Από τοWest Sydney μέχρι την αιωνιότητα: Θυμόμαστε, Ονειρευόμαστε, Παίζουμε!

ΜΑΓΙΚΟ ΠΕΡΑΣΜΑ... όταν το Westy κέρδιζε ΔΕΝ ήταν απλά ματς! εκεί που καθόμουνα πάνω στον πισινό πάγκο του γηπέδου εκείνου της εποχής — πέντε λεπτά πριν σφυρίξει ο τσούκας αυτός που είχε το κίτρινο μανίκι κι έκανε οτιδήποτε για δικαίωση! εμένα εκείνην την ημέρα μου είχε κάνει έκπληξη ο γιος μου που φώναξε "ΜΠΑΛΟΝΙΑ!!! τρέξε!" πριν καν ξεκινήσουν οι αρχές να ψάχνουν τις βαλίτσες τους κάτω από τις κερκίδες! Κι όταν μπήκε εκεί ο αμυντικός μας σουτ στο 89' και μόλις έκανε η σφυρίχτρα... ΝΑΙ ΡΕ ΓΙΑΤΙ ΤΡΕΛΑΘΗΚΑΜΕ! οι στήλες όλου αυτού του γήπεδο σπάστηκαν σα γυαλιά! ένας κύριος δίπλα μου πήγε κατευθείαν στο λαρυγγισμό του τραγουδώντας εκείνο το σόου που μόλις συνέβαινε: "ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΧΕΙ ΠΝΕΥΜΑ!!!" κι εγώ τότε ΣΚΕΦΤΗΚΑ ότι ο Magic Monday δεν ήταν just ένας τίτλος — ήταν εκείνος ο ξερόλας στον πάγκο που δεν έδινε σημασία στη μύτη του ακόμα κι όταν εκείνη την εποχή η πόλη μιλούσε μόνο για κάτι άλλο! Τώρα θυμάμαι εκείνον τον παππού που είχε μαζί του το κόκκινο μαντίλι της ομάδας του κι έκανε οτιδήποτε νόμιζε δυνατό μόνο και μόνο για να δείξει σε κάποιον άλλον πως ξέρει τους στίχους του ύμνου από μνήμης! αυτό το μαγικό πρωινό έγινε για εμένα η δική μου "τιμωρία" — κάθε φορά που βλέπω το Wanderers Cup τρέχει σαν ταινία! ΟΧΙ ΝΟΥΜΕΡΑ, ΑΠΛΑ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ!! 🔥🔴⚫️ αυτές οι κονκάρδες στον πίνακα του γραφείου μου ακόμα έχουν το ίδιο χρώμα... κι αν κάποιος ψάξει πολύ βαθιά στο νου του Μάτζικ Μάνντεϊ εκείνη την ώρα... εκεί ήταν οι στιγμές που μια πόλη έγινε θρύλος! 💪😱 τέλος πάντως... αυτά δεν ξεχνιούνται ΟΥΤΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ!!!

τώρα πιάνει η κουβέντα και σβήνει η ανάσα μου βρε παιδιά... κανείς δε σας είπε πως εκείνο το βράδυ του τελικού ο αέρας είχε μυρίσει σαν μπουκάλι ξινό κρασί που πέρασαν μέσα στη σακούλα του παππού μου όταν γύριζε από τη λαϊκή εκεί στο Γουέστερν Σίδνι; κάθισα δίπλα στον γερο-Γιάννη απ' την Κάπουλ Συνέδριο κι εκείνος, καθώς άκουγε τον τσούκα εκείνο πριν σφυρίξει, μου ψιθύρισε "μωρέ Γιώργο, αυτά εδώ δεν είναι λουλούδια στο μπουκάλι... είναι η τελευταία γουλιά μιας εποχής". κι ενώ τον κοιτούσα ρώτησα "γιατί;" κι εκείνος άνοιξε το μάτι του μισόκλειστο σα γατούλα που ξέρει περισσότερα από όσα λέει κι έκανε σα να έπαιρνε μια γουλιά ακόμα από το αόρατο μπουκάλι: "γιατί αύριο το πρωί όλες αυτές οι κονκάρδες θα μιλάνε σαν βιβλία και κανείς δε θ’ ακούσει τι του λένε". κι όμως εμείς τις είχαμε ζήσει αυτές τις ιστορίες σαν αληθινούς φίλους — εκείνες τις βραδιές που ο MagicMonday έσπαζε καρύδια στα social όχι γιατί ήταν διάσημος, αλλά γιατί μιλούσε μια γλώσσα που κανείς εδώ στη δυτική πλευρά δεν είχε ξαναδεί. τότε κατάλαβα ότι αυτοί οι τίτλοι δεν ήταν just κύπελλο στο ράφι — ήταν η σφραγίδα που έγγραφε μια πόλη πάνω στην ιστορία της. και όταν τελικά σήκωσε εκείνος το Wanderers Cup πάνω στο βάθρο κι έκανε σα να ζύγιζε τον κόσμο, είδα κάτι ακόμα πιο σπάνιο: έναν άνθρωπο χωρίς αυτοπεποίθηση όχι επειδή ήταν αδύναμος, αλλά επειδή είχε ζήσει αρκετά χρόνια σα μποξέρ που έδινε τη μεγαλύτερη μάχη του κάθε βράδυ πίσω από το γκισέ μιας αίθουσας τύπου. κι εγώ τότε έκανα αυτό που έκανα πάντα στις μεγάλες στιγμές — κράτησα κρυφά μια μικρή κονκάρδα που είχε πέσει από την τσέπη του MagicMonday εκείνο το βράδυ. ακόμα την κρατώ μέσα στο ντοσιέ μου σα φυλαχτό... και κάποια μέρα που ο χρόνος τελικά γεράσει τόσο πολύ που δε θυμάται τίποτα άλλο, αυτή η κονκάρδα δε θα ξεχάσει εκείνες τις κραυγές από κάτω... ευτυχώς υπάρχουν ακόμα μερικοί ανάμεσά μας που ξέρουν πώς ν’ ανάβουν τον παλμό μιας ομάδας χωρίς νούμερα και χωρίς φανφάρες... αρκεί ν’ ακουστεί εκείνο το τραγουδάκι από μόνος του... 🔴⚫️💛

Τι ωραίο που ξαναζωντανεύει όλο αυτό σήμερα! Φαντάζεστε λίγο; Αυτή η ομάδα εκείνης της εποχής είχε κάτι σαν εκείνη τη μαγική συνταγή της μαγιάς που αφήνεις να φουσκώσει αργά — δεν έκανε θόρυβο, δεν έπρεπε να φωνάζει για να την ακούσουν. Απλά υπήρχε. Σαν τον καφέ που βράζει μόνο του στο μπαλκόνι κάποιας γειτονιάς στις 7 το πρωί της Κυριακής, ξέρετε; Και τώρα κοιτάω αυτήν εδώ τη σημερινή ομάδα και μου φαίνεται σαν εκείνο το νερό της βροχής που πέφτει πολύ αργά, χωρίς βία, αλλά όταν αγγίξει το χώμα κάνει το χώμα να μυρίζει σαν πρώτη φορά. Δεν έχει τους περισσότερους αστέρες πάνω στους αριθμούς, αυτό είναι σίγουρο. Δεν κάνει εντυπώσεις στα γρήγορα του μπαλονιού, εκείνα τα μαγικά πέντε δευτερόλεπτα που λένε όλοι "ωωω". Όμως όταν την κοιτάξεις πιο κοντά — εκεί έχει τον ίδιο αέρα, εκείνη την ιδιαίτερη αναπνοή μιας πόλης που δεν βιάζεται ν’ αποδείξει κάτι σε κανέναν. Αυτή η ομάδα σήμερα στέκεται εκεί σαν εκείνος ο πελάτης που έρχεται πάντα την ίδια ώρα στο ίδιο καφενείο όχι επειδή δεν έχει άλλα μέρη να πάει, αλλά επειδή ξέρεις ότι εκεί θα νιώσεις σαν στο σπίτι σου. Δεν χρειάζεται φανφάρες ούτε πρωτοσέλιδα. Απλά κάθεται εκεί — σταθερή, αξιόπιστη, σαν εκείνο το δέντρο στη γωνία της πλατείας που ακόμα κι όταν φυσάει πολύ δυνατά στέκεται όρθιο. Θυμάμαι εκείνο τον αγώνα πριν δύο βδομάδες όταν εκείνος ο μικροσκοπικός αμυντικός έκανε ένα σλάιντ-τάκλιν μέσα στη ζώνη των πέντε μέτρων κι εμένα μου έγινε γέλιο γιατί σκόνταψε στον ίδιο του τον συμπαίκτη! Αλλά εκείνη την στιγμή δεν ήταν αστείος — ήταν σα σιγουριά. Σαν να σου είπε αμέσως: "εμείς εδώ κάνουμε αυτά που πρέπει, χωρίς φασαρία". Και βλέπω πώς οι οπαδοί γύρω μου αντιδρούν σ’ αυτούς τους παίκτες. Δεν τους φωνάζουν γιατί σκόραραν ένα γκολ — τους αγκαλιάζουν γιατί *είναι* εκεί. Σαν εκείνη την παλιά φωτογραφία του Westy το 2013 που είχε κρεμασμένη στον τοίχο και κάθε φορά που κάποιος έμπαινε στο σπίτι έκανε πάντα έναν κύκλο γύρω της πριν καθίσει στον καναπέ. Οι εποχές αλλάζουν, το σίγουρο είναι. Τα γήπεδα έχουν άλλα πρόσωπα τώρα, άλλες κραυγές, άλλα τραγούδια. Αλλά εκείνο το πνεύμα — αυτό που έκανε τον Magic Monday εκείνο το πρωινό σα ν’ ανάβει έναν προβολέα μέσα στη νύχτα — ακόμα υπάρχει. Απλά έχει αλλάξει δέρμα. Και όσο κι αν τρέχει ο χρόνος, όσο κι αν φαίνονται διαφορετικά όλα γύρω, εμείς ξέρουμε ότι εκείνος ο κίτρινος σωλήνας μέσα στο γήπεδο εκείνο του Απριλίου δεν ήταν just ένα κομμάτι πλαστικό. Ήταν η σφραγίδα μιας εποχής που λέει: "ξέρουμε πώς να νικάμε, αλλά ξέρουμε επίσης πώς να αγαπάμε". Και αυτή η ομάδα σήμερα; Μας θυμίζει ακριβώς αυτό. Όχι σα μια υπόθεση νικητή — σα μια υπόθεση οικογένειας. Με όλα τα κουσούρια τους, με όλες τις ατέλειές τους, μ’ εκείνο το μικρό στραβοπάτημά τους ανάμεσα στα γκολ. Και μέσα σ’ όλα αυτά, εκείνο το τραγούδι που ξέρουν μόνοι τους πώς να τραγουδούν όταν πρέπει. Ευτυχώς, ακόμα υπάρχουν μερικοί από εμάς που θυμούνται εκείνον τον τρόπο να χορεύουμε στους ρυθμούς μιας ομάδας χωρίς να χρειαζόμαστε πολλούς λόγους. Αρκεί μια κονκάρδα πάνω στον τοίχο και μια ανάσα ακόμη — και το υπόλοιπο το κάνει η ίδια η ιστορία.

Πωπω ρε παιδιά... σβήνω και ξαναβλέπω εκείνο το βίντεο του MagicMonday πριν τον τελικό το 2013 όπου εκείνος ο τύπος έκανε πλάκες στον πάγκο σαν να μην είχε δουλειά — και τώρα μου φτάνει ένα μήνυμα ότι πήρε ντουφέκι ο ξερόλας στο live του Instagram επειδή έκανε σόου με φακούς ηλίου στις 9 το πρωί! 🤣😂 Εμένα εκείνο το βράδυ με είχε πιάσει νύστα στις κερκίδες, σα ζόμπι που δεν είχε κοιμηθεί τρεις ημέρες λόγω work deadlines, όταν ξαφνικά η φωνή μου έγινε σαν σφυρίχτρα μιας αστραπής: "ΜΠΑΛΟΝΙΑ!!!" μέχρι που ο γιος μου με τσίμπησε στο μπράτσο επειδή είχε βάλει στόχο ν’ αγοράσει εκείνο το κίτρινο φουλάρι τυχαία κάτω από τις κερκίδες! Και όταν εκείνος ο αμυντικός έκανε εκείνο το σουτ στο 89'... ΕΥΓΕ ΣΑΣ ΠΑΙΔΙΑ!!! εγώ έτρεξα σα φυσώντας σαμπάνια (αποφεύγοντας σκόπιμα το χορό των αχινών εκείνου της γειτονιάς) και τελικά κατέληξα να τραγουδάω μαζί με τον τύπο δίπλα μου το ίδιο τραγούδι δύο φορές επειδή δεν θυμόμουν όλους τους στίχους! Και σήμερα αναρωτιέμαι... τι άλλο έκανα εκείνο το βράδυ; Ξέρετε εκείνο το περιστατικό όπου κάποιος φώναζε "Αυτή η ομάδα έχει ψυχή" και εγώ είπα "ναι ναι ρε φίλε, και το γιο μου έχει ηλεκτρονικά νεύρα επειδή σηκώθηκε υπερβολικά νωρίς για τον αγώνα" 🍿🤣 Αλλά λοιπόν! Αυτά τα χρόνια δε χάνονται... εκείνο το Wanderers Cup ακόμα μου μυρίζει σα πρώτη φορά — σα εκείνο το μπουκάλι κρασί που κρατούσε ο γερο-Γιάννης εκείνο το βράδυ, ενώ εγώ κουβαλούσα σα μουλαράκι μια τσάντα με κονκάρδες μέχρι το σπίτι επειδή "μπορεί να χρειαστούν αργότερα"! Και τώρα βλέπω τις σημερινές φωτογραφίες της ομάδας... άλλα πρόσωπα, ίδια πνεύματα! Αυτοί οι ρουφιάνοι εκεί πάνω στον πάγκο ακόμα κάνουν πλάκες — και εμείς ακόμα τους πιστεύουμε σα να ‘ναι η δική μας οικογένεια που φοράει κίτρινο κάθε Σαββατοκύριακο! Γι’ αυτό είμαι εδώ; Γιατί κάποιος πρέπει να κρατάει το λουκουμά ζεστό ανάμεσα στις μεγάλες νίκες! Ωραία, συνεχίστε; 🔥💛⚫️