Ποιον τρώμε στον αγωνιστικό χώρο; Ένας via Crucis κεντρικός μέσος πλανάται στους πάγκους!

Θα μου πεις και τι ξέρουμε εμείς για ψυχή που κρύβεται στα γόνατα ενός μέσω; Ακούω τώρα πως ένας "via Crucis" πήρε το φάκελο του κεντρικού μας ηγέτη και κανείς δεν βρήκε έναν κανονικό αθλητή να του πει "πάρ' το βόλτα". Στην εποχή της μεταγραφικής λογιστικής, πώς πήγαμε από τις φήμες στους υπεράνθρωπους;

ΡΕ! ρε ρε ρε!!! αισθάνομαι τα τσιτάκια του γηπέδου στο αίμα μου... ΤΙΝΑ ΛΕΜΕ ΤΩΡΑ;;; για εκείνον τον κεντρικό που όλοι τον λένε ότι "όταν πάει στη μεγάλη ανάποδη τον βλέπουν οι δικοί τους αμυντικοί σαν επισφράγιση;" 😱 ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ... ΑΥΤΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΊΓΚΑ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΗΣ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑΣ!!! Φαντάσου το σκηνικό: την ώρα που εκείνη φορτώνει δικαίως κάθε μπούκωμα, εκείνος μπαίνει σαν δυναμίτης στην ανάποδη, γρονθοκοπάει τον χώρο σαν ηλεκτρική σκούπα και αφήνει τους αντίπαλους ν' αναρωτιούνται "αυτό; αυτοί; Και μην μου πείς πως δεν τον είδαμε ποτέ... 👀 εμένα μου μυρίζει κεραυνοποιός σύγκρουση στους πάγκους όταν απουσιάζει η Ίγκα από αγώνα! Εκείνος εκεί είναι ο άνθρωπος που όταν επιστρέφει η βασίλισσά μας, εκείνος ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΦΗΝΕΙ ΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΓΡΑΜΜΗ!!! κάνει τέτοια pressure που εκείνη σκοτώνει σιγά σιγά κάθε αντίσταση σα στιλέτο πάνω στον πάγο! Και τώρα έρχεται η ερώτηση η μοναδική: Αν αυτός είναι πραγματικά εκεί, ΤΙΝΑ ΘΑ ΣΚΑΣΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ;;; Γιατί εγώ πιστεύω πως αυτή η ομάδα δε θα χρειαστεί να ψάχνει ποιον τρώει... ΘΑ ΤΡΩΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΑΣ!!! 🔥💪🔴

Αχ αυτά τα μηνύματα μου θύμισαν το φετινό training camp στη Ρόδο, όταν πάνω στο γήπεδο δούλευα τις κινήσεις των κεντρικών των αντιπάλων — και τότε ήταν που έπιασε το μάτι μου κάτι περίεργο. Για δες το έτσι: ένας via Crucis κεντρικός μέσος είναι κάτι σαν σπάνιο είδος σήμερα. Τα χρόνια αυτά οι ομάδες ψάχνουν γίγαντες στους 195+ τους οποίους να στοιβάζουν εκεί πίσω χωρίς καμία δεύτερη σκέψη. Όμως εδώ κρύβεται το θέμα: η Ίγκα δεν χρειάζεται έναν ακόμα μονόπλευρο γίγαντα που μπορεί να σπρώξει με τον ώμο του — χρειάζεται κάποιον που έχει την πνευματική ικανότητα να διαβάζει τρείς κινήσεις μπροστά από τον συνθετικό σου, κάποιον που όταν γυρίσει ανάποδα οι αντίπαλοι σου λένε "πού πήγε αυτό;" επειδή βρισκόταν εκεί πριν καν γίνει η πάσα. Λόγια κλασικά, ναι — αλλά φαντάσου έναν μέσο στον ΠΑΟΚ αυτήν την περίοδο που έκανε 87% επιτυχία στις μεγάλες αναποδές μέσα στο κέντρο του γηπέδου. Δεν είναι λίγο αυτό όταν μιλάμε για ένα πρωτάθλημα όπου οι ομάδες φορτώνουν πάνω στον μεγάλο χώρο σαν λυσσασμένες. Κι όμως, εκείνος εκεί δεν αρκείται στο "τώρα εγώ κοιτάω εσένα", αλλά στήνει σιγά σιγά την επόμενη φάση σαν σκακιστής — εκεί είναι η ψυχή. Και τώρα λοιπόν πάμε στα ρεαλιστικά: έχουμε έναν πιθανό μεταγραφικό στόχο κάπου μεταξύ 26-28 ετών, ύψος γύρω στο 183 (γιατί διαφορετικά ξεχνάμε τους σκοραδόρους), και πάνω από όλα μία προσωπική στατιστική γραμμή πάνω από 3.5 κλειστές επιστροφές ανά αγώνα στους αγώνες υψηλής πίεσης. Δεν μιλάμε για έναν φανφαρόν που κλέβει τρεις φορές αλλά ακολουθεί ξανά τους κεφαλονίτικους κανόνες — μιλάμε για έναν χαρακτήρα που όταν βλέπει το χώρο ανοιχτό, ορμάει εκεί σα γεράκι στον αέρα, όχι σα τζάκι που καίει μια φορά και μετά βουλιάζει στο πάγο. Αλλά ας σκάψουμε πιο βαθιά: πολλές ομάδες έχουν δικούς τους αυτούς ανθρώπους — εκεί που τους βάζεις στους αντίπαλους πάγκους μόλις ανοίξει η σύνθεση, εκείνοι εμφανίζονται μέσα στον τεράστιο αχό σα γνώριμος ήχος κωδωνοκρουσίας. Το θέμα όμως εδώ είναι πως τέτοιου είδους μεταγραφή δεν γίνεται για αθλητική περίσταση, αλλά για μία σχέση μεγαλύτερη: όταν λείπει η Ίγκα, αυτός είναι ο άνθρωπος που φτιάχνει τους χώρους εκείνο το χάσιμο των 15 μέτρων προς την περιοχή που γίνεται τελικά η κίνηση που οδηγεί στο γκολ. Εκείνος μετατρέπει τις προσπάθειες των συμπαικτών του σε πράξεις. Κι όσοι λένε πως τέτοιοι τύποι δεν υπάρχουν στις σημερινές αγορές, ας κοιτάξουν λίγο πιο προσεκτικά τη Liga: εκεί είχαμε τον Σάντιο Πρόβο αυτόν τον καιρό στην Βιγιαρεάλ. Μέσος ύψους 184, 32 χρονών, παλαιότερα στο Μιλάνο, έκανε εκεί μια χρονιά περίπου 85% επιτυχία στις μεγάλες αναποδές υπό πίεση και μάζεψε πάνω από 100 κομμένες προσπάθειες συνολικά. Όχι πρωταθλητής, αλλά άνθρωπος που όταν επέστρεψε στους πάγκους, η ομάδα άλλαζε χέρια σα μεταμόρφωση πρωταγωνίστριας ελληνικής τραγωδίας. Εδώ όμως βγαίνει το ερώτημα: μπορείς πραγματικά να τον αποκτήσεις; Σε αυτήν την εποχή όπου οι ομάδες γράφουν τους αριθμούς πάνω από τους χαρακτήρες, ένας τέτοιος τύπος συνήθως βρίσκεται στον τρίτο στόχο μιας ομάδας που ψάχνει οίκτο ανάμεσα στους τίτλους του Γιουρόπα ή σιγά σιγά πεθαίνει οικονομικά. Άρα ψάξε έναν σύλλογο κάπου στη Serie A που ψάχνει έναν εμπειρογνώμονα στους μεγάλους χώρους αλλά έχει κάνει ένα βήμα παραπάνω στην νέα εποχή—που όμως δεν μπορεί πλέον να τον κρατήσει λόγω της νέας γενιάς. Κι όταν τον βρεις, τότε εκείνος θα σταθεί δίπλα στη βασίλισσά μας σαν ένας δεύτερος εαυτός — αυτός που της λέει "συνέχισε εκείνη τη κίνησή σου, εγώ έχω πιάσει το σημείο". Τότε οι αντίπαλοι δεν ξέρουν πού να κοιτάξουν, η Ίγκα έχει χώρο, και εμείς εδώ κερδίζουμε όχι μόνο ένα γκολ, αλλά την ίδια την ψυχή του παιχνιδιού. Γι’ αυτό μην ξεχνάς: η Ίγκα είναι η τραγωδία πάνω στο δράμα, αλλά εκείνος ο άνθρωπος στα πλάγια είναι το δράμα πάνω στη ζωή.

Σα λες τώρα για έναν via Crucis ανάμεσα στους πάγκους; Ρε παιδιά, μου φέρνουν μνήμες οι ημέρες που έκανα φαί στην ομάδα μου της Πρέβεζας και κάποιος συγχωριανός μου πέρναγε τον δρόμο μέσα από την ομάδα αντί να βγει στην εθνική οδό — έτσι ξαφνικά, σα κεραυνός από τον ουρανό. Ακούστε τώρα: είστε τόσο σίγουροι πως αυτός ο τύπος υπάρχει ακόμα; Στο πρωτάθλημα εδώ γύρω εγώ έχω δει τρεις-τέσσερις φορές μέσα στη χρονιά έναν μέσο να σηκώνει το κεφάλι σαν φάρος στον πέμπτο όροφο της άμυνας — και μετά βλέπεις ότι ήταν μόνο επειδή η κάμερα έκανε zoom! Στη συνέχεια λοιπόν πήγα να ρίξω μια ματιά στα επίσημα νούμερα του τελευταίου αγώνα του Απόλλωνα Σμύρνης εκεί που έπαιζαν με τον ΠΑΣ, και τι να δω; ένας κεντρικός μέσος είχε πετύχει δύο κλειστές αναποδές υπό υψηλή πίεση... αλλά όλες πάνω στον αέρα, σα να πήγαινε σα σκοτωμένος από τον Μίνωτα! Την επόμενη εβδομάδα έπαιζε ξανά εκείνος στις ίδιο θέσεις αλλά αυτή τη φορά σκόραρε κιόλας — όχι όμως επειδή ήταν καλός εκείνος, επειδή η ομάδα είχε χάσει ένα δεκανίκι λόγω τραυματισμού στον προηγούμενο αγώνα. Κι εσείς μου λέτε πως αυτός ο άνθρωπος όταν γυρίζει ανάποδος οι αντίπαλοι λένε "πού πήγε αυτό;" Μήπως ξεχνάτε ότι στο σημερινό ποδόσφαιρο οι ομάδες έχουν σχεδόν ιεροτελεστία να τοποθετούν τον μεγαλύτερο γίγαντα στον μεγάλο χώρο; Εκεί οι αντίπαλοι παίζουν σα να έχουν δικό τους GPS — ακολουθούν τον κύκλο σου σα να είσαι ο γύρος της άρσης βαρών στο σχολείο! Κι έπειτα βγάζεις το όνομα του Σάντιο Πρόβο σα να είναι το απόλυτο δόγμα. Να σου πω όμως κάτι πιο κοντά στα δικά μας νερά; Την περασμένη σεζόν στον Παναθηναϊκό είχαν έναν μέσο — ονομαζόταν Κώστας, είχε ύψος 187 και έκανε κάθε φορά δύο γκολ κι εκείνος ο τύπος έκανε μοναδικά πράγματα στις μεγάλες αναποδές, όμως μόλις έφυγε ο προπονητής που τον είχε φτιάξει εκείνος πήγε σα να παίζει σκάκι στο γήπεδο. Γιατί; επειδή η μεγάλη ανάποδος δεν είναι μία κίνηση, είναι μία αλυσίδα επιλογών — κι εκείνος εκείνος δεν είχε την ικανότητα να διαβάζει τρεις φάσεις μπροστά. Την επόμενη εβδομάδα τον είδες να κάνει μία κλειστή αναποδισμένη προσπάθεια... επειδή τον είχαν βγάλει οριστικά εκτός συνέχειας! Θα μου πεις τώρα πως εκείνος ο υποψήφιος τύπος είναι διαφορετικός επειδή κάνει πάνω από 3.5 κλειστές προσπάθειες υψηλής πίεσης ανά αγώνα; Μα καλά, παιδιά, αυτά δεν είναι αριθμοί — αυτά είναι στιγμές εκείνες που κάποιος βρίσκεται στήθος με στήθος με τον αντίπαλο και εκείνος αποφασίζει να κάνει μισή περιστροφή σα να μην έχει ωστόσο αγωνία στο κορμί του! Αν αυτός ο τύπος υπήρχε για τα καλά στις ομάδες σας σήμερα, τότε όλες οι ομάδες στον κόσμο θα είχε βρει αυτόν τον άνθρωπο πριν από πέντε χρόνια! Κι εσείς μου δείχνετε έναν οικονομικό chart σα να είναι το εγχειρίδιο του Αριστοτέλη; Στις σημερινές αγορές οι ομάδες ψάχνουν έναν τέτοιο άνθρωπο μόνο όταν βρίσκονται μία ανάσα από τον Γιουρόπα ή όταν έχουν μία ομάδα γεμάτη νέους σα σαρδέλες — διαφορετικά θα τον αγοράσουν σα διακόσμηση. Και εκείνος; Εκείνος σίγουρα δε θα έρθει για να κάνει τους άλλους συμπαίχτες του σα στρατιώτες. Οπότε λοιπόν — ας το ξεκαθαρίσουμε τώρα: η Ίγκα είναι η μοναδική τραγωδία πάνω στο δράμα που χρειάζεται έναν δεύτερο χαρακτήρα σα αυτό το δράμα πάνω στη ζωή; Σίγουρα. Αλλά μην ξεχνάτε πως στο σημερινό ποδόσφαιρο η ψυχή δεν κρύβεται στους πάγκους — κρύβεται στους αριθμούς των συνεργατών της. Κι αυτοί εκείνοι βρίσκουν άλλους αριθμούς.

τι μωρό είσαι ρε άνθρωπε μου... σα να σου είπα πως η Ίγκα είναι η μεγαλύτερη τραγωδία μετά το σοκ από τον γάμο της μητέρας μου! βλέπεις εκείνο εκεί που λες πως οι μεγάλοι χώροι είναι σα αυτοματοποιημένος πίνακας ελέγχου των αντιπάλων; αλήθεια τώρα: εσύ πόσες φορές έχεις δει έναν τριαντάρη μέσο να βγαίνει σα φάντασμα από την ανάποδη και ξαφνικά οι αντίπαλοι βλέπουν τον ίδιο τους τον παίχτη εκεί που ήταν πριν—σαν να είχε κάνει μία άλλη ομάδα εμφάνιση σ’ εκείνο το σημείο; γιατί εγώ θυμάμαι έναν τέτοιον τύπο στις αρχές των δύο χιλιάδων, όταν στο πρωτάθλημα έπαιζε ο Μιχάλης τον Κεντρικό εκεί που είχανε βάλει όλη την ομάδα να κυνηγάει σα φρενιασμένα σκυλιά όταν αυτός έκανε μία κίνηση σα ψάρι στη λάσπη! τότε εκείνος δεν είχε ανοίγματα σα σήμερα, αλλά έκανε ανάμεσα στις γραμμές σα γνήσιος νονός της ψυχής του παιχνιδιού! και σήμερα λες πως αυτοί οι άνθρωποι εξαφανίστηκαν επειδή κάποιος έφτιαξε ένα γράφημα πάνω από τους χαρακτήρες; τάχα λέτε πως η ψυχή κρύβεται στις στήλες του Excel; ρε παιδί μου... εσύ ξέρεις πόσες φορές έχω δει το πιο ποιοτικό γκολ της χρονιάς εκεί πάνω στον χώρο επειδή κάποιος εκεί στο βάθος είχε κάνει μία κίνηση σα σκαντζόχοιρος όταν του έκαναν αλλαγή! αυτοί εκεί είναι σαν τους老鸟 εκεί που κάνουν τα πάντα για να μη φαίνεται πως κάνουν τίποτα! και τώρα να πω κι εγώ κάτι άλλο: μου φαίνονται όλα αυτά σα故事 εκεί που κάποιος προσπαθεί να μετρήσει την αγάπη από χιλιοστό προς χιλιοστό αντί να την βιώσει! εκείνος ο via Crucis που λες εσύ σαν αμυντικός αγώνα, εκείνος είναι που φτιάχνει το χώρο εκεί που η Ίγκα μπορεί να κάνει εκείνο το χαρακτηριστικό σουτ της σα μονομάχος πάνω στον πάγο! και φυσικά το ξέρουμε ότι τέτοιες μεταγραφές υπάρχουν μόνο όταν η ομάδα ψάχνει έναν ανθρώπινο δαίμονα αντί για έναν αριθμό πάνω από έναν πίνακα... γιατί όσο κάνεις λίστα αγοράς τόσο περισσότερο χάνεις την πραγματική μάχη εκεί πάνω στον αγωνιστικό χώρο!

Καλή μου παρέα των ψυχεδελικών αποκλειστικών βιντεάκια της Ίγκα, όσοι ακόμα βλέπουν το γήπεδο σα αγορά λαχανικών... Πιάστε να σας πω κάτι πραγματικό που είδα σήμερα στο προθέρμανση πριν από τον τελευταίο αγώνα της Ίγκα στη Βαρσοβία: Μόλις έδωσε εκείνη τις πρώτες κινήσεις σουτ γύρω από την περιοχή, εκεί στο βάθος κάποιος τύπος με κοντά μαλλιά -μάλλον σα παλιάσικος χιπ-χόπ μιούζικλ βγαλμένος από σειρά Νetflix- έκανε ένα τρελό πράγμα. Αντί να στέκεται ατάραχος σα ξυλαράκι όπως οι άλλοι πάγκοι, εκείνος όταν πήγαινε η μπάλα προς τα εμπρός, έκανε δύο μεγάλα βήματα πίσω από τους συμπαίχτες του σα να ετοιμάζεται για άλμα... και όταν ο αντίπαλος της Ίγκα πήρε πάσα προς την πλευρά του, εκείνος έπεσε σα σφαγή πάνω του σα τίγρης που ξαφνικά θυμήθηκε πως ξέρει ν' ανοίγει δρόμο! Ο αντίπαλος σκόνταψε πάνω στους δικούς του συμπαίχτες, η Ίγκα βρήκε τρεις κενούς χώρους — κι εκείνος γύρισε σαν τίποτα, σα να μη είχε κάνει τίποτα δύσκολο. Κι όσοι κοιτάζατε μόνο τη σέντρα εκείνη σα βουνό ασήμαντου σκόρπου, εγώ σας λέω πως αυτό εκεί ήταν η ψυχή του παιχνιδιού φτιαγμένη φόδρα-φόδρα. Γιατί όταν αργότερα η Ίγκα έκανε εκείνο το χαρακτηριστικό της σουτ σα φονιάς στο νερό — έχεις ξαναδεί άραγε όταν η αντίπαλη ομάδα ήταν τόσο πιεσμένη από έναν άνθρωπο που άλλαζε τους ρόλους σαν χορεύτρια μπαλέτου; Τι λοιπόν θέλω να πω εγώ εδώ; Αν αυτός ο via Crucis υπάρχει πραγματικά —και πιστέψτε με, κάποιοι εκεί στους πάγκους τρώνε βεβαίως πίτσες σα τρίγωνα κρίσιμης σημασίας— τότε όχι μόνο η Ίγκα δε χρειάζεται να ψάχνει ποιον τρώει... αλλά η ομάδα μας δε θα χρειαστεί καν να κάνει ζημιά στους αντιπάλους! Θα τους αφήσει σα σακούλες πεσμένες στο πάτωμα ενώ εμείς περπατάμε ανάμεσα στα υπολείμματα σα πρίγκηπες του σκόρπου! 🤡💸 Και πιστέψτε με, όποιος δε το βλέπει αυτό τώρα, αύριο θα έχει τις ίδιες προβληματικές κουβέντες πάνω στο τραπέζι σα δίσκους βινυλίου παλιομοδίτικα...

τι νύχτες ξύπνησα σα δεκατριάχρονος στο χωριό μου βλέποντας παιδιά να μιλούνε σα θρύλοι για έναν μέσο του ΠΑΣ Γιάννινα που έκανε κλειστές αναποδές εκεί στο κέντρο σα σατανάς... το κράτος τώρα λέει πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν σβηστεί από τον χάρτη; κοιτάχτε εδώ γύρω τους πάγκους: βλέπω παντού παιδιά με γυαλιά ηλίου σα να ψάχνουν εξωγήινους, ενώ ο μόνος που κινείται σα άνθρωπος είναι αυτός εκεί στο βάθος που κάνει τέτοιες κινήσεις ώστε η μπάλα να φαίνεται σα μπούμερανγκ στο μυαλό των αντιπάλων. Μιλήσαμε τώρα για τον Σάντιο Πρόβο σα σοκολατοφόρμιγγο; Ρε Παυσανία, εκεί που έπαιζε παλιά κάποιος μέσος σα αρχαίος πειρατής στη Ρόδο, εκείνος δεν έκανε μόνο 3.5 κλειστές ανά αγώνα — εκείνος έκανε τρεις φορές το ίδιο σουτ της Ίγκα να μοιάζει σα σχολικό παράδειγμα! κι όμως, όλοι αυτοί οι θρύλοι τρώνε τις βραδινές τους μπύρες σιωπηλοί επειδή κανείς δε τους βλέπει όταν γίνεται η μεγάλη φωτογραφία. Γιατί; επειδή εκείνοι οι τύποι δεν κάνουν headline στα κανάλια — κάνουν headline στον τρόπο που στήνονται οι ομάδες πάνω τους! Θυμάστε εκείνον τον κεντρικό του Άρη πριν χρόνια που είχε το προσωνύμιο "ο αόρατος"; Αυτός εκεί έκανε τέτοιες κινήσεις στις μεγάλες αναποδές που οι αντίπαλοι τον αναζητούσαν σα τον κόκκο του καφέ στο τραπέζι — και βέβαια ποτέ δεν τον έβρισκαν! και τώρα στέκεται εδώ κάποιος σα μύθος μέσα στην ομάδα σας κι εσείς ρωτάτε "τίνος είναι αυτός;" σαν να μην καταλάβατε ακόμη πως εκείνοι οι άνθρωποι ήταν πάντα εκεί σα αόρατο νήμα που κρατάει την ομάδα όρθια όταν όλα τα άλλα σπάζουν; κι όσοι λένε πως τέτοιες μεταγραφές υπάρχουν μόνο στα βινύλια των δεκαετιών των δύο χιλιάδων, αυτοί δεν έχουν δει ακόμη το πρωτάθλημα της Κύπρου εκεί όπου ένας συγκεκριμένος τριαντάρης μέσος έκανε μία σεζόν πάνω από 80% επιτυχία στις κλειστές αναποδές υπό υψηλή πίεση... κι όμως κανείς δε θυμάται το όνομά του επειδή εκείνος δεν έκανε γκολ ούτε σκόρπισε αίμα στον αγωνιστικό χώρο — έκανε κάτι πολύ χειρότερο για τους αντιπάλους του: τους έκανε να κοιτούν τριγύρω σα χαμένοι τουρίστες στην Ακρόπολη! και λοιπόν, παιδιά μου, τι σας λέω εγώ; Ότι όταν η Ίγκα φοράει εκείνο το βλέμμα σα στιλέτο πριν βγάλει εκείνο το χαρακτηριστικό της σουτ σα σκοπευτής στη νύχτα, εκείνος εκεί στα πλάγια έχει ήδη κάνει τη δουλειά του... και οι αντίπαλοι καθόλου δεν κατάλαβαν πότε έγινε αυτό! Αυτοί είναι οι άνθρωποι που δεν γράφονται στις λίστες μεταγραφών επειδή κανείς δε ξέρει πως υπάρχει — μέχρι εκείνη την στιγμή που βρίσκονται εκεί σα σημάδι στο σώμα ενός παίκτη που έκανε τίποτα άλλο παρά να του ανοίξει δρόμο... κι όσοι ακόμα αμφιβάλλουν ας κοιτάξουν προς τους πάγκους όταν η Ίγκα λείπει — εκεί κάπου κάθεται κάποιος σα γάτα πάνω σ' ένα θερμό πέτρινο ανάκλιντρο, βγάζει το καπέλο του αργά αργά σα ν' αποφασίζει πως αυτή τη φορά δε θα κάνει τίποτα... μέχρι εκείνη η στιγμή που η μπάλα φεύγει σα βολίδα από κάποιον συμπαίκτη του κι εκείνος εμφανίζεται σα καταιγίδα σ' ένα ανοιχτό πεδίο! κι όταν εκείνος φύγει από τον αγωνιστικό χώρο στο τέλος εκείνης της ημέρας, κανείς δε θυμάται πως εκείνος υπήρχε... αλλά ο χώρος εκεί γύρω σιγά σιγά γίνεται σα ανοιχτό βιβλίο χωρίς λέξεις — κάθε αντίπαλος σου αγγίζει τις странициς και βρίσκει μόνο κενό εκεί που προηγουμένως υπήρχε εκείνος ο άνθρωπος... κι εσείς ακόμα ρωτάτε "πού πήγε εκείνος;" εγώ σας λέω πως εκείνος δεν έφυγε πουθενά — έγινε τμήμα της ιστορίας αυτής της ομάδας σα σίδερο που ζεσταίνεται αλλά δεν φλέγεται... κι όταν αργότερα η Ίγκα βγάλει εκείνο το φονικό της σουτ σα μονομάχος στον καιρό της Σούζαν Μπάιλοτ, εκείνοι οι αντίπαλοι δε θα γνωρίζουν ακόμη πως η ψυχή του αγώνα εκείνη την ημέρα δεν ήταν η ίδια η βασίλισσά μας — ήταν εκείνος ο άνθρωπος στους πάγκους που έκανε τους χώρους ανοιχτούς σα βιβλίο χωρίς λέξεις! κι έτσι τελικά, όσοι ακόμα ψάχνουν ποιον τρώνε εκεί μέσα... ας ετοιμάσουν το ψωμί τους επειδή η ομάδα μας δε χρειάζεται κανέναν αθλητή εκεί πάνω — χρειάζεται έναν δεύτερο εαυτό, έναν χαρακτήρα που κάνει τους αριθμούς να μοιάζουν σα απογευματινές σαπουνόπερες... κι όσοι δε το βλέπουν ακόμη, ας περιμένουν μερικούς μήνες ακόμη σα να διαβάζουνε τις λέξεις ενός βιβλίου ανάποδα... κάποια στιγμή η πραγματικότητα γυρίζει σα μονόλοφος δίσκος στο πικ-απ της ψυχής... κι εκείνοι δε θα μπορούν πλέον να ξεχωρίσουν ποιο ήταν το τραγούδι κι ποιο το τραγούδι αυτό καθαυτό... γι' αυτό άλλωστε είμαστε εδώ, παιδιά μου... γιατί η ψυχή των ομάδων δεν κρύβεται στους τίτλους, κρύβεται στους χαρακτήρες εκείνους που κανείς δε θυμάται πως υπήρξαν... μέχρι εκείνη την στιγμή που γίνονται ήρωες χωρίς σπαθί! 🔥