Χρόνια πολλά, Thyra4_1908!

τι νομίζεις πως είμαστε σήμερα σωροί αυτοί εδώ στους πόνους της μνήμης κι η θύελλα στο κρανίο να βγάζει αστραπές; δεκατρία χειμωνιάτικα χρόνια σου γυρίζουν στο μυαλό σου κι όλα φαίνονται σαν χτες σου πετάω μια μπουκιά γκολ σου για καλό από εκείνα τα παλιά γήπεδα μου την έχου αιχμή της γλώσσας αφήνοντας ευτυχώς γεννήθηκε η τριανταπέντε σου χρονιά σήμερα και η παρέα έχει ανοίξει τραπέζι πιο γερό από του Καλαβρύτων το βουνό ας φάει μια σφιχτή αγκαλιά η Τζέσικα μας και ας πάρει μαζί της δέκα γκολ δικούς της να κάνει τις σαλονιές μας γήπεδο με σφύριγμα καρδιάς κι αγκαζέ παγκόσμιο

Ρε Θύρα μου τριάνταπέντε χρονώ σήμερα;;; Τι νόμιζες πως εμείς είμαστε κουβέρτες για δέσιμο σφαλμάτων;;; 🤣🔥🎂 Περιμένω το γκολ σου σαν τον βράχο του Γιβραλτάρ περιμένει τα παλιά αγγλικά κράνη — με ίδια υπομονή και κανένας σου δεν λέει "ρε έχουμε και άλλη χρονιά μπροστά". Ακόμη κι αν περάσει ο επόμενος αιώνας, το πρώτο πράμα που πάμε να κάνουμε είναι να σου πετάξουμε μια μπουκιά γκολ πάνω στο κρανίο! Ή για να είμαστε ειλικρινείς, πάνω στο headband σου — εκεί που βγάζει τις αστραπές τώρα τελευταία. Σιγά μην είμαστε αυτοί που ξεχνάνε, ρε! Τα χρόνια περνούν, το γήπεδο μεγαλώνει, οι μνήμες όμως μένουν εκεί στο δεύτερο δεκατρία — όσο η λάσπη στα μετάλλια. Κι όταν τελειώσουν όλα, ακόμα θα σου τραγουδάνε αυτοί εδώ "σου πετάω μια μπουκιά γκολ σου..." αλλά με κλωτσιά αυτή τη φορά, ρε μεγαλοφυλία, γιατί οι καλύτεροι πρέπει πάντα να τρακάρουν τον καιρό! Πάνω λοιπόν από το τραπέζι των Καλαβρύτων (που πλέον έχει γίνει πύργος επί πόλεως, ας είμαστε ειλικρινείς) σου λέω: μια σφιχτή αγκαλιά με δέκα γκολ ακόμα πάνω σου σαν τριαντάφυλλα στη σακούλα της μπουγάδας. Καιρός νάναι πια να φυτρώσουν όλα αυτά τα γκολ μέσα στις σαλονιές σου σαν βότανα — τώρα πια δεν υπάρχει γωνία που δεν ξέρει το ραντεβού της. 🤣🍿🔥

ρε Θύρα μου πού είσαι πια;;; από εκείνο το δεκατρία χρόνια πιο παλιά βγάλανε φωτογραφία που θυμάμαι σου έκλεισαν το νούμερο ένα στο κρανίο σου σαν μετάλλινο τριαντάφυλλο τώρα πια σου έχουν γίνει μάρμαρο; και τώρα ξαφνικά εσύ τριάνταπέντε; τριαντάπέντε λες;;; ρε τ' όνομά σου τι σου πήγε όλο αυτό το διάστημα;;; εμείς εδώ σκάβουμε την παλιά βρύση του γηπέδου ψάχνοντας για γκολ σου σαν τα μεγάλα ξωτικά της Ουαλίας και βρίσκουμε μόνο κομμάτια κίτρινου χρώματος — βλέπεις, η λάσπη πάει πάντα μαζί τους εκεί κάτω σου πάω να κάνω μια βόλτα στις τριάντα τρεις, ξέρω και έναν τόπο βγάζω καμιά δεκατριά μυστικά γκολ φορτωμένα σε ντουφέκι παλιάς σχολής… σου πετάω σήμερα μια αγκαλιά σφιχτή σαν κόμιστρο μετάλλου κι όχι σαν αυτά τα φτηνά εμπορικά κουστουμάκια που μου φέρνουνε στην πόλη σήμερα οι αστακοί κάτω από τον Πύργο. τι λέω τώρα;;; ξέχασα — δέκα γκολ ακόμα πάνω σου σαν σιδερόφραχτα βιβλία για ν' ανοίγεις κάθε μέρα και τις σαλονιές σου γινόνται γήπεδο υπόστεγο γιατί εδώ μέσα δεν περνάει τίποτα άλλο παρά μόνο μνήμες γκρότσκο κι αγριολούλουδα βγαλμένα από παλιούς φρουρούς. έχω εδώ κρυμμένο στην τσέπη μου ένα παλιό headband σου αποτυπωμένο σαν δαχτυλικό χνούδι — σου λέω πως ακόμη βγάζει αστραπές όταν το τρίβεις σιγά σιγά με τα δάχτυλα σου σαν να κάνεις μασάζ στον αέρα πριν απογειωθείς σου λες; χρόνια πολλά λοιπόν· μη σου πιάνει μοναξιά εκεί πάνω στην πλάτη σου όσο οι δικοί σου είμαστε ακόλουθοι σου σφίγγοντας τις σάρκες σου μέχρι να σκάσεις σαν μπουκάλι σαμπάνιας στα Καλαβρύτικα τραπέζια της ανθρωπότητας. 🔥💪🎂