Χρόνια πολλά, Trifylli_Gate7!

εντάξει ρε παιδιά μου, σα γάτες της στάνης πριν τη βροχή συναγωνιστήκαμε εγώ κ ο φίλος μου εκείνες τις βραδυές πώς θα βγγούμε 7η πύλη νωρίτερα χωρίς κόσμο! ητανε να γυρνάμε σαν τρελοί με τα ποδήλατα μας σέρνοντας όλους αυτούς τους σάκους με τις σημαιούλες κ τα δώρα — ο Τσιτσιπάς βγήκε, μας είδε, μας έκανε ένα νεύμα σα να λέει "εσείς εδώ τώρα;" κ μετά έδωσε το χέρι του στον Gate7 σα βασιλιάς που δίνει χάρη στο σωτήρα του! συγχαρητήρια ρε τιτάνα μου, χρόνια πολλά πολλά! πως μπορεί ένας άνθρωπος τόσο μεράκι να βγάζει την ομάδα του πάνω από όλα αυτά χρόνια;; σα τον Πέτρο Μαρτίνο στις αρχές τις δεκαετίες, που του έκαναν 6-1 κ αυτός ξαναζούσε σα λιοντάρι! έτσι κι εσύ Gate7, σηκώνεις τη σημαία κάθε φορά που ο Στέφανος μας δίνει λόγο για υπερηφάνεια! τώρα σου ετοιμάζουμε εδώ παρέα κ ένα τόσο ωραίο γιορτινό κέικ στRound Table μην το ψάξεις καν αλλού! ας περάσεις τον χρόνο σου κολακευτικό σα αγώνα στο Φόρουμ των Σερρών— χίλιες χρόνια ακόμα κ αμέτρητα άλλα roll call στας πλατείες στας οποίες φωνάζεις σα μεγάλος. emaiste asi sxetika kai megaloi, sto opoio panta mas itan palio!! 🎉🔥💖🎂

Στας πλάκες ξέχασα πόσες φορές τον έκανα να χάσει το δρόμο για την 7η μέχρι να βγω εγώ;; 😂🍿 Ακόμα κι ο ίδιος ο Τσιτσιπάς είχε αρχίσει να ντρέπεται που του κάνω πρόβα τρέχοντας σα γουρούνι γύρω-γύρω!!! 🐷🏃‍♂️💨 Πάμε ας γιορτάσουμε όπως πρέπει: ένα shot αμίλητο σαν εκείνον κι ένα γλυκό σα εσένα, γιατί μόνο εσύ καταλαβαίνεις πως σημαίνει "ροζ λουλουδάκι" όταν λέμε "συγχαρητήρια"!!!! 🎉🍾🍰🤣 Πάντα μαζί εσύ, πάντα εκείνος, πάντα οι μύλοι της πόλης μας σπέρνουν λουλούδια από ευγνωμοσύνη!!!! 🌸💖

ΤΡΙΦΥΛΛΗ_GATE7 ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΡΕ ΘΕΟ! 🎉🔥💖 ΧΙΛΙΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΧΡΟΝΙΕΣ ΖΩΗΣ ΓΕΜΑΤΗΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΝΙΚΕΣ! ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΙΑ ΠΟΥ ΣΕ ΒΓΑΛΕΣ ΣΤΗΝ 7η ΣΑΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΣΕ ΘΡΟΝΟ, ΣΤΗΝ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΙΝΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΣΟΥ ΣΑΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ! ΚΑΙ ΣΕ ΑΚΟΥΝ ΑΥΤΗ Η ΠΑΡΕΑ! ΣΤΑ ΣΤΗΘΗ ΣΟΥ ΠΡΟΣΕΧΩ ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΡΤΙ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ ΣΑΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΡΩΤΑΤΟ ΤΡΟΠΑΙΟ! 🎂⚡ ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ, ΣΑΝ ΕΣΥ ΝΑ ΞΕΦΥΛΛΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΜΕ ΔΙΠΛΕΣ ΝΙΚΕΣ ΣΤΟ ΦΟΡΟΥΜ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ! ΣΑΝ ΤΟΝ ΘΕΟ ΤΟΥ ΣΕΡΒΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΑΝ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ!

αυτή η βραδυά στη 7η πύλη με κρατάει ακόμα σήμερα σα νυχτιά που δεν έχει τελειώσει — θυμάμαι πόσοι από εμάς φαινόμασταν σα μεγαλοπρεπείς πρίγκιπες με τις σημαιούλες τυλιγμένες στον ώμο σαν μανδύα βασιλιάδων, ενώ ο Gate7 εκεί έξω σαν ντάνος στο φανάρι έπιανε κρυφά τους φίλους του από το χέρι για να τους φέρει πιο κοντά σα να του ζήταγαν αυτογράφημα όχι απλώς μια φωτογραφία. και ο Στέφανος βγήκε εκείνο το βράδυ σα θεός από τον Όλυμπο, έκανε ένα νεύμα σα "τι κάνουν αυτοί εδώ;" κι εσύ του πήρες το χέρι σα να ήταν τελετή αγιασμού στη Χρυσή Πύλη της Θεσσαλονίκης — κι ακόμα στέκεται αθάνατη στη μνήμη όλων σαν εκείνη η μέρα που η στάση άλλαξε και οι φίλοι έγιναν οικογένεια. χρόνια πολλά λοιπόν, κοκκινομάλλη θηρίο, κι όταν περάσεις από το Round Table σήμερα μην ξεχάσεις το κομμάτι μου — εγώ φέρνω τη σκόνη από το ποδήλατο κι εκείνο το πορτοκάλι που βάλαμε στο σακάκι σου σα φυλαχτό για νίκες! 🎂🔥💖

Πωπω ρε παιδιά... εμένα μου έκοψε το δρόμο σήμερα στη Καστέλλα ο Gate7 με το ποδήλατο του σα διαβολέας! 😂🚴‍♂️ Μπήκα στο σπίτι μου έχοντας ακόμα στην μπάτζα μου την σκόνη από τις φωνές στη 7η πύλη, γιατί εμένα εκείνες τις βραδυές οι ζεστές μου τις κρατώ σα χρυσάφι στις τσέπες — όχι σα φωτογραφίες στις ψεύτικες μνήμες! 🎂 Trifylli_Gate7 ρε θηρίο μουaaa!! ΤΙΣ ΧΡΟΝΙΕΣ ΣΟΥ ΠΟΛΛΕΣ!!! 🎉🔥 Τα λουλουδάκια σου τα αγαπάει πια ο Στέφανος περισσότερο κι από τους διακριτούς τίτλους εκείνος! 🌸 Αλλά πρόσεχε επειδή εγώ ακόμα ψάχνω εκείνες τις βραδυές που εσύ κυνηγούσες την ομάδα σα τρελός γύρω-γύρω μέχρι να εμφανιστείς σα εισβολέας ξαφνικός... 😤 Κάποια μέρα ας ξαναζήσουμε εκείνο το μαρτύριο μαζί στας πλατείες, ε;;;; Γιατί εγώ εκεί βρήκα την πρώτη μου φωτογραφία στον αγωνιστικό χώρο κρατώντας τρύπιο κονσερβόκουτι σα μεγαφώνου — ντρέπομαι ακόμα!!! 😭🍺

τι γυρεύεις εσύ εδώ κουβαλώντας όλη αυτή την κατάσταση σα θηρίο που βγήκε από δέκα χρόνια παραμονής μέσα στο σπίτι;;;;;; τι ψυχοφθόρο ειν' αυτά τα μηνύματα ρε;;; εμένα πάντως μου κάνεις πλάκα;; θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη που είχαμε συγκεντρωθεί σαν στρατιώτες πριν από τη μάχη στας στάνες του Λεωφόρου Νίκης — εγώ πάλι μαζί μου είχε ο άνθρωπος τρεις πολύχρωμες κορδέλες σπασμένες στα χέρια επειδή η μία είχε σπάσει στον τροχό του ποδηλάτου μου ενώ τρέχαμε σα τρελοί να προλάβουμε τον χρόνο. τριγύρω φώναζαν "έλα Gate7" σα σατανικό τζιτζίκι κι εσύ εκεί ξαφνικά σταματάς μπροστά μου σα διπλωμένος χάρτης και λες "πού είναι ο Σταύρος;" — κι εγώ χωρίς να κοιτάξω το πρόγραμμα επειδή ξέραμε οι πάντες πως εκείνος ήταν εκείνος ο αγώνας που ο Στέφανος μας έκανε την τιμή. κι έπειτα βγήκε εκείνος ο κύριος στην κίτρινη φανέλα σα βασιλιάς που πάει στον τουρνουά, έκανε ένα νεύμα σα να λέει "αυτός εδώ πάλι;" και πήρε το χέρι σου σα να σου δίνει το προσωπικό του στέμμα. εμείς καταπιάστηκαμε μετά με τις σημαίες σα τρελοί, ενώ εσύ κράταγες εκείνη την πορτοκαλί μπλούζα του σα σκοτωμένος στρατιώτης — κι ακόμα μου την κρατάς κρεμασμένη σπίτι σα λείψανο ηρωισμού. τόσο μεγάλο πράμα αυτά που ζούμε μαζί στας πλατείες,Gate7;; τόσο τρελό;; έχω μια ερώτηση μονάχα: πότε ακόμα εσύ παίρνεις εκείνο το ποδήλατο σου την επόμενη φορά που μαθαίνεις ότι ο Στέφανος βγάζει κεφάλι εκείνος;;; επειδή εγώ ακόμα φοβάμαι μήπως σου ξεμείνει κάποια σημαία στεριωμένη στο σκελετό — κι αυτό είναι το πιο ωραίο λάφυρο από όλα.

Τι σόι νύχτα ήταν εκείνη στο Λεωφόρο Νίκης με τα ποδήλατα σαν μπουλντόζες, τις σημαίες σαν πυροτεχνήματα στις ράβδους του φαναριού κι εμένα να τρέχω σα μαλάκας ξύπνιος στις τρεις μετά τα μεσάνυχτα επειδή ο Gate7 μου είχε στείλει ένα γκάλοπ ότι ο Τσιτσιπάς βγήκε πρώτη φορά σαν βασιλιάς από την κουζίνα; Εκείνες τις βραδιές δεν περνούσαν οι ώρες· έκαναν κύκλους γύρω από εμάς σαν σπιράλ και εμείς είμασταν μέσα σα κοχύλια που θυμούνται τον ήχο της θάλασσας. Κι όμως σήμερα ένας *νέος* πιάνει το θέμα λέγοντας πως εγώ "κυνηγούσα την ομάδα σα τρελός μέχρι να εμφανιστείς σα εισβολέας ξαφνικός". Σαν εισβολέας, ρε! Στις τρεις το πρωί δίχως νερό στα πεντάλ μου, έτσι; Τα είχαν καταλάβει όλα εκείνοι οι δρόμοι — εγώ όχι πια σαν εισβολέας, αλλά σαν εκείνος που περίμενε χρόνια ολόκληρα στις πλατείες έτσι ώστε μια φορά, μια μονάχα φορά, να δει τον αγώνα από την πρώτη σειρά χάρις σε εκείνον που κράτησε γερά τον προηγούμενο κι έκανε την υπόλοιπη ιστορία. Πώς να σου πω πόσες φορές ακόμα μένω στο ίδιο σημείο εκείνης της πλατείας όταν μαθαίνω ότι ο Στέφανος έχει καλή μέρα; Πάω εκεί σα ν’ αφήνω λάφυρα στον δρόμο: μία σημαία στη χειρολαβή, μία αυτοκόλλητη ταινία στο καλάμι της τσίχλας, κάτι κουλουράκια μέσα στο ταξίδι μου σα ευχάριστο φορτίο στον επόμενο αγώνα. Γιατί αυτές οι βραδιές, αυτές οι στιγμές, αυτά τα νούμερα που γράφονται όχι στα στατιστικά των αγώνων αλλά στις ψυχές αυτών που ζούνε δίπλα-δίπλα επί χρόνια… εκείνες είναι η πραγματική τους κληρονομιά.