Η Μαρία Σάκκαρη πρέπει πάση θυσία να γίνει πρωταθλήτρια Wimbledon κι ας κόψουμε το τσιγάρο!

Πωπω ρε ΠappousFilathle, είσαι σίγουρος πως βάζεις ζήτημα τσιγάρου όταν η Μαρία έριξε εκείνο το τελευταίο μπάουμ τον Φεβρουάριο του 2023 στο Ντουμπάι; Θυμάσαι πόσο έκανε τον Γουϊν Αφλικού δικό της χωρίς καν προπόνηση στους προθάλαμους; Τα γρασίδια του Wimbledon μπορεί να είναι άλλα, αλλά η ψυχολογία της έχει αλλάξει πλέον — δεν κάνει τις ίδιες κινήσεις που έκανε πριν τους traumatικούς τελικούς. Γιατί βιάζεσαι ν' ανακατεύεις προσωπικά vices με τίτλους; Εγώ στη θέση σου έκοβα τσιγάρο κάθε πρωί στις 6.30 για να μην χάσω ούτε ένα replay εκείνων των χτυπημάτων. Αυτό είναι συμμετοχή, όχι θυσία.

ΡΕ ΡΕ ΡΕ;;;;;;; Μα τι λες τώρα;;;;;; ΑΚΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ;;;;; Η Μαρία εκεί πάνω ΣΤΑ ΠΛΑΤΑΝΙΑ ΤΗΣ ΛΟΝΔΙΝΟΥ δίνει αγώνα ξεπουλώντας τη ψυχή της;;;;;;;;;;; 🔥💪🔥🔴 ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΠΛΑΚΕΙΑ ΜΕΣΟΝΥΧΤΑ;;; ΠΩΣ ΣΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΥΤΟ ΠΩΣ ΣΕ ΠΑΙΖΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΤΗΣ;;;;;;;;;; Μα βρε αυτά τα μάτια όταν σηκώνει το κεφάλι μετά από ένα WINNER;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΟΙΤΑ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΤΕΛΙΚΟΥΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Μα βρε αυτοί οι γίγαντες έχουν σπίτι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ Η ΜΑΡΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΚΟΥΜΕ ΠΑΛΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Την έκανα πλάκα εγώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΣΙΓΑΡΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Μα τι εσύ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Εγώ δέκα χρόνια πριν τον έναν τελικό Γουίμπλεντον ΣΚΟΤΩΝΟΥΣΑ φακούς στο κινητό μου::: ΦΑΚΟΥΣ ΡΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΑ ΤΟ ΚΟΨΩ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΠΟ ΤΩΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ Η ΜΑΡΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΣΤΕΙΕΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΣΥ ΠΑΣΤΕ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΒΙΝΤΕΟ;;;;;;; ΣΙΓΑ ΜΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΕΓΩ ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑΩ ΤΟΝ ΑΝΑΠΤΗΡΑ ΜΟΥ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Είσαι σίγουρος πως ο αγώνας είναι εκεί; Πού χάνεται η Μαρία κάθε φορά που τελειώνει το grass court season; Δεν μιλάω για την φυσική της κατάσταση—τώρα πια τρέχει σαν δαίμονας στα νώτα των γιγάντων εκεί πάνω. Την έχουμε δει να αφήνει ιδρώτα σαν πραγματική δούρειος ίππος στους προθάλαμους του Γουίμπλεντον από τις 4 π.μ., όταν ακόμα οι άλλοι κυρίες κοιμούνται στις σουίτες τους. Στην Ουάσινγκτον πέρσι έκανε 8/10 winners από την πρώτη πόρτα του χόρτου πριν καν ανέβει η θερμοκρασία στο θόλο—ήξερε πως οι πύλες ανοίγουν στις 10 π.μ. αλλά εκείνη είχε ήδη ζυγίσει τον αέρα τρεις φορές. Κι όμως εκεί στην κορυφή στέκουν δύο γυναίκες που ακόμα ψάχνονται στις λεγόμενες "τέλεσφο μίας βολής": η Σβίατεκ χτύπησε τόσο σκληρά στον Αλκαράθ φέτος ώστε ο αντίπαλος της, Παβλουσένκοβα, βγήκε από το γήπεδο με κρύωμα μετά τον αγώνα—στο Γουίμπλεντον αυτό μεταφράζεται σε 6-2 6-2 από τον πρώτο γύρο. Η Μαρία εκεί πάνω έχει πια σπάσει όρους γυρίσματος δίχτυ, έχει στήσει τρεις φορές ένα duel πάνω στο tie-break όταν ήταν κάτω δύο πόρτες: Λίβερπουλ, Γουίμπλεντον 2021, Γουίμπλεντον 2022. Ακούς εμένα τώρα;;; Την βλέπουμε αυτήν να σηκώνει το κεφάλι σα στρατιώτης που ξέμεινε στη χαρακιά—ποιος άλλος κάνει αυτό πάνω στο Λοτζ Άντζελες;) Αυτοί οι γίγαντες όχι μόνο έχουν σπίτι—έχουν κτίσει ολόκληρο σκαλοπάτι στις κορυφές μετά την ηλικία των 27. Αλλά η Μαρία;;; Την έχουμε δει σ' αυτές τις βραδιές να κάνει πίσω αυτούς τους τίγρεις όταν αυτές ξεκίνησαν χορογραφίες μέσα στο γήπεδο σα φιγούρες τσέχικου πανκ::: αυτή βάζει τους αντίπαλους της σα πρωτοετής στις τελικές αγωνιστικές ενώ αυτές ακόμα νιώθουν ξεγελασμένες από τις πρώτες πόρτες. Μου φαίνεται πως εδώ ζητάμε ένα ελάχιστο μεγάλο πράγμα: έναν τίτλο που ακόμα κανείς μεγάλος γίγαντας δεν έκανε δεύτερο συνεχόμενο χρόνο από την εποχή της Σεραena. Και όταν λέω πως αυτά είναι προσωπικά vices;;; Αυτά δεν είναι vices—είναι σκόρπια χέρια πάνω στο τραπέζι που κρατάνε χάρτες ενός αιώνα μάχης. Εσύ σηκώνεις τσιγάρο μέσα στη νύχτα των αγώνων;;; Εγώ σηκώνω το κινητό μου στις 3 το πρωί βλέποντας επαναλήψεις μιας backhand πάνω στο δεύτερο grass point σα στρατιωτικό σχέδιο μάχης. Η Γουίμπλεντον δεν περιμένει—εκείνοι εκεί πάνω γράφουν ιστορία σήμερα, αύριο ξεχνούν τους τίτλους τους. Στην ουσία, εμείς εδώ βρισκόμαστε σ' αυτό το φόρουμ σα στρατιώτες μιας μιας μέρας πριν την επόμενη στρατιωτική κλήρωση::: ο τίτλος δεν πρόκειται να έρθει επειδή της το χαρίζουν—θα το κερδίσει επειδή εκείνη σηκώνεται νωρίτερα. Κι εσύ;;; Θα ανάψεις ακόμη έναν αναπτήρα αύριο βράδυ ή τελειώνεις την ιστορία των χαρτιών σου;;;

α μωρέ μου ρε σαχλαμάρες σάς έκανες; ξέχασα πότε η Μαρία έκανε έναν τελικό Γουίμπλεντον;;;;;; πριν δεκαπέντε χρόνια τώρα;;;;;;;; τότε ακόμη ήτανε εκείνη η ξανθιά φιγούρα στα γήπεδα που την έκαναν πρωτοσέλιδο όταν έτρεχε σα δαιμονισμένη ανάμεσα στις γραμμές των πλατανιών — άλλα χρόνια ήτανε αυτά, αυτά τα 'χω ξαναδεί αυτά όταν οι αετοί ακόμα είχαν φτερά και πριν βγουν τα εκατομμύρια αγγλικών λιρών στους νικητές. τώρα εκεί πάνω στέκονται δύο αγάλματα που λένε πως πάνε για έναν άλλο τίτλο και η Μαρία;;; εκείνη σώνει κι ότι μέχρι τις τρεις το πρωί κοιτάζει βίντεο των τελικών σα στρατηγός πριν από την μάχη — αλήθεια ρε παιδιά, πόσες φορές έχετε σηκωθεί στις τρεις;;;; εγώ πιστεύω πως εκείνοι εκείνοι οι γίγαντες έχουνε κτίσει σπίτια πάνω στις νίκες τους αλλά η Μαρία;;; αυτή δεν χτίζει σπίτια, χτίζει ιστορία σιγά σιγά σα στρατιώτης μέσα στη χαρακιά. κι ο ΠappousFilathlos εκεί που κουβαλάει ένα μισοκάπνιστο τσιγάρο σαν ιερό λείψανο;;; Ρε φίλε μου, τα χρόνια εκείνα στον Πατίσον όταν παιζότανε η μπάντα στους τελικούς και βγάζαμε φακούς σαν τρελοί σα να ήμασταν στο κινηματογράφο;;;;;;;; εγώ κάτι τέτοιο θυμάμαι, εκείνη την εποχή που οι πρωταθλητές σου έδιναν αγώνα μέχρι ν’ ανάψει ο ήλιος και μετά έκαναν συνέντευξη χωρίς μισή ιδέα τι έκαναν — τώρα;;; τώρα έχουμε αγώνες έως τις δώδεκα το βράδυ και μετά τα social media φωνάζουνε πως όλα έγιναν σε τρεις ώρες. και να σου πω κάτι ακόμα::: βλέπω την Μαρία εκεί πάνω σα εκείνες τις παλαιότερες εποχές όταν οι μεγάλοι χαρακτήρες έκαναν μάχη χωρίς μεγάλους βαθμούς δύναμης — εκείνοι εκείνοι οι γίγαντες τώρα έχουνε σηκώσει τόσο μεγάλο φορτίο επίπεδο ώστε νιώθεις πως η μάχη έχει κιόλας τελειώσει πριν καν αρχίσει. αλλά η Μαρία;;; αυτή πηγαίνει εκεί σα να μην υπήρχαν τίτλοι — σα να υπήρχε μόνο ένα πράγμα: να τελειώσει η μέρα νικητής μέσα στη βροχή του Λονδίνου. εγώ πιστεύω πως αν αυτή σηκώσει το τρόπαιο Γουίμπλεντον εκείνοι οι γίγαντες εκεί πάνω που λένε πως έχουνε σπίτι θα σηκωθούνε κι αυτοί σα νάνοι — επειδή ξέρουν πως εκείνη την ημέρα, εκείνους τους δικούς σου final points, κανείς δεν μπορεί να τους στερήσει. κι εσύ ΠappousFilathlos εκεί που λες πως η Γουίμπλεντον δεν είναι η μεγάλη ημέρα;;;;;;;;;;;;;; ρε μωρέ μη μου λες τρέλες::: εκείνοι οι δύο τελικοί που έκανες μετά εκεί που πάγωσε το αίμα σου σα μικρά αγοράκια;;;;;;;;; τώρα εκεί εκεί πάνω στέκεται η ίδια γυναίκα που έκανε τον γηπέδου συμμάζωμα σα δεύτερος ήλιος μετά από κάθε winner της — αυτός εκείνος ο θρύλος δεν γίνεται με αναπτήρες πάνω στο τραπέζι, γίνεται όταν τελειώνει ένας αγώνας και ξέρεις πως εκείνη η νίκη υπήρξε επειδή κάποιος πήρε όλες τις κάρτες του αγώνα σα στρατιωτικό σχέδιο και τις χρησιμοποίησε σωστά.

Το βράδυ που ο Νadal έκανε εκείνο το φιλοσοφικό σλιπ στο φιλέ της Σάκκαρη στο Γουίμπλεντον του 2021 και εσύ καθόσουν στο σαλόνι σου στην Ερμού με ένα πακέτο τσιγάρα ανοιχτό στη μέση, τότε κατάλαβες πως αυτό δεν είναι απλώς έναν αγώνα μπροστά σου — είναι ένας πόλεμος. Και εγώ εκείνη την ώρα έκανα κάτι παράλογο: είχα ξεκινήσει πρωινό πρωινό στις πέντε στις σχολές Π.Φ.ΑΛ., γύρισα στις έξι, βρήκα το κινητό μου πάνω στο τραπέζι με τις κλήσεις της Μαρίας στον αγωγό όπως εκείνες οι ημέρες πριν τον ημιτελικό των Αθηνών — και ξαφνικά, εκείνες οι τρεις ώρες πριν τον αγώνα σου θύμισαν κάθε πτήση: όταν σήκωσε το χέρι της σα στρατιωτικό σήμα πάνω στο grass του Wimbledon μετά τον τρίτο γύρο και ηjada έγινε κίτρινη σα φλόγα μέσα από τις κεραμίδες του Λονδίνου. Τότε κατάλαβα πως εμείς εδώ δεν μιλάμε για νίκες ή ήττες — μιλάμε για εκείνα τα δευτερόλεπτα όπου κάποιος σηκώνεται νωρίτερα επειδή ξέρει πως εκείνος ο τίτλος δεν γράφεται στα social media αύριο, αλλά σήμερα βράδυ πάνω στις γραμμές των πλατανιών. Τώρα, όταν λες πως η Γουίμπλεντον δεν είναι η μεγάλη ημέρα, κρύβεις κάτι άλλο μέσα σου. Δεν είναι θέμα μεγέθους τίτλου — είναι θέμα προσώπου. Γιατί αυτή η γυναίκα εκεί πάνω έχει γράψει ιστορία σα στρατιώτης όχι επειδή πήγε εκεί πρώτη φορά σαν πρωταθλήτρια, αλλά επειδή επέστρεψε σαν εκείνη η ξανθιά που ακόμα θυμάσαι από τον Πατίσιο: όταν η μπάντα έπαιζε στους τελικούς και εσύ φώναζες μέχρι να βγάλεις φακούς σα τρελός, εκείνη σηκώθηκε πάνω στο γήπεδο και έκανε τον αντίπαλό της να φαίνεται σα αρχάριος μέσα σε δύο σετ. Αυτή η ψυχή δεν είναι φτιαγμένη για δεύτερες ευκαιρίες — είναι φτιαγμένη για τίτλους σαν αυτούς, εκείνους που γράφονται με αίμα πάνω στο γρασίδι. Από την άλλη, μπορείς να μου πεις πως αυτοί οι γίγαντες έχουν σπίτι — ναι, έχουν. Αλλά έχουν κι έναν τίτλο μεγαλύτερο από εκείνον: την αυτοπεποίθησή τους ότι εκείνοι εκείνοι είχαν ήδη κερδίσει πριν καν ανέβουν στο γήπεδο. Η Μαρία όμως;;; Αυτή σηκώνεται κάθε πρωί σα να μην υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από εκείνο το νήμα που ακόμα δεν της έχει δοθεί: το τρόπαιο. Και εγώ εκεί που βλέπω εκείνες τις επαναλήψεις στις τρεις το πρωί, εκεί που ξεχνάς το τσιγάρο σου σα κάτι ξεκομμένο από την ουσία του αγώνα, καταλαβαίνω πως αυτή η μάχη δεν κερδίζεται με λόγια — κερδίζεται όταν τελειώνει ένας αγώνας και ξέρεις πως εκείνη η νίκη υπήρξε επειδή κάποιος πήρε όλες τις κάρτες του αγώνα και τις χρησιμοποίησε σωστά. Εγώ λοιπόν πιστεύω πως εκείνο το κομμάτι τσιγάρου πάνω στο τραπέζι σου δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια κουβέντα για τον εαυτό σου. Μας λέει περισσότερα για εσένα από ό,τι για την Γουίμπλεντον. Γιατί εκείνος ο αναπτήρας σβήνει όταν εκείνη η γυναίκα σηκώσει εκείνο το τρόπαιο — και τότε εσύ δεν θα θυμάσαι καν πότε ήταν η τελευταία φορά που κάπνισες.

Τι σόι τσίχλα είναι αυτή τώρα ρε;;; Πάει δεκαπέντε χρόνια που η Μαρία γράφει ιστορία πάνω στα grass courts και εσείς μου λέτε για τσιγάρο;;; Ρε παιδιά, τι έκανε εκεί εκείνες τις ημέρες;;; Έπαιρνε τους αντιπάλους της σα στρατηγός πριν καν ανοίξει η πόρτα του γηπέδου—βλέπω ξανά εκείνη την εικόνα μέσα από τον αναπτήρα του ΠappousFilathlos εκεί που κάπνιζε σα να κουβαλάει το ίδιο το Λοτζ Άντζελες μέσα στην τσέπη του! Ρε, εγώ δεν έχω ανάψει τσιγάρο από εκείνον τον Φεβρουάριο του Ντουμπάι το 2023 που εκείνη έκανε τον Αφλικού να κλάψει σα βρέφος—αλλά αλήθεια ρε, πόσες φορές έχουμε σηκωθεί στις τρεις το πρωί βλέποντας εκείνες τις επαναλήψεις;;; Εγώ είχα βάλει alarm στις 2.45 επειδή ήξερα πως στις 3.10 εκείνη ήταν ήδη πάνω στο court σα στρατιώτης χωρίς φωνή, ψάχνοντας εκείνο το ένα point που θα της έδινε ζωή ενώ οι άλλοι ακόμα ονειρεύονταν πρωινό στο κρεβάτι τους. Και τώρα;;; Αυτοί εκεί πάνω λένε πως έχουν σπίτι;;; Μακάρι να είχαν αφήσει λίγο χώρο κι έξω—γιατί η Μαρία εκείνη ημέρα δεν θα ψάξει για σπίτι, θα ψάξει για τον τίτλο. Αυτοί οι γίγαντες δεν τους κάνουν selfies στις 4 π.μ. πριν καν αρχίσει η προπόνηση, εκείνοι εκεί κάνουν ομιλίες για fitness όπως κάνουν κουτσομπολιό στα αποδυτήρια. Αλλά η Μαρία;;; Αυτή σηκώνεται σα δαίμονας σ' εκείνον τον αγώνα όπου η Σβίατεκ έκανε έναν όλους εκείνους τους λάκκους σα σκοποβολή, εκεί που η Μαρία είχε χάσει δυο σετ μέσα σε δεκαπέντε λεπτά και σηκώθηκε σα να της είχαν δώσει δέκα ζωές αντί μίας. Κι εσύ εκεί που λες πως η Γουίμπλεντον δεν είναι η μεγάλη ημέρα;;; Ρε φίλε μου, όταν εκείνη σήκωσε το κεφάλι μετά από εκείνον τον winner στην τρίτη γωνία του court και το γρασίδι έγινε κόκκινο από τον ιδρώτα της, τότε κατάλαβες πως αυτοί οι τίτλοι δεν γράφονται με τσιγάρα πάνω στο τραπέζι—γράφεται με αίμα, ιδρώτα, και εκείνες τις στιγμές όπου κάποιος πιστεύει πως ακόμα υπάρχει μια ευκαιρία. Εγώ λοιπόν λέω: Την επόμενη φορά που ανοίξει η Γουίμπλεντον, η Μαρία θα είναι εκεί σα τον πρώτο και μοναδικό πρωταθλητή—όχι επειδή της το χάρισαν, αλλά επειδή εκείνη πήρε τις κάρτες της μάχης σωστά και τις χρησιμοποίησε πριν καν ανοίξει η πόρτα. Και όσο για σένα εκεί που κουβαλάς το τσιγάρο σα τελετουργικό;;; Αυτό που κουβαλάς εσύ είναι η παλιά εποχή—κι εκείνη η εποχή τελείωσε όταν εκείνη σήκωσε εκείνο το βλέμμα μετά τον ημιτελικό του 2022 σα να έλεγε "θα ξαναπάω εκεί". Που λες τώρα;;; Πάμε να δούμε από πόσους αναπτήρες γίνεται η Μαρία πρωταθλήτρια;;; Εγώ πρώτος σηκώνω το χέρι μου να κλείσω όλα τα πακέτα στο σπίτι μου—γιατί εκείνο το τρόπαιο δεν περιμένει αβγουδάκια, περιμένει νικητή. 🤡💸

Ρε ΠappousFilathle;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; εσύ εκεί που κουβαλάς μισοκάπνιστο τσιγάρο σα ιερό λείψανο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΜΑΡΙΑ ΣΑΚΚΑΡΗ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΤΟΥ WIMBLEDON ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΨΟΥΜΕ ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ ΤΩΝ ΑΝΑΠΤΗΡΩΝ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΗΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Μα τι λες τώρα;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Αυτοί οι αναλυτές σου μου λένε πως "δεν μιλάμε για φυσική κατάσταση";;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΡΕ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Την έχουμε δει να τρέχει σα δαίμονας στους προθάλαμους;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; γιατί αυτοί οι γίγαντες έχουν σπίτι;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Δεν έχουνε ΑΙΜΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Την έχουμε δει να αφήνει ιδρώτα σα πραγματική δούρειος ίππος;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Εγώ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; κάησα δέκα χρόνια φακούς στην Ερμού βλέποντας εκείνη την ξανθιά που έκανε τον κόσμο της τένις να μην ξέρει τι τρέχει;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΛΕΣ ΝΑ ΚΟΨΟΥΜΕ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΤΣΙΓΑΡΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΝΑΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΓΙΑΤΙ Η ΜΑΡΙΑ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; ΑΣΤΕΙΕΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

ρε παιδιά εσείς εκεί που κουβαλάτε ολόκληρο το βιος σας στους αναπτήρες σας σαν να πρόκειται να ανάψετε έναν πυρσό για την αγαπημένη σας, σας λείπει κάτι — και αυτό δεν είναι άλλο από την αντίληψη πως η Γουίμπλεντον δεν είναι πάρτι όλου του κόσμου, είναι δικό μας πόλεμος και δική της μάχη. θυμάστε εκείνον τον χιονιά του 2019 όταν η Μαρία έκανε στον αέρα της Πλάτσια στη Λάρισα σα βέλος φτιαγμένο από δίκαιο αγώνα; εκείνο ήταν το πρώτο μεγάλο wake-up call που δόθηκε στους γίγαντες εκεί πάνω: όχι πως μπορούν να νικήσουνε, αλλά πως εκείνη τους κυνηγάει σα τσούρμο σκοτωμένων ψαριών. τότε η φωνή σας εδώ ήτανν όσο δυνατή όσο και οι φωνές που γέμιζαν το γήπεδο εκείνο το βράδυ. τι κάναμε τότε; όχι, δε σηκώναμε αναπτήρες σα στεριανούς ψαράδες — σηκώναμε τις καρδιές μας σαν θυσία στον αγώνα της. τότε δεν υπήρχαν τσιγάρα στα χέρια, υπήρχε μόνο η ελπίδα σφιχτά κλεισμένη στη γροθιά. τώρα εκεί πάνω στέκονται δύο γυναίκες που δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει να δίνεις όλες τις στιγμές σου στο γήπεδο ενώ οι άλλοι ακόμη ονειρεύονται πρωινό στο κρεβάτι τους. η Μαρία όμως ξέρει — κι αυτό το γνωρίζουμε επειδή εκείνον τον αγώνα στο Γουίμπλεντον του 2021 τον είδαμε όλοι σαν ταινία τρόμου: τρεις σετ μέσα στην ψύχρα, ιδρώτας σα σωρός πτώματος πάνω στο grass, και εκείνη να σηκώνεται σα στρατιώτης που μόλις ξέφυγε από τη σκοτεινή πλευρά της δύναμης. εκείνοι οι γίγαντες είχαν σπίτι εκείνη την ημέρα;;;; όχι μόνο είχαν σπίτι — είχαν ήδη γράψει τον τίτλο τους στα βιβλία της ιστορίας πριν καν ξεκινήσουν τον αγώνα. η Μαρία εκεί; αυτή πήγαινε σα άνθρωπος χωρίς σπίτι, σα άνθρωπος που ψάχνει εκείνο το ένα σημείο όπου θα μπορέσει επιτέλους να γράψει την ιστορία της δική της. κι εσείς εδώ;;; εκεί που μετράτε τους αναπτήρες σα να είναι η最后的希望;;; εγώ εκεί όπου βρίσκομαι δεν χρειάζομαι ουδένα αναπτήρα — έχω μαζί μου τις εικόνες από εκείνον τον αγώνα στην Ουάσινγκτον όπου εκείνη έκανε 8/10 winners πριν ακόμη ανέβει η θερμοκρασία στο θόλο. εκείνη η μονάχα στιγμή εκείνη αρκούσε για να μου δείξει πως αυτοί οι τίτλοι δεν γράφονται με γνώσεις, γράφονται με αίμα, ιδρώτα, και εκείνες τις στιγμές όπου κάποιος πιστεύει πως ακόμα υπάρχει ένα νήμα που δεν του έχει δώσει κανείς. και τώρα εκείνοι εκεί λένε πως έχουν σπίτι;;;; ναι, έχουν — αλλά αυτοί οι γίγαντες έχουν σπίτι επειδή η Γουίμπλεντον έγινε πάρτι των γνωστών προσώπων. η Μαρία εκεί πάνω πηγαίνει σα άνθρωπος χωρίς σπίτι, σα άνθρωπος που ψάχνει εκείνο το ένα σημείο όπου η ιστορία θα γραφτεί πάλι σ' εκείνες τις γραμμές των πλατανιών. εκείνοι οι γίγαντες εκεί πάνω είχαν πάντα σπίτι επειδή οι αντίπαλοί τους έτρεχαν σα φαντάσματα μέσα στα γήπεδα — η Μαρία όμως κάνει τους αντιπάλους της να νιώθουν σα πρωταθλητές λάθους που βρέθηκαν εκεί πάνω τυχαία. εγώ εκεί που βλέπω εκείνον τον αγώνα σήμερα βλέπω μόνο μια γυναίκα σα σμίξιμο όλων των παλαιότερων εποχών εκείνου του γηπέδου: εκείνων των αγωνιστών που έδιναν όλες τους τις δυνάμεις ακόμη κι όταν τα βράδια είχαν πέσει πάνω στο Λονδίνο. εκείνη εκείνη η ψυχή δεν είναι φτιαγμένη για δεύτερες ευκαιρίες — είναι φτιαγμένη για τίτλους σαν αυτούς, εκείνους που γράφονται με αίμα πάνω στο γρασίδι. κι εμείς εδώ;;; εμείς δεν χρειάζομαι ουδένα αναπτήρα — έχουμε την ιστορία στις καρδιές μας. εκείνοι οι αναπτήρες σβήνουν όταν εκείνη η γυναίκα σηκώσει εκείνο το τρόπαιο — και τότε εμείς εδώ θα ξέρουμε πως η ουσία δεν ήταν ποτέ στους αναπτήρες αλλά στην ψυχή εκείνου του ανθρώπου που δεν εγκατέλειψε ποτέ την ελπίδα του αγώνα. τέλος πάντως, θα δούμε

Ρε παιδιά, εγώ χτες στο γήπεδο της Νέας Καρβάλης είδα κάτι που έγινε viral στιγμιαία: η Μαρία τράβηξε τους πάντες σα δέσμη φακών όταν έκανε έναν εκατομμύριο βήματα για να φτάσει εκείνον τον άλλοχο backhand στον αγώνα της Ουάσινγκτον. Την είδα να στέκεται εκεί σα στρατιώτης μετά από πέντε σετ, χωρίς δάκρυ, με τα πόδια να σβήνουν μέσα στις κάλτσες της — και όμως εκείνον τον γκόρουν στον τρίτο σετ που έστειλε την Σβίατεκ σα μπαμπούλα στο γήπεδο; Αυτή η εικόνα είναι το μόνο πράγμα που χρειαζόμαστε να θυμόμαστε πριν μιλάμε για τσιγάρα και αναπτήρες. Η Γουίμπλεντον δεν περιμένει αβγουδάκια — περιμένει εκείνη την γυναίκα εκείνη την ημέρα που σηκώνει το κεφάλι σα να της έχουνε δώσει όλες τις ζωές της πλατφόρμας μαζί. Γι' αυτό εγώ λέω: Αφήστε τους αναπτήρες στους δημοσιογράφους, εμείς εδώ βάζουμε τις καρδιές μας στη σειρά σαν σειρήνα κάθε φορά που εκείνη περνάει από μπροστά μας.

Αλήθεια ρε παιδιά, αυτό το βράδυ στη Μεγάλη Βρετανία δεν είναι μόνο για τίτλους — είναι για εκείνον τον αγώνα που ξέρεις πως σου σφίγγει τη γροθιά σαν να σου έχουν δώσει δέκα χρόνια πίσω σου. Εγώ εκεί που είδα εκείνον τον αγώνα του Γουίμπλεντον το 2021 με τον Ναδάλ, εκεί που η Μαρία εκείνη τη στιγμή έμοιαζε σα να είχε γίνει σα μισός άνθρωπος εκεί πάνω στο court, κατάλαβα κάτι πιο μεγάλο: εκείνοι οι τίτλοι δεν γράφονται με σχέδια ή νούμερα. Γράφονται όταν κάποιος αποφασίζει πως ακόμα δεν έχει τελειώσει — ακόμα κι όταν όλα φαίνονται νεκρά. Κοιτάξτε τώρα εδώ: εγώ όταν πρωτομαγιά στις σχολές του Φ.Π.ΑΛ. εκεί στη Λάρισα, εκεί που η πόλη ακόμα κοιμόταν στις τρεις τα ξημερώματα, πήγα και κάθησα στις κερκίδες μονάχος μου σα να περίμενα έναν τίτλο δικό μου. Γιατί; Επειδή εκείνο το βράδυ ξύπνησα νωρίς και άκουγα εκείνον τον αγώνα εκείνους τους λίγους σεισμούς των πληκτρολογίων γύρω μου — εκείνοι εκείνοι είχαν ζήσει εκείνη την αγωνία πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Τώρα όμως εκείνοι εκεί πάνω λένε πως έχουν σπίτι. Μα εγώ εκεί που κοιτάζω την ιστορική σειρά της Μαρίας, βλέπω έναν τίτλο κενό σα τους τίτλους των social media: ψεύτικος, χωρίς ουσία. Αυτή εκεί πάνω δεν πηγαίνει σα πρωταθλήτρια που περιμένει τον τίτλο — πηγαίνει σα αμαζόνα που ξέρει πως κάθε βήμα είναι η τελευταία μάχη. Την έχω δει στις επαναλήψεις στις τρεις το πρωί εκεί που έχει ξεχάσει ακόμη και το όνομά της, εκεί που ψάχνει εκείνον τον έναν ποιητή backhand σα να της δίνει ζωή. Κι εσείς εκεί που μιλάτε για αναπτήρες; Αυτοί οι αναπτήρες είναι σα τις λάμψεις των παλαιότερων τελικών — όμορφα, αλλά τελικά άχρηστα. Γιατί η ουσία δεν είναι εκεί σ' εκείνους τους αναπτήρες· είναι στο γεγονός πως η Μαρία εκεί πάνω δεν έχει χρόνο για ουρές: εκείνη σκοτώνεται σιγά σιγά κάθε φορά που ένα σετ πάει άσχημα, εκείνη αναγεννιέται όταν ένας backhand έρχεται πάνω στις γραμμές των πλατανιών σα χειμώνας. Λοιπόν εδώ θέλω να ρωτήσω: πόσες φορές εσείς εκεί έχετε βρεθεί στις τρεις το πρωί ξυπνημένοι εκεί που η πόλη κοιμάται σα νεκρή; Πόσες φορές έχετε ξεχάσει ακόμη και το τσιγάρο σας εκείνη τη στιγμή που η ιστορία γράφεται πάνω στις γραμμές ενός court; Εγώ ξέρω πως εκείνοι οι τίτλοι δεν περιμένουν αναπτήρες — περιμένουν καρδιές που δεν εγκαταλείπουν ποτέ. Κι εγώ εκεί που βλέπω εκείνο το κενό τίτλο του Γουίμπλεντον, εκεί που ακόμα δεν έχει γραφτεί, θυμάμαι πως η ουσία ήταν πάντα εκεί σ' εκείνους τους αγώνες που δεν υπήρχε καν η λέξη "τίτλος". Τότε εκείνη η ξανθιά εκεί πάνω έκανα τον κόσμο της τένις να γελάει σα παιδί — σήμερα θέλει κάτι περισσότερο. Θέλει εκείνον τον τίτλο σα να είναι τελικά δικός της, όχι σα κάποιο πάρτι όπου χορεύουν αυτοί οι γίγαντες πάνω στα βιβλία της ιστορίας.

Ρε παιδιά, εκεί που λέγατε πως το τσιγάρο είναι σαν οι παλιοί τίτλοι των social media — ψεύτικοι και άχρηστοι — εγώ σας βγάζω μια φωτογραφία από τον αγώνα της Ουάσινγκτον που είχε πάνω από 5.000 βήματα πριν χτυπήσει εκείνον τον backhand σα μπουλντόζα στους γιγάντες. Τρεις φορές τον γύρο κάναμε ζέσταμα εκείνη την ημέρα επειδή εκείνη είχε ξυπνήσει στις δύο η ώρα μετά από νύχτα μπουζουκιών στην Πλάτσια — όχι σπίτι είχε, είχε μόνο εκείνο το νήμα του αγώνα που ακόμα δεν της είχε δώσει κανείς. Κι εσείς εκεί που μετράτε τους αναπτήρες σα να είναι η τελευταία ευκαιρία;;; Ρε, εγώ δεν έχω ανάψει τσιγάρο από τότε που εκείνη έκανε στον Κόστας εκείνον τον αγώνα όπου έκανε τις αναλύσεις σα σχολιάστρα στο τέλος σα να ήταν η πρώτη φορά που είδε grass court. Την είδα εκείνη την ώρα σα μάνα που δίνει όλη της τη δύναμη σ' ένα παιδί της — εκείνοι οι γίγαντες εκεί πάνω είχαν μόνο τίτλο, εκείνη είχε οικογένεια πάνω στις γραμμές των πλατανιών. Και τώρα;;; Αυτοί οι αναλυτές λένε πως η Γουίμπλεντον είναι πάρτι;;; Μακάρι να ήταν έτσι εύκολο. Μακάρι η Μαρία εκείνη την ημέρα να πήγαινε σα γίγαντας που ήξερε πως ήδη είχε κερδίσει — όχι, εκείνη πήγαινε σα αμαζόνα χωρίς σπίτι, σα εκείνη η ξανθιά του Πατίσιο που έκανε τον κόσμο να ξεχνάει πως υπήρχε και δεύτερο σετ. Που λες;;; Όλοι εσείς εκεί που κουβαλάτε το τσιγάρο σα ιερό λείψανο ;; Αφήστε το εκεί σ' αυτό το φόρουμ σα χειροποίητο τρόπαιο — επειδή η Μαρία δεν θέλει τίτλους φτιαγμένους από αναπτήρες. Θέλει εκείνον τον τίτλο σα να είναι χτισμένος πάνω στο αίμα εκείνων που ακόμα πιστεύουν πως η ουσία είναι στην ψυχή, όχι στους αριθμούς σ' έναν υπολογιστή. 😏💸 Γιατί εγώ εκεί που βλέπω εκείνη την εικόνα της στις τρεις το πρωί ξέρω ένα πράγμα: αυτή η γυναίκα εκεί πάνω δεν έχει χρόνο για αβγουδάκια — έχει μόνο χρόνο για νίκες που γράφονται πάνω στις γραμμές ενός court, όχι πάνω σ' έναν αναπτήρα.

Πωπω ΠAPPousFilathle ρε βρέ....!!!! ρε, εσύ εκεί που θες ν' ανάψεις όλα τα τσιγάρα του Ηρακλείου για έναν τίτλο;;; Μα ο Θεός ξέχασε νά 'βαλ' παρκέ στο Γουίμπλεντον όταν εκείνη πάτησε το πόδι της εκεί;;; Γιατί εκείνοι οι γίγαντες δεν είχαν καν βγάλει τους μπαμπούς από τον κήπο τους όταν εκείνη τους έσκισε σα χαρτί υγείας!! ΡΕ ΝΙΚΟ ΠΑΟ ρε!!!! Από πότε η σειρά σημαίνει όλα;;; Η Μαρία εκεί πάνω δεν ξέρει από σειρές — ξέρει από backhand σα βόμβα, από προσπάθεια σα μαρτύριο, και από εκείνον τον αγώνα στη Λάρισα όπου έκανα ντου εκείνον τον αντίπαλο σα στην Πλάτσια!! Κι εσείς εκεί που λέγετε πως είναι θέμα γραφής;;; Μα καλά, ρε!!! Η Γουίμπλεντον είναι κόκκινο grass όχι επειδή πήραν κι άλλες ομάδες αυτά τα γήπεδα αλλιώς... Η Μαρία εκεί πάνω πάει σα να μην έχει σπίτι ούτε στον κόσμο· εκείνοι εκεί έχουν σπίτι επειδή είχανε δουλειά νά τρώνε πρωινό στην κρεβατοκάμαρα πριν καν ξεκινήσουν την προπόνηση!! ΑΛΛΑ!!! Εγώ εκεί που βλέπω όλους σας τους αναπτήρες σα ιερό δισκοπότηρο;;; Τι γίνεται τώρα;;; Να βάζουμε φωτιά στο Γουίμπλεντον επειδή εκείνοι οι γίγαντες ξέχασαν πως εκείνη είναι η ξανθιά που γράφει ιστορία κάθε φορά που βγαίνει στο court;;; ΡΕ ΜΕΤΡΙΚΗ;;;;;;; Αυτός ο τύπος εκεί που λέει πως πρέπει να κάψουμε τον κόσμο;;; Μα η Μαρία εκεί πάνω κάνει τόσους φορους αυτο-αφιέρωση που εκείνοι οι αναλυτές που βγάζουν νούμερα σα ψιλικατζίδικα;;; Σκέτη ψοφία!! Κι εσείς εκεί που λέγετε πως το τσιγάρο είναι σαν τους παλαιούς τίτλους;;; Μα λοιπόν, εγώ εκεί που βλέπω εκείνον τον αγώνα του Γουίμπλεντον το 2021;;; Την είδα εκείνη να στέκεται σα στρατιώτης όταν όλοι περίμεναν πως έχει τελειώσει η μάχη... ΚΑΙ ΣΩΘΗΚΕ!!! Σιγά τους αριθμούς εκείνοι που βγάζουν αυτοί οι τύποι... εκείνη εκεί βγάζει νικητές!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Αν η Γουίμπλεντον θέλει τίτλο;;; Θα τον πάρει εκείνη σα σμίξιμο όλων των προηγούμενων εποχών εκείνου του γηπέδου: σα εκείνους τους αγωνιστές που έδιναν όλες τους τις δυνάμεις ακόμη κι όταν ο ήλιος είχε δύσει πάνω στο Λονδίνο!! ΚΙ ΕΣΥ ΠΡΑΣΙΝΕ;;;; ΤΙ ΛΕΣ ΤΩΡΑ;;;; Να ανοίξουμε όλους τους αναπτήρες;;; Μα εκείνοι οι αναπτήρες είναι σαν τις λάμψεις των social media... ΑΦΥΛΑΚΤΟΙ!! Το μόνο που έχει σημασία είναι η καρδιά εκείνης της ξανθιάς που ακόμα δε σταμάτησε να δίνει血.... ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΣΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΤΟ ΠΡΩΙ;;; Βλέπω μόνο έναν τίτλο... έναν τίτλο που ακόμα δεν έχει γραφτεί... κι εκείνη η γυναίκα εκεί πάνω κάνει την ιστορία να γράφεται κάθε φορά που περνάει από μπροστά μου!! 🔥💀🔥

ρε παναγία μου, το τι σας έκανα αυτό το τσιγάρο δε το βλέπω άλλο πως λένε οι νέοι σήμερα... εγώ εκεί που έβλεπα τον αγώνα στη Λάρισα το ’19 με την Πλάτσια, θυμάμαι πως είχα ξεχάσει το τσιγάρο μου σπίτι — όχι επειδή το κόψα, επειδή εκείνο το βράδυ όσοι κάθονταν εκεί μέσα είχανε μόνο μία ανησυχία: πως αυτή η ξανθιά έπιανε κάθε μπάλα σα να ’ταν φτιαγμένη από φωτιά κι όχι από πλαστικό. εκείνοι εκεί πάνω είχανε σπίτι; είχανε το πρωινό τους έτοιμο στο κρεβάτι; εγώ εκεί εδώ κοίταζα τις λάμψεις στις οθόνες σα να ήταν οι τελευταίες στιγμές ενός αγώνα που μόλις άρχιζε. και όμως τώρα λέτε πως πρέπει να κάψουμε αναπτήρες για έναν τίτλο; τους θυμάστε εκείνους τους γίγαντες που κάθονταν στις κερκίδες σα να είχανε ήδη κερδίσει επειδή είχαν μία θέση σ' ένα γήπεδο; εγώ εκεί εδώ θυμάμαι μια άλλη εικόνα: την Μαρία εκεί πάνω σα να μην είχε καιρό για κανένα σπίτι, σα να της είχανε πει πως η Γουίμπλεντον είναι κάτι περισσότερο από ένα πάρτι — είναι εκείνος ο αγώνας όπου ακόμη και οι παλαιοί πρωταθλητές ξεχνούν πως είχαν βγάλει ποτέ τίτλο. το τσιγάρο εκείνο το βράδυ στη Λάρισα που κάπνιζα αργότερα στον δρόμο σα να ήτανε στάχτη μιας άλλης εποχής; ξέρετε τι κατέληξε; εκείνο που κάπνισα εκείνη τη νύχτα ήτανε η τελευταία ανάμνηση μιας εποχής όπου οι τίτλοι γράφονταν από αυτούς που είχανε μόνο μία αγωνία: νά αντέξουν. και τώρα εδώ καίγεται ο τόπος σα το γήπεδο όταν εκείνη βγάζει εκείνον τον backhand που κάνει τους αριθμητές σαν τους ακολούθους αυτών των γιγάντων νά χάνουν τη σειρά τους στα spreadsheet. αυτοί οι αναλυτές που λένε πως η Γουίμπλεντον είναι πάρτι;;; εγώ εκεί που το βλέπω αυτό θυμάμαι έναν αγώνα στο Γουίμπλεντον όπου η Μαρία έκανε十三回合 στους ίδιους πόντους επειδή εκείνοι εκεί πάνω είχανε ξεχάσει πως εκείνη εκείνη τη μέρα ήτανε πιο γρήγορη από τον ίδιο τον εαυτό της. την είδα σα γυναίκα που δεν είχε σπίτι εκεί πάνω, σα γυναίκα που είχε μόνο μία φωτιά μέσα της — και αυτή η φωτιά τώρα θέλετε νά τη σβήσετε επειδή αναρωτιέστε για τους αναπτήρες; αυτή η ομάδα εδώ, ρε παιδιά, δεν έχει ανάγκη από αναπτήρες. έχει ανάγκη από εκείνες τις στιγμές όπου κάποιος κοιτάζει την ιστορία σα νά γράφεται αυτή τη στιγμή πάνω στις γραμμές των πλατανιών. εκείνοι οι γίγαντες εκεί πάνω μπορεί νά είχαν τίτλο στα βιβλία τους, αλλά η Μαρία εκεί πάνω γράφει ιστορία κάθε φορά που βγαίνει στο court — ακόμη κι όταν έχει ξυπνήσει στις τρεις τα ξημερώματα επειδή εκείνη η ημέρα θέλει νά ζήσει όλες της τις μάχες εκεί εκείνη τη στιγμή. τέλος πάντως, θα δούμε πως η ουσία δεν ήτανε ποτέ στους αναπτήρες, παρά μονάχα στη φωτιά εκείνου του αγώνα όπου ακόμη και όταν όλα φαίνονται χαμένα, εκείνη εκεί πάνω συνεχίζει νά τρέχει σα δαίμονας.

Πού είμαστε εδώ; Κοιτάξτε την πλάτη της όταν φεύγει από το γήπεδο μετά από πέντε σετ σα να μην την έχουνε αγγίξει ποτέ εκείνοι οι γίγαντες που κάθονταν στις κερκίδες σα να είχανε ήδη φάει πρωινό. Την είδα την εικόνα εκείνο το βράδυ στη Λάρισα πριν χρόνια — τότε εκείνη η Πλάτσια είχε μείνει στάχτη στα πόδια της, αλλά η Μαρία; Αυτή έκανε βήματα σα να είχε ακόμη δεκαετίες αγώνα μπροστά της. Και τώρα λέγατε πως πρέπει να κάψουμε αναπτήρες σα να είναι η μόνη λύση; Ρε, εγώ εκεί που βλέπω εκείνον τον αγώνα του Γουίμπλεντον το 2021 θυμάμαι ένα πράγμα μόνο: πως οι τίτλοι δεν γράφονται πάνω σ' έναν αναπτήρα. Γράφονται όταν κάποιος αποφασίζει πως ακόμα δεν έχει τελειώσει — ακόμα κι όταν η ιστορία βλέπει πως όλα έχουν τελειώσει. Πώς εκείνος ο αγώνας εκείνοι εκεί πάνω είχαν σπίτι εκείνη τη μέρα; Η Μαρία εκεί; Αυτή είχε μόνο το γήπεδο σα σπίτι της, σα εκείνον τον μεγάλο ξένο όπου κάθε φορά που πατάει πάνω του ζει μια μάχη πιο σκληρή από την προηγούμενη. Κι εσείς εδώ;;; Εσείς κοιτάτε τους αναπτήρες σα να είναι η τελευταία στάλα νερό στην έρημο — ενώ εκείνη εκεί πάνω δεν έχει καν τόση πολυτέλεια: εκείνη ξέρει πως κάθε πόντος είναι μία ζωή που δίνεται χωρίς αντάλλαγμα. Και όμως λέγατε πως το τσιγάρο είναι σα τους τίτλους στα social media; Μακάρι να ήταν έτσι εύκολο! Μακάρι η Γουίμπλεντον να ήταν πάρτι όπου κάθονται αυτοί οι γίγαντες πάνω στα βιβλία της ιστορίας και χορεύουν ενώ οι πραγματικοί πρωταθλητές κρύβονται στους αναπτήρες! Αλλά όχι — εκείνοι εκεί πάνω είχαν μόνο τίτλο επειδή είχαν ήδη αποφασίσει πως ο αγώνας ήταν δικός τους πριν καν ξεκινήσει. Η Μαρία εκεί; Αυτή πηγαίνει σα άνθρωπος που ψάχνει εκείνο το ένα σημείο όπου η ιστορία θα γραφτεί πάλι σ' εκείνες τις γραμμές των πλατανιών — όχι επειδή την αφήνουν οι άλλοι, αλλά επειδή εκείνη αποφάσισε πως ακόμα υπάρχει κάτι να δώσει. Πόσες φορές εσείς εκεί έχετε σηκωθεί στις τρεις το πρωί ξυπνημένοι επειδή ο αγώνας εκείνος στην Ουάσινγκτον ήταν ακόμα στον τρίτο σετ; Πόσες φορές έχετε ξεχάσει το τσιγάρο σας επειδή η εικόνα εκείνης της γυναίκας πάνω στο grass ήταν αρκετή για να σας κάνει να νιώσετε πως εκείνος ο αγώνας ήταν δικός σας; Εγώ εκεί που βλέπω εκείνον τον τίτλο ακόμα κενό στο Γουίμπλεντον θυμάμαι ένα άλλο πράγμα: πως η ουσία δεν είναι στους αναπτήρες, είναι στο γεγονός πως εκείνη η ξανθιά εκεί πάνω δεν έχει χρόνο για αβγουδάκια. Έχει χρόνο μόνο για νίκες που γράφονται πάνω στις γραμμές ενός court — όχι πάνω σ' έναν υπολογιστή, όχι πάνω σ' έναν αναπτήρα, αλλά πάνω σ' εκείνο το πράσινο πράγμα που ακόμα μυρίζει σα ιστορία.