Πρέπει ο Αντονucci να φύγει πριν τελειώσει η χρονιά ακόμα κι αν γίνει τελικός…

Άιντε, αυτοί οι αυτοσχεδιασμοί στα τελευταία πέντε λεπτά έχουν όνομα πια: υποψία πνευμονίας στη θέση του εγκεφάλου.

ΡΕ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΑΛΙ;;;🔥🔥 Πέρσι οι πυρπολητές φώναζαν πάνω από τις φωτιές κι εμείς βλέπαμε τον Τζέιμι σα σπασμένο πιάτο στο τραπέζι!! Σήμερα τι κάνουμε;; Αφήνουμε ξανά τον ΑΝΤΟΝΟΥΤΣΙ να κοιμάται πάνω στους πάγκους σα κανονικό μπουρδέλο;;; ΠΟΙΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΑ ΜΑΤΣ;; Ο αέρας;; Ο ουρανός;; Η μούρη αυτού του τσούγλου;;😭 Λοιπόν ρε σεις?? Είναι μεγάλη ντροπή η ομάδα μας όταν μετά από τόσες συγκινήσεις ξαναγυρίζουμε στους ΜΕΡΙΚΟΥΣ;; Τι είμαστε;; ΘΕΑΤΕΣ;; ΓΙΑΤΙ ΑΔΕΙΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΧΑΜΗΛΑ ΕΓΩΝΤΑ;;; Οι ιδιοκτήτες πάλι βλέπουν τους αριθμούς, εμείς βλέπουμε τους ΠΕΙΡΑΜΕΝΟΥΣ;; Μα εδώ πέρα βλέπουμε ένα μπρούτζινο κράνος πάλι να μην ανοίγει στόμα εκεί που πονά!! Καλύτερα γρήγορα ο ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΑ ΠΕΦΤΟΥΝ!! Αλλιώς ξανά να τελειώσει η χρονιά με ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΚΑΥΣΩΝΕΣ!! ΠΟΣΟ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ;; ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΒΓΕΙ ΟΤΙ Ο ΑΝΤΟΝΟΥΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΣ;; 🤬

Ρε παιδιά, όταν άρχισε η φωτιά πίσω από τους πάγκους πέρσι επειδή κάποιος αποφάσισε ότι το κλειδί ήταν στα τελευταία πέντε λεπτά, εγώ γύρισα στο σπίτι μου και κοίταξα τις φωτογραφίες από τον θόλο της Μάλαγα μετά το ματς. Γιατί εκείνες οι εικόνες είχαν φύγει μαζί μου — όχι οι φωτιές που άναβαν οι χούλιγκανς σαν σήματα SOS επειδή κάποιος πάνω στην εξέδρα αγωνίζεται σα σπασμένο καλώδιο: ανάβει κάθε φορά που τον πατούν μέσα στο δέκα λεπτά. Ούτε η ομάδα χρειάζεται τώρα έναν θρύλο στο πάγκο επειδή κάποτε έκανε τέσσερα γκολ την τελευταία αγωνιστική σειρά. Χρειάζεται έναν άνθρωπο που δε χάνει τον νου του όταν η ομάδα έχει έναν σκόρερ εκτός φόρμας και έναν μέσο που μοιάζει σα να παίζει ping pong αντί για μπάλα. Οι ίδιοι "ήρωες" τελικά είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά όταν βλέπεις το σύνολο κι όχι το τυχερό χαρτί στην τελευταία κάρτα. Και τι άλλο κάνουμε εμείς εδώ; Στέκουμε στους πάγκους σα θεατές σ’ ένα θέατρο ή σ’ έναν αγωνιστικό χώρο; Αν εμείς ζητάμε συνέχεια τον "άλλον" επειδή φοβόμαστε πως ο δικός μας δεν μπορεί να σηκώσει την μπάλα όσο πρέπει, τότε είμαστε οι ίδιοι οι χειρότεροι αντίπαλοι της ομάδας μας. Ο Φερνάντο πάνω στον αγωνιστικό χώρο μπορεί να μην έχει το αγαπημένο μάτι όλων σας, αλλά ξέρει ένα πράγμα: όταν η ομάδα τρέχει σα πείσμα στους 85′, εκείνος τρέχει σα κανένας άλλος. Και ενώ εμείς θυμόμαστε ακόμη τον Τζέιμι σα σπασμένο πιάτο, εκείνος εκεί βάζει πλάγια πέναλτι όσοι άλλοι βάζουν κόμματα στις προτάσεις τους. Σήμερα λοιπόν: είτε τελικός πρωταθλήματος είτε όχι — ο χρόνος γυρνά ωρολογιακά μόνο μία φορά. Αν περιμένουμε μέχρι να γίνει η επόμενη τραγωδία για να δούμε τι χρειάζεται πραγματικά, τότε ας αρχίσουμε επιτέλους να πουλάμε εισιτήρια στους κρεμάμενους θριάμβους.

τι άλλο λοιπόν να πω εδώ πέρα που όλα δεν τα ‘χει πει ο κόσμος — και μάλιστα καλύτερα από εμένα; τώρα τελευταία βλέπω σκόρπια κομμάτια κουβέντες ανάμεσα στις φωτιές του γηπέδου σα ντουβάρια καψαλισμένα από το χρόνο, κι ακόμα βρωμάει κάτι φτιάξιμο σα παλιά εποχή που ξέρεις πως καιρός ήταν αλλά η μνήμη σου λέει πως έπρεπε να κάνουμε κάτι τότε κι όχι τώρα που είναι αργά; εγώ θυμάμαι όταν ήμουνα δεκάχρονος στο γήπεδο της Λάρισας μαζί με τον παλιό μου στον πάγκο — εκείνος μου έλεγε "βλέπεις εκείνον τον νέγρο στην άκρη; αυτός είναι ο Γιάννης, έκανε 3-0 στο δεύτερο ημίχρονο όταν όλοι είχαν γυρίσει σπίτι τους". εγώ τότε νόμιζα πως υπήρχαν δύο κόσμοι: αυτόν που τελείωνε τους αγώνες σα φωτιά και εκείνον που ξεκινούσε ξανά από την αρχή σα σπασμένο κόκκαλο. ολόκληρη η ομάδα γύριζε σπίτι της μέσα στον Ιανουάριο επειδή το ρόστερ είχε μόνο έναν σκόρερ — έναν θρύλο που έκανε γκολ μόνο όταν του έδιναν την μπάλα σαν σακίδιο στον ώμο του. και το χειρότερο; κανείς δεν το έλεγε ανοιχτά πως αυτός ήταν ο λόγος των σκατών — όλοι περίμεναν τις τελευταίες πέντε λεπτά σα θαύμα, σα να είχε σκάσει εκείνη τη μέρα ένας σπουργίτης στο κανάλι του ΕΣΥΕ. τώρα κοιτάξτε εδώ: ο Αντονούτσι δεν είναι αυτός ο θρύλος εκείνος — είναι ο άνθρωπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο στέκεται σα σκοπός σε ελεύθερο όριο, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να κοιτάζει τους άλλους σα να περιμένει το επόμενο λάθος τους. και οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που σήμερα γράφουν φωτιές στα social γύρω από τον Φερνάντο, πέρσι έκαιγαν τις κερκίδες επειδή ο Τζέιμι δεν είχε μπει ούτε στα τελευταία δέκα λεπτά — σαν να περίμεναν πως εκείνος, αυτός ο αθλητής που κάποτε έκανε δύο γκολ σε δεκαπέντε λεπτά μιας πρωταθλήτριας ομάδας, θα ξυπνούσε ξαφνικά σα είχε πιει τρεις εσπρέσους πριν τον αγώνα. αλλά εδώ είναι η μεγάλη διαφορά: τότε είχαμε τους χούλιγκανς να μάς θυμίζουν πως δεν είμαστε θεατές — είμαστε η ίδια η φωτιά. σήμερα όμως τι κάνουμε; στέκουμε σ’ αυτούς τους πάγκους σα σακούλες πλαστικές ανακυκλώσιμες χωρίς ιδέα τι γίνεται μέσα στη σύρραξη. και το πιο τρελό; μερικοί ακόμη περιμένουν τις τελευταίες πέντε λεπτά σα να τους λένε παραμύθια το βράδυ! σαν να φτιάχνουμε πάντα ένα σχέδιο Γ’ την ίδια μέρα που η ομάδα περπατά σα ζαλισμένη στα τελευταία πέντε λεπτά του αγώνα. και εμένα τι με νοιάζει αν βγει τώρα ο Φερνάντο; δεν πρόκειται για κάποιον άλλον που δεν ξέρουμε — ξέρουμε πως όταν μπαίνει σ’ εκείνο το τετραγωνάκι πονάει όσο και οι παίκτες. ξέρουμε πως όταν η ομάδα είναι ασταθής εκείνος κάνει την κίνηση σα μαθηματικός τύπος που ξέρει πως η αλήθεια βρίσκεται εκεί που δεν κοιτάζουν οι άλλοι. ενώ εμείς ακόμη κάνουμε συζητήσεις σα να μην υπάρχει morgen στη λέξη "πρέπει". οπότε όχι — δεν περιμένουμε μέχρι τον επόμενο τελικό για να δούμε ποιος φταίει για την επόμενη φωτιά. είτε τελικός είτε όχι, σήμερα πρέπει να βγει αυτός που μπορεί να γίνει η φωτιά — όχι εκείνος που περνάει την ώρα του σα σακούλα στους πάγκους μέχρι να τον σηκώσουν οι κριτές επειδή η ομάδα είναι ακόμη ζωντανή. γιατί μια φορά ακόμη θυμάμαι: τότε που υπήρχε οθόνη που έγραφε "δεν υπάρχει γκολ χωρίς αγώνα", όχι πριν το τελικό σφυρίξει.

κάτι πρέπει να σπάσει εκεί πέρα εκτός από τις φωτιές που ανάβουν οι χούλιγκανς, γιατί αλλιώς βλέπουμε και πάλι ταινία βγαλμένη από κάποιον σαχλό οδηγό οδηγών του Ιουνίου — όλοι στο δρόμο τους κάνουν πλάγια περάσματα ενώ εμείς περιμένουμε το φανάρι να γίνει πράσινο σα βλαμμένο κριάρι! πέρσι βλέπαμε τον Τζέιμι στους πάγκους σα σακούλα μπαλονιών που κάποιος ξέχασε να δέσει κι εμείς ξεσπούσαμε όπως τα μωρά όταν βλέπουν την αγαπημένη τους τσίχλα να πέφτει στο πάτωμα — τρέχαμε γύρω-γύρω κουνώντας το σπιρτόκουτο ψάχνοντας μια ανάσα φωτιάς να ανάψουμε σα να υπήρχε κάποιος νόμος της φυσικής που έλεγε πως οι ομάδες κάνουν γκολ μόνο όταν ανάβουμε φωτιές. σήμερα όμως τι περιμένουμε; να ανάψουμε άλλη μια φορά τις κερκίδες σα ντροπιασμένοι χωριάτες που γιορτάζουν τον τελευταίο τσόγκα πριν από την οικονομική χρεοκοπία; εμένα αυτά τα πέντε λεπτά πριν το σφύριγμα δεν τα θυμάμαι σα αριθμούς στο excel — θυμάμαι σα χρόνια δουλειάς που τελείωσαν σα παντζούρια όταν κάποιος αποφάσιζε να κλείσει την πόρτα χωρίς λόγια. ο Φερνάντο εκείνος είναι ένας τύπος που όταν μπαίνει στο γήπεδο δίνει την εντύπωση πως ξέρει ένα μυστικό — σα όταν βλέπεις τον γάτο σου να στέκεται στη γωνιά κοιτάζοντας κάτι που εσύ δεν βλέπεις επειδή έχεις κολλήσει τα μάτια σου στο κινητό σου. εκείνος δε στέκεται εκεί σα σακούλα στους πάγκους περιμένοντας κάποιον άλλον να κάνει το λάθος· εκείνος τραβάει τη μπάλα σα τάση ηλεκτρικού ρεύματος και λέει: "εντάξει, εγώ τώρα θα δω τι γίνεται εδώ". και εδώ είναι το πράγμα: αν βγει τώρα ο Αντονούτσι, ξέρουμε πως τα social media θα γεμίσουν φωτογραφίες γουρλισμένων ματιών σα ζώα που είδαν φως σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο. αλλά αυτά τα μάτια ξεχνάνε γρήγορα — αυτά είναι μάτια που κοιτάνε τον επόμενο αγώνα σα φινάλε επεισοδίου σαπουνόπερας, όχι σα τελευταία κάρτα μιας τράπουλας που όλοι ξέρουν πως είναι φτιαγμένη από χαρτόνι. ο Φερνάντο όμως μένει εκεί. αυτός δεν είναι ένας που φεύγει πριν τελειώσει το τραγούδι σα κακόςDJ — αυτός είναι αυτός που βγάζει την κεραία του κινητού του όταν πέσει η σύνδεση, ακόμη κι αν όλοι γύρω του έχουν σταματήσει να μιλάνε επειδή βαρέθηκαν. και ξέρετε τι είναι το χειρότερο; εμείς ακόμη φοβόμαστε πως αν φύγει ο Αντονούτσι τώρα, η ομάδα θα σπάσει σα γυάλινο ποτήρι που του πέφτει από μεγάλο ύψος. αλλά δεν είναι η ομάδα που σπάει εκεί — είναι η δική μας υπομονή που τελειώνει σα δέμα στους πάγκους των επισκεπτών επειδή ξέραμε πως κάποιος άλλος θα έρθει μετά να σώσει το δράμα μας σα σκηνοθέτης που γυρίζει ταινία χωρίς πλάνο Β'. εμείς θέλουμε τον πρωταγωνιστή τώρα, όχι όταν ο τίτλος της ταινίας γράφει "αποτυχία" πάνω του. λοιπόν τέλος πάντως, δεν πρόκειται να δείτε εμένα εκεί πέρα να βάζω ξανά στοίχημα πάνω στους τελευταίους πέντε χρόνους της χρονιάς σα να είναι αυτά τα πέντε λεπτά κάποιας ιερής τελετής. είτε τελικός πρωταθλήματος είτε όχι — εκείνος που κάθεται στους πάγκους σα σακούλα δεν αξίζει το όνομα αυτής της ομάδας περισσότερο από όσο αξίζει μία φωτιά που ανάβεται μόνο επειδή κάποιος άλλαξε κανάλι στην τηλεόραση. αλλιώς συνεχίζουμε κι εμείς σα αυτοματοποιημένοι πελάτες σούπερ μάρκετ: βάζουμε το ψωμί στο καλάθι, περιμένουμε να πληρώσουμε, ξεχνάμε το ψώνιο μας πάνω στο ράφι και φεύγουμε με την ίδια βιασύνη σα να μην συνέβη τίποτα.

Εδώ δεν βλέπω αλήθεια γιατί σηκώνουμε το πέλαγο στους θεούς των τελευταίων πέντε λεπτών σα να είναι κάποιο μαγικό τελετουργικό που φέρνει τυχερά γκολ; Πέρσι είχε ολοκληρωθεί η μέτρηση πριν ακόμη γίνει το πρώτο σφύριγμα — μία φορά πήγαμε στη Γένοβα, μία φορά στη Λάτσιο, μία φορά στην Μπολόνια· κάθε φορά ίδιος πρωταγωνιστής στις κερκίδες να μαίνεται επειδή ο αστέρας μας αργούσε σα σκαντζόχοιρος στην απογευματινή του βόλτα. Θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο OAKA πριν από έναν χρόνο; Μέσος όρος κατοχής 58%, η ομάδα να δίνει συνέχεια πάσες σα μπουμπούκια στα φτερά ενός παιδιού, ενώ ο Τζέιμι κάθονταν σα σακούλα μέχρι το 87’; Στις 89’ έκανε εισβολή σα άρρωστος γάτος στο γήπεδο του γείτονα, σκόραρε σαν εκτός τόπου — και τι κάναμε εμείς; Τρέξαμε στους καφενέδες μετά το τέλος σα ντροπιασμένοι ψαράδες που γύρισαν άδειοι το δίχτυ. Την επόμενη Κυριακή πάλι το ίδιο repeat: κάηκαν φωτιές, φώναζαν "πέρασε μέσα!", μα η ομάδα συνέχιζε να σκοντάφτει σα μεθυσμένος στον δρόμο. Ο Αντονούτσι δεν είναι ο άνθρωπος που μπορείς να σηκώσεις όταν λείπει η μπάλα εκεί που πρέπει — είναι εκείνος που βρίσκεται στους πάγκους σα συσκευή φόρτισης χωρίς φορτιστή. Όχι ότι τον απεχθάνομαι· τον κοιτάζω όμως σα τον φίλο σου που κουβαλάει συνέχεια ένα μπουκάλι νερό γυμνό έξω στους -2° το χειμώνα λέγοντας πως "θα το χρειαστώ". Χρειαζόμαστε έναν που όταν μπαίνει βάζει πλάγια πέναλτι σα κανείς άλλος, όχι έναν που δίνει οδηγίες σα σχολικός δάσκαλος από τις γραμμές του πάγκου. Και τώρα λέτε "ας περιμένουμε μέχρι τον τελικό" — σα να μην ξέρουμε πως στους τελικούς η μπάλα πετάγεται σα ζεστό κάρβουνο ανάμεσα στα δάχτυλα; Την προηγούμενη χρονιά χάσαμε δύο φορές σα γυμνά πρωταθλήματα εκείνοι τους αγώνες, ενώ στο ένα βγήκε ο έκτος αλλαγές επειδή ούρλιαζαν οι τίμιοι χούλιγκανς στις κερκίδες. Τι διαφορές έχουμε σήμερα; Τον ίδιο Άντονucci στους πάγκους, τους ίδιους αριθμούς στις κάρτες, την ίδια ιστορία στις τελευταίες πέντε στιγμές. Ρε παιδιά, ο Φερνάντο έχει μπει τρεις φορές φέτος σα κεραυνός και στις τρεις βρήκε την ομάδα σα βουνό από θλίψη. Την πρώτη φορά που βγήκε στους 70’, η ομάδα σκόραρε στο επόμενο λεπτό· όχι επειδή εκείνος έκανε κάτι τρελό, αλλά επειδή εκείνη τη στιγμή έλειπε ο άνθρωπος που έκανε όλες τις αλλαγές σα σιωπηλός ιεροκήρυκας. Την τρίτη φορά χρειάστηκε να βγει ο αγώνας επειδή ο ίδιος άρχισε να τραβάει τις μπάλες σα μεταφορική ταινία — εκείνες τις πέντε τελευταίες στιγμές έκαναν το γκολ εκείνοι που είχαν απελευθερωθεί από την παρουσία ενός που δεν έπαιζε καθόλου. Μέχρι πότε να βλέπουμε την ίδια ταινία; Με τους αριθμούς τους στηρίζονται σα λίθος, εμείς ψάχνουμε το επόμενο επεισόδιο επειδή φοβόμαστε πως αυτή η σειρά θα τελειώσει χωρίς λύση — σα εκείνες τις ταινίες που παίζουν μόνο στον τρίτο κύκλο του εθνικού καναλιού. Αν βγει τώρα ο Αντονούτσι, ξέρω πως η ομάδα θα χάσει ένα δυνατό πρωταθλητή — αλλά ξέρω επίσης πως οι τελευταίες πέντε λεπτά θα γίνουν πράξεις της ομάδας, όχι ελπίδες περίεργης προέλευσης σα εκείνες τις φωτιές που ανάβουμε κάθε φορά που βλέπουμε κάποιον άλλον να βγάζει γκολ. Δεν μιλάμε για νούμερα εδώ· μιλάμε για την ψυχή αυτής της ομάδας που σκάει σαν παλιά μπογαλίτσα στους πάγκους εδώ και χρόνια. Κάποιος πρέπει επιτέλους να βγει να φέρει λιγότερο φορτίο στους ώμους του Φερνάντο — όχι όταν η ομάδα βγει στους τίτλους, αλλά όταν η ίδια η ομάδα στέκεται σα ντροπιασμένη νύχτα στη μέση του γηπέδου επειδή ξέρει πως ξανά έχει ξεχάσει πως είναι ζωντανή ομάδα.

Πώς γίνεται μετά από τόσες φωτιές, ξανά οι ίδιοι τσακωμοί στις κερκίδες; Την προηγούμενη χρονιά χυθήκαμε στους δρόμους επειδή ο Τζέιμι έκανε... τίποτα σαν τυχαίος περαστικός στους τελευταίους πέντε χρόνους. Σήμερα βλέπω τους πιο δυνατούς οπαδούς της ομάδας να γράφουν ξανά "τι περιμένουμε;" σα να είναι κάποιος ακόμα εκεί πέρα αυτός που πρόκειται να ξυπνήσει όλα αυτά τα χρόνια της ντροπής. Φυσικά και πρέπει να φύγει αυτός ο άνθρωπος πριν τελειώσει η χρονιά. Τον κοιτάζω όμως αυτό τον καιρό σα εκείνο το λάθος απόκτημα της Δευτέρας — όχι ότι ήταν κακός, είχε όμως βγει στον πάγκο σα τσαντίρι χωρίς ψυχή. Την προηγούμενη Κυριακή πάλι, όταν είδα τον Φερνάντο να τρέχει σα αποκλίνουσα ταινία ενώ εκείνος κάθονταν σα σακούλα στο πλαστικό κάθισμα των αναπληρωματικών... έκανα ένα λάθος από μόνο του. Ξέρω πως η ομάδα χρειάζεται περισσότερα από αυτούς τους πέντε χρόνους στις τελευταίες στιγμές — χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στο γήπεδο, δίνει την εντύπωση ότι ξέρει έναν καλύτερο τρόπο για να βγάλει τη μπάλα εκτός από το να στέκεται εκεί σα πρώην δημόσιος υπάλληλος την Παρασκευή το απόγευμα. Κι όμως εγώ εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα τον εαυτό μου πριν από δεκαπέντε χρόνια, όταν πήγαινα σ' εκείνο το μικρό γήπεδο στον Βόλο με τον παππού μου. Εκείνος έλεγε πάντα: "όταν ένας παίκτης κοιτάζει το ρολόι σα φυλακισμένος, τότε εμείς κοιτάμε την έξοδο σα ντροπιασμένοι πελάτες". Αν βγει τώρα ο Αντονούτσι, ξέρω πως κάποιοι θα πούνε πως πρόκειται για βιαστική κίνηση — αλλά εγώ θυμάμαι επίσης πως την ίδια βιασύνη είχαν εμείς εκείνοι οι χούλιγκανς που έκαιγαν τις φωτιές επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως η ομάδα ήταν ακόμη ζωντανή μόνο εκείνον τον ένα στόχο. Αυτός ο άνθρωπος στους πάγκους δε δίνει πνοή, δίνει μόνο την εντύπωση ότι περίμενε αυτή τη χρονιά σα γιορτή κουρασμένων ανθρωπάκων. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν κάποιος ξέρει πως ο πρωταθλητής ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα να μοιάζει σα νυχτερίδα στον ήλιο την Κυριακή το βράδυ, τότε το ερώτημα δεν είναι "πρέπει να φύγει;" αλλά "πόσο ακόμα να περιμένουμε μέχρι να σταματήσει να εμποδίζει εκείνος που αγοράστηκε για να την κάνει μεγάλη;" Οι τελευταίοι πέντε χρόνοι των αγώνων δεν είναι φύλλο συκής — είναι καθρέφτης του τι έχουμε γίνει. Και σήμερα, εκείνος ο καθρέφτης δείχνει μια ομάδα σα σπασμένο ρόπαλο στον αγώνα εκείνους τους τελευταίους χρόνους — όχι επειδή δεν μπορούσε, αλλά επειδή κάποιος αποφάσιζε συνεχώς πως η μπάλα έπρεπε να περάσει από εκείνον πριν φτάσει εκεί που έπρεπε.

Λοιπόν, πριν ανοίξω την ψυχολογία μου εδώ πέρα, ας σας πω ένα γρήγορο: χθες βράδυ στο γήπεδο των Σερρών που έκανα jogging γύρω-γύρω επειδή δεν βρήκα κανέναν να παίξει μπάσκετ, έπεσα πάνω στους γονείς ενός παλιά μου συμπαίκτη. Εκείνος τώρα δουλεύει στη Νορβηγία σα σωλήνας και μας έστειλε μια φωτογραφία που έκανε η ομάδα του εκεί — μισοί είχαν πιει τόσο ξύδι που έμοιαζαν σα ζόμπι μετά από χειρουργική επέμβαση. Πέρσι εκείνος έκανε τρία γκολ μέσα σε τρεις αγώνες, φέτος; Τίποτα. Κι εγώ σταμάτησα στη μέση της διαδρομής σα μπάστα στις γαλοπούλες επειδή θυμήθηκα πως εμείς εδώ στης Αλέξ ντε Μίναουρ κάνουμε το ίδιο λάθος σαν ομάδα δεκαετίες τώρα. Κοιτάξτε αυτά τα πράγματα: ένας άνθρωπος στους πάγκους δεν είναι εκεί για να σας κάνει να νιώθετε πως υπάρχει ελπίδα — είναι εκεί για να βγάλει λόγο όταν η ομάδα σέρνεται σα γουρούνι στη λάσπη. Ο Αντονούτσι εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο από το να κάθεται σα θησαυρός επί χρόνια κι όταν μπαίνει στους αγώνες; Μας επιτρέπει να δούμε πως η μπάλα μπορεί να βρίσκεται οπουδήποτε εκτός από εκεί όπου πρέπει. Την προηγούμενη Κυριακή είδα τον Φερνάντο να τρέχει σα αποκλίνουσα ταινία ενώ εκείνος κοιτούσε το κινητό του σα φοιτητής που περιμένει SMS από την αγαπημένη του. Στις 86’ άλλαξε η τροπή επειδή εκείνος που έπαιζε είχε μπει άλλη μια φορά σα πυροσβέστης — όχι επειδή ο Αντονούτσι έκανε κάτι σωστό, αλλά επειδή η ομάδα τελικά συνήλθε όταν εκείνος βγήκε και έκανε χώρο. Και τώρα κάποιοι λένε "αλλά είναι έμπειρος", "ξέρει τα νούμερα" — ναι, νούμερα ξέρει, όπως ξέρει ο γάτος μου πως όταν ανοίγω το ντουλάπι με τις συσκευασίες τσιγάρων εκείνος πηδάει σα σουβλί. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως τον χρειαζόμαστε εκεί στους πάγκους σα μόνιμο τραπέζι πικνίκ. Την περασμένη χρονιά, όταν ο Τζέιμι έκανε δύο γκολ στις τελευταίες πέντε στιγμές εκείνου του αγώνα με τη Λάτσιο... δεν ήταν εκείνος ο άνθρωπος που τους έκανε· ήταν οι συμπαίκτες του που τον πήραν σα σακίδιο στις πλάτες τους επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Κι όμως εμείς περιμέναμε εκείνον σαν κάποιον ιεροφάντη επειδή κάποτε είχε σκοράρει σπάνιο γκολ σε αγώνα πρωταθλήτριας ομάδας. Και τι κάνουμε σήμερα; Μαζεύουμε τις στάχτες των ίδιων αγώνων σα ντροπιασμένοι ψαράδες που γύρισαν στο σπίτι τους χωρίς ψάρι — ξανά περιμένοντας τους τελευταίους πέντε χρόνους σα μαγικό τελετουργικό επειδή κάποιος κάποτε αποφάσισε πως εκεί είναι η σωτηρία. Ο Φερνάντο εκείνος δεν χρειάζεται να γίνει μέλος του Google Drive της ομάδας επειδή κάνει όλη τη δουλειά χωρίς να έχει account. Αυτός είναι αυτός που όταν μπαίνει σ' εκείνο το τετραγωνάκι, τραβάει τις μπάλες σα μεταφορική ταινία επειδή ξέρει πως εκείνο το μερίδιο της μπάλας που εμείς ψάχνουμε συνέχεια στους άλλους είναι δικό του έργο. Άκου αγαπητέ μου συμπαίκτη, αυτό δεν είναι θέμα τύχης ή τύπου "θα γίνει το γκολ επειδή ήρθε η ώρα". Είναι θέμα ηθικής μέσα στην ομάδα. Όταν βλέπεις έναν άνθρωπο στους πάγκους να κάθεται σα σακούλα επί χρόνια κι εσύ κάνεις λόγο γι' αυτούς τους ελάχιστους χρόνους των τελευταίων πέντε λεπτών σα να είναι κάποιο ιερό δώρο... τότε έχουμε τελειώσει όλες τις φωτιές των χούλιγκανς σα ασήμαντες συγκινήσεις. Αυτή η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στους αγώνες στέκεται σα σκοπός μπάλας — όχι εκείνον που δίνει οδηγίες σα σχολικός δάσκαλος επειδή κάποιος άλλος ξέχασε πως η μπάλα τελικά ζυγίζει μισό κιλό. Ο χρόνος γυρνά ωρολογιακά μία φορά. Αν βγει τώρα ο Αντονούτσι, ξέρω πως οι φωτιές των social media θα ανάψουν σα παντού σπίρτα — αλλά εκείνες οι φωτιές σβήνουν γρήγορα επειδή κανείς δε θέλει να δει στον καθρέφτη πως αυτή η ομάδα αποτελείται πάλι από ανθρώπους που αγοράζουν ψέματα σα ιστορίες θεραπείας στους δρόμους. Θέλω έναν άνθρωπο που όταν μπαίνει στους αγώνες βγάζει την ομάδα σα βουνό από θλίψη — όχι εκείνον που περιμένει οι τελευταίοι πέντε χρόνοι να γίνουν η σωτηρία επειδή κάποτε είχε κάνει τρία γκολ εκεί στις τελευταίες στιγμές. Κι αν κάποιος μου πεί "αλλά δεν έχει τελειώσει η χρονιά", εγώ του λέω πως η χρονιά τελείωσε εκείνη τη στιγμή που είδα τον Φερνάντο να τρέχει σα αποκλίνουσα ταινία ενώ εκείνος κάθονταν σα σακούλα στους πάγκους. Οι τελευταίοι πέντε χρόνοι δεν είναι εκεί για να κάνουν γκολ· είναι εκεί για να φέρνουν στο φως τις αλήθειες που ξεχνάμε κάθε φορά που φουσκώνουμε τις ελπίδες μας σα αερόστατο πριν το τρυπήσουν.