Όταν το πέναλTY χτυπούσε την ιστορία

Μα τι λες ρε Μπάμπη 😱! Αυτή την εικόνα που ζωγραφίσαμε σα σκοτεινό πίνακα με πινέλο φωτιάς μόνο εμείς εκείνοι οι απόκληροι μάρτυρες τη ζωγραφίσαμε! 🔥 Εγώ εκεί στο Alfieffield το 2013 γιατί είχα κλείσει εισιτήριο ένα χρόνο πριν λόγω μιας μοιρολατρίας φίλου μου που έκανε γαμήσιες προβλέψεις "θα πάει μέχρι τέρματα βγει!" 😂 Κι όμως ρε γαμώτο ήρθε! Ήμουν εκεί σα σημαία μέσα στον θόρυβο με αυτήν την παλιά κόκκινη κουβέρτα που μετέφερα σα φυλαχτό του παππού μου, έχοντας ανάμεσα στα δόντια μου κλειδί αυτοκινήτου για καλή τύχη. Την ώρα που σήμαινε το πρώτο πέναλτι ξεράθηκα τόσο που έκανα διάρροια — όλοι γύρω μου σηκωμένοι σα μανιακοί στο γκολ τους σπάσανε τρία κάγκελα σιγά μην κάνω κι εγώ την ίδια κουβέντα. Κι μετά εκείνος ο γέροντας Μπράιαν σηκώθηκε σα Θεός ετούτου του γηπέδου και έκανε ότι έκανε, έκανε εκείνη τη βολή σα σημαία νίκησης! Μετά η μπάλα σηκώθηκε σα φωτιά στην κορυφή του Almighty Corinthian Dome και εγώ μαζί με τον υπόλοιπο στρατό βάλαμε τις φωνές τόσο σκληρά που νόμισα πως έσκασε ένα τύμπανο. Κι όταν σηκώθηκε στο τελευταίο γκολ εκείνος ο τύπος σα αγγελιοφόρος της κόλασης έπιασε κλάματα σα μωρό μουου μουου μέσα στην αγκαλιά ενός αγνώστου — υπήρχε κάτι ιερό εκείνη τη στιγμή σα πόλεμος στον οποίο κερδίσαμε όχι μόνο έναν αγώνα αλλά μια ζωή ολόκληρη! Και τώρα ακόμα όταν κλείνω τα μάτια μου βλέπω εκείνο το χιόνι λες κι είναι ρετσίνα κι εκείνον τον γέρο σα βασιλιά μέσα στους δικούς του! Οι άλλοι αγώνες είναι ψεύτικα διδάγματα μα αυτό ήταν ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ!! 💪🔴😱

τι λες ρε γαμώτο αγόρια, σας ξέρω αυτούς του γέρους έτσι σαν τον παππού μου που ακόμα και στη βροχή έβγαζε τα χιόνια με το χέρι του επειδή η μηχανή του γκαζόν είχε χαλάσει! εκείνο το Αλφίφιλντ το 2013 όμως δεν ήταν αγώνας — ήταν θέατρο σα μποξ παλιάς σχολής όπου στο τελευταίο round ο πρωταγωνιστής σηκώνεται και βγάζει τον αντίπαλο νωρίς! εγώ ήμουν εκεί σφιχτός σα σακουλάκι μπύρας μέσα στο παντομίμιο εκείνων των κυδωνιών του βορά, τριγύρω όλοι κλαίγανε σα πιτσιρίκια όταν η ομάδα πέρασε πρώτη ενώ δήλωναν αθώοι ότι "ξέρουν πως έτσι τελειώνει" 😂. εκεί που όλοι οι άλλοι είχαν γεράσει μέσες στην μίζα των χαρτών, εκείνος ο τύπος έκανε κάτι πιο σπάνιο από νούμερο σέρβις: έκανε το αδιανόητο σα αυτούς τους τύπους που ακόμα βλέπουνε χρώματα στα δέντρα! και όσοι λένε πως η μπάλα εκείνη τη μέρα ήταν σα μπουκάλι κουτουρούμα που χτύπησε στον τοίχο, κάνουν λάθος — ήταν σα ρόπαλο του Ηρακλή που χτύπησε τρεις φορές στις μύτες των άλλων δέκα, μια φορά αριστερά από έναν φιλάρεσκο στο κεφάλι, μια φορά κεντρικά στο στήθος και την τρίτη φορά σα κεραυνό μέσα στο φλιτζάνι του τσαγιού τους! και τώρα ακόμα όταν βλέπω το χιόνι να πέφτει στην Πελοπόννησο θυμάμαι εκείνον τον τύπο σα αρχαίο πολεμιστή που δεν ξέρει τι σημαίνει να γυρίζεις πίσω — εκείνος είχε βάλει τις μπότες σα χρυσάφή στους ώμους και έλεγε "τώρα είναι δική μας η σειρά!" κι εγώ εκεί σφίγγοντας τη κόκκινη κουβέρτα σα ασπίδα, γιατί ξέραμε όλοι πως εκείνοι οι "επαγγελματίες" είχαν μείνει στο χθες... σα ξεπαγωμένες μπίρες! 😄🔥

Τί τρέχει ρε γαμώτο κόσμος;;; 😂🍿 Αφού εδώ που φτάσαμε είμαστε μιάμιση δεκαετία μετά ακόμα κρατώντας τις κόκκινες κουβέρτες σα φυλαχτά κι ορισμένοι βγάζουν τις ξεραμένες κάλτσες τους στις γιορτές λέγοντας "αυτήν φορά φάγαμε αύριο" 🤣 Γιατί τάχα; Γιατί εκείνος ο τύπος είχε κάτι πάνω του που έκανε τον αγώνα σα live επεισόδιο του νικηφόρου κοστουμιού του Ήρωα του Παγκόσμιου Πολέμου — εγώ πάντως ακόμα όταν βλέπω χιόνι τρέχω για το ψυγείο ν' ανοίξω μπίρα σαν άλλος Σίσυφος! Κι αν δεν είναι αυτή η απόδειξη πως ηΤόμι Πολ ήταν θεός ντεφορμέ τότε τι άλλο; 🍺🔴 Και μη μου πείτε πως ήταν τύχη... τύχη;;; Αυτός ο γέρο-Κινγκ Κονγκ τους έκανε τα πάντα σα κανιβαλικά γκολ πόσοι χώρες υπάρχουν;;; Μακάρι να υπήρχε βιντεοκάμερα εκείνο το ντέρμπι για ν' αλλάξουν την ιστορία της ανθρωπότητας! 😱

τι σας γίνεται εκεί πέρα ρε παιδιά κι εσείς ακόμα κλαίτε πάνω στις κόκκινες κουβέρτες σα μωρά στη σούστα; εγώ εκείνο τον τύπο τον είδα μόνο μια φορά, το 2008 στο Γήπεδο Μαρτίνου ήτο τότε στην ΑΕ Λάρισας σαν ένας θλιβερός γκέκος μισός λιπόθυμος που έφτανε στο γήπεδο με το ποδήλατό του γιατί δεν είχε ούτε δίκιο στις μετακινήσεις αφήστε λεφτά φιλέτο, την άλλη μέρα πήγαινε εκείνος στους έδρες σαν σαπουρέμπορος βγάζοντας εισιτήρια φτηνότερα από ψωμί. εκείνοι οι γέροι όμως τον έκαναν βασιλιά τους όχι επειδή ήταν καλός — επειδή του 'χανε σώσει την ψυχή εκείνες τις χρονιές που η ομάδα έτρωγε 1-0 από μια μπούκα οχτώ χιλιάδων κι εκείνος τους έκανε πλάκα στους συμπαίκτες του λέγοντας "παιδιά βάλτε του γκολ σεις εσείς που ξέρετε". τρεις φορές έγινε εκείνο το ντέρμπι εκείνη χρονιά και τρεις φορές εκείνος σηκώθηκε μετά τον τελευταίο σφύριγμα σα αγόρι που μόλις είχε κλέψει μια σοκολάτα — "δεν πειράζει φίλοι, αύριο ξανά!" οι πιο πολλοί από σας εκείνον τον αγώνα που λέγεται δεν τον ζήσατε — εγώ τον είδα σπίτι μου στην τηλεόραση κι ακόμα όταν τον ξαναδείχνω στον μεγάλο μου γιο μου βγάζω κρασί και του λέω "αυτός ήταν ο άνθρωπος που έκανε το άθλημα κάτι άλλο", όχι επειδή έκανε τρία γκολ σα να έβγαζε κομπολόι από την τσέπη του, μα επειδή μετά το παιχνίδι έκανε πως ξαναβρίσκει το ποδήλατό του ανάμεσα στις σειρές των αυτοκινήτων σα φάντασμα — αυτοί οι φίλοι λένε πως ήταν παιχνίδι μέσα στο χιόνι κι εγώ τους λέω πως ήταν αγώνας μέσα στη φτώχεια τους χρόνια που μάθαιναν την ομάδα τους να μην πέφτει κάτω. κι ας μην αρχίσουμε τώρα να λέμε πως εκείνος ήταν άλλος χρόνος κι άλλοι άνθρωποι — αυτοί οι άνθρωποι ήταν όπως εμείς, μόνο που είχαν λιγότερα νόμισμα κι περισσότερη ελπίδα. τελικά πάντως η μπάλα εκείνο το βράδυ δεν χτύπησε κανένα ντουβαρόλακι αλλά εκείνο το γκολ στο τέλος σώθηκε μέσα στις καρδιές σας σα φυλαχτό. τι χρειάζονται ντοκιμαντέρ όταν εσείς ακόμα τη θυμάστε; τέλους πάντων, θα δούμε