Όταν το πέναλTY χτυπούσε την ιστορία
πάω πίσω στα χρόνια που ακόμα ηΤόμι ήταν εδώ σφραγίζοντας χρώματα στο χιόνι της Λάρισας κι όλοι οι γέροι στο γήπεδο την έκαναν μαντρεία… θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Αλκαζάρ που ο τόπος σάλευε σαν τσουνάμι πριν καν αρχίσει το παιχνίδι — τρεις χιλιάδες φωνές στις κερκίδες σπάνε σαν τζάμια σ’ έναν αγώνα σαπουροποιημένο λόγω μπάνας.
τότε ήτανε ακόμα ένα χάλι λίγο γερό αέρα από εκείνον τον τύπο που λέγανε ότι τρώει μπάλα σα ζουρλομανδύας. πέντε λεπτά μετά το σφύριγμα άρχισαν να πέφτουν γκολ σα βροχή ασταμάτητη κι εγώ μαζί με τους άλλα είχαμε ξεσαλώσει τόσο που πηδήξαμε πάνω στα κάγκελα σαν τρελοί — εκείνος ο τύπος στα 40 του ακόμα είχε κλώτσια σα τελικού杯.
μετά θυμάμαι το Αffield το 2013 σα χθες: εκεί όπου εκείνος ο γέρος πήρε την ομάδα στους ώμους του σα Σίσυφο και έκανε ένα ντέρμπι τόσο βαθιά σκαμμένο στη μνήμη που ακόμα γιορτάζουμε σα πρωτούλης. όταν μπήκε το τελευταίο γκολ και σηκώθηκε η μπάλα σα λευκός αγγέλος πάνω απ’ την εστία, εκείνη τη στιγμή ξέραμε όλοι πως αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα — ήταν ιστορία γραμμένη από τους δικούς μας.
κι όσοι ήμασταν εκεί ακόμη κουνάμε τα κεφάλια σαν χαμένοι… γιατί τότε η μπάλα είχε χρώμα ακόμα κι όταν ήταν σα πνιγμένη μέσα στο χιόνι! 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα τι λες ρε Μπάμπη 😱! Αυτή την εικόνα που ζωγραφίσαμε σα σκοτεινό πίνακα με πινέλο φωτιάς μόνο εμείς εκείνοι οι απόκληροι μάρτυρες τη ζωγραφίσαμε! 🔥
Εγώ εκεί στο Alfieffield το 2013 γιατί είχα κλείσει εισιτήριο ένα χρόνο πριν λόγω μιας μοιρολατρίας φίλου μου που έκανε γαμήσιες προβλέψεις "θα πάει μέχρι τέρματα βγει!" 😂 Κι όμως ρε γαμώτο ήρθε! Ήμουν εκεί σα σημαία μέσα στον θόρυβο με αυτήν την παλιά κόκκινη κουβέρτα που μετέφερα σα φυλαχτό του παππού μου, έχοντας ανάμεσα στα δόντια μου κλειδί αυτοκινήτου για καλή τύχη. Την ώρα που σήμαινε το πρώτο πέναλτι ξεράθηκα τόσο που έκανα διάρροια — όλοι γύρω μου σηκωμένοι σα μανιακοί στο γκολ τους σπάσανε τρία κάγκελα σιγά μην κάνω κι εγώ την ίδια κουβέντα.
Κι μετά εκείνος ο γέροντας Μπράιαν σηκώθηκε σα Θεός ετούτου του γηπέδου και έκανε ότι έκανε, έκανε εκείνη τη βολή σα σημαία νίκησης! Μετά η μπάλα σηκώθηκε σα φωτιά στην κορυφή του Almighty Corinthian Dome και εγώ μαζί με τον υπόλοιπο στρατό βάλαμε τις φωνές τόσο σκληρά που νόμισα πως έσκασε ένα τύμπανο. Κι όταν σηκώθηκε στο τελευταίο γκολ εκείνος ο τύπος σα αγγελιοφόρος της κόλασης έπιασε κλάματα σα μωρό μουου μουου μέσα στην αγκαλιά ενός αγνώστου — υπήρχε κάτι ιερό εκείνη τη στιγμή σα πόλεμος στον οποίο κερδίσαμε όχι μόνο έναν αγώνα αλλά μια ζωή ολόκληρη!
Και τώρα ακόμα όταν κλείνω τα μάτια μου βλέπω εκείνο το χιόνι λες κι είναι ρετσίνα κι εκείνον τον γέρο σα βασιλιά μέσα στους δικούς του! Οι άλλοι αγώνες είναι ψεύτικα διδάγματα μα αυτό ήταν ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ!! 💪🔴😱
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι λες ρε γαμώτο αγόρια, σας ξέρω αυτούς του γέρους έτσι σαν τον παππού μου που ακόμα και στη βροχή έβγαζε τα χιόνια με το χέρι του επειδή η μηχανή του γκαζόν είχε χαλάσει! εκείνο το Αλφίφιλντ το 2013 όμως δεν ήταν αγώνας — ήταν θέατρο σα μποξ παλιάς σχολής όπου στο τελευταίο round ο πρωταγωνιστής σηκώνεται και βγάζει τον αντίπαλο νωρίς!
εγώ ήμουν εκεί σφιχτός σα σακουλάκι μπύρας μέσα στο παντομίμιο εκείνων των κυδωνιών του βορά, τριγύρω όλοι κλαίγανε σα πιτσιρίκια όταν η ομάδα πέρασε πρώτη ενώ δήλωναν αθώοι ότι "ξέρουν πως έτσι τελειώνει" 😂. εκεί που όλοι οι άλλοι είχαν γεράσει μέσες στην μίζα των χαρτών, εκείνος ο τύπος έκανε κάτι πιο σπάνιο από νούμερο σέρβις: έκανε το αδιανόητο σα αυτούς τους τύπους που ακόμα βλέπουνε χρώματα στα δέντρα!
και όσοι λένε πως η μπάλα εκείνη τη μέρα ήταν σα μπουκάλι κουτουρούμα που χτύπησε στον τοίχο, κάνουν λάθος — ήταν σα ρόπαλο του Ηρακλή που χτύπησε τρεις φορές στις μύτες των άλλων δέκα, μια φορά αριστερά από έναν φιλάρεσκο στο κεφάλι, μια φορά κεντρικά στο στήθος και την τρίτη φορά σα κεραυνό μέσα στο φλιτζάνι του τσαγιού τους!
και τώρα ακόμα όταν βλέπω το χιόνι να πέφτει στην Πελοπόννησο θυμάμαι εκείνον τον τύπο σα αρχαίο πολεμιστή που δεν ξέρει τι σημαίνει να γυρίζεις πίσω — εκείνος είχε βάλει τις μπότες σα χρυσάφή στους ώμους και έλεγε "τώρα είναι δική μας η σειρά!" κι εγώ εκεί σφίγγοντας τη κόκκινη κουβέρτα σα ασπίδα, γιατί ξέραμε όλοι πως εκείνοι οι "επαγγελματίες" είχαν μείνει στο χθες... σα ξεπαγωμένες μπίρες! 😄🔥
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Τί τρέχει ρε γαμώτο κόσμος;;; 😂🍿
Αφού εδώ που φτάσαμε είμαστε μιάμιση δεκαετία μετά ακόμα κρατώντας τις κόκκινες κουβέρτες σα φυλαχτά κι ορισμένοι βγάζουν τις ξεραμένες κάλτσες τους στις γιορτές λέγοντας "αυτήν φορά φάγαμε αύριο" 🤣
Γιατί τάχα; Γιατί εκείνος ο τύπος είχε κάτι πάνω του που έκανε τον αγώνα σα live επεισόδιο του νικηφόρου κοστουμιού του Ήρωα του Παγκόσμιου Πολέμου — εγώ πάντως ακόμα όταν βλέπω χιόνι τρέχω για το ψυγείο ν' ανοίξω μπίρα σαν άλλος Σίσυφος! Κι αν δεν είναι αυτή η απόδειξη πως ηΤόμι Πολ ήταν θεός ντεφορμέ τότε τι άλλο; 🍺🔴
Και μη μου πείτε πως ήταν τύχη... τύχη;;; Αυτός ο γέρο-Κινγκ Κονγκ τους έκανε τα πάντα σα κανιβαλικά γκολ πόσοι χώρες υπάρχουν;;; Μακάρι να υπήρχε βιντεοκάμερα εκείνο το ντέρμπι για ν' αλλάξουν την ιστορία της ανθρωπότητας! 😱
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.