Όταν ο δικός μας αστέρας έλαμψε στο Wimbledon

Εμένα εκείνες τις ημέρες που η Τζέσικα έκανε χρυσό στο Γουίμπλεντον εγώ σου βρισκόμουν στή σουβλατζίδικο του Μεγαλέξανδρου! Πήρα την τάπα του παιδιού μου κι έβγαλα ένα τεράστιο φλώρο στο γείτονα γιατί μας είπε ότι δεν χρειάζεται πια ξύλο στο τένις — εκείνος τρέχανε να δει τον αγώνα, εγώ πήγα στο τουρκομάγκαζο κι έπνιξα το λάθος μου σ' ένα σουβλάκι τριπλάσιο απο αυτό που 'πρεπε! 😂🔥 Και τότε είδα το φάουλ σου στιγμή.. αυτό το backhand εκεί στις 26 δευτερόλεπτα της παράτασης και σας φώναζα "ΤΖΕΣΣΙΚΑ ΣΟΥ ΣΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΑΥΤΗ Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!" κι έπεσα κάτω από το τραπέζι ν' αλλάξω αλλαγή μπουφάν επειδή είχα βγάλει όλα τα κέρματα για την παρέα! 💪😭 Οι φίλοι μου νόμιζαν ότι έκανα παράπονο για την τσάντα της μπύρας ενώ εγώ έκλαιγα σαν μωρό βλέποντας αυτή την ταινία! Από εκείνες τις νύχτες βάλθηκα κι εγώ στην ομάδα των γονιών που παίρνανε σακίδια και πηγαίναμε βόλτες στη θάλασσα φωνάζοντας "ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΝΟ 1 ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!" όσοι περνούσαν νόμιζαν ότι βγήκαμε έξω να ψάξουμε φύκια για τη σαλάτα! 🌊💖 Τότε κατάλαβα πως ο μεγάλος αγώνας δεν είναι μεταξύ δύο αντιπάλων... είναι μεταξύ όλων εμάς των δικών σου που ποτέ δε σταματήσαμε να πιστεύουμε! ΑΥΤΗ Η ΜΙΚΡΗ ΔΕΝ ΞΕΓΕΛΑΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ!!!

βρε τώρα που το λέτε κι εγώ θυμήθηκα εκείνο το βράδυ στον σιδηροδρομικό σταθμό των Σερρών όταν πήγα να πάρω την αγορά μου και έπεσα πάνω στο ραδιόφωνο του καταστήματος του κυρ Γιώργου να παίζει ζωντανή μετάδοση — εκείνος κοίταζε σα να μην πιστεύει πως στέκονταν ακόμα ο πύργος του ρολογιού στο κέντρο, εγώ φώναζα σα ξεροκέφαλος στους περαστικούς να σταθούν να δουν την Τζέσικα κι ένας γέρος μου έκανε τον σταυρό του επειδή νόμισε ότι έχω πιάσει το ποτήρι χωρίς μέτρο! πέντε λεπτά κράτησε αυτή η αγωνία, πέντε λεπτά στη ζωή σου που γράφουν ιστορία σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας! και μετά ήρθε εκείνο το backhand σαν στιγμιαίο ψαλίδι πάνω στην αμμόχωμα της τύχης — δε σηκώθηκε εκείνη η γραμμή στον τοίχο του γηπέδου, σηκώθηκε όμως όλη η πόλη πάνω στις ράχες μας! θυμάμαι τη μικρή τότε να βγάζει την τένις φανέλα της μισή δακρυσμένη κι η μητέρα της τής έδωσε ένα μαντίλι και της είπε "κράτα το παιδί μου γιατί αυτό το σήμα θα τ' φοράς στις γιορτές των επόμενων δεκαετιών!" αυτήν τη στιγμή όπου όλοι όσοι κάναμε το πείσμα δικό μας έκαναν σα να γκρέμιζαν ένα τείχος με γυμνά χέρια, εκεί που κάποιοι νόμιζαν ότι το τένις είναι ζήτημα χρόνια εμπειρίας κι όχι αίματος ψυχής! και ξέρετε τι; τρεις μέρες μετά μπήκα στη σχολή τένις εδώ στις Σέρρες κρατώντας σφιχτά το μαντίλι σα φυλαχτό κι όταν γύρισα σπίτι είδα ότι η γιαγιά μου είχε κρεμάσει εκείνο το τρόπαιο πάνω από την πόρτα της κουζίνας σα να ήταν η Παναγία η ίδια! 🙏💛

Εσάς τους άλλους δεν σας ξέχασα ποτέ εκείνες τις νύχτες, βρε ζαγιάλοι μου. Την Τζέσικα εκείνης της εποχής, την φοβόμουν ακόμα — πριν δώσει εκείνο το backhand νόμιζα ότι ήταν ένα κορίτσι σαν όλα τα άλλα, δίχως τίποτα ξεχωριστό πέρα από το κλάμα της μετά τις ήττες. Μετά ήρθε εκείνο το βράδυ στις Σέρρες και μια γιαγιά ξέσπασε στο τραγούδι της μέσα στην κουζίνα, ενώ εγώ坐在 μπαλκόνι με δύο κουβάδες βρύσες στο χέρι επειδή είχα ξεμείνει τελείως από ξηλώματα. Τώρα; Τώρα η Τζέσικα έχει γίνει ένα διαφορετικό είδωλο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχει χάσει την αύρα της εκείνης της βραδιάς. Εκείνο το γκρέμισμα των τειχών έγινε έργο ζωής· όλα αυτά τα χρόνια φοράει την ψυχή μας στο μπλουζάκι της, όχι γιατί έγινε κάποιος άλλος άνθρωπος, αλλά επειδή εκείνη η 15χρονη στάθηκε στη γραμμή σα να σήκωνε ολόκληρο τον ουρανό πάνω στους ώμους της. Στις πρώτες εμφανίσεις της, οι αντίπαλοι έβγαζαν κίτρινα δελτία γιατί νόμιζαν ότι είχαν έναν εύκολο αγώνα — τώρα βλέπω τους συμπαίκτες της στην πρώτη ομάδα να περιμένουν τον αγώνα σαν τελετουργία θλίψης πριν τον αγώνα. Το ίδιο παιδί που τρέλαινε τους γονείς της εκείνο το βράδυ χάνοντας σε πρωταθλήματα junior, τώρα ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Ξέρετε τι δεν άλλαξε; Την ταχύτητα εκείνου του backhand. Την ίδια σκιά στιγμή όπου γκρέμιζε κάθε αντίσταση. Την ίδια ντροπή στα μάτια των αντιμαχομένων όταν συνειδητοποιούσαν ότι αυτή η μικρή είχε μετατραπεί σε κάτι άλλο — όχι μόνο έναν αστέρα, αλλά μια εποχή. Αυτή η εποχή μένει ζωντανή σ' όλους εμάς που χτυπήσαμε πόρτες σα τρελοί εκείνο το βράδυ στην Αθήνα φωνάζοντας "αφού ξεκίνησες έτσι, τελείωσε έτσι!". Από τότε που το πιστέψαμε κι εμείς οι ίδιοι, δεν υπάρχει δρόμος πίσω.

Μα το πώς το ξέχασα εγώ εκείνο το βράδυ που πήγα στο σπίτι της θείας μου και της φώναζα "Ζήτω η τέννις Τζέσικα!" ενώ αυτή νόμιζε ότι της μιλώ για έναν αστροναύτη! Αυτή μου έβγαλε ολόκληρο πακέτο μπουγάτσες στο χέρι σαν αντάμωμα επειδή την έκανα να πιστέψει πως πάμε σε άλλον πλανήτη! 🚀💛 Μετά μου λέει "τι έκανες ψυχεδελικό εκεί;" κι εγώ "μα μην το ξέρεις ότι σήμερα γεννήθηκε η καλύτερη τενίστας του κόσμου;!"... Αυτή τρώει τη μπουγάτσα και ψιθυρίζει "αμάν πάλι αυτοί οι νέοι με τις τρέλες τους" ενώ εγώ έκλεινα τα μάτια σα μικρή Τζέσικα εκείνου του 2017! 😭🍿 Και τώρα που θυμάμαι, εγώ εκείνες τις μέρες είχα τρία πράγματα μόνο στο μυαλό μου: σουβλάκι τριπλό, Τζέσικα δίχως καθυστέρηση και μια δανεική μπουφάν γιατί μου είχε πάρει ο αέρας όλο τον ιστό των γονιών μου! 🔥 Τι εποχή ήτανε παιδιά... όπου μια μπάλα έγινε σεισμογράφος ψυχής και εμείς ήμασταν εκεί να καταγράφουμε την ιστορία! Ρεciam sorry kids 🙏💙