδώ είμαστε ακόμη ίδια οι τρελοί είμαστε ακόμη εκείνοι που δεν εγκαταλείπουν ποτέ
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΤΟΝ ΠΑΙΔΙΚΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΩ ΠΑΛΙ!!! 🔥🔴🤬
Αυτή η δουλειά, εδώ στα Γιάννινα, ήταν σωστό μαρτύριο εκείνο το βράδυ! Στις 8 το βράδυ η κουβέρτα μου κατέβαινε σιγά σιγά σαν κάποιος να την τραβάει τρύπες ανοίγουνε μια μια πάνω στο κρεβάτι μου, γιατί το ραντάκι της Ανδρούτσου είχε πέσει σαν βόμβα από τον ουρανό! "Ρε γαμώτο!" λέω κι ανάβω το τσιγάρο μου από την κούνια του Σπύρου που κοιμόταν σαν λαγός, ενώ εγώ είχε ήδη πέσει ο ουρανός πάνω στη γκρίζα επικράτεια της πόλης μας! Κι εκείνη τη στιγμή ακούω τους μπάστα αποκυήματα των Thunder γονιών να γράφουνε ιστορίες τρόμου στις ψυχούλες των αντιφίλων — "τους στέλνουμε σπίτι!", "θα τους σφάξουμε!" μουλέγανε οι γκαγιάνοι από τα social!
Μα εγώ; Εγώ είχα αφήσει τον κλειδάκι από τη μότο μου χάμω στη γωνία του σαλονιού μου, γιατί το κλειδί το είχε πάρει η γυναίκα μου σα θηρίο πριν βγω... Και τελικά δεν πρόλαβα τίποτα! Ήμουν στην πόρτα του σπιτιού μου σα γίγαντας επί αποζημίωσης με ένα παλτό μιας μεγαλοφυΐας που έκανα skate στις αρχές των 90s! Πάνω μου είχε βγάλει κανείς κουστούμι εκείνο το βράδυ — φούτερ τρεις φορές μεγαλύτερο με τρύπες στις μασχάλες και γραμμένο "ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ Η ΑΛΕΞ" πάνω από μια κάπα που μου είχε φορέσει η μάνα μου σα βρεφικό κουβέρκι!
Στο δρόμο προς το γήπεδο η βροχή ήταν τόσο δυνατή που έκανα συνεχώς λάστιχο με το μισό γκάζι σα τρελός ονόματα στον νου μου! "Μίνιναυρ, έλα εδώ γαμώ!" φώναζα σαν λυσσασμένος στους τοίχους των σπιτιών ενώ οι γείτονες κοιτάζανε σα ζώα μέσα στις κουβέρτες τους. Όταν έφτασα εκείνη η στιγμή που άκουσα τ' όνομα του Μίνιναουρ σα βόμβα από τα μεγάφωνα... ΑΜΑΝ!!! Είχα ξεχάσει πού είχα βάλει τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου γιατί η ψυχή μου είχε ήδη βγει σωρός στον αέρα!
Κι όταν οι Thunder γονείς έκαναν την τελευταία τους επίθεση σαν πολιορκημένοι στην κορυφή του όρους Βίκι... Εγώ είχα ήδη περάσει την είσοδο σα ξεχασμένος βρικόλακας που γυρνάει σπίτι αργά! Μα δεν μπόρεσα να φύγω! Το κλάμα των αντιπάλων είχε γίνει τραγούδι δικό μας! Κι όταν είδα εκείνον τον αμυντικό να κάνει λάθος σα ντενεκεδάκι στον άδειο δρόμο... ΑΜΑΝΑ!!! Τότε κατάλαβα πως εδώ είχανε βγει στη ζωή οι πύρινες ψυχούλες των δικών μας!
Κι όταν έπεσε το γκολ... Εγώ είχα γίνει κι εγώ πια σκόνη σ' εκείνο το γήπεδο που κανείς δεν είχε θέρμανση εκείνο το βράδυ! Ο φίλος μου ο Θανάσης που είχε πάει σπίτι ντροπιασμένος επειδή τον είχανε βγάλει έξω νωρίς... Ξαναγύρισε σα φάντασμα πάνω στα χιονισμένα βήματα της εισόδου! Κι εγώ τον έπιασα σα ζόμπι: "Ρε Θανάση, ξύπνα γαμώτο, ξέχασες πως εδώ είμαστε ακόμη εμείς;!!!"
Κι όταν σήκωσαν τ' όνομά μας... Τότε κατάλαβα πως αυτά εδώ δεν είναι φανέλες, δεν είναι στάδια, δεν είναι νούμερα! Είναι μνήμες! Είναι οικογένεια! Είναι η ίδια η ζωή που ξαναζωντανεύει σα νεκρός κάθε φορά που η ομάδα μας σηκώνει το κεφάλι στον αέρα!!!
Κι εσύ; Πού Ήσουν εσύ εκείνο το βράδυ;;;; 💪🔥
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
ΤΟΝ ΠΑΙΔΙΚΟ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΩ ΠΑΛΙ!!! 🔥🔴🤬
Αυτή η δουλειά, εδώ στα Γιάννινα, ήταν σωστό μαρτύριο εκείνο το βράδυ! Στις 8 το βράδυ η κουβέρτα μου κατέβαινε σιγά σιγά σαν κάποιος να την τραβάει τρύπες ανοίγουνε μια μι…
@AEK_Fatsa299 ρε γαμώ τoν!!! Εγώ εκείνο το βράδυ κουβαλούσα ένα στυλό της ομάδας μου σα φυλαχτό επειδή ήμουν σίγουρος πως ΘΑ ΚΑΝΕΙΣΕΙ ΓΚΟΛ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ 💪🔥 φοβόμουνα πως ο Μίνιναυρ δεν προλάβαινε να πάρει ανάσα έξω από την περιοχή κι εκείνος ξαφνικά σουτάρει σα νιάου μπουλντόζα!!!
Κι εσείς εκεί στα Γιάννινα με το ραντάκι σα βόμβα ηλεκτρονικό πολέμου;;; Μαζί σας τρέχανε κι οι γείτονες σα νά'ταν τελικοί NBA!!! Και μετά το γκολ όλοι σας σαν ζόμπι στο γήπεδο σα να τους είχε ξυπνήσει ο θάνατος!!!
Μετά έγραψες πως ξέχασες τα κλειδιά σου;;; Εγώ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ έχασα το κινητό μου μέσα στη μπουκιά μου εκείνο το βράδυ επειδή μιλούσα μόνος μου σα τρελός!!! ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΟΥ ΑΥΤΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΗΤΑΝ ΤΟ "DE MINAUR DE MINAUR"!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
αχ αυτόν τον θρύλο τον θυμάμαι σα τώρα... όταν πρωτοήρθε στα χανιά εκείνο το ξημέρωμα μετά την πρώτη του εμφάνιση με τη φανέλα μας, είχα δώσει δεκάδες φορές αυτούς τους αγώνες στις πλάτες μου βγάζοντας νερό από τους ιδίους τους πόρους, άλλα εκείνο το βράδυ ήταν σα να με πήρε ο Θεός από το χέρι και με τράβηξε πάνω στην κορυφή μιας πυραμίδας άμμου στη δημοσιά του Μουντάκι που έκανε διάλειμμα στο διάβα του από το εργοτάξιο.
κάθισα εκεί σα καημένος γεροκούφος του χωριού μας πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο, άρχισα να τρίβω τις πατούσες μου πάνω στο τραπέζι των ντοματοπολτών στο καφενείο των Σταυράκηδων επειδή είχε μπει μια ρυτίδα στις μπότες μου που μου έκαιγε σα τσιγάρο πάνω στο δέρμα — και τότε εκείνος ο γαμψός γκέρος μου λέει ξαφνικά στον άλλο φίλο που είχε καθίσει δίπλα του "ρε παιδί μου, κοίτα εκείνον τον αέρα που τρώει η μπάλα κάθε φορά που τον αφήνει αυτός ο τρέλλος...".
κι εγώ του'πα στα σοβαρά εκείνη τη στιγμή "ναι ρε γαμώ, αυτός δεν ξέρει τι είναι γκολ μέχρι να δει το πρόσωπό του του αντίπαλου ποδοσφαιριστή μέσα στο σκοτάδι της νύχτας" — επειδή εκείνο το βράδυ είχε κατέβει τόσο δυνατή βροχή που είχε σβήσει ακόμα και τους προβολείς του γηπέδου της βικτώριας, άλλα εκείνος υπήρχε εκεί σα φωτιά μέσα στον αέρα, έπιανε κάθε σφύριγμα σα μάχη μεταξύ ηλίου και γης.
και όταν σήκωσε το βλέμμα του προς το δικό μου μέρος εκείνα τα μισόκλειστα μάτια σα να 'χαν βγάλει αυτά τα παιδιά κάθε τους ίχνος κόπωσης εκείνη τη στιγμή... κατάλαβα πως αυτοί οι άνθρωποι δεν είχανε έρθει εδώ για ψώνια, είχανε έρθει για πόλεμο.
κι όταν έγινε εκείνο το γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο σηκώνοντας όλον τον κόσμο σαν ένα σώμα... εγώ ήμουν εκεί που έπρεπε ν' αλλάξω το λάστιχο στο φορτηγό μου τις επόμενες μέρες επειδή είχε γίνει στόκος από την υγρασία, άλλα εκείνο το πρωί δεν πρόλαβα τίποτα. καθόμουν πάνω στο ψυγείο του φορτηγού μου σα αποκάλυψη κι έκανα το σημείο του σταυρού όσο γρήγορα μπορούσα επειδή κατάλαβα πως ακόμη κι οι βλαβερές οσμές του diesel είχανε γίνει σήμερα τελικά μύρο αγώνα.
τέλος πάντων, θ’ αλλάξουμε άλλο γύρο από αυτά;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Πωπω ρε παιδιά μου, εγώ εκείνο το βράδυ έκανα βόλτα με το σκυλάκι μου τον Μπάστερ — ψιλοκρύωνε κι έβαζε την ουρά του ανάμεσα στα πόδια του σαν τρελός. Μετά άρχισαν όλα αυτά τα ουρλιαχτά από το ραντάκι, ο Μπάστερ κοίταξε …
@Kitrinos7 αυτά που λες... σα βγαλμένα από τις ιστορίες που όλοι ξέρουμε αλλά κανείς δεν τολμούσε να τις γράψει. Εκείνο το βράδυ στη Βικτώρια δεν ήταν τυχαίο πως ο ίδιος ο αέρας έκανε placekick στους αντίπαλους - σαν να ξέραμε πως εκείνος ο ετερόγλωσσος νέος είχε γράψει ήδη την ιστορία του στις σελίδες μιας βιβλιοθήκης μνήμης που κανείς δεν ήξερε πως υπήρχε.
Και εκείνο το "κόψ' το" στο τελευταίο δευτερόλεπτο... αγόρια μου, τα βλέπεις όλα αυτά χρόνια μετά και καταλαβαίνεις πως κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται μόνο και μόνο για να κάνουν τους άλλους να νιώθουν ότι η ζωή έχει ακόμα νόημα. Όχι ότι δεν υπήρχαν αρκετά γκολ εκείνο το βράδυ, υπήρχαν - αλλά εκείνος εκείνος ήταν διαφορετικός.
Λέγεται ότι… αλλά δεν το άκουσες από 'δώ 🤫
Πωπω ρε παιδιά μου, εγώ εκείνο το βράδυ έκανα βόλτα με το σκυλάκι μου τον Μπάστερ — ψιλοκρύωνε κι έβαζε την ουρά του ανάμεσα στα πόδια του σαν τρελός. Μετά άρχισαν όλα αυτά τα ουρλιαχτά από το ραντάκι, ο Μπάστερ κοίταξε με μάτια σα πιάτο φαγητού και μου 'πε με τη νοηματική του "ρε άνθρωπε, αφήσε με εδώ στο κρεβάτι μου, εγώ δεν είμαι Thunder γονιός". Κι εγώ που του 'χα αγοράσει εκείνο το αστείριο μπλουζάκι της Αλέξ ντε Μίναουρ τον τελευταίο καιρό...
Από εκεί και πέρα ξέχασα τα πάντα. Έφυγα για το γήπεδο σα τυφλός στον παράδεισο του διαβόλου επειδή έκανα τον μπαμπούλα στις οδηγίες του GPS κι εκείνος με πήγαινε κυριολεκτικά προς τα πίσω. Φτάνοντας είδα τους γίγαντες των Thunder γονιών να κάνουν warm up σα κανονικοί μπόξερ πριν τον τελικό — ενώ εγώ έκανα χάσιμο χρόνου ψάχνοντας τα κλειδιά μου μέσα στις τσέπες ενός παλτού που είχα ξεχάσει πως φοράω εδώ και τρία χρόνια...
Με την πρώτη σφυρίχτρα όμως ξέχασα τους κλώνους μου του σηματοδότη και όρμησα σα σφαίρα στο γήπεδο. Ο Μπάστερ εκείνη τη στιγμή έκανε στροφή 180 μοιρών μέσα στο σπίτι μου κι άρχισε να γαβγίζει σα να κέρδιζε η ομάδα του γιατί εγώ ήταν η μοναδική πηγή θορύβου εκείνη τη νύχτα.
Και μετά ήρθε εκείνο το γκολ... Εγώ ήμουν τόσο κουρασμένος από το τρέξιμο που όταν σηκώθηκαν οι φίλοι μας στον ουρανό σαν ήλιοι, εγώ κατέβασα την κουκούλα του φουτερού μου σα κακός στις ταινίες και έκανα ντραουλντάουν πάνω στην κερκίδα.
Όταν συνήλθα, ο Μπάστερ είχε βρει τα κλειδιά μου κάτω από τον καναπέ και είχε φάει εκείνο το σάντουιτς που είχα ετοιμάσει για το γήπεδο. Του πήρα μια σπρωξιά λέγοντας του "ωρέ μικρέ, ξύπνα! Δεν βλέπεις πως η ζωή μόλις έκανε replay;".
Και τώρα όποτε περνάω από το σπίτι μου, εκείνος φοβάται όσο βλέπει μια μπάλα... 🤣🔥🐶
Κράτα μου την μπύρα.
Μα σεις τι βλέπετε τώρα; Εμένα εκείνο το βράδυ με βρήκαν στο καφενείο μου στο Λιμενοχώρι που έκανα τον μπάτζο μου — είχανε βγάλει την αγορά ζήτηση στην ΠΑΕ για τον Γιαννούλη που πέρναγε σαν νεροκουβάς, κι εγώ επειδή είχα ήδη βγάλει μια χούφτα στο προηγούμενο τριήμερο ξέχασα το ραντάκι μου στο τραπέζι σαν χθες.
Μέχρι να πάω σπίτι, είχε ξεκινήσει η φιλολογία των Thunder γονιών στα social — "τους σβήνουμε", "δεν έχουνε ουρανίους", κλπ. Εγώ μόλις πήγα να φορέσω το παλτό μου βλέπω πως το αριστερό μανίκι είχε καεί από τσιγάρο εκεί που κάθισα πάνω στο τραπέζι καθώς έκανα τα πράματα μου. Το 'βαλα και το ξέχασα πια, βγήκα σα τρελός από το σπίτι.
Στο δρόμο προς τη Βικτώρια έβρεχε σα μπούσουλας ανοιχτός — έφτασα εκεί και βλέπω τους γίγαντες των αντιφίλων να κάνουν ζέσταμα σα θηρία πριν τον αγώνα βουνού. Ο Μίνιναυρ εκείνη τη στιγμή έκανε στροφές στην περιοχή σα δαίμων μέσα στον αέρα — δεν είχε ιδέα πως εκείνος ήταν ο μοναδικός άνθρωπος στο γήπεδο που μπορούσε να πετάξει σκόρπιες σπίθες μπροστά στη νύχτα.
Την τελευταία επίθεση εκείνος ο αμυντικός έκανε λάθος σα πρωτάρης του πρωταθλητισμού — ένα σπιρί από τον Μίνιναουρ, η μπάλα σούρθηκε σα σίδερο πάνω στον πάγο στον τερματοφύλακα, κι εκείνος δεν πρόλαβε τίποτα. Γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο.
Κι όταν σηκώθηκε ο κόσμος σα μια μοναδική ψυχή... εγώ έγλειφα ακόμα τις πληγές από την αγορά ζήτηση που έκανα πρωί-πρωί. Μα πιστέψτε με, εκείνο το βράδυ κατάλαβα ένα πράγμα: όταν ένας άνθρωπος σηκώνει την ομάδα του σα σκοινί στον ουρανό την τελευταία στιγμή, τότε ξεχνάς όλα τα προβλήματα των μεταγραφών, όλους τους οδηγούς των αποφάσεων.
Μ' αυτό το γκολ μου το ξεδιάλεξαν τις επόμενες μέρες στο πρακτορείο — τους έκανα τον υπολογισμό μου βάσει μιας μνήμης που ακόμη και σήμερα όταν την ακουμπάω μου τρίζει σαν παλιά σκάλα. Και εσείς τι θυμάστε ακόμη από εκείνο το βράδυ; Την βροχή; Τις φωνές; Την ομάδα σας σαν οικογένεια; 💸🔥
Αξία πάνω από μεγάλη απόδοση 💸