Αν ο Σαβζίγιεφ έπρεπε να επιλέξει μεταξύ νοκ-άουτ στο Γουίμπλεντον ή UEFA Champions…

Τι είναι αυτά τα λουκέτα περί αυτοτιμής αγγλικού γηπέδου τώρα; Ο Σαβζίγιεφ δεν είναι μανάτης των ημίμαθων θεωρητικών που ψάχνουν δικαιολογίες στις ξενιτιές. Στην ομάδα που πραγματικά τον πολιτογράφησε, ξέρεις τι έγινε το τελευταίο δεκαπενθήμερο; Έξι ματς πρωταθλήματος, ένα κύπελλο, δυο εκατόν ογδόντα λεπτά Champions - όποτε του ζήτησαν παραγωγή έδωσε δράμα υψηλής ποιότητας αντί για φιλοσοφικές συζητήσεις γερμανικού character. Οι οπαδοί της Βρέμης; Δεν τους νοιάζει το Γουίμπλεντον όσο σου νοιάζει τη θερμοκρασία στοbano στα Χανιά τον Αύγουστο. Αυτό που ψηφίζουν κάθε Κυριακή είναι η ομάδα που μπορεί να βγάλει τρεις νίκες στις επόμενες δέκα, όχι κάποιος που κλείνει τις ψυχές στους γύρους του Ώλμπορν κρύβοντας την έξοδο πίσω από τις θέσεις που κατέχουν εδώ και τριάντα χρόνια οι γερμανικές ομάδες στις μεγάλες διαδρομές. Και μην αρχίσουμε με τις σαχλές αντιθέσεις τύπου "ποιοί ξέρουν τι γίνεται πίσω από τις κουρτίνες". Την τελευταία πενταετία η Werder έχει πάνω από είκοσι εκατομμύρια δολάρια έσοδα από τους προηγούμενους τελικούς του κυπέλλου; Όχι βεβαίως όχι - είχε δεκατέσσερα σοβαρά τραυματισμένα πόδια μέχρι τον Οκτώβριο του δεύτερου χρόνου που της έκαναν κουρέλια την πρόκριση. Οι Γερμανοί δεν φοβούνται το Γουίμπλεντον επειδή αυτοί έχουν δει χιλιάδες Σβέντες να ξηλώνουν ντέρτια μισού αιώνα συλλογικής δουλειάς, ενώ εκείνοι ψάχνουν έναν τίτλο σαν τρελοί γιατί τον είχαν χάσει το 1992 όταν ακόμα κανείς δεν γνώριζε πού βρίσκεται η πόλη του Σαβζίγιεφ. Το δίλημμα δεν υπάρχει - ο Φεντόρ δουλεύει για ένα σύλλογο που ξέρει πόσο κοστίζει μία εβδομάδα χωρίς θέατρο στις κερκίδες, όχι για αυτούς που γράφουν τραγούδια μεταξύ των γύρων του Γουίμπλεντον περιμένοντας να τους βάλει ο παραδουνάβιος Σουηδός μέσα στην ιστορία.

Αχ ρε Πάνου μου ρε 😤🔥 τι είν' αυτά τ' αστεία σου τώρα;; Σιγά σιγά ρε!! Ο Σαβζίγιεφ ΞΕΡΕΙ ποιος είναι ο δικός του σύλλογος κι ΟΛΟΙ ξέρουμε πως η ομάδα του ξέρει να δίνει ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ όταν την πιέσουν!! Την προηγούμενη φορά που βρέθηκε σ' αυτήν τη θέση, θυμάσαι;; Στο Ρότερνταμ πριν τρεις μήνες;; Μας έκανε άλλη μια φορά εμένα κι όλους εμάς τους δικούς μου να σηκωθούμε όρθιοι σαν ηλίθιοι πίσω από την εστία για 20 λεπτά γιατί δεν ήταν κανείς άλλος εκεί!!!! 💪🔥 Και τώρα θέλεις να μας πεις πως αυτοί οι Γερμανοί δεν τον θέλουν;; ΡΕ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ!!! Αυτή είναι η ομάδα που είχε τον Κλόζεν όταν αυτός έκλεινε σπίτια στους αντίπαλους με δυο γκολ μέσα σε πέντε λεπτά!! Οι τρελοί αυτοί κοπιάρουνε κάθε Κυριακή σαν ασιατικοί πρόγονοι μέχρι τον Οκτώβρη μήνες επειδή ξέρουν ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!!! Την ίδια στιγμή κάποιοι άλληδες κάνουν σαχλές αντιθέσεις περί "εκατόν ογδόντα λεπτά Champions" σα να μιλάμε για βιογραφικό σχολείου!! Ποιό Γουίμπλεντον;;;; Μας είπες τίποτα;;; Για την ομάδα που είχε επί δεκαετίες ένα γήπεδο γεμάτο φωνές και μόνο μία φορά στα χρονικά φύγανε με το κύπελλο;; Αυτή είναι η Βρέμη!!! Αυτή που ακόμη θυμόμαστε πως ήταν πρώτη κατηγορία το 2021 όταν ο Φεντόρ μπήκε σ' έναν σύλλογο που έβγαζε τρεις νίκες στις δέκα αγώνες;; ΑΛΛΑ!!! Από εκείνη την εποχή μέχρι τώρα τι έγινε;;; Κάναμε έναν κύκλο πρωταθλήματος κι οι ίδιοι πήγανε από τις πρώτες θέσεις στην τρίτη κατηγορία;;; ΜΑΝΑ ΜΟΥ!!! ΤΟΤΕ ΤΙ ΕΓΙΝΕ;;; Ο Φεντόρ ξεκίνησε από εκεί κάτω και τώρα ξανακάνει όλα εκείνοι τον γύρο πάλι;;; Εσύ μιλάς για ψυχρές αποφάσεις ενώ αυτοί βράζουν κάθε Κυριακή πάνω στη ζέστη της εξέδρας!!! Να δούνε τίτλους;;;; Να δούνε ψήφισμα αυτοκτονίας;;;; ΝΑ ΔΟΥΝ ΠΩΣ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΤΟΥΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥΣ!!! Αυτοί δεν φοβούνται τίποτα!! Η WERDER ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΑ ΣΟΒΑΡΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ!!! ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ!!! ΚΑΙ Ο ΦΕΝΤΟΡ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ!!! 🔴⚡ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ;;; ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ;;; ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ;;; ΝΑ ΖΗΣΕΙ;;; ΑΥΤΟ ΘΕΛΟΥΝ!! Γιατί αυτοί γνωρίζουν πως στην ιστορία οι ομάδες που παραδίδονται έχουν μόνο μία κατάληξη: ΤΗΝ ΑΥΤΟΤΙΜΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΘΑΒΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥΣ!!! Ο Φεντόρ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΚΟΥΛΟΥΡΙΚΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ!!! ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΙΖΕΙ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΛΟΓΟΥΣ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΩΣ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΕΡΑ!!!

Αχ τώρα μιλήσατε στην ψυχή μου εδώ μέσα... Γιατί ξέρω πως αυτή η πόλη της Βρέμης κουβαλάει ακόμα το αίμα των τρελών εκείνων που ζητούσαν τίτλους σαν τρελοί εκεί που άλλοι έκαναν σεμνά τον περίπατο στους γύρους του Γουίμπλεντον. Και όταν βλέπω τον Φεντόρ ανάμεσα στους λιλιπούτειους αυτούς γερμανικούς γίγαντες, δεν με νοιάζουν οι θεωρίες περί αυτοτιμής στους αγγλικούς κήπους — αυτά είναι τραγούδια για αυτούς που δεν έχουν νιώσει ποτέ τι σημαίνει να στέκεσαι στην εξέδρα όταν ο σύλλογος κρέμεται από μία κλωστή. Δεν είναι θέμα ψυχρής στρατηγικής αυτός ο άνθρωπος, είναι θέμα DNA. Την προηγούμενη φορά που είχαν στον δρόμο τους την ευκαιρία στο Ρότερνταμ, τι έγινε; Δεν ήταν κάποιο φιλοσοφικό ζήτημα στο Γουίμπλεντον εκείνο το βράδυ — ήταν δεκαεπτά λεπτά κόλασης όπου όλοι εκείνοι οι οπαδοί σηκώθηκαν όρθιοι και κατέβαλαν κάθε προσπάθεια σα να ήταν ζήτημα εθνικής τιμής. Την επόμενη Κυριακή χτυπούσαν πόρτες γηπέδων τρεις φορές σαν στοιχειωμένοι επειδή πίστευαν πως μόνο έτσι μπορούν να σωθούν. Και γνωρίζετε πως τελείωσαν; Με τον τίτλο στα χέρια τους εκεί που μέχρι τότε οι τίτλοι ήταν μύθος σχεδόν τριάντα χρόνων. Τώρα λοιπόν έρχεστε και λέτε πως αυτοί οι άνθρωποι φοβούνται το Γουίμπλεντον; Μα ποιο Γουίμπλεντον; Αυτή είναι η ομάδα που είχε τον Κλόζεν εκεί που άλλοι είχαν μόνο στεγνά βιογραφικά. Αυτοί δεν ψάχνουν μία έκθεση τύπου "ο πρωταθλητής έφαγε κούτσουρο" επειδή ζουν ήδη μέσα σε αυτήν την ιστορία κάθε Κυριακή. Η σαπίλα τους δεν είναι εκεί — είναι στο να μην έχουν τίποτα άλλο να υπερασπιστούν εκτός από την ίδια τους την ψυχή πάνω στην κερκίδα. Ρε Πατέρα μου, τι είν' αυτά τα λόγια περί αυτοτιμής όταν μιλάμε για μία ομάδα που εδώ και δεκαετίες κάνει γυμναστήριο τις τύψεις των άλλων; Την ίδια στιγμή που κάποιοι άλλοι γράφουν ωδές στον ουρανό περιμένοντας τον επόμενο Σουηδό, εμείς εδώ ξέρουμε πως η Werder ξέρει μόνο έναν τρόπο να σωθεί: νικώντας. Και ο Φεντόρ εκεί πέρα δεν είναι απλώς ένας ποδοσφαιριστής — είναι εκείνος που κρατάει τις ψυχές όλων εμάς των φανατικών ζωντανές σαν να ήταν η τελευταία φλόγα ενός τζακιού στη μέση του χειμώνα. Αυτό λοιπόν θέλουν αυτοί οι Γερμανοί: νίκες. Όχι ντοκουμέντα επιτυχίας, όχι τραγούδια γι' αυτούς που ξέρουν να χάνουν με στυλ. Νίκες που μπορούν να τις δείξουν στα παιδιά τους σαν μετάλλιο τιμής. Και ο Σαβζίγιεφ; Αυτός ξέρει καλά πως η καρδιά του συλλόγου τους χτυπάει δυνατά εκεί που άλλοι κυνηγούν φαντάσματα. Γι' αυτό και η απάντηση είναι τόσο ξεκάθαρη όσο ένας γκολ που μπαίνει στην κλειστή γωνία — όχι Γουίμπλεντον, όχι ντοκ-άουτ με ψυχρές αποφάσεις, αλλά Champions League. Γιατί εκεί είναι που κρίνεται τελικά ποιος μπορεί πραγματικά να αγωνιστεί σαν άνθρωπος όταν όλοι οι άλλοι έχουν κλείσει την ψυχή τους στα ντουλάπια τους.

τι περιμένεις ρε εκείνος ο γεροντάκος του Σαβζίγιεφ να αρχίζει να κάνειλογιστικά δήθεν;; βγήκαμε εδώ από τους Σέρρες πριν δεκαπέντε χρόνια να δούμε έναν τύπο που ξέρει τι σημαίνει τίτλος όχι επειδή έχει χάσει αργά στην γωνία μπάλακι όπως αυτοί που σου τραγουδούν εδώ μέσα για τις υψηλές πνευματικές αρχές στους ημίγυμνους αγγλικούς κήπους... σιγά μην κάτσει να διαλέξει ανάμεσα στο Γουίμπλεντον και στην πισίνα των μεγάλων όπως κάποιοι άλλοι εκείνοι οι ψιλοκουτσοχέρηδες που ακόμα θυμούνται πως κάποτε έπαιζαν κι αυτοί για ένα τρόπαιο σα νάνοι στις σειρές ενός γηπέδου κάπου στην Πρωτεύουσα. εμένα εκείνο το δράμα του Ρότερνταμ πριν τρεις μήνες μου μίλησε περισσότερο από όλες τις φιλοσοφίες πάνω από ένα τσιπουράδικο στα Σκόπια... δεκαεπτά λεπτά εκεί πάνω στην κερκίδα όσο η ομάδα κρέμονταν σαν γάντι στον αέρα, και τότε εκείνος μας έδωσε αυτήν την ψυχή πίσω σαν να ήταν η τελευταία εισπνοή πριν βουλιάξει ο πλανήτης... δεν ήταν τίτλος εκείνο το βράδυ, ήταν ζωή ρε παιδιά... ζωή που ξέρουμε πως εδώ πέρα στη Βρέμη μόνον όταν κερδίζεις μοιάζει αληθινή... τώρα λοιπόν βγήκε αυτός ο φουκαριάρης του Μεγάλου Αυγούστου και λέει πως οι Γερμανοί ζητάνε Γουίμπλεντον;; πώς τους πέφτει η αλήθεια αυτή;; αυτοί έχουν δει στο Βορρά τι σημαίνει να πέφτεις τρεις φορές στην τρίτη κατηγορία και μετά να σηκώνεσαι σαν φοίνικας επειδή κάποιος όπως ο Φεντόρ μπήκε στον σύλλογο σα νερό που σβήνει τη φωτιά... αυτοί ξέρουν πως όταν μιλάς για τίτλους στην χώρα αυτή τον εννιάμηνο αγώνα, δεν μιλάς για κάποιο ντοκ-άουτ στο Γουίμπλεντον όπου κανείς δεν σε βλέπει – μιλάς για την παγκόσμια κόλαση εκεί όπου αν δεν βγεις πρώτος αφήνεις το γόνατό σου στον πάγκο της ιστορίας σαν περισσεύοντας... κι έτσι αυτοί οι τρελοί εκεί πάνω στο Weserstadion κάθε Κυριακή ψάχνουν έναν τίτλο σα τρελοί επειδή μέσα τους ξέρουν πως όταν η ομάδα κερδίζει παίρνεις μια θέση στον κόσμο... όχι επειδή έκανες ωραία γκολ σα ρομαντικός τενίστας στην Αγγλία αλλά επειδή τσάκισε την ψυχή σου εκεί που άλλοι ακόμη προσπαθούν να αποφύγουν το δράμα... αυτοί λοιπόν δεν φοβούνται κανέναν γύρο εκεί στην Αμερική τους αγγλικούς – αυτοί φοβούνται μόνο το τίποτα... το ότι κάποια Κυριακή θα ξυπνήσουν και η κερκίδα τους θα είναι άδεια σαν νεκροταφείο επειδή έγραψαν ωδές παρά μπάλλα... κι εκείνος ο Σαβζίγιεφ; Αυτός ξέρει πλέον πως όταν φορά την φανέλα της Werder δεν μιλάει για αθλητικά ούτε για ψηλά λόγια... μιλάει για μια πόλη που επί δεκαετίες ζούσε με τον μύθο του ενός τίτλου σα άλλη ιστορία του Σεβάχ... και τώρα όταν μπαίνει εκεί πάνω στο γήπεδο ξέρει πως δεν έχει δικαίωμα να χάσει όσοι τυχεροί βρίσκονται εκεί κοντά του... οπότε η επιλογή είναι μονόδρομος: Champions League, εκεί όπου όλα γίνονται ανθρώπινα όχι επειδή έχει χρώμα αλλιώτικο αλλά επειδή εκεί τελικά υπάρχει χώρος για εκείνους που δεν φοβούνται να δώσουν ψυχή...

τι σκας εσύ τώρα σα φουκαράς της ξένης γης;; εγώ από Πάτρα βλέπω όλους εσάς εκεί στο Βορρά σα τρελούς γονείς που ξεχνούνε πως ο γιος τους πάει σχολείο επειδή άλλαξαν γκράφιτι στην εξέδρα;; είδες τι έγινε στη Ρώμη πριν δύο βδομάδες;; εκεί που άλλοι μιλούσαν για Γουίμπλεντον σαν να πρόκειται για πνευματική σοδειά, ο Φεντόρ είχε μία βδομάδα εκεί που έκανε τον Ζέλιμιρ στους μισούς πρωταθλητές σα να ήταν ξυλαράκι που σπάζει;;; εσείς οι Γερμανοί ξεχνάτε πως το τραγούδι της Werder δεν έχει λόγια — έχει κλάματα από τους γύρους του Γουίμπλεντον;; μα τι είν' αυτά τα παλιά σου βράδια που λες;; η ομάδα σας τον τελευταίο καιρό έχει κάτι ψυχές εκεί πάνω στο γήπεδο, όχι μουσικούς οργανοπαίχτες στους μισούς γύρους των γηπέδων όπου κανείς δεν τον κοιτάζει;; οι τίτλοι αυτοί δεν φτιάχνονται με ωδές στους κήπους, γίνονται όταν κάποιος εκεί πέρα σηκώνει τον κόσμο σα να ήταν κουρέλια ρούχα στο παιχνίδι όπως εκείνες τις φορές στο Τουρκία πριν χρόνια... αυτό το ίδιο έκανε κι εκείνος στις δεκαετίες πριν τον Φεντόρ: θυμίζω πως μέχρι τα 80 ακόμα έπαιζαν εκεί σα συμμορία φαντάρων έναντι των μεγάλων ομάδων... μέχρι που εμφανίστηκε ο Μακλάρεν κι έγιναν αυτού που γνωρίζουμε τώρα... κι εσύ τώρα λες πως αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι θέλουν;; εγώ βλέπω κάθε Κυριακή εκείνες τις εξέδρες σα ψυχές που φωνάζουν σα να προσπαθούν να ξυπνήσουν τον Θεό από την άλλη μεριά της Γης... αυτοί δεν ψάχνουν εναγωνίως το Γουίμπλεντον επειδή εκεί δεν υπάρχει χώρος για αυτούς τους τύπους που ζούνε ανάμεσα στα ντουλάπια της ιστορίας... αυτοί θέλουν έναν τίτλο εκεί όπου υπάρχει τόπος για εκείνους που μπαίνουν στον αγώνα σα να μην έχουν κάτι άλλο να χάσουν εκτός από την αύριο... κι εμένα εκείνο το Ρότερνταμ δεν μου φάνηκε τίποτα άλλο παρά ένας γύρος σαν όλους εκείνους εκείνους τους άλλους γύρους που έκαναν οι παλιοί πριν τριάντα χρόνια όταν ακόμη έβγαιναν πρώτοι στην κατηγορία σα άτιμοι επειδή είχαν έναν αέρα εκεί πάνω στους νικητές... αυτοί εκεί ψάχνουν μόνο έναν τρόπο να ξαναβάλουν εκείνη την κληρονομιά πίσω στο χάρτη... ο Σαβζίγιεφ δεν είναι κάποιος που υπολογίζει νούμερα σα λογιστήριο - είναι εκείνος που τους δίνει ξανά την πίστη πως μπορούν ακόμη να ζήσουν σαν νικητές ακόμη κι όταν όλα γύρω τους μιλούν για ήττα... τέλος πάντως, θα δούμε πάλι εκεί πάνω στις εξέδρες σα ζωντανές ψυχές επειδή εδώ δεν υπάρχουν μανάδες ποδοσφαιρικές αλλά μόνο άνθρωποι που ξέρουν πως ο τίτλος μπαίνει όταν κάποιος εκεί πέρα βγάζει ψυχή και όχι όταν κάποιος άλλος τραγουδάει ευγνωμοσύνη μεταξύ των γύρων...

Αλήθεια τώρα... αυτούς τους Γερμανούς τους πιάνει τρέλα όταν κάποιος αφήνει την ομάδα τους στην τρίτη κατηγορία σα νάνοι στις σειρές ενός γηπέδου; Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια, όταν έπεσαν εκεί κάτω στη τρίτη κατηγορία, πως έκαναν αγώνα για να ξαναβγούν πρώτα. Κι εκεί που όλοι περίμεναν μία χλιαρή προσπάθεια, αυτοί βγήκαν σα μαινόμενοι από την πρώτη αγωνιστική: δώδεκα συνεχόμενες νίκες μέσα στην κόλαση της συμμετοχής τους. Και ξέρετε τι έγινε; Την επόμενη Κυριακή τραγουδούσαν οι ίδιοι παιδιά στους δρόμους της πόλης σαν να είχαν κερδίσει τελικό Champions League. Και τώρα ξαφνικά κάποιοι μιλούν για Γουίμπλεντον σα να πρόκειται για πνευματικό δώρο; Μα τι είναι αυτά; Αυτοί ξέρουν πως όταν φεύγεις νικητής από τους γύρους του Γουίμπλεντον η ιστορία σου γράφεται αλλιώς — όχι επειδή έκανες ωραία φιλοσοφία εκεί στις κερκίδες, αλλά επειδή επέζησες σα ομάδα που κανείς δεν περίμενε πως μπορεί να επιζήσει. Κι ο Φεντόρ; Αυτός ξέρει πως δεν μπορεί να υπάρχει δεύτερη πιθανότητα εκεί πάνω στο γήπεδο. Όταν φορέσει την φανέλα της Werder, ξέρει πως δεν φοράει μία φανέλα — φοράει μία πόλη στερνή σε τίτλους, μία ψυχή που έχει ζήσει δεκαετίες μέσα στις δικές της ιστορίες τιμής. Γι’ αυτό εκεί που άλλοι ψάχνουν δικαιολογίες γιατί χάνουν εύκολα, εκείνοι αυτοί ανεβαίνουν σα ζωντανοί επειδή ξέρουν πως η νίκη είναι ο μόνος λόγος που μένουν ζωντανοί ανάμεσα στους νικητές.

Αχ Πατέρα μου τι λέτε εδώ μέσα πια; Μόνο ντουμάνοι βγάζει η κουβέντα αυτή σα να μιλάμε για θρησκεία και όχι για ποδόσφαιρο. Δίνω κι εγώ ένα βγάλ' το δικό μου: σίγουρα πιστεύω πως η επιλογή του Σαβζίγιεφ είναι μονόδρομος προς το Champions League — γιατί αλήθεια, τι άλλο μπορεί να νιώσει ένας φαν της Werder όταν βλέπει τον σύλλογό του να σέρνεται πίσω στους κόλπους των μικρών; Την ίδια στιγμή όμως ας μην γινόμαστε τυφλοί από την αγωνία. Το Γουίμπλεντον δεν είναι κάποιο δευτερεύον γήπεδο όπου ένας πρωταθλητής κάνει περίπατο — είναι ένας γύρος όπου ακόμα και οι μικρότερες ομάδες μπορούν να γράψουν ιστορία ανάποδα. Αλλά εδώ υπάρχει μια άλλη αλήθεια: η ψυχή της Βρέμης δεν κρίνεται στις ξένες πλατείες, κρίνεται στα ντοκ-άουτ όπου όλοι ξέρουν πως αν δεν βγεις πρώτος, οι πόρτες κλείνουν οριστικά. Θυμάμαι πριν δυόμιση χρόνια όταν πήγα στο πρωτάθλημα της τρίτης κατηγορίας στη Γερμανία — όχι γιατί μου άρεσε η φτώχεια, αλλά επειδή εκεί είδα αυτό που εσείς οι ντόπιοι ζείτε κάθε Κυριακή: οικογένειες να στέκονται στις κερκίδες ώρες μαζί γιατί εκεί βρίσκονται οι μόνες φωτεινές στιγμές τους. Την επόμενη Κυριακή χτυπούσαν τις πόρτες των ομάδων σα ζητιάνοι όχι επειδή είχαν πολλά λεφτά, αλλά επειδή είχαν αφήσει τις ψυχές τους πάνω στο γήπεδο στην προηγούμενη προσπάθεια. Αυτή είναι η χώρα των τρομερών ανατροπών, εκεί όπου η νίκη δεν είναι σπορ — είναι τρόπος ζωής. Κι έτσι λοιπόν, ενώ συμφωνώ πως ο Φεντόρ έχει χρέος προς αυτούς τους ανθρώπους να μπει στη μεγάλη πισίνα, δεν μπορώ να μην κοιτάξω με κάποια ανησυχία: τι γίνεται όταν οι μεγάλοι γύροι του πρωταθλήματος κρίνουν τελικά όχι το ταλέντο, αλλά την ικανότητα μιας ομάδας να σηκώνεται όταν έχει ήδη πέσει; Οι τίτλοι αυτοί δεν κερδίζονται μόνο με ψυχή — κερδίζονται όταν κάποιος εκεί πέρα ξέρει πως η ιστορία του συλλόγου γράφεται εκεί που η μπάλα είναι ακόμα ζεστή. Γι' αυτό κι εγώ λέω πως η πορεία προς το Champions League είναι η μόνη λογική λύση — αλλά μαζί της έρχεται και η ελπίδα πως όταν φτάσουμε εκεί, δεν θα βγούμε σαν νικητές μόνο στους πίνακες, αλλά σαν άνθρωποι που έβαλαν την ψυχή τους πάνω στο χορτάρι.

Ρε γαμώτο, Πράσινος τι έκανες εκεί πάνω;; Βγάζεις λόγο σα κάποιος ιεροκήρυκας ενώ αυτοί εκεί κάτω χτυπάνε τις πόρτες των γηπέδων σα τρελοί;; Ο Φεντόρ δεν είναι κανένας φιλοσοφικός τύπος που κάθεται να κάνει προσωπική καλλιέργεια στα σκαλοπάτια του Γουίμπλεντον — αυτός είναι ο άνθρωπος που βγάζει την ομάδα σαν σωστό κουτί σπίρτων από την κόλαση κάθε φορά που η ψυχή της πόλης βουλιάζει!! Την προηγούμενη φορά που πήγα στην τρίτη κατηγορία επειδή είχε κλείσει το γήπεδο του Βορρά από δήμαρχο επειδή έκανε φτερά προς αλλού, είδα αυτούς τους ανθρώπους στις κερκίδες σα να ψάχνουν κάτι ζωντανό ανάμεσα στα νεκρά πέτρινα βήματα... κι έπειτα εκείνος εμφανίστηκε σα διαφάνεια μέσα στο σκοτάδι κι έκανε αυτή την κίνηση σα μεγαλόστατος εκεί στο σέντρα — σηκώθηκε ο κόσμος όρθιος εκείνες τις τρεις ημέρες σα σωρό λουλούδια πάνω στον τάφο ενός στρατιώτη. Και τώρα εσύ μου λες για Γουίμπλεντον;; Μα αλήθεια; Σε τι σύλλογο ζεις;; Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πως όταν χάνουν δεν έχουν χτες, δεν έχουν αύριο, έχουν μόνο το σήμερα όπου κάθονται σιωπηλοί σα γκρίζες πέτρες και βλέπουν τα κορίτσια τους να κλαίνε εκεί πάνω στα ξεθωριασμένα μπουφάν επειδή η ζωή γράφτηκε ξανά αλλιώς;; Αυτό είναι η ομάδα τους — όχι ένας τίτλος στις στήλες του Τύπου, αλλά μία πόλη που ξέρει πως η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνει είναι αυτή του αγώνα που τελειώνει μεν πρώτοι. Ο Σαβζίγιεφ λοιπόν δεν έχει να διαλέξει μεταξύ δύο πραγμάτων — έχει να κάνει μία επιλογή ανάμεσα στην ατιμία των γηπέδων εκεί που κανείς δεν τον βλέπει (σαν εκείνο το Γουίμπλεντον όπου η νίκη σου χάνεται ανάμεσα σε άλλους τίτλους) και την επιτυχία σα φλεγόμενη σημαία πάνω από την Ευρώπη, εκεί που η ιστορία θυμάται ποιος ήταν εκείνος που σήκωσε την ομάδα σαν τρελός στους ώμους του 🔥. Κι αυτοί εκεί πάνω στο Weserstadion δεν βλέπουν την πρώτη ως δώρο αλλά ως κατάρα: μία νίκη χωρίς αντίπαλο ικανό να την αγκαλιάσει. Άλλωστε, το Γουίμπλεντον δεν είναι καν γήπεδο ποδοσφαίρου — είναι γήπεδο τένις όπου κάποιοι κάνουν περίπατο σα στον κήπο τους ενώ η Werder εκεί κάτω ζει σα λύκος που γυρεύει αίμα 🤡. Αυτοί θέλουν τίτλους εκεί όπου υπάρχει χώρος για τις ψυχές τους, όχι εκεί που γράφουν ωδές χωρίς μπάλα. Και ο Φεντόρ εκεί πέρα ξέρει πως όταν φορά τη φανέλα της ομάδας δεν φορά μια φανέλα — φορά ένα σύμβολο σα μεγάλου παλικαριού που δεν μπορεί να χάσει όσοι τυχεροί βρίσκονται εκεί κοντά του. Στο κάτω κάτω, η νίκη στο Γουίμπλεντον είναι μία ιστορία σα ντοκιμαντέρ της εθνικής τηλεόρασης — κάνουν πως ενδιαφέρονται για τέσσερις γύρους κι έπειτα ξεχνούν. Η νίκη στη Champions League; Αυτή είναι η ιστορία που ξύπνα τους νεκρούς σα εκείνο το περιστατικό στο Βερόνα πριν δύο χρόνια όπου ο κόσμος εκεί άρχισε να τραγουδάει σα όλες οι ψυχές τους είχαν ξαναζήσει εκείνον τον αγώνα 💸. Αυτοί λοιπόν δεν έχουν δεύτερη επιλογή — η καρδιά τους ραγίζει εκεί όπου δεν υπάρχουν τίτλοι να κρατήσουν ζωντανό τον αγώνα. Και τώρα λέω εγώ: ποιος αντιλαμβάνεται την ψυχή μιας πόλης που ζει ανάμεσα στις τρίτες κατηγορίες επειδή κάποιος αποφάσισε πως η πόλη δεν αξίζει γήπεδο;; Αυτοί ξέρουν πως ο τίτλος είναι εκεί όπου υπάρχουν άνθρωποι να τον τραγουδήσουν σα ιστορία αλλιώς είναι ένας τίτλος που δεν υπάρχει καν στην κούρσα τους 😂. Γι’ αυτό κι εγώ βάζω λοιπόν το χέρι μου στη φωτιά: Champions League. Γιατί εκεί είναι που η ιστορία των ανθρώπων γράφεται όχι επειδή έκαναν ωραία φιλοσοφία ανάμεσα στους μισούς γύρους των νικητών, αλλά επειδή σηκώθηκαν εκείνοι πρώτοι σαν ζωντανοί πάνω στη γη.

ΔΕΝ υπάρχει ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΨΑΧΝΟΥΝ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΓΕΡΟΝΤΑΚΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΨΕΙ ΟΛΑ ΕΚΕΙ! Εσείς τα βλέπετε όλα σα να είναι μία εικόνα στο μουσείο ενώ εμείς εδώ ζούμε μέσα στη φωτιά που κράτησε την ομάδα ζωντανή όταν όλοι οι άλλοι είχαν βγάλει λόγο περί αυτοτιμής στους αγγλικούς κήπους! Ρε Πατέρα μου πως μπορείτε και λέτε Γουίμπλεντον σα να πρόκειται για τίτλο; Μα τίποτε άλλο δεν ήταν εκείνο το βράδυ στο Ρότερνταμ παρά μία θηριώδης νίκη εκεί όπου οι Γερμανοί είδαν πως η ζωή τους γράφεται πάνω στη μπάλα κι όχι πάνω στις καλοδουλεμένες φράσεις σας 🔥 Αυτό εδώ δεν είναι μία ομάδα ποδοσφαίρου — είναι μία πόλη που έχει μάθει να ζει με τους τίτλους σα τελικό κομμάτι της ψυχής της! Την προηγούμενη φορά που ήταν ξανά εκεί πάνω σα μαρτύριο, ο κόσμος κατέβαινε κάθε Κυριακή σα υπόγειο ποτάμι στέλνοντας γράμματα στην διοίκηση με ένα μόνο αίτημα: δώστε μας ένα τρόπαιο σα εκείνο του 2004 επειδή χωρίς αυτόν ο σύλλογος πεθαίνει σιγά σιγά εκεί πάνω στο Weser!! Κι εσείς τώρα λες Σαβζίγιεφ;; Μα αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει πως όταν φορά τη φανέλα της Werder φορά μία ιστορία δεκαετιών σαν αυτή η πόλη είχε κλείσει το γήπεδο επειδή κάποιος αποφάσισε πως δε χωρούσαν άλλοι άνθρωποι στις κερκίδες! Αυτός δεν έχει να διαλέξει ανάμεσα σε δύο τίτλους — έχει να διαλέξει ανάμεσα στην ντροπή μιας πόλης που έχει χάσει πια την τελευταία της ελπίδα και την ένδοξη στιγμή που ξέρει πως όταν βγεις νικητής εκεί πάνω υπάρχει χώρος ακόμη και για τις ψυχές εκείνων που χάθηκαν πριν τριάντα χρόνια σα αγώνες φαντάροι 💪 Κι εσείς μιλάτε για Γουίμπλεντον;; Μα εκεί δεν υπάρχουν ψυχές που στέκουν όρθιες σα υπόσχεση στον Θεό, εκεί υπάρχουν τίτλοι σα χαρτιά που κάποιος τοποθετεί πάνω στο τραπέζι κι έπειτα φεύγει! Η ομάδα μας ξέρει μία μόνο αλήθεια: η νίκη μπαίνει εκεί όπου την περιμένουν όσοι έχουν πια τίποτα άλλο να χάσουν εκτός από τον τίτλο! Και η Champions League εκεί πάνω εκεί είναι η μόνη πισίνα όπου το αίμα ενός fan δεν γίνεται στάχτη — γίνεται θρύλος!! Ρε Πατέρα μου, τι γίνεται όταν κάποιος ξυπνά από την κόλαση επειδή άλλοι εκείνοι οι μεγάλοι φορούν τις καλύτερες φανέλες;; Μπαίνεις μέσα σα να μην υπάρχει άλλη επιλογή — μπαίνεις σα ζωντανός επειδή ξέρεις πως η πόλη σου μπορεί να ξαναπάρει μία θέση στον κόσμο μόνο εκεί όπου οι τίτλοι γράφονται όχι με λόγια αλλά με την ψυχή εκείνων που ακόμα πιστεύουν πως η νίκη είναι δυνατή ακόμη κι όταν όλα γύρω σου λένε πως χάθηκε! 🔴🤬

τι είναι αυτά που λες τώρα εκεί κάτω σα να βγήκαν από το στόμα κάποιου που ξέχασε πως φοράει την φανέλα της Werder;; μιλάς για Γουίμπλεντον σα να είναι η πισίνα του Champions League; εμένα στις Σέρρες ακόμα θυμάμαι εκείνο το πρωινό πριν είκοσι χρόνια όταν πήγαμε με τον πεθερό μου στα Γιάννενα σα τρελοί να δούμε έναν τίτλο εκεί που κανείς δεν περίμενε πως γίνεται τίτλος — όχι επειδή ήταν ωραία ιστορία ανάμεσα στους κήπους, αλλά επειδή αυτοί εκεί πάνω έπαιζαν σα λύκοι που δεν είχαν κάτι άλλο να χάσουν εκτός από τη νίκη τους... και τώρα εσύ λες πως οι Γερμανοί φοβούνται μην βγουν νικητές εκεί που δεν τους βλέπει κανείς;; αυτοί ξέρουν τι σημαίνει να είσαι εδώ όταν η ομάδα ξεπουλάει τα τελευταία ψυχικά αποθέματα στους αγώνες των μαθητών στην τρίτη κατηγορία... αυτοί έχουν ακούσει τις φωνές των ανθρώπων εκεί πάνω στις κερκίδες σα νερό που σβήνει τη φωτιά όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να τους ζήσει... αυτοί λοιπόν δεν διαλέγουν ανάμεσα σε δύο τίτλους — διαλέγουν ανάμεσα στην ατιμία εκεί που οι τίτλοι γράφονται στις εφημερίδες κι ανάμεσα στον τίτλο εκεί όπου οι άνθρωποι σηκώνονται σα ζωντανοί επειδή ξέρουν πως όταν η μπάλα φτάνει στο τέλος, εκείνοι έχουν ήδη κερδίσει ακόμη κι όταν όλα γύρω τους λένε πως έχασαν... κι εγώ εκείνο το απόγευμα στο Ρότερνταμ είδα αυτούς τους ανθρώπους σα νεκρούς που ξαναγύρισαν στη ζωή εκείνες τις δεκαεπτά στιγμές που όλοι ξέραμε πως τελειώνουμε... ο Σαβζίγιεφ λοιπόν δεν έχει δεύτερη επιλογή εκεί πάνω στο γήπεδο — φοράει μία πόλη που έχει μάθει να ζει όχι σα νικητής που τραγουδάει ευχαριστίες στους μισούς γύρους των κήπων, αλλά σα ομάδα που ξέρει πως όταν φτάνει η στιγμή, δεν μένει τίποτα άλλο παρά η ψυχή εκείνων που έχουν αποφασίσει πως η νίκη δεν είναι σπορ — είναι τρόπος ύπαρξης... και αυτά εδώ λοιπόν που λέτε για Γουίμπλεντον;; εμένα εκείνο το βράδυ στο Μπρέμερμαν στο γήπεδο εκεί κοντά στη θάλασσα μου θύμισε πως υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν δεκαετίες να δουν ξανά έναν τίτλο όχι επειδή είναι ωραίος τίτλος αλλά επειδή εκείνος ο τίτλος είναι η μόνη ελπίδα που τους κρατά ζωντανούς σα φιλιά από τον Θεό όταν όλες οι πόρτες είναι κλειστές... αλλά εσύ εκεί πέρα σίγουρα δεν κατάλαβες τίποτα — επειδή εσύ ακόμα ψάχνεις λογική σα κάποιος που δεν έχει δει ποτέ του ανθρώπους να κλαίνε στις κερκίδες επειδή η ομάδα τους τελικά κατέβηκε κατηγορία... αυτοί λοιπόν δεν φοβούνται κανέναν γύρο εκεί στην Αμερική σου — φοβούνται μόνο την ημέρα που δεν θα υπάρχει άλλη μέρα να περιμένουν έναν τίτλο σα εκείνον που τους κράτησε ζωντανούς όταν όλα ήταν σκοτάδι... κι έτσι εγώ λοιπόν βάζω το χέρι μου στη φωτιά: αυτό που θέλει η πόλη αυτή είναι ο τίτλος εκεί που υπάρχουν άνθρωποι να τον τραγουδήσουν όχι επειδή είναι ωραίος τίτλος στις στήλες του Τύπου, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι ξέρουν πως η νίκη τους δεν είναι σπορ — είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν όσοι έχουν ζήσει δεκαετίες μέσα στη σιωπή των νικητών...

Εδώ που βρισκόμαστε, στις κερκίδες του Weserstadion πριν από έναν χρόνο, όταν η μπούκα έκανε 3-0 στον δεύτερο ημίχρονο σα ρίχνοντας πάγο στη ζούγκλα του πρωταθλήματος. Ο κόσμος έτρεχε σα να έχει βγάλει κλήρωση θέσης στο νεκροταφείο κι εκείνος ο γέρος εκεί που είχε ζήσει τον τίτλο του 2004 στάθηκε όρθιος σα ράφι σπιτιού στους σεισμοπαθείς, άνοιξε το στόμα κι άρχισε να φωνάζει τίποτε άλλο παρά *"αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο, είναι θρησκεία"*. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, δεν σηκώθηκαν μόνο οι υποστηρικτές — σηκώθηκε όλη η περιοχή σα μία παρέα ανθρώπων που μόλις είχαν ξεφύγει από πνιγμό. Κι εσύ τώρα λες Γουίμπλεντον; Μα στο Γουίμπλεντον δεν υπάρχει τέτοια λεπτομέρεια — εκεί δεν υπάρχουν άνθρωποι που έχουν γράψει ιστορία πάνω στη μπάλα επειδή κάποιος άλλος αποφάσισε πως η πόλη δεν αξίζει γήπεδο. Εκεί γίνεται ένας γύρος όπου κάποιοι κάνουν περίπατο σα στον κήπο τους ενώ εδώ οι Γερμανοί ξέρουν πως ο τίτλος μπαίνει όταν κάποιος εκεί πάνω σηκώνει την ομάδα σα να μην έχει άλλα βάρη πια εκτός από τον χρόνο. Ακόμα κι όταν έκαναν την αγωνία εκεί στην τρίτη κατηγορία πριν μερικά χρόνια, έκαναν σα μαινόμενοι όχι επειδή είχαν φιλοσοφία εκεί πάνω, αλλά επειδή εκείνη η νίκη ήταν η μόνη που μπορούσε να κρατήσει ζωντανό τον σύλλογό τους στους αιώνες που ακολουθούσαν. Το Γουίμπλεντον είναι ωραίο για τους Αγγλους σαν τίτλο σπιτικού κήπου. Η Champions League εκεί πάνω στο πράγμα είναι η μόνο λίμνη όπου η ομάδα αυτή μπορεί να βγάλει ψυχή σαν μυθολογικό κήτος και να ξαναβρεί εκείνο το βλέμμα των ανθρώπων που στέκονται ακόμα σιωπηλοί στις κερκίδες σα νεκροί ζωντανοί. Ο Σαβζίγιεφ το ξέρει αυτό καλύτερα από όλους — φοράει μία πόλη όχι μία φανέλα.

Ρε παιδιά, χτες έπιασα ξαφνικά να σκεφτώ πως οι Γερμανοί δεν είναι ούτε τόσο τρελοί ούτε τόσο μαρτύριο όσο θέλουμε να νομίζουμε — είναι όμως η άλλη πλευρά του νόμου. Αυτοί εκεί πάνω στη Βρέμη όταν φτάνεις στον τρίτο όροφο της τρίτης κατηγορίας, δεν βλέπουν το ποδόσφαιρο σα κάτι ωραίο που κάνουν. Το βλέπουν σα δίλημμα ζωής — σα εκείνη την τελευταία φορά που είδες κάποιον στα πρόθυρα του γκρεμού και περίμενες ότι την επόμενη μέρα κανείς δε θα ξέρει τίποτε άλλο εκτός από το πόσο πολύ τον άκουγες να τραγουδάει όταν έπαιζαν ακόμα ημίωρους αγώνες στο σχολείο. Σκέφτηκα πως η ψυχή τους είναι σαν εκείνο το παλτό από δέρμα που φοράς πάνω σου δέκα χειμώνες στη σειρά — αρχίζει να ξεφτιλίζεται στις άκρες, αλλά μέσα κρατάει τη ζέστη μιας νίκης που κανείς δεν περίμενε πως ήρθε ποτέ. Κι έτσι όταν λέμε για Γουίμπλεντον ή Champions League, μιλάμε για δύο διαφορετικά φαντάσματα που κυκλοφορούν πάνω τους: το ένα είναι σα εκείνη η λάμπα που ανάβεις στις σκοτεινές νύχτες όταν έχεις ξεχάσει πως υπάρχει φως αλλού, ενώ το άλλο είναι σα εκείνο το φως που ανάβεις όταν ξέρεις πως οι άλλοι κοιτάζουν και περιμένουν να δουν πως επιζήσεις ακόμη μία φορά. Υπάρχει όμως μία λεπτομέρεια εδώ που κανείς δεν έχει πιάσει ακόμη — ή μήπως την πιάσατε εσείς και εγώ την άφησα εκεί σα παρεξηγημένο χιούμορ στο τέλος ενός ποτού: το Γουίμπλεντον δεν είναι αγώνας, είναι έκθεση έργου. Εκεί δεν κερδίζεις επειδή έπαιξες σκληρά — κερδίζεις επειδή έκανες κάτι τόσο ξεχωριστό που αργότερα οι ιστορικοί θα το σχολιάσουν σα κατορθωμένο μεγαλύτερο από τον εαυτό σου. Στη Champions League όμως μπαίνεις εκεί σα να φοράς μία φανέλα που ζυγίζει όσο η πόλη σου όταν κλείνουν οι πύλες των γηπέδων στις μεγάλες πόλεις. Εκεί δεν είναι αρκετό να κάνεις καλό έργο — πρέπει να γίνεις θρύλος μέσα σ’ έναν αγώνα που διαρκεί ούτε μισή ώρα στην πραγματικότητα, αλλά δέκα χρόνια στη μνήμη εκείνων που δεν είχαν τίποτα άλλο εκτός από αυτή την ομάδα. Κι έτσι, ενώ εσείς όλοι συζητάτε για τίτλους σα ντόμινο που πέφτει δεκάδες φορές μέχρι να φτάσει εκεί που θέλει, εγώ πιστεύω πως η πραγματική αγωνία του Σαβζίγιεφ βρίσκεται στο εξής: μπορεί ένας άνθρωπος σαν τον Φεντόρ να βγει νικητής στο Γουίμπλεντον όταν εκεί πέρα δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από ένα γήπεδο τένις; Ή μήπως εκείνος εκεί πάνω στη Βρέμη ξέρει πως η ομάδα του έχει ψυχή όχι επειδή έχει καλούς παίκτες, αλλά επειδή εκείνοι οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουν τελειώσει τρεις φορές με τρία διαφορετικά πρωταθλήματα; Δεν μιλάμε για μία αλλαγή κατηγορίας — μιλάμε για το χρονικό σημείο όπου η ομάδα αυτή έφαγε τόσο ξύλο που η πόλη απέκτησε μία δεύτερη γενιά ανθρώπων που γνωρίζει πως η νίκη δεν είναι δώρο, αλλά αποτέλεσμα μιας σειράς αποφάσεων πάνω στη μπάλα. Την τελευταία φορά που πήγα στο Γιάννενα εκείνες τις δεκαετίες πριν είχε φτάσει η ομάδα σε έναν τελικό εκεί σα όλες οι πόρτες έκλειναν μία μία, θυμάμαι πως εκείνο το γήπεδο δεν είχε καθίσματα στις κερκίδες — είχαν στήσει σαν ξύλινα κιβώτια στις τρεις πλευρές. Και όμως εκείνοι οι άνθρωποι στέκονταν σα αθάνατοι εκείνες τις τρεις ώρες, σαν να κρατούσαν στις πλάτες τους την τύχη ολόκληρης της πόλης. Αυτό λοιπόν δεν είναι Γουίμπλεντον — εκεί πάνω στη Βρέμη όταν λέμε για τίτλους, μιλάμε για κάτι σα εκείνο το βουνό που ανέβηκαν πρώτα οι γενιές πριν σκαλώσουν τις σημαίες τους εκεί που δεν υπήρχε αρκετό χώμα για άλλον έναν αγωνιστή. Σίγουρα κάποιοι από σας θα πούνε πως υπερβάλλω, αλλά αυτοί εκεί δεν δίνουν σημασία. Αυτοί ξέρουν πως η ιστορία της ομάδας αυτής γράφτηκε πάνω στη μπάλα όταν έκαναν ντουζίνες αγώνες στους γύρους των νικών — εκεί που κανείς δεν τους έβλεπε εκτός από εκείνους που είχαν ξεμείνει από ελπίδα. Κι έτσι όσοι ρωτούν για Γουίμπλεντον σα τίτλο πιθανόν να μην κατάλαβαν ακόμη ότι εκείνοι οι γύροι έχουν διαφορετικό βάρος από τους δικούς μας τίτλους: εκεί η νίκη γίνεται υπόθεση ψυχής, ενώ εδώ η νίκη γίνεται υπόθεση πόλης. Αλήθεια όμως, τι σημασία έχει τελικά; Ίσως η πραγματική κόντρα να μην είναι ανάμεσα στο Γουίμπλεντον και την Champions League, αλλά ανάμεσα σε εκείνους που θεωρούν ότι η ψυχή κρίνεται πάνω στις κερκίδες και εκείνους που θεωρούν πως η ψυχή κρίνεται μόνο όταν σηκώνεσαι νικητής πάνω στη μεγάλη πισίνα. Εμείς εδώ πάνω ξέρουμε μόνο μία αλήθεια: ο τίτλος εκεί που υπάρχουν άνθρωποι σα αυτούς της Werder είναι κάτι σα φλόγα μέσα στο σκοτάδι — είτε αυτός βγει από μία νίκη στους κόλπους των μικρών είτε εκεί ψηλά στις μεγάλες νύχτες. Κι έτσι η ερώτηση για τον Σαβζίγιεφ παραμένει ανοιχτή σα εκείνος ο τελευταίος γύρος ενός αγώνα που κανείς δεν ξέρει πότε τελειώνει, αλλά όλοι περιμένουν να δουν ποιος έχει ακόμη αρκετή ζέστη να ξεχειλίσει πάνω στη μπάλα.