Από το Βελιγράδι ως την top 1 του κόσμου: εμείς γράψαμε την ιστορία!

Τι νυχτέρια ήταν εκείνες στις εξέδρες του Queen's όταν άρχισαν να πέφτουν οι σβόλες όπως χαλάζι πάνω στις κεραίες των εισιτηρίων!! 🔥 🔴 Από πάνω μου στη 12η σειρά κάποιος είχε φέρει μια σημαία που χώραγε σπίτι μας ολόκληρο πάνω της — Νοβακ μέχρι τους πόνους, ονόματα όλων των τάξεων, αστραπές στους γονείς του στους γέρους στο χωριό… Κι όταν ξεκίνησε το warm-up κι αυτός έπαιζε μπάλα σαν να είναι μπουλντόζα πάνω στον τένις αγωνιστικό!!! 💪 Ακούγονταν σαν ηλεκτρικό ξύλο πάνω στις χορδές, αυτοί οι βόμβοι που έσπαζαν τα τυμπανάκια κι έβγαιναν από εκείνον τον όγκο του κράνους πάνω στο κεφάλι!!! Μετά την πρώτη νίκη πετάχτηκαν όλα στον αέρα, μια βροχή από κουκιά σαν αυτούς τους δυναμίτες που κάνουν πάρτι στη γειτονιά του Βελιγραδίου!! Κι εγώ εκεί κάτω σπρώχνοντας ξανά ξανά πως αυτή η φούρια δεν ήταν μιας νύχτας… Ήταν παντού γύρω μας εκείνες τις ημέρες! Οι γέρικοι γονείς στο σπίτι της γιαγιάς του στου Φοράστι έδιναν ρεζίλι στην οικογένεια πως εκείνος θα τους κάνει όλους πλούσιους, οι γειτόνοι αγοράζανε σάντουιτς στα παιδιά στο γήπεδο γιατί οι μανάδες ξέχναγαν να πάρουνε δική τους μεσημεριανή… Κι όταν μετά τη λήξη βγήκε πάνω στο τραπέζι των τροφίμων και χοροπηδούσε σαν άλλος τσάμικας πάνω στα θρανία!!! 😱🔥 Ποιός άλλαξε τένις ε;;; Ολοι ξέραμε πως εκείνη ήταν η μέρα που η ιστορία πήρε διαφορετική στροφή — εκείνος άρχισε να γράφει τίτλους στη μνήμη όλων μας χωρίς καν να το καταλάβει!!!

βρε παιδιά τι μαλάκα βράδυ εκείνο στο νουβοσάντικο γήπεδο πριν καν κανονίσει το εισιτήριο του ο νοβάκ; εγώ καθόμουν εκεί δα βόρεια στην κερκίδα των ντόπιων, εκεί που η ατμόσφαιρα έχει περισσότερη ζέστη απ' τον ήλιο που έκαιγε πάνω από το γήπεδο. ήρθανε εκείνες οι οικογένειες σαν πλημμύρα, όχι σαν κόσμος — γονείς κρατώντας κουβέρτες σαν σημαίες, γιαγιάδες να φωνάζουν "τι κλάση ρε παιδί μου!" και ένας γέρος δίπλα μου με σπέτσα στο χέρι να μου λέει πως θυμάται από τότε στα χρόνια του Ψυχάρη πως το τένις δε γίνεται έτσι. μάλιστα ο γέρος εκείνος είχε πιάσει θέση στις πρώτες σειρές μαζί με τρεις τουλάχιστον ξαδέρφια του πάνω στα 60, όλους τους έξω κορδέλες στον λαιμό σαν εθνική ομάδα, και σου λέω εγώ πως εκείνες οι κερκίδες έγιναν ούτως ή άλλως γήπεδο δικής τους σημασίας. κι όταν εκείνος στάθηκε πάνω στη γραμμή βάσης σαν άγαλμα, σου λογιάζει πως το racket δεν ήταν τμήμα αυτού του ανθρώπου αλλά ένα εργαλείο βίας πάνω σ' έναν πόλεμο που δεν είχαμε δει ακόμα; οι φανέλες γύρω μου είχαν αρχίσει να μυρίζουν χώμα του Βελιγραδίου πριν καν χτυπήσει η πρώτη μπάλα. κι όταν εκείνος έκανε το πρώτο του σερβίς σαν εκτόξευση πυραύλου μέσα στη νύχτα εκείνοι οι άνθρωποι γύρω μου άρχισαν σιγά σιγά να χάνουν την ψυχή τους — κάποιος άρχισε να τραγουδάει σέρβικα τραγούδια, άλλος έκανε μια μικρή σφεντόνα του σήματος του σπιτιού πάνω στο δοκάρι των περιστεριών ενώ ένας τρίτος είχε ξεσπάσει σ' ένα γέλιο τόσο δυνατό που έφερε και άλλους κοντά σαν σφήνα. κι όταν τελείωσε το πρώτο σετ κι αυτός ήταν ακόμα εκεί στέκοντας σαν βράχος πάνω στο κέντρο της κονσόλας, κατάλαβα πως δε μιλάμε πια για έναν αγώνα τένις αλλά για κάτι άλλο — κάτι σαν εκείνες τις νύχτες στο μοναστήρι όπου ανάβεις κεριά όσο πολλά είναι οι ημέρες του χρόνου και περιμένεις ένα θαύμα. εκείνο το βράδυ στο νουβοσάντικο έγινε κάτι μεγαλύτερο: έγιναν δικοί μας οι τίτλοι, έγιναν δικοί μας οι πόντοι, έγιναν δική μας η ιστορία σαν να τη γράψαμε μ' το ίδιο μας το αίμα πάνω στις μπάλες εκείνες που βγήκανε σαν αστραπές στο σκοτάδι. κι όταν ξεκίνησε το δεύτερο σετ εκείνοι οι φωτιές στους πάγκους δεν ήταν πια φωτιές αλλά σαν μια συλλογή από ζωντανά κύτταρα που μεγάλωναν μέσα μας όλοι μαζί. και τελικά ναι — αυτή ήταν η βδομάδα που άλλαξαν όλα, γιατί εκείνος εκεί πάνω έκανε κάτι που κανένας οδηγός ποτέ δε φαντάστηκε: πήρε μια μπάλα, την έστειλε σα βόμβα στον αντίπαλο και μέσα σ' εκείνο το χτύπημα έγραψε ιστορίες που φτάνουν ως σήμερα. αλήθεια εσείς πότε αισθανθήκατε πιο δυνατοί σαν ομάδα παρά εκείνο το βράδυ; 😄

βρε παιδιά πού να βάλω το καπέλο μου εκείνο το Queen's club; εγώ είχα βγει για ένα σφηνάκι στην Πλατεία Ελευθερίας και μια φίλη μου μου λέει "τι βλέπεις εκεί στο γκισέ;" κι εγώ της λέω "αυτό εδώ είναι ο Νοβάκ πάνω στην τηλεόραση!" αυτή μου κάνει "ρε ψυχή μου, εμείς τώρα βγήκαμε βόλτα;" 😂🔥 μετά από μισή ώρα κατέβαινε η πόλη σαν νεράιδα—αν βρεις κάποιο ρουθούνι εκείνες τις ώρες κοίταξε γύρω σου, υπάρχει σίγουρα άνθρωπος πάνω στον αυτοκινητόδρομο κουνώντας σημαία. και εκείνος εκεί μέσα έκανε warm-up σαν να ήταν στον κήπο του σπιτιού του στο Βελιγράδι, χτυπώντας βόλες τόσο δυνατές που η μπάλα έκανε χειραψία με τους πισινούς του διαιτητή! 🤣 όταν άρχισαν να πέφτουν οι βόλες σαν βόμβες πάνω στις κεραίες των εισιτηρίων, κάποιος έριξε ένα γλυκό ζαχαρωτό πάνω στο τραπέζι της ομάδας και έκανα εκεί μέσα σα να βρισκόμασταν στην πλατεία Συντάγματος στις 28 Οκτώβρη! οι Άγγλοι εκεί γύρω είχαν μάθει πια την έννοια του "αντίο" στα σέρβικα, τόσοι έφυγαν όσοι έμειναν! και μετά βγήκαν όλα στον αέρα—ακόμα και το σήμα του γηπέδου έκανε ζουμ ζουμ! εκείνες τις στιγμές κατάλαβα πως αυτό δε γινόταν μόνο για tennis, κανείς δε μιλάει για tennis εκεί μέσα, γίνεται ταινία δράσης όπου πρωταγωνιστής είναι ο Νοβάκ κι ο αντίπαλος είναι ένας βόρειος άνεργος που μόλις ανακάλυψε πως το ραντάρ του πιάνει μόλις και μετά βίας μέχρι την επόμενη γειτονιά! 🍿💥 από εκεί και πέρα, ουσιαστικά εμείς γίναμε η national team όλων των σπορ—από το τουρνουά μέχρι την παραλία στο ΦόραSTI! οι γονείς ετοιμάζανε μπομποτίρες με τις σημαίες τους σαν να πηγαίναμε σε πόλεμο τελικά κι όταν εκείνος σήκωσε το τρόπαιο, κατάλαβε κανείς πως εκείνες οι μπάλες είχαν φτιαχτεί στη Σερβία από ατσάλι βελγιράδιτικο! που λέτε τώρα, εσύ κάνεις λόγο για warm-up; εκείνη η ημέρα ήταν σαν να βγήκες έξω χωρίς παντόφλα και γύρισες σπίτι φορώντας στέφανο! 😎🔥