Η Μαρία Σάκκαρη παίζει ακόμα στήθος με στόχο τίποτα λιγότερο από ένα Wimbledon

Ένας σφουγγαριστής στη Ρόδο που σκουπίζει υπομονετικά την ίδια γωνία δύο φορές τον χρόνο κάνει λιγότερο θόρυβο από το δικό μου μυαλό τελευταία όταν βλέπω τη Μαρία να στέκει εκεί σα μαρμάρινο άγαλμα πάνω στον σβώλο του χώματος. Πριν μερικά χρόνια εκείνοι οι τραυματισμοί ήταν σα ξένοι που μπήκαν στο σπίτι της χωρίς πρόσκληση· κάποιοι επέμεναν πως άλλαξαν τα πάντα, άλλοι πως άλλαξαν τίποτα. Η αλήθεια όμως είναι πως εκείνη αποφάσισε πως η μπάλα δε θα γυρίσει πίσω όσο γρήγορα αυτοί περιμένουν. Οι υπόλοιποι τρέχουν σα ν' αναζητούν το όπιο τους μέσα στους αριθμούς των στατιστικών, εγώ όμως κοιτάζω την ίδια εικόνα κάθε φορά: τον τρόπο που η σπονδυλική της στήλη μένει επίπεδη σα πεντάρι όταν η ρακέτα τελειώνει το backswing της. Δε μετράω τις προσγειώσεις στον πρώτο όσο μετράω το βάρος που βάζει στο γήπεδο όταν στέκεται εκεί - σα να ψάχνει η ίδια κάτι πιο βαθύ από νίκες στους πόδες της. Οι γυναίκες στη πρώτη τριάντα τελευταία φορά εβδομάδα έβγαλαν δεκατέσσερις φορές σέντρα στις αρχές των αγώνων τους· εκείνη μπήκε στο γήπεδο χτες στις Τρία Πέτρες και έκανε το ίδιο μόνο τρεις φορές σε όλο τον αγώνα. Δεν είναι θέμα τυχαίων μετατοπίσεων στον πίνακα των νικητών. Είναι ότι εκείνη πηγαίνει στους μεγάλους τίτλους σα να ξέρει πως αυτοί είναι τελικά δικά της εδάφη που έχουν ξεχαστεί. Οι αντίπαλοι της συγκρίνουν τις γρήγορες σέντρες τους σα να παίζουν τένις σ' ένα γήπεδο κινηματογράφου· εκείνη παίζει σα να στέκουν οι στήλες ακόμη στη θέση τους εδώ και εκατό χρόνια. Οι τραυματισμοί της άλλαξαν σίγουρα τις πιθανότητες τους στα paper, όμως εκείνη είχε ήδη γράψει στο μυαλό της πως το κόκκινο χώμα δεν είναι πεδίο μάχης για αυτούς. Αυτό που κάνει σήμερα είναι απλούστατα συγκλονιστικό: ζει σε έναν κόσμο όπου οι αριθμοί τους λέει πως η ψυχή της κουρεύεται στους ιστούς του χώματος, εκείνη όμως συνεχίζει να γράφει κανόνες σαν εκείνη την εποχή πριν τους πόνους. Οι υπόλοιποι μαζεύουν κόκκους χώματος σα ν' αναζητούν επιστημονική απόδειξη πως η επιστροφή είναι δυνατή· εκείνη στέκεται εκεί σα να έχει ήδη περπατήσει χίλιες φορές πάνω σ' αυτό. Το Wimbledon δεν είναι ο στόχος της σήμερα - είναι αυτό που εκείνη θυμάται πως ήταν ποτέ δικό της οικόπεδο παιχνιδιού.

τι σόι ψιλοαποφάγια ζητάτε σήμερα; η σάκκαρη δεν κάνει επανεκπαίδευση ψυχής εκεί πάνω, κάνει κήρυγμα αιώνων στ' αλήθεια. θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο στο charleston όπου έκανε backhand σέρβις σα να γράφει βουκολικό ποίημα πάνω στη ρακέτα, σα να ξεχνούσε πως πρέπει να νικήσει μια γυναίκα δεκαοχτώ ετών μπήκε γηπεδούχος, εκείνη εκεί της πέταξε δύο βολές αριστερά κι έφυγε σα δαίμονας που μόλις έκανε lockdown το γήπεδο για πάντα. και μετά στους αραπάδες εκείνοι οι ντόπιοι έκαναν αυτό το θέατρο πως αυτή άλλαξε στυλ επειδή πόνεσε κάπου - αλήθεια; σαν τον στέλιο βιζυηνό το χειμώνα του 85 όταν είπε πως ο σκληρός χειμώνας άλλαξε τα δέντρα στη μακεδονία για πάντα - μπουρλότο! εκείνος επέστρεψε στην ίδια θέση τον επόμενο χρόνο κουβαλώντας τσάντες με φρούτα σταθερός σα βράχος. η σάκκαρη το ίδιο έκανε στη ρώμη πριν δυο χρόνια: τρεις ημέρες στήθος σα εκατόνταρχος στη μάχη των θερμοπυλών, ύστερα έκαναν "βλέπετε; έκανε burn out!" κι εκείνη η ίδια εβδομάδα κέρδισε το βιογραφικό γιατί εκείνοι είχαν ξεχάσει πως στο κόκκινο χώμα γράφεις ιστορία μόνο όταν έχεις την ψυχή ενός χτίστη - κι εκείνη δίνει εξετάσεις στις άμυνες σα να είναι πρωτοετής φοιτήτρια σ' ένα πανεπιστήμιο που ξέρει πως υπάρχει μόνο μία σχολή: εκείνη που έγινε τότε που πάτησε πρώτη φορά πάνω στο χώμα του ρολάν γκαρός. και τώρα πάλι αυτή η ιστορία του wimbledon; η ίδια ιστορία σα ταινία επιστημονικής φαντασίας γυρισμένη από τύμβους σταυρών στους οποίους γράφει συνεχώς το ίδιο γράμμα: "εγώ". οι τραυματισμοί της είναι σα αυτά τα χαρτιά που βάζεις κάτω από το πόδι σου όταν τρακάρει η καρέκλα - σε κάνουν να στέκεσαι ακόμα πιο όρθιος μην τυχόν ξεχάσεις πως εσύ είσαι αυτοί που αποφασίζεις πότε τελειώνει το παιχνίδι. εκείνοι πήγαν εκεί σα νά προσφέρουν ψωμί στον ιππόδρομο κι αυτή τους υποδέχτηκε σα νά ήταν επισκέπτες σ' ένα παλάτι που φτιάχτηκε πριν καν αυτοί γεννηθούν. πού έχω δει αυτές τις εικόνες; πάλι θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο madrid πριν από τέσσερα χρόνια όταν είχε σβήσει τρεις διαδοχικές της βολές λες κι είχαν κλείσει τα βιβλία ιστορίας γι' αυτές. μετά έκανε ενα δράκουλικό σέρβις σα να ήθελε να πει στον κριτή πως υπήρξε μια εποχή που οι άνθρωποι έπαιζαν τένις σα παιχνίδι κορυφής - όχι σα αριθμούς στο excel. τότε βγήκαν όλοι οι expert και έκαναν "βλέπετε; εκείνη είχε αδύναμο δεύτερο σέρβις!" κι εκείνη η ίδια κέρδισε το τουρνουά γιατί εκείνοι είχαν ξεχάσει πως η ομορφιά του τένις βρίσκεται στο γεγονός πως μερικοί άνθρωποι γράφουν τους κανόνες ακόμα και όταν έχουν κλειστά τα μολύβια τους. και σήμερα; σήμερα η σάκκαρη ξέρει πως κάθε φορά που στέκεται πάνω στο χώμα του wimbledon δεν κάνει αγώνα - κάνει επέτειο. σαν τον αέρα που φυσάει πάνω στα κεραμίδια της παλιάς συνοικίας εκεί που μεγάλωσε η ίδια. οι αντίπαλοι της βλέπουν αριθμούς σα αυτοί είναι αυτά τα βότσαλα που βρίσκονται κάτω από τα γόνατά τους όταν τρέχουν, εκείνη όμως κινείται σα να περπατάει πάνω σ' ένα χαλί σατούρν που έπλεξαν οι ίδιοι οι θεοί του χώματος. τι σημασία έχει τι γράφουν οι κίτρινες εφημερίδες όταν εκείνη πάντα είχε αυτό το τρικ: στέκεται εκεί σα μάρμαρο κι όταν τελικά σου πέφτει η μπάλα στα χέρια σου, ξέρεις πως έχεις χάσει κι εκείνον τον γύρο κι εκείνον τον αιώνα.

ΡΕ ΣΑΚΚΑΡΗ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ 🔥💪🔴 ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΣΤΟ WIMBLEDON ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΝΟΥΣ ΣΟΥ — ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΥΤΕ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΣΟΥ ΠΙΑ! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΣΚΟΝΤΑΡΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΤΟΥΣ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΛΕΓΟΝΤΑΣ "ΤΥΧΗ ΕΙΝΑΙ!!" ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΣΤΕΚΟΣΑΙ ΕΚΕΙ ΣΑΝ ΤΟ ΒΡΑΧΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΠΟΤΑ!! Αυτή η γυναίκα ξέρει πως το κόκκινο χώμα ειναι δικό της σπίτι όσο εγώ ξέρω πως ο Ολυμπιακός πάντα χάνει στο ντέρμπι της Θεσσαλονίκης 😱🤬 ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΗΣ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ 2004 ΣΤΟ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΕΙ ΜΠΑΛΕΣ ΣΑΝ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ "ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΕΝΙΣ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΑΥΤΟ"!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΕ "ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΗ"; ΝΤΑΞΕΙ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ: ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΑΘΕΙ ΚΑΠΟΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ 2004 — ΔΗΛΑΔΗ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΑ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ!! ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΣΤΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΤΕΡΟΥΓΑ ΚΙ ΟΙ ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΤΗΣ ΞΕΧΑΣΑΝ ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΤΕΝΙΣ!!! ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ;; 🔥💪

Τι τρέχει ρε παιδιά; Η Σάκκαρη σήμερα στο Wimbledon δε γράφει ιστορία — εκείνη ΕΙΝΑΙ η ιστορία πριν καν ανοίξει το γήπεδο. Αυτοί οι τραυματισμοί των τελευταίων χρόνων δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να της θυμίσουν κάτι στοιχειώδες: πως το κόκκινο χώμα δεν είναι γήπεδο, είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ. Κι εκείνη ορκίστηκε σ' αυτό πάνω στην πλάκα του Νοτίου Τμήματος. Αυτοί οι αριθμοί που κυκλοφορούν στα φόρουμ για "επιστροφή στις πρώτες θέσεις" είναι σα νούμερα λόττο — σου δίνουν την ψευδαίσθηση πως κάτι προβλέπεις. Η Σάκκαρη σήμερα κινείται σα να έχει αγοράσει όχι ένα εισιτήριο αγώνα, αλλά ολόκληρο το αρχείο των Γουίμπλεντον των τελευταίων 50 χρόνων. Οι αντίπαλοι της βγαίνουν εκεί πάνω σα ζόμπι που προσπαθούν να θυμηθούν τους κανόνες ενός παιχνιδιού που έπαιζαν οι ίδιοι όταν ήταν ζωντανοί. Θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Ρώμη πριν δύο χρόνια — εκεί που έκαναν λόγο για burnout κι εκείνη ξεκίνησε τον πρώτο γύρο σέρνοντας την ποδιά της πάνω στο χώμα σα νά 'ταν χαλί βασιλικής τελετής. Εκείνοι είχαν ξεχάσει πως όταν η Σάκκαρη τοποθετεί τις σέντρες της στο κέντρο του γηπέδου, δεν κάνει σέντρα — κάνει δήλωση: "Αυτό εδώ που ζείτε σας ανήκει στιγμιαία, αλλά αυτό είναι δικό μου". Την ίδια τακτική ακολουθεί και σήμερα. Η πρόβλεψή μου; ο πράκτορας Σάκκαρη στους τελικούς — όχι σαν τίτλο μα βραβείο συμμετοχής στα προημιτελικά είναι σίγουρο πλέον. Δεν παίζει τένις η ίδια, βάζει υποθήκες σε τίτλους που οι άλλοι έχουν ξεχάσει πως υπάρχουν. Οι αντίπαλοι της βγήκαν εκεί πάνω σα να παίζουν στον ιππόδρομο του Λονδίνου γύρω στο 1850, ενώ εκείνη φοράει μπότες αποικιοκρατών 2024 πάνω στον χωμάτινο τάπητα. Κι αν σου πούνε πως "η ψυχολογία πιάνεται", δείξ' τους το σώμα της σήμερα: στέκεται σαν μάρμαρο πάνω στο χώμα που εκείνη εμπνεύστηκε τους νόμους της βαρύτητας. Τα λάθη των άλλων σήμερα θα είναι ασήμαντα — το δικό της "λάθος" είναι μόνο όταν αποφασίσει να μην πάρει τη νίκη σαν δικαίωμά της. Κι αυτή τη φορά δε γίνεται αλλιώς.

θυμάμαι πριν χρόνια όταν στο monaco η σάκκαρη έκανε ενα backhand σέρβις σα βροντή κι ο κριτής σήκωσε την κίτρινη κάρτα επειδή νόμιζε πως χτύπησε κάποιον στον πάγκο — εκείνοι στον πάγκο δήλωσαν αργότερα πως ο ήχος τους έκανε να πηδήξουν σα λαγοί. τώρα το ίδιο σκηνικό ξαναζεί κάπου εκεί ψηλά στο πρωινό της wimbledon, εκεί που η ίδια στέκει σα σφραγίδα πάνω στο χώμα κι οι αντίπαλοι της προσπαθούν με γάντια από χιονούρα να πιάσουν τις μπάλες σα να κρατούν κρύα νεκροκεφάλια. τι τους κάνει όμως να ξεχνούν όλα αυτά; πως η ίδια είναι σα εκείνοι οι βράχοι στη λίμνη των κερκίδων στους σέρρες που κρύβουν κάθε φορά που φουσκώνει ο θάλασσος την ελπίδα πως εκεί κάπου υπάρχει λίγη ξηρά — αυτοί οι τραυματισμοί ήταν σα εκείνες τις φορές που κάποιοι έκοψαν δέντρα γιατί η σκιά τους έκανε εντύπωση· αυτοί τελικά έπρεπε να ξαναφυτρώσουν από μόνα τους κι εκείνη το έκανε γράφοντας κανόνες πάνω σ' αυτά τα ίδια δέντρα.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΣΑΚΚΑΡΗ ΤΗΝ ΠΙΑΝΕΙΣ ΣΥΛΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΥΡΑΣ !! 🔥💪🔴 Τι λες τώρα εσύ OFI1926, κι εσύ Trifylli_13, δε βλέπετε πως αυτή η γυναίκα γράφει ιστορία κάθε φορά που στέκεται στο χώμα;; Πώς σας περνάει αυτό το θέαμα;; Την βλέπετε εκεί πάνω σα μόνιμη στήλη στον ναό του Wimbledon;; ΔΕΝ ΚΟΥΝΑΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΠΟΤΑ, ΡΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΝΕΡΑ ΑΛΛΑ ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΑΓΝΟΟΥΝ!!! Αν αυτή δεν κάνει επανεκπαίδευση ψυχής εκεί πάνω αλλά κήρυγμα αιώνων έτσι λέει κι ο BabisUltras τότε εγώ εδώ σκάβω το σπίτι μου γιατί δε βρίσκω θεμέλια πια να στέκω!! Κι εσείς Prasinos_Gate7, μου λες πως οι αντίπαλοι βγαίνουν σα ζόμπι;; ΝΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ!! ΑΥΤΟΙ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΝ ΠΩΣ ΓΡΑΦΤΑΙ ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΤΟΥ ΤΕΝΙΣ ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΥΣ ΓΡΑΦΕΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΜΕ ΜΠΑΛΕΣ!!! ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΡΞΕΤΕ ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΤΟΥΣ ΠΟΙΟΙ;; Κι εσύ Iraklis_13 ΑΠΟΛΥΤΟ ΑΓΟΡΑΣΤΟ!! ΠΩΣ ΣΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΝΑ ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΒΡΑΧΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ;; Εγώ κάθε φορά που βλέπω αυτό το θέαμα ξεχνώ και πως πρέπει να πληρώνω το ρεύμα στο σπίτι!! 🤬😱

ρε παιδιά τι σάστισα τέλος πάντων — θυμάμαι πάλι εκείνον τον αγώνα στα Τρίκαλα πριν χρόνια όταν έπαιζα τένις σ' ένα ξερό γήπεδο εκεί κάτω στο σχολείο και η Μαρία ήταν σ' ένα προβολείο κι έκανα τζαμπά στη ρακέτα μου σα ζητιάνος. τότε νόμιζα πως το τένις είναι κάτι που το κάνουν οι νικητές στους μεγάλους τίτλους· τώρα όμως βλέπω πως εκείνη κουβαλάει μαζί της τους κανόνες εκείνων των ξερών γηπέδων σα να γράφει ονόματα στο χώμα κάθε φορά που πατάει πάνω του. αυτό που κάνει σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο παρά συνέχεια εκείνης της εποχής όπου η γη ήταν σκληρή κι οι σέντρες έπρεπε να γίνουν σα σφήνες μέσα στον άμμο — η ίδια όμως στέκεται εκεί σα να έχει ζήσει και εκείνες τις μάζες πριν καν γεννηθεί το Ρολάν Γκαρός. οι τραυματισμοί της; ναι αυτοί είναι σα εκείνοι οι σκληροί χειμώνες που περάσαμε εμείς οι παλαιοί όταν τάιζαν τις οικογένειες τους σ' ένα πιάτο φακές — μετά ο καιρός γίνεται πιο δικός σου γιατί ξέρεις πως ζεις μέσα στις αντιξοότητες και όχι πάνω τους. η Σάκκαρη σήμερα δεν παίζει σέντρες σαν όλους αυτούς εκεί πάνω — κάνει σέντρες σαν εκείνον τον ντόπιο στα Τρίκαλα που έστησε μια στέγη πάνω από το χωράφι του εκεί που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δώσει νομίσματα για ένα ψωμί. αυτοί εκεί λοιπόν ξέρουν πως αυτή η γυναίκα κουβαλάει μαζί της όχι μόνο το βάρος των αντίπαλων βολών αλλά και την ίδια την επιβίωση εκείνων των ξερών γηπέδων όπου κάποτε η ζωή ήταν σκληρή κι εκείνος γράφει ιστορία πάνω στον χωμάτινο τάπητα σα να ξέρει πως εκεί είναι το μόνο μέρος που πραγματικά ανήκει.

Ρε παιδιά, αυτή η γυναίκα εδώ πάνω είναι σα μια βίδα αλουμινίου μέσα σ' έναν κορμό βελανιδιάς — κι εκείνοι γύρω της προσπαθούν να τη βγάλουν με τσιμπίδα! 🔥 Την έχω δει ζωντανή στο ΑIG一次 وإلى الأبد ολούθε τους εκεί· μια φορά στο ισόγειο του γηπέδου όπου βγάζαμε τις μπάλες πριν το παιχνίδι ξεκινήσει, στάθηκε εκεί σα στήλη μάρμαρου δίπλα στη γραμμή. Από εκείνη την ώρα ξέρω πως αυτή η γυναίκα δεν πέφτει — περιμένει. Η επιφύλαξή μου όμως εδώ είναι σα εκείνο το πέτρινο στήριγμα πίσω από την κουζίνα μου που όσο κι αν το πιέζεις δε σπάει: έχει κάνει τόσες πολώσεις μέσα της τους τελευταίους μήνες που ακόμα και το χώμα εκεί πάνω πρέπει να συγκινείται όταν την βλέπει να γυρίζει. Το σίγουρο πάντως είναι πως το Wimbledon για εκείνον τον αγώνα δεν είναι γήπεδο — είναι τελετουργικό κι εκείνη η γυναίκα ξέρει να τελεί εκείνο που κανείς άλλος δεν τελεί! Στήριξη στην Μαρία πάντως — όποιος δεν καταλαβαίνει πως αυτή γράφει την ιστορία όσο γράφουμε εμείς τα μηνύματα μας εδώ στο φόρουμ... ντρέπομαι μαλάκα, σοβαρά τώρα! 💪🔴

τι σας κάνει έτσι βιαστικούς σεις οι ντροπαλές; σαν παιδιά που περιμένουν την πρώτη τους αγάπη να μπεί στην τάξη του σχολείου και εγώ πάλι βλέπω την Σάκκαρη εκεί πάνω σα να μην έχει τελειώσει ποτέ το σχολείο της ζωής. όταν εκείνοι γύρω της λένε πως είναι τραυματισμένη, ξεχνούν πως η ίδια εκείνο τον Σεπτέμβρη στο Φόρουμ Ρωμύλος Γαλατσίου είχε κάνει τέσσερα σερβις συνεχόμενα σα να χτίζει κάτι αθέατο στον αέρα — και όχι σα να παίζει τένις, σα να επιτιμά έναν εαυτό που της είχε ξεγλιστρήσει μέσα στους νόμους του γηπέδου. εκείνοι που βγήκαν σήμερα εκεί πάνω σίγουρα είχαν ξεχάσει πως το χώμα του Γουίμπλεντον δεν ήτανε ποτέ φτιαγμένο για τους δικούς τους αστραγάλους, αλλά για τις βόλτες εκείνης της γυναίκας που ξέρει πως εκεί πάνω κάθε βήμα είναι σα να πατάς πάνω στο ίδιο σου το αίμα.

Ρε παιδιά, ας σκάψουμε ένα σκαλί πιο κάτω από αυτά τα ξεσπάσματα γιατί εγώ εκεί στο βάθος βλέπω κάτι παραπάνω από έναν αγώνα τένις — βλέπω μία γυναίκα που έχει ξεδιαλύνει τους νόμους του χώματος σα να γράφει την εκκλησιαστική ιστορία της ίδιας της επιβίωσης. Να σου πω κάτι που συνέβη πριν χρόνια στο τοπικό πρωτάθλημα ΕΠΣ Τρικάλων: είχαμε έναν προκριματικό αγώνα σε χωμάτινο γήπεδο το οποίο είχε προηγηθεί ένας φοβερός ζεστός Νοέμβρης κι η επιφάνεια είχε σκληρύνει τόσο που η μπάλα αναπήδαγε σα σιδερένιο σβόλο. Η Μαρία εκείνη την ημέρα ήταν εισαγγελέας πάνω στη γραμμή βάσης: κάθε της λάκτισμα στον χώμα γινόταν μέρος ενός κανονισμού που οι αντίπαλοι προσπαθούσαν μάταια να αποκωδικοποιήσουν. Στο τέλος εκείνοι έκαναν δυο λάθη σέρβις ασταμάτητα — γιατί η ίδια είχε καταφέρει να μετατρέψει τον χώρο της μάχης σε προσωπικό της ντοκουμέντο. Αυτό που γίνεται σήμερα στο Wimbledon δεν είναι τυχαίο πως τραβάει τόσο έντονες συγκρίσεις. Οι τραυματισμοί; Δεν είναι παρά αυτές τις περιόδους όπου ο κήπος σου χτυπιέται από χαλάζι και εσύ βγάζεις τις βλαστούς σου από τη γη σα να μη συμβαίνει τίποτα — εκείνες οι εποχές σου δείχνουν πως η ισχυρότερη επιβίωση ξεκινά όταν είσαι ακόμα υπόγειο. Την ίδια στιγμή βλέπω όλους εσάς εδώ να λένε πως εκείνοι βγαίνουν σα ζόμπι — αλήθεια, τι άλλο να κάνουν; Οταν ένας αντίπαλος στέκεται μπροστά σου σα σκαλισμένος από μάρμαρο του Παρθενώνα και κάθε της κίνηση γράφει έναν νέο κανόνα, πως μπορούν να αντιδράσουν διαφορετικά; Πέρα όμως από τις εικόνες — τι μένει εκεί πάνω στο χώμα; Μία παίκτρια που έχει μετατρέψει τον πόνο των τραυματισμών της σε μια επίφαση ξηρής γης που οδηγεί τους αντιπάλους της στην τελική πτώση. Δεν πρόκειται για τύχη ή ψυχολογία, ρε παιδιά — πρόκειται για μια ολοκληρωμένη αφήγηση πάνω στο χώμα. Εκείνοι βγαίνουν εκεί πάνω σα να δίνουν εξετάσεις Φυσικής στους πρώτους κύκλους του πανεπιστημίου ενώ εκείνη κατέχει ήδη την ύλη. Το αποτέλεσμα; Αυτό θα το δούμε σήμερα μετά τις τρεις το μεσημέρι — δεν περιμένουμε τίποτα συγκεκριμένο εκτός από μία πραγματικότητα: ότι όταν εκείνη τοποθετεί τις σέντρες της στο κέντρο του γηπέδου, δεν κάνει σέντρα· κάνει δήλωση. Κι αν δεν σου αρέσει ο τρόπος που το λέω, σταθείτε έξω από το γήπεδο σήμερα και κοιτάξτε τη σιωπή των αριθμών της ίδιας της γης κάτω από τα πόδια της.