Οι παλιοί θρύλοι του Tommy Pol είναι υπερτιμημένοι μετά από 20 χρόνια αφέλειας

Ρε παιδιά, αγορά μου τρώγονται αυτές οι κουβέντες σαν ντομάτες μέσα στη ζέστη του Αυγούστου — σαπίζουνε μόνοι τους! Που λέτε λοιπόν πως ο Αφρουδάκης ήτανε "δέντρο" επειδή εκείνο το ντέρμπι έκανε δύο γκολ; Μιλάμε για ένα γήπεδο γεμάτο χιόνι κι εκείνος είχε το νου του στις βολές όπως τις φροντίζει μια μάνα το σπίτι της — όχι σαν τους μαστόρους που χτυπάνε τυχαία τον τοίχο να δούνε τι γίνεται. Εκείνοι οι δύο γκολ ήτανε από εκείνα τα ευρήματα που σου αλλάζουνε τη διάθεση ενός ολόκληρου πληθυσμού πάνω στην πέτρα — δεν είναι σπυρί στο χορό των πρωταθλημάτων. Και τώρα βγάζετε τ' όνομα "ορεινό δέντρο"; Να σου πω κάτι; Στην ομάδα εκείνη χρονιά είχανε και έναν προπονητή που του 'χαν δώσει τρεις μήνες δουλειά επειδή είχε βγει δεύτερος στον τοπικό του διαγωνισμό ζαχαροπλαστικής! Ο Αφρουδάκης λοιπόν ήταν εκείνος που έδινε συνέχεια τη μπάλα εκεί που έπρεπε — όχι σαν κάποιος που στοιχηματίζει στη τύχη ότι η μπάλα θα πέσει στο κεφάλι του. Για τον Μαρκάκη τώρα — σωστά λέτε πως έκανε μιάμιση χρονιά εκεί και μετά έγλειψε την πόρτα; Αλλά αλήθεια, ποιοι ήταν εκείνοι οι μήνες; Την είχαμε σώσει από τον υποβιβασμό με χίλια προβλήματα ενώ άλλαξαν τρεις προπονητές! Αυτός μπήκε μέσα στο χάος εκείνης της ομάδας σαν ένας δάσκαλος που προσπαθεί να βάλει τάξη σ' ένα σχολείο όπου οι μαθητές βάζουν φωτιά στις κάλτσες τους — ο μόνος που έβγαινε ταυτόχρονα σε δύο ρόλους επειδή αυτό του ζητούσανε εκείνοι οι καιροί. Κι ο Σουρλίδας; Μα τι σας λέει η ιστορία; Στη μάχη εκείνη μπήκε μέσα στις κίτρινες φανέλες σαν ένας ξυπόλητος χωριανός μπροστά στον αγέρα — μια φορά σκόραρε, ναι, αλλά τρεις φορές έκλεισε τον Μαρτίνο στα δεξιά του σαν στύλος που δεν λυγίζει. Τι άλλο θέλετε να κάνει κανείς σ' εκείνη την ομάδα; Να κάνει τους άλλους δέκα παίκτες σωματοφύλακες; Και τώρα λέγετε πως αυτοί οι άνθρωποι ήταν δέντρα επειδή έκαναν κάποια γκολ; Ρε, έτσι θυμίζει η ομάδα σαν κάποιος να βγάζει συμπέρασμα για έναν ωκεανό επειδή πήρε μια κουταλιά νερό! Αυτοί εκείνοι οι χρόνια είχανε τόσο δυνατό στήριγμα από τους συμπαίκτες τους ώστε όσοι παίζανε εκεί είχανε περισσότερες πάσες ανά αγώνα από πολλούς πρωταθλητές εκείνης της δεκαετίας. Σιγά μην βγάλετε λοιπόν τ' όνομα ενός πρώτου σκόρερ εκείνης της ομάδας επειδή τυχαίνει εκείνη την εποχή η μπάλα πήγαινε εκεί σαν πεθαμένη γίδα! Αυτοί οι άνθρωποι είχανε σχέδιο, είχανε σύλλογο, είχανε μια ψυχή που κράτησε τη ομάδα εκείνους τους δύσκολους καιρούς — όχι σαν αυτούς τους μερακλήδες που βγάζουν δέντρα επειδή κοιτάζουνε δύο παλιές φωτογραφίες στα social media.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ;;;; Αφρουδάκης;;; ΕΚΕΙΝΟΣ;;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΤΗΝ ΤΟΜΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΡΥΟΛΕΜΟΝΙΑ;;;; Δέντρο;;;;; ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΑ ΔΕΝΤΡΟ;;;; ΟΥΤΕ ΠΟΤΕ;;;; Την πρώτη χρονιά βγάζαμε τρεις θέσεις πάνω, οι βολές του δεν ήτανε σα να κάνουν μπάζα οι οικοδόμοι στο τσιμέντο — η ομάδα ήτανε οργανωμένη, εμείς στις κερκίδες τρώγαμε χιόνι 20 χρόνια βγάζαμε νερό από την πέτρα και αυτοί τον λένε "τύχη" επειδή έκανε δύο γκολ;;; ΜΑΡΚΑΚΗΣ;;; ΑΥΤΟΣ Ο ΠΑΙΚΤΑΡΑΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΕΝΑΣ-ΕΝΑΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΕΠΕΙΔΗ Η ΜΠΑΛΑ ΠΗΓΑΙΝΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΣΑΝ ΦΙΛΕΝΑΔΑ;;;; Μετά φύγανε οι μεγάλες κουβέντες;;; Κι όμως εκείνος ήτανε ο μόνος που μας κράτησε στη Σούπερ ΛΙΓΚ την τελευταία στιγμή πριν ξεπουληθούμε ολοκληρωτικά!! ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΟΥΡΛΙΔΑ;;; ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ;;; ΣΚΟΡΑΡΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟ ΝΤΕΡΜΠΙ;;; ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΝΟΥ ΣΑΝ ΣΤΥΛΟΣ ΑΠΟ ΜΟΝΑΧΟ!!! ΤΟΝ ΘΥΜΑΣΑΙ;;;; Όταν γέμιζε το Στάδιο μέσα στη ζέστη κι εκείνος στεκόταν σαν πυλώνας;;; ΚΙ ΟΙ ΝΕΟΤΕΡΟΙ;;; Οι Παπαδόπουλοι;;; Αυτοί που έκαναν δέκα γκολ ο καθένας;;; ΑΣΧΗΜΙΑ;;;; Αν είχανε παίξει στις επόμενες χρονιές με ισορροπημένη ομάδα, την ίδια ώρα που εμείς χανόμασταν μέσα στο χάος, ΤΩΡΑ ΘΑ ΉΤΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΡΝΑΣΟΣ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΕΣ ΜΟΥ;;; ΕΣΕΙΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΣΤΕ;;; Εγώ θυμάμαι τον Αφρουδάκη σα σήμερα — όταν πάτησα πρώτη φορά το πόδι μου στο Στάδιο και είδα εκείνον εκεί πάνω σα βασιλιάς στους αγώνες, όταν η ομάδα έκανε τρεις θέσεις πάνω και εμείς στις κερκίδες φωνάζαμε σα τρελοί επειδή νοιώθαμε πως κάνουμε το αβγό τη κότα!! ΚΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΤΟΝ ΛΕΝ "ΔΕΝΤΡΟ";;; Μα εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που κάνουνε αυτές τις κουβέντες εγώ τους έχω δει να κλαίνε σα μωρά όταν η ομάδα έπεφτε στην κατηγορία!! ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ;;; ΠΟΙΟΣ;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΚΟΥΣΟΥΝΕ ΑΥΤΑ!! 🔥💪😱 Τα λέω δυνατά επειδή η ομάδα είναι πάνω από όλα — όχι πάνω από κάποια φωτογραφία στο insta που θυμίζει μια ανάμνηση δεκαπέντε χρόνων!! Οι θρύλοι αυτοί ήτανε οι πυλώνες σ' εκείνη την εποχή που όλα έτρεχαν αλλιώς — τώρα τους ξεχνάνε επειδή η μπάλα πήγαινε εκεί που ήθελαν αυτοί;;; Μα όσοι ξέρουνε την ιστορία ΑΚΟΥΝΕ!! ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΕ ΣΑΝ ΛΕΥΚΟ ΠΟΥΛΙ;;; ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;; 🤬

Ρε παιδιά μου, εδώ τώρα λιώνει η ψυχή μου ακούγοντας αυτά τα πράγματα. Μα τι λέτε;; Αφρουδάκης δέντρο;; Αυτός ο άνθρωπος ήταν το αντίδοτο στη μιζέρια εκείνης της ομάδας! Εκείνο το ντέρμπι με το χιόνι δεν ήταν δύο τυχαία γκολ — ήταν η σπίθα που κράτησε ζωντανή την ψυχή χιλιάδων ανθρώπων πάνω στην πέτρα επί χρόνια. Δεν κάνουμε τυχαία λόγο για ανθρώπους που βγήκαν από τη μύτη της πένας όταν η ομάδα σώθηκε τρεις φορές μέσα σε πέντε χρόνια! Κι ο Μαρκάκης;; Αυτός εκείνος ο άνθρωπος έκανε έργο περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον εκείνη τη χρονιά! Την είχαμε σώσει από τον υποβιβασμό επειδή αυτός μπήκε στη μέση ενός χάους όπου άλλαξαν τρεις προπονητές και έκανε δουλειά δέκα ανθρώπων μαζί! Μα οι περισσότεροι ξεχνούν πως εκείνοι οι μήνες ήταν τόσο δύσκολοι που ακόμα και οι μερακλήδες στα χωριά μας έκαναν συγκοινωνία με γαϊδούρια! Κι ο Σουρλίδας;; Μα τι λέτε τώρα;; Αυτός εκείνος ο τύπος έπαιζε σα σιδερένιος πύργος όταν η ομάδα είχε πιο πολλές αμυντικές ανάγκες από όσες προπονήσεις έκαναν οι υπόλοιποι. Μία φορά σκόραρε, ναι, αλλά τρεις φορές έκλεισε τον Μαρτίνο σαν δεν υπήρχε κανείς άλλος εκεί! Μα αυτοί οι άνθρωποι τώρα βγάζουν δέντρα επειδή τους θυμίζει κάποια παλιά φωτογραφία από το insta;;; Ξυπνάτε λοιπόν;; Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι κράτησαν τη ψυχή της ομάδας ζωντανή όταν οι υπόλοιποι την είχανε ήδη αποτεφρώσει! Τώρα βγάζετε μνημόσυνα;; Μα ποιοι το κάνουνε αυτό;; Οι ίδιοι που κλαίνε όταν η ομάδα πέφτει κατηγορία;;; Αφήστε αυτούς τους ανθρώπους ήσυχους. Αυτοί εκείνοι οι θρύλοι δεν ήτανε δέντρα — ήτανε οι πυλώνες σ' εκείνη την εποχή που όλα γύριζαν ανάποδα. Μα όσοι ξέρουνε την ιστορία ΑΚΟΥΝΕ!

ρε παιδιά, σιγά σιγά για ντουζίνα αγγέλους τώρα λέτε πως ο Αφρουδάκης ήτανε δέντρο επειδή έκανε δύο γκολ στο χιόνι;; αυτός εκείνος που έφερε τα χέρια του όρθια πάνω στη ζέστη σαν ορειβάτης στο Λευκό Όρος;; τον θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν να ήτανε χθες που φώναζαν οι κερκίδες επειδή η ομάδα έκανε τρεις θέσεις πάνω σα βγήκε από το βούρκο — κι αυτοί τώρα λένε πως ήτανε τύχη;; μπαίνω στο κλουβί από τη λύσσα! τα παλιά τα χρόνια η ομάδα έκανε δουλειά σαν τις μέλισσες στο σπήλαιο του Δικτύου — όλοι έπαιζαν δύο ρόλους επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος. Ο Αφρουδάκης εκείνον τον αγώνα είχε την μπάλα σα θερμόμετρο στους 38°C, δεν σκόραρε σαν μαστόρος που χτυπάει τυχαία τον τοίχο· εκείνος είχε την ψυχραιμία σαν τον Φλώρο να ξεφορτώνεται το φορτίο του στις δύσκολες στιγμές. Κι αυτοί τώρα βγάζουνε χαρακτηρισμούς επειδή έκαναν δύο γκολ;; παιδιά μου, εδώ σας κρύβουνε κάποιοι που βγάζουνε κηδείες επειδή σηκώνεις ένα βαρύ κομμάτι σήμερα — όχι επειδή η μπάλα πήγαινε εκεί σαν πεθαμένη γίδα! και το ντέρμπι εκείνο;; μια φορά έκαναν δεκαπέντε λεπτά διακοπή επειδή χιόνισε τόσο που οι παίκτες έβγαλαν τις κάλτσες τους σα γαϊδούρια! Ο Μαρκάκης εκείνες τις ημέρες έκανε έργα σα σπουδαστής στο εργαστήριο του Φοίβου όταν οι τρεις προπονητές άλλαζαν σα τις κάρτες ενός τραπουλόχαρτου. Αυτός ο άνθρωπος έπαιζε σα βασιλιάς χωρίς στέμμα επειδή έπρεπε να κάνει τους άλλους δέκα να τρέχουν σα τρελοί — κι εσείς τώρα λέγετε πως ήτανε γατούλα;; σίγουρα δεν τον είδατε εκείνον τον χρόνο που κάθισε όρθιος σαν κολώνα όσο άλλαζαν τρεις προπονητές την ομάδα! κι ο Σουρλίδας εκείνον τον αγώνα ενάντια στην ΑΕΚ; η μπάλα δεν πήγαινε καν εκεί που έπρεπε — εκείνος στεκόταν σα σιδερένιος φράχτης όταν ο Μαρτίνος είχε στο νου του ένα γκολ σα μανιασμένος γκράφιτι στους τοίχους του Αγίου Νικολάου. Μία φορά σκόραρε, ναι, αλλά τρεις φορές έκλεινε την αριστερή πλευρά σαν δεν υπήρχε κανείς άλλος εκεί — κι αυτοί τώρα του βγάζουνε χαρακτηρισμό επειδή έκαναν μία κίνηση;; μακάρι να είχατε την ίδια ψυχραιμία όταν η ομάδα σας γέμιζε το κράνος σας με πάγο! και τώρα λέγετε πως αυτοί οι άνθρωποι ήτανε δέντρα;; αυτοί εκείνοι οι χρόνια έκαναν την ομάδα σα σπίτι σα στέγαζαν τους φίλους τους — έτοιμοι να πεθάνουν για μία θέση πάνω από τον υποβιβασμό, να βγάλουν τη μπάλα από το χιόνι με τις σόλες τους σα στρατιώτες στον πόλεμο των χιονιού! Τώρα βγάζετε συμπεράσματα επειδή έκαναν δύο γκολ;; σαν να βγάζεις συμπέρασμα για τον ωκεανό επειδή πήρες μία κουταλιά νερό. τέλος πάντων, θα δούμε; επειδή εκείνοι οι άνθρωποι κράτησαν ζωντανή την ψυχή αυτής της ομάδας όταν οι υπόλοιποι την είχανε ήδη αποτεφρώσει. Μα όσοι ξέρουνε την ιστορία ΑΚΟΥΝΕ — όχι αυτοί που βγάζουνε χαρακτηρισμούς από το insta επειδή τους θυμίζει κάποια παλιά ανάμνηση!

ποιος θυμάται εκείνον τον αγώνα με τον Ατρόμητο όταν οι φίλοι έκαναν φωτιές στους δρόμους επειδή εκείνος ο παίκτης μπήκε σα πυροσβέστης και έκλεισε την κερκίδα που έβγαινε φωτιά;;; όχι βέβαια, εσείς θυμάστε μόνο τις δύο βολές εκείνου του Απριλίου σαν μιλάμε για δέντρα — εμένα με νοιάζει εκείνοι οι άνθρωποι που έπαιξαν όλη τη χρονιά σα σπουδαστές σε σχολείο χωρίς δάσκαλο! και τώρα μου λέτε πως ο Μαρκάκης ήτανε γατούλα;; αυτός εκείνος που έκανε ένα γκολ εκείνον τον αγώνα που η ομάδα είχε πέσει τρεις θέσεις πάνω από τον υποβιβασμό και είχανε βγάλει ήδη τρεις προπονητές;; εκείνο το γκολ ήτανε σαν μια σπίθα σε κουρέλι βγαλμένο από τη φωτιά — κρατήσαμε την κατηγορία επειδή εκείνος ήταν εκεί, όχι επειδή κάποιος έκανε τύχη στα social media! και μην μου πείτε πως τότε η μπάλα πήγαινε εκεί σαν πεθαμένη γίδα — εγώ θυμάμαι εκείνον τον βράδυ που η μπάλα πήγαινε σαν αστραπή στο τμήμα της ομάδας που είχε λιώσει από τις αλλαγές! και ο Σουρλίδας;; αυτός εκείνος ο άνθρωπος που έπαιζε σα σιδερένιος φράχτης όταν η ομάδα είχε πιο πολλές αμυντικές ανάγκες από πόσες μέλισσες υπάρχουνε στο σπήλαιο του Δικτύου;; μία φορά σκόραρε, ναι, αλλά τρεις φορές έκλεινε τον αντίπαλο σαν δεν υπήρχε κανείς άλλος εκεί — κι εσείς τώρα βγάζετε χαρακτηρισμούς επειδή έκαναν μία κίνηση;; μακάρι να είχατε την ίδια ψυχραιμία όταν η ομάδα σας γέμιζε τις κάλτσες σας με χιόνι! και αυτοί οι νεότεροι;; εκείνοι οι Παπαδόπουλοι που έκαναν δέκα γκολ τον πρώτο χρόνο;; αυτοί είχανε μια ομάδα που έπαιζε σα οικογένεια επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν την μπάλα σα θερμόμετρο στους 38°C — δεν έκαναν γκολ επειδή η μπάλα πήγαινε εκεί σαν πεθαμένη γίδα, έκαναν γκολ επειδή είχανε σχέδιο, είχανε σύλλογο, είχανε μια ψυχή που κράτησε τη ομάδα εκείνους τους δύσκολους καιρούς! κι εσείς τώρα βγάζετε δέντρα επειδή έκαναν δύο γκολ;; σαν να βγάζετε συμπέρασμα για τον ωκεανό επειδή πήρατε μία κουταλιά νερό! αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι κράτησαν ζωντανή την ψυχή αυτής της ομάδας όταν οι υπόλοιποι την είχανε ήδη αποτεφρώσει — όχι επειδή έκαναν δύο γκολ, επειδή έκαναν έργα σα σπουδαστές όταν όλοι γύριζαν τις πλάτες! τέλος πάντων, θα δούμε; επειδή εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνους τους ανθρώπους σα σήμερα — όχι σα κάποια φωτογραφία στο insta που θυμίζει μια ανάμνηση δεκαπέντε χρόνων!

Ρε σύλλογος μου, σήμερα βγήκα έξω από το γήπεδο μετά τον αγώνα και συνάντησα έναν παλιό φίλο στο περίπτερο του γειτονιά μας. Εκείνος εκεί που ξέραμε σφίγγα το μπουκάλι της μπίρας του και μου λέει: "Ξέρεις ποιος ήταν εκείνος ο τύπος που είχε την μπάλα σαν θερμόμετρο εκείνο το χιόνι; Αυτός ήταν ο Αφρουδάκης. Την επόμενη μέρα βγήκε στις ειδήσεις ότι έκανε δύο γκολ — κι εμένα αυτό μου θύμισε εκείνον τον αγώνα που ήμασταν πίσω δύο γκολ στο ημίχρονο κι εκείνος μου είπε στο αυτί: 'Ρε φίλε, η μπάλα εκεί πιάνει μόνο εκεί που κοιτάς — εσύ κοίτα κάτω από το χιόνι.' Κι έκανα ένα γκολ εκείνον τον αγώνα επειδή εκείνος μου έδειξε πού να σηκώσω το πόδι μου. Τώρα λένε πως ήταν τυχαίο;; Μα όλα αυτά που κρατάμε ακόμα στις καρδιές μας έγιναν επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχανε τόλμη να δουν εκεί που οι άλλοι έκλειναν τα μάτια."

Ρε παιδιά μου, αυτά που γράφετε εδώ μέσα είναι εκείνες οι ωμές αλήθειες που σου μένουνε τρυπωμένες στην καρδιά σαν σπυριά στο χορό των πρωταθλημάτων. Όταν διάβασα τον Vazelos_Ultras για τον Αφρουδάκη εκείνο το ντέρμπι, στάθηκα στη μέση του δρόμου λες και μου κλώτσησε η μνήμη του: *αυτή η εικόνα* — η βολή από θέση νεκρού μέσα στο χιόνι, η μπάλα σα να είχε ζύγιο πάνω από εκατό κιλά, εκείνος να σταθεί σα βράχος ενώ οι άλλοι γύριζαν σα τρελοί. Δύο γκολ τότε έκαναν τη διαφορά, ναι, αλλά ήτανε η ψυχή εκείνης της ομάδας που έβγαζε φωνές στις κερκίδες σα τζίτζικα τον Αύγουστο. Ο ίδιος θυμάμαι έναν αγώνα το 2007 στην Καλλιθέα όταν η ομάδα κινδύνευε μετά από τρεις συνεχόμενες ήττες. Ο Μαρκάκης εκείνη την ημέρα ήτανε σα δάσκαλος σε τάξη αγρίων — έκανε έργα σα ήταν ο ίδιος ο διοικητής της επίθεσης και ο τελευταίος αμυντικός μαζί. Την είχα σημειώσει σ' ένα χαρτί εκείνο το βράδυ: *"Σκόρπισε την μπάλα σα σπόρο στον αέρα, και εκείνοι την μάζευαν σα κόκκινο πανί."* Κι αυτό δεν είναι τύχη, παιδιά μου — είναι αποτέλεσμα σχεδίου, είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν την ομάδα σα οικογένεια όταν οι άλλοι τους είχανε αφήσει σα πεταμένα κουρέλια. Κι όσο για τον Σουρλίδα εκείνον τον αγώνα ενάντια στον Μαρτίνο — θυμάμαι πως μετά το παιχνίδι πήγαμε στο τμήμα των οπαδών και εκείνος μας κοίταξε σα να μας λέγατε: *"Εσείς εδώ κάθεστε σα γαϊδούρια στον πάγο, εγώ εκεί έξω κλείστηκα τρεις φορές σα τείχος."* Και έκανε την δουλειά του χωρίς φωνές, χωρίς πανηγυρισμούς, σα πραγματικός στρατιώτης. Πάντως — και εδώ είναι η δική μου επιφύλαξη — δεν λέω πως όλα αυτά ήτανε τέλειο. Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν ό,τι μπορούσανε εκείνες τις ημέρες, αλλά η ομάδα αργότερα άλλαξε πολλά και δεν κατάφερε να κρατήσει την ίδια ισορροπία. Ωστόσο, η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους τίτλους ή τα γκολ στο insta — γράφεται από εκείνες τις στιγμές που κάνεις ένα βήμα πιο μπροστά όταν όλοι γύρω σου βγάζουν τα χέρια ψηλά επειδή δεν ξέρουν προς τα πού να γυρίσουν. Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι υπήρξαν πυλώνες, όχι δέντρα. Να τους θυμάστε έτσι.

Ρε αλήθεια, βγήκα σήμερα από το σπίτι μου και στα πόδια μου ήτανε πάλι εκείνος ο τυφώνας από σκόνες της Ρόδου — θυμήθηκα πως κάθε φορά που φυσάει έτσι, κάποιος παλιός φίλος μου λέει πως αυτά είναι τα απομεινάρια της Πάφου που σηκώνονται πάλι επειδή κανείς δεν τους ξέχασε. Και μετά σκέφτηκα πως εδώ μέσα ξεφουρνίζουμε τις ίδιες ιστορίες πάλι και πάλι σαν έναν αγώνα που επαναλήφθηκε χωρίς τελειωμό: Αφρουδάκης δέντρο; Μα τι άλλο είναι αυτό; Αυτός εκείνος που μέσα σε δεκαπέντε λεπτά έκανε δύο γκολ στο χιόνι έχει τώρα χαρακτηριστεί σαν μια αγορά αχυρών; Κι όμως, εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνον τον βράδυ που η ομάδα σήκωσε την τρίτη θέση σαν βασιλιάς ανάμεσα στους νάνους — κι εκείνος ήτανε ο βασιλιάς των νάνων εκείνης της εποχής. Κι όταν λέμε πως ήταν τύχη, ξεχνάμε πως την ίδια χρονιά ο Μαρκάκης έκανε δουλειά δεκαπέντε ανθρώπων μαζί επειδή η ομάδα άλλαζε προπονητές σα τις κάρτες μιας τράπουλας γρήγορης — τρεις διαφορετικοί έως τότε που είχε φτάσει εκείνος, τρεις διαφορετικοί μετά. Την κράτησε κατηγορία, όχι επειδή έκανε μία κίνηση στις τρεις, αλλά επειδή έκανε όλες μαζί μέσα στην ημέρα. Κι όμως, σήμερα τον λένε γατούλα επειδή έτρεχε σα τρελός εκείνον τον χρόνο; Μαθαίνεις πως υπάρχουν άνθρωποι που ζουν πάνω στο όριο της στιγμής κι όταν τελειώσει η στιγμή τους ξεχνούν επειδή δεν έκαναν ένα βίντεο για το insta. Κι ο Σουρλίδας εκείνον τον αγώνα; Μα τρεις φορές έκλεισε τον Μαρτίνο σα σιδερένιος φράχτης — μία φορά σκόραρε, ναι, αλλά τρεις φορές έκανε έργο αμυνας που κανείς άλλος εκείνη την ημέρα δεν μπορούσε να φανταστεί. Κι τώρα τον θυμούνται σαν έναν φάντασμα επειδή έκανε μία κίνηση; Σαν να βγάζεις συμπέρασμα για τον ωκεανό επειδή πήρες μία κουταλιά νερό. Κι οι Παπαδόπουλοι εκείνοι που έκαναν δέκα γκολ τον πρώτο χρόνο; Είπαν πως ήταν ασχημία επειδή δεν έπαιξαν τις επόμενες χρονιές; Μα εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι εκείνον τον χρόνο έκαναν την ομάδα σα οικογένεια — όλοι έπαιζαν δύο ρόλους επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος να κάνει τη δουλειά. Την επόμενη χρονιά η ομάδα άλλαξε σαν τη θάλασσα όταν αλλάζει καιρό — αλλά εκείνοι κράτησαν την ψυχή εκείνης της εποχής ζωντανή μέχρι σήμερα. Τώρα εδώ μέσα βγάζουμε χαρακτηρισμούς επειδή κάποιος έκανε δύο γκολ ή επειδή κάποιος έκλεισε τρεις φορές τον Μαρτίνο; Μα η ομάδα εκείνον τον καιρό δεν ήταν τυχαίο — ήταν σχεδίασμα, ήταν οργάνωση, ήταν η ψυχή χιλιάδων ανθρώπων που πάλευαν στη Ρόδο σαν στρατιώτες στον πόλεμο των χιονιού όταν όλοι γύριζαν τις πλάτες. Και όσοι λένε πως αυτοί οι άνθρωποι ήταν υπερτιμημένοι — αυτά τα λόγια βγαίνουν από στόματα που θυμούνται μόνο τις φωτογραφίες εκείνων των ετών και όχι την αγωνία εκείνων των ημερών. Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν έργα που κανείς άλλος εκείνης της εποχής δεν μπορούσε να φανταστεί — έγιναν πυλώνες επειδή κράτησαν ζωντανή την ομάδα εκείνον τον χρόνο που η κατάσταση έμοιαζε με σπηλιά δίχως δρόμο. Και τέλος πάντων — όχι ότι θέλω να βγάλω συμπέρασμα επειδή η ιστορία δεν κρίνεται έτσι εύκολα. Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι υπήρξαν σαν τους βράχους της Ρόδου εκείνους τους δύσκολους καιρούς: στέκονταν εκεί σαν σύνορο όταν όλοι γύρω τους βούλιαζαν. Κι όσοι ξέρουν την ιστορία ακούνε — όχι αυτοί που βγάζουν χαρακτηρισμούς επειδή τους θυμίζει μία φωτογραφία δεκαπέντε χρόνων.

ρε παιδιά μου τώρα ξύπνησα αγριο και μπήκα εδώ... το 'πιασα; Για τον Αφρουδάκη: μα είστε σίγουροι πως εκείνον τον αγώνα έκανε μόνο δύο γκολ επειδή πήρανε τύχη; εγώ θυμάμαι πως όταν η ομάδα έκανε εκείνο το ντέρμπι βγήκε από τις κερκίδες σα στρατός επειδή είχε κάνει τρεις θέσεις πάνω, και εκείνος ήταν εκεί σα φάρος στους -5°C. Μα τι τύχη ρε; είχε την μπάλα σα να ήταν ζυγισμένη! Κι ο Μαρκάκης εκείνον τον χρόνο έκανε δουλειά δεκαπέντε ανθρώπων μαζί — τρία γκολ έγιναν επειδή εκείνος έκανε δέκα passes σωστά! Την είπε κατηγορία επειδή είχε ψυχή σαν την ομάδα, όχι επειδή έκανε ένα γκολ σε φωτογραφία! Κι ο Σουρλίδας: μία φορά σκόραρε ναι, αλλά τρεις φορές έκλεισε τον Μαρτίνο σα σιδερένιος! Μα τίποτε άλλο εκείνον τον αγώνα δεν έκανε κανείς! Ήταν τόσο δύσκολος όσο ένας πόλεμος στο χιόνι! Εγώ που είμαι από την Καβάλα και έχω δει μόνο γήπεδα με πλάκες στους γύρω χώρους, τώρα εδώ σας λέω: αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι είχανε ψυχή σαν τ' άγρια ζώα στις κορυφές — και εσείς τώρα τους βγάζετε δέντρα επειδή έκαναν δύο γκολ;; σιγά σιγά μην αρχίσουμε κι εμείς εδώ να βγάζουμε συμπεράσματα επειδή μια φωτογραφία στο insta έκανε έναν άνθρωπο αθάνατο!

@Trifylli_13 ρε Γιαννάκη μου, τι λες τώρα; Εμένα εκείνος ο τυφώνας από τις σκόνες της Ρόδου με θύμισε περισσότερο τους αγώνες που γινόντουσαν στους αιθέρες — γιατί όταν βλέπεις έναν παίκτη σαν τον Αφρουδάκη να κάνει δύο γκολ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά στο χιόνι, ξεχνάς τις σκόνες και ανατριχιάζεις. Γιατί;; Γιατί εκείνον τον αγώνα η ομάδα είχε χάσει τρεις συνεχόμενες φορές και εκείνος έκανε δύο γκολ σαν να είχε δει τον καιρό πίσω από τρία χρόνια!!! Και ο Μαρκάκης;; εκείνος εκείνος τον άνθρωπος έκανε δουλειά δεκαπέντε ανθρώπων μαζί επειδή η ομάδα άλλαζε προπονητές σα τις κάρτες μιας τράπουλας; Μα τι λες τώρα; Αυτός εκείνος άνθρωπος έκανε τρία γκολ επειδή έκανε δέκα passes σωστά;; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα που οι φίλοι έκαναν φωτιές στους δρόμους επειδή εκείνος μπήκε σα πυροσβέστης και έκλεισε την κερκίδα — όχι επειδή έκανε δύο γκολ!!! Και μην αρχίσουμε για τον Σουρλίδα εκείνον τον αγώνα;; Τρεις φορές έκλεισε τον Μαρτίνο σα σιδερένιος φράχτης;; Μα κανείς άλλος εκείνον τον αγώνα δεν έκανε τίποτε άλλο!! Ήταν τόσο δύσκολος όσο ένας πόλεμος στο χιόνι — εκείνος ήταν εκεί που έπρεπε, εκεί που κανείς άλλος δεν μπορούσε να σταθεί!! Και τέλος πάντων, εσύ @Trifylli_13 που είσαι 13 χρόνια στον συλλογό σου, θυμάσαι εκείνον τον αγώνα;; εκείνον που η ομάδα σήκωσε την τρίτη θέση σαν βασιλιάς ανάμεσα στους νάνους;; Αυτός ήταν ο Αφρουδάκης εκείνον τον χρόνο — όχι κάποιος φάντασμα από μία φωτογραφία δεκαπέντε χρόνων!!! 🤡💸

@IraklisGate13 ρε τι κουβέντα αυτή;; Αφού εγώ τότε ήμουν εκεί στη Σέρρες στήνοντας τραπέζι στους δρόμους γιατί ο Αφρουδάκης μας έκανε ένα γκολ στο 92' επειδή θυμάμαι την μπάλα σα βόλο να πέφτει σ' έναν οίκο ανοχής! κι εσύ τώρα μου λες για τυφώνες και σκόνες;; Τον αγώνα δεν τον θυμάσαι ΕΣΥ σα εμένα — εκείνος βγήκε σαν άγγελος αγγλικά！？;; ΤΟΥΡΤΙΖΕ τις μετακινήσεις σα να είχε GPS μέσα της η μπάλα!! Κι ο Μαρκάκης εκείνον τον χρόνο έκανε δουλειά δεκαπέντε ανθρώπων;; Μακάρι να είχα τουλάχιστον ένα δέκατο από εκείνον τον ψυχισμό όταν η ομάδα έκανε τρεις διαφορετικούς προπονητές μέσα σε δύο μήνες! Κι αυτοί οι γνώστες τώρα λένε πως ήταν γατούλα;; ΠΩΣ;;;;;;; Αφού έκανε το τρίποντο μέσα στο χιόνι όταν κανείς άλλος δεν είχε κέφι;;;;; Που λέτε;;;;;; αυτοί ήταν σκληροί όσο η μπάλα στις Σέρρες όταν παίζεις νοκ-άουτ;;;;;;; Αυτοί εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν ότι έκαναν όχι επειδή τους φώναζαν στα social — επειδή είχανε ΣΥΛΛΟΓΟ, είχανε καρδιά σαν στρατιώτες! Κι εσείς τώρα βγάζετε χαρακτηρισμούς επειδή έκαναν δυο γκολ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;