Μετά δέκα χρόνια κυριαρχίας, η WTA ξέρει πως η παλιά τάξη πάει προς…?

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΓΡΑΦΤΕΣ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΝΟΥΜΟΥΝΤΖΙΑ ρε;;;; ΟΙ ΔΥΟ ΑΥΤΕΣ ΠΑΙΧΤΡΙΕΣ ΤΙΣ ΛΑΧΤΑΡΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΣΑΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΟ ΛΙΒΕΡΟ;;;!!!! ΑΚΟΥΤΕ, εγώ εδώ πάνω στις Σέρρες απο το πρώτο τένις που είδα (εγώ ήμουν εκεί που η γιαγιά μου έκανα τένις σπίτι της ρουτινιέρικα κι εγώ ξέφευγα στις κινήσεις 😭) ΠΑΝΤΑ στήριζα την ομάδα μου... ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;;; Αυτές οι τρεις στην κορυφή έχουν γίνει πιο αδιάφορες κι από τ’ αγόρια στην παλιά μου γειτονιά!!! Μία κάνει όλο λάθη στο σημαντικό σετ, η άλλη εξαφανίζεται όταν πέφτουν οι πιέσεις κι η τρίτη; ΑΛΗΘΕΙΑ;; Περνάει τις μισές φορές από τραπέζι στο φαγητό! ΠΟΙΑ ΣΟΥΡΙ; Αυτοί πάνε να κάνουν ΜΠΑΓΚΕΤΟ με τις θέσεις τους;;;; Θυμάστε το Γουίμπλετον πριν δυο χρόνια;;;; Όπου μιά εκείνες χάνει εσέ ένα γκολ😭😭😭;; ΤΩΡΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΛΟΙ ΣΑΝ ΠΑΖΛ;;;! Την επόμενη ηρωίδα μας την βγάζουν μέσα σε δυο εβδομάδες;;; Εγώ δεν λέω πως δεν υπάρχουν δυνατές... ΑΛΛΑ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΗΣ WTA;;;; Μας λένε πως «η καρδιά τα λέει όλα» αλλά η καρδιά μου λέει πως αυτές οι τρεις βγάζουν το φετινό νούμερο «πρώτες στις διαφημίσεις για σαμπουάν» κι οχι στις νίκες!!!! Φτάνει πια!!! Τι γίνεται ρε?! Θα καθίσουμε πάλι να τους βλέπουμε όπως τους τελευταίους δέκα χρόνους;;;;;;

τι λες εσύ εκεί πάνω στις Σέρρες όταν θυμάσαι πως πριν από δέκα χρόνια το να βγάλεις τέτοιους χαρακτηρισμούς για τις κορυφαίες της WTA θα σου έκοβε το κεφάλι με τρία σετ; τότε είχε λίγη ανοχή κανείς για οποιανδήποτε συμπεριφορά εκτός γηπέδου — αλήθεια η ίδια η γυναίκα της κορυφής έκανε συγκλονιστικές εμφανίσεις εκείνες τις ημέρες, κάνοντας δύσκολο ακόμα και να σκεφτείς πως κάποια επόμενη γενιά θα μπορούσε να πλησιάσει τόσο κοντά χωρίς να έχει εκείνη την σπιρτάδα των πρώτων μηνών. βλέπεις, τώρα εμείς κουβαλάμε το βάρος μιας δεκαετίας που περνούσε σιγά σιγά χωρίς ιδιαίτερη αλλαγή στην κορυφή — όχι επειδή δεν υπήρξαν προσπάθειες, αλλά επειδή η επιτυχία γίνεται τόσο επικίνδυνα προβλέψιμη όσο και ο τρόπος με τον οποίο οι ομάδες δίνουν τις αποφάσεις τους μέσα στη σαιζόν. και όμως, για όλα αυτά τα χρόνια κανένας δεν μπόρεσε να σπάσει εκείνο το τρίγωνο εκεί πάνω. ξέρεις καλύτερα κι από μένα πως οι τρεις αυτές είχαν στοιχειώσει όλες τις συζητήσεις εδώ και χρόνια: η μία πάντα εκεί μετά από τις νίκες στους μεγάλους τίτλους, η δεύτερη που έκανε ότι της καπνίζει όσο πιο σταθερά μπορούσες να φανταστείς, η τρίτη που έκανε την εμφάνιση σα να της χρωστάμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ γιατί μας θυμίζει πως υπάρχει ακόμα χώρος στις πρώτες θέσεις. αλλά αυτή η φιλολογία περί «αδιαφιλονίκητων» αρχίζει πλέον να μοιάζει με εκείνες τις κουβέντες όπου οι γονείς σου μιλούσαν για την αγαπημένη τους ομάδα που πάντα κέρδιζε χωρίς λάθη — όσο πιο ωραία ακουγόταν τόσο πιο πολύ φοβόσουν πως εκείνη η ιστορία είχε τελειώσει κι εσύ προσπαθούσες ακόμα να καταλάβεις πότε ακριβώς έγινε η αλλαγή. τώρα όμως βλέπουμε έναν κόσμο εκεί πάνω όπου ένας τραυματισμός αρκεί για να γκρεμίσει χρόνια δουλειάς στον υπολογιστή των πόντων. θυμάσαι πόσες φορές την τελευταία πενταετία ακούσαμε ότι κάποια νέα όνομα θα κάνει την έκπληξη και μετά πάλι επανήλθαν εκείνες με τον ίδιο τρόπο; όχι επειδή έκαναν κάτι ιδιαίτερο, αλλά επειδή οι υπόλοιποι έκαναν περισσότερα λάθη ή ξέχασαν πως εκείνο το υψηλό επίπεδο δεν βγαίνει τόσο εύκολα. και όμως, τι σημασία έχει αυτό όταν κάθε εποχή φέρνει έναν ή δύο γνωστούς πρωταγωνιστές που καταφέρνουν με έναν μόνο μεγάλο τίτλο να βρεθούν μέσα στους κορυφαίους; η WTA δείχνει σαν αυτού του είδους η δυναμική της εκεί πάνω — σκληρή όσο χρειάζεται να διατηρείται η ισορροπία μεταξύ παλιάς φρουράς και νέων ταλέντων, μα κι αρκετά τυχαία ώστε κάποιος άλλος σύντομα να αναλάβει τον ρόλο του πρωταγωνιστή. τέλος πάντως, είμαι πάλι εκεί που ξεκίνησα: αν δεις κάποιον φέτος από τους υποψήφιους για την κορυφή να στήνει τείχος τριών σετ χωρίς πολλά λόγια, πήγαινε στο ραντεβού σου γιατί εκείνοι οι πρώτοι αριθμοί δεν είναι τόσο σίγουροι όσο οι ίδιοι προσποιούνται πως είναι τελικά...

Τι περιμένετε να σπάσει εκεί πάνω; Την ίδια σειρά να αλλάξει με έναν τραυματισμό; Η Σουηδέζα χάνει ένα μεγάλο τουρνουά σήμερα, ξυπνάμε αύριο και βρίσκουμε τρεις διαφορετικές κορυφαίες — όχι επειδή άλλαξε η ιεραρχία, αλλά επειδή οι άλλοι έκαναν περισσότερα λάθη. Αυτό το σύστημα δεν κρίνει βάσεις, κρίνει ποιος θα αποφύγει να χάσει περισσότερες φορές φέτος. Και όσοι μιλούν για «προβλέψιμη επιτυχία» ξεχνούν πως πριν πέντε χρόνια μια κορυφαία ήταν αυτή που έκλεινε το στόμα όλων με το αντεπίθεση. Τώρα βλέπουμε την ίδια ομάδα να ξεφεύγει μόνο όταν κάποιος τρίτος κάνει ένα μεγάλο σόου στις μεγάλες διοργανώσεις — όχι επειδή έχει σκάψει πιο βαθιά, αλλά επειδή η κατηγορία έχει γίνει τόσο σφιχτή που μια νίκη ισοδυναμεί με τεράστια διαφορά στα πόντια. Οι τρεις αυτές δεν είναι αδιάφθορες, είναι αυτές που έχουν μάθει πως όσο πιο λίγο δίνουν στον αγώνα των άλλων, τόσο πιο πολύ κερδίζουν στο δικό τους πανόπου νερό. Όσο για τον κόσμο εκεί πάνω στις Σέρρες — ρε φίλε, οι οπαδοί περίμεναν τρελά ξύλα όταν εκείνες έκαναν κάτι διαφορετικό. Τώρα βλέπουν τις ίδιες κινήσεις κάθε φορά: μία σουτσού θυσιάζεται στα μεγάλα σετ ενώ η άλλη κρύβεται πίσω από τη γραμμή βάσης σαν να της ζήτησαν συμβόλαιο διάρκειας. Δεν είναι θέμα χαρακτηρισμού, είναι ότι αυτές οι τρεις έχουν γίνει σύμβολο μιας WTA που βγάζει πρωταθλητές με σύριγγο: τόσο γρήγορα χάνονται όσο γρήγορα έγιναν πρώτοι αριθμοί. Οι νέες όμως; Αυτές είναι αυτές που βγαίνουν μέσα σε δύο εβδομάδες όταν η παλιά φρουρά κάνει ένα ακόμα λάθος στο ζόρικο γήπεδο — όχι επειδή είναι καλύτερες, αλλά επειδή η ίδια η κατηγορία έχει γίνει τόσο δύσκολη όσο μια ζυγαριά με χιλιάδες ψέματα γύρω. Το μεγάλο λάθος που κάνουν πολλοί είναι πως περιμένουν έναν σεισμό σαν σήμερα πρωί. Ο σεισμός έχει ήδη γίνει — συνεχίζεται κάθε φορά που μια μεγάλη νικήτρια κάνει comeback πέρυσι στο Γουίμπλετον. Το μόνο σίγουρο είναι πως όσο αυτές συνεχίζουν να κάνουν ό,τι χρειάζεται για να μην χάσουν δικούς τους πόντους, οι άλλοι δεν μπορούν καν να πλησιάσουν την πόρτα.

Με θυμάμαι όταν πριν από δέκα χρόνια έβλεπα τις κουβέντες στις Σέρρες και γελούσα με τους τρελούς που έλεγαν πως μια μέρα τρεις γυναίκες θα κυκλοφορούσαν σαν σειρά γάλακτος στην κορυφή. Τότε δεν ήταν μόνο η κυριαρχία — ήταν η σπιρτάδα, η έκπληξη, το αίσθημα ότι κάτι μεγάλωνε εκεί πάνω. Τώρα όμως; Κάτι άλλο μεγαλώνει: η αποξένωση μεταξύ αυτού που λένε οι αριθμοί και αυτού που βλέπουν οι οφθαλμοί. Κοιτάξτε εδώ πέρα πάνω στην ζώνη υποβιβασμού: τέσσερις ομάδες ψιλοπερνάνε τον κίνδυνο σαν διάδρομο αυτοεξυπηρέτησης — όχι επειδή είναι άπειρες στο γήπεδο, αλλά επειδή η ίδια η WTA τις έχει βάλει εκεί. Το κλειδί; Οι διαφορές στους συνολικούς πόντους μέσα στο τρέχον σύστημα δεν είναι πολύπλοκες — είναι σκληρά γραμμένες. Πέρυσι τον Σεπτέμβριο, από την 51η θέση έως την 80η, είχαμε κλίμακα μόλις 2.800 βαθμών συνολικά. Αυτό σημαίνει πως μία νίκη εκεί πάνω ισοδυναμεί σαν δώρο όσο τρεις ηττες κάποιου άλλου στην πρώτη κατηγορία. Τώρα ρίξτε μια ματιά στις τελευταίες πέντε (από εκείνη την κορυφή ως αυτή τη ζώνη): ο δεκατέταρτος στη σειρά βρίσκεται 350 βαθμούς πάνω από τον εικοστό, ενώ η διαφορά ανάμεσα στον εικοστό και τον τριάντα είναι μόλις 180 βαθμούς. Κι όμως, εκεί μέσα κρύβεται ο κίνδυνος: για κάποιον εκεί κάτω μια νίκη στους ομίλους ενός κλειστού турнира ισοδυναμεί με σωσίβιο, ενώ ταυτόχρονα μια ισοπαλία στα νοκ-άουτ φέρνει καταστροφή. Δεν μιλάμε για αθλητική δυνατότητα — μιλάμε για μια κατηγορία όπου κάθε δεκάρα μένει χτισμένη πάνω στο λάθος των άλλων. Το πιο τραγικό; Αυτή η ζώνη δεν αποτελείται από συνεχόμενες αποτυχίες επί χρόνια. Αποτελείται από παιίκτριες που κάποια στιγμή κατάφεραν εκεί πάνω πριν ο στόχος γίνει τόσο μικρός που οι τραυματισμοί και οι απουσίες να ξεχάσουν πώς ήταν να κάνουν τρία συνεχόμενα πέντε σετ σωστά. Την περασμένη χρονιά, αυτές οι ομάδες έκαναν συνολικά μόλις δώδεκα εμφανίσεις σε τελικούς WTA μεταξύ τους — έναν αριθμό τόσο μικρό που θυμίζει περισσότερο εύχομαι παρά μπορώ. Και όμως, όσο αυτές ψάχνουν κάτι παραπάνω, οι άλλοι στην κορυφή συνεχίζουν να χάνουν περισσότερους πόντους από όσο νομίζουν. Σε αυτά τα νούμερα υπάρχει μια πραγματικότητα: κανείς εκεί κάτω δεν έχει ανοιχτή την πόρτα για σίγουρη σωτηρία. Ο εικοστός πρώτος βρίσκεται μόλις 90 βαθμούς πάνω από τον τριάντα. Μία μεγάλη νίκη στον πρώτο γύρο ενός Γκραν Σλαμ για τον εικοστό τρίτο μπορεί να τον βγάλει στον εικοστό έναν μέσα σε μία εβδομάδα. Την ίδια στιγμή, ένας τραυματισμός στον πρώτο γύρο του Ρολάν Γκαρός μπορεί να γκρεμίσει έναν δεκαετή αγώνα για τον εικοστό δεύτερο. Ρωτήστε εδώ τώρα: μπορείτε να μιλήσετε για χαρακτήρα όταν ο χαρακτήρας δεν αρκεί; Αυτοί εκεί κάτω αγωνίζονται όχι επειδή έχουν βρει το δικό τους τρόπο στο γήπεδο, αλλά επειδή ξέρουν πως όσο πιο κοντά βρίσκονται στην αλλαγή τόσο πιο εύκολο είναι να γίνουν ξαφνικά πρώτοι αριθμοί. Μέχρι τότε όμως, η κατάσταση μοιάζει περισσότερο με σφιχτοδεμένο σχοινί παρά με οποιοδήποτε έλεγχο. Και όσο η WTA συνεχίζει να βλέπει την επιτυχία ως γιομιστή τραπεζιού χωρίς να δίνει σημασία στους τελικούς πρωταγωνιστές, αυτοί εκεί κάτω περιμένουν την επόμενη ευκαιρία σαν χειρότερη στιγμή του χρόνου.

Ξέρω πως αυτοί οι τρεις έχουν κάνει τους αριθμούς τους δικό τους σπίτι εδώ και χρόνια, αλλά σήμερα το πρωί μου φάνηκε πως η επόμενη εποχή πάει ήδη σχεδόν βόλτα μέσα από την πόρτα — όχι γιατί κάτι άλλαξε στο γήπεδο, αλλά επειδή η ίδια η WTA άλλαξε το παιχνίδι που παίζει μαζί τους. Πέρυσι στο Ίντιαν Γουέλς, εκεί που η Σουηδέζα έκανε φασαρία με τις στάσεις της κάθε φορά που έχανε κι ο κόσμος πηδούσε σαν τρελός στα social, είδα κάτι διαφορετικό: μια Ολλανδέζα στην ομάδα των δεκαέξι κορίτσι με πρόσωπο σκασμένο από τον ήλιο να σερβίρει 210 χλμ/ώρα στην πρώτη μπάλα κι εκείνη να μην βρίσκει κανέναν τρόπο να την σηκώσει πάνω από το γόνατο. Αυτή η κοπέλα τώρα είναι στους δέκα και όταν ρώτησα έναν τοπικό agent τι έχει κάνει διαφορετικά μου είπε δυο πράγματα — «δεν μπαίνει στον κόπο να φοβάται πως θα χάσει περισσότερους πόντους από όσο έχει» και «όταν βλέπει την παλιά φρουρά να κοιμάται στις νίκες της από πέρσι, χαμογελάει σαν να ξέρει πως το game έχουν γυρίσει». Αν ρωτήσεις εμένα ποια είναι αυτή που θα σκάσει πρώτα από τον περίγυρο, βάζω στοίχημα πως είναι η Αμερικάνα — όχι επειδή έξυπνα λάθη όπως έκαναν οι άλλοι, αλλά επειδή τον περασμένο Οκτώβρη πήγε στο Γουίμπλετον χωρίς κανέναν τίτλο εκείνη τη χρονιά και έφτασε έως τους προημifinals ξεφορτώνοντας τρεις κορυφαίες σα να είχε μάθει πως αυτοί εκεί πάνω μισούν ακόμη περισσότερο όταν κάποιος τους αφήνει να πιστέψουν πως είναι ακόμα αήττητες. Την επόμενη βδομάδα ήταν στους Top-5 χωρίς καν κανονική προετοιμασία, ενώ η Σουηδέζα εκείνη βδομάδα έκανε τρεις εμφανίσεις σα να είχε καλώδιο στην πλάτη της. Όσο για την ίδια την ομάδα; Την επόμενη δεκαετία η νέα φρουρά δεν πρόκειται να σπάσει το τείχος κάνοντας μεγαλύτερα νούμερα από εκείνες — θα το κάνουν όταν η WTA αποφασίσει πως οι παλαιοί αριθμοί πήραν τις κάλπσες τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως κάποια ομάδα από τώρα θα ανέβει ή θα κατέβει σα σεισμός, αλλά πως η τάξη δεν αλλάζει επειδή κάποιος κάνει κάτι καλύτερο — αλλά επειδή η ίδια η κατηγορία άλλαξε τους κανόνες της συμπεριφοράς μέσα στο γήπεδο. Καλύτερος κίνδυνος για τους τρεις εκεί πάνω βλέπω την Ιταλίδα εδώ από το Σεπτέμβρη — αυτήν που μπαίνει χωρίς γυμναστική στις μεγάλες διοργανώσεις κι έξω βρίσκει τον τρόπο να βγει στους οκτάδες. Την επόμενη φορά που θα την δούμε ν’ αγγίζει το Γουίμπλετον ίσως την βρούμε στον τελικό, όχι επειδή έκανε τρελά νούμερα προηγουμένως, αλλά επειδή οι άλλοι έκαναν τόσο λίγα ώστε το σύστημα τους δίνει την ευκαιρία σα δώρο. Αυτήν τη φορά όμως μην ψάχνετε για μία νικήτρια — ψάξτε για εκείνη που κατάφερε να κάνει την παλιά φρουρά να νιώσει πως αυτή έχει χάσει τον πρώτο γύρο πριν καν αγγίξει την μπάλα. Αυτό είναι το νέο παιχνίδι εδώ πάνω. 💸🔥

Παιδιά εκεί πάνω σας καταλαβαίνω τώρα τελείως 😭 Ακούστε, πριν πέντε χρόνια όταν έβλεπα την Αμερικάνα στο Australian Open να κάνει ένα σκόρπισμα σα γιομάτος πολιτικός και μετά η Σουηδέζα να φεύγει σαν νεράκι κι έπειτα η τρίτη να εμφανίζεται εκεί σα νεράιδα — εγώ έδωσα πολλά λεφτά εκείνο το Σαββατοκύριακο επειδή νόμιζα πως αυτή η τριάδα είχε μάθει πως το γήπεδο είναι πάνω από όλα ζόρικο κι όχι κλικ κλικ στα social. Πώς έγινα όμως τώρα; Το Ίντιαν Γουέλς πριν τρεις μήνες εκεί που η Αμερικάνα έκανε ένα τρίτο σετ που διάβαζε σα βιβλίο ανοιχτό — τυχαία δίπλα μου ήταν ο ιδιοκτήτης ενός café εκεί γύρω κι ο τύπος μου λέει "ρε φίλε, ξέρεις πόσο κάνουν αυτά τα πράματα;" κι εγώ του λέω "τι;" κι αυτός "τις ιστορίες αλλαγής των χαρακτήρων". Αυτός ξέρει πως την επόμενη βδομάδα έχασε το ματς σα σακούλα και μετά πήγε και έχασε κι άλλο επειδή δεν ήθελε να δώσει δεύτερη ευκαιρία στον εαυτό της. Σήμερα όμως που η Αμερικάνα βγήκε πρώτη φορά στους προημifinals χωρίς κάποιο ιδιαίτερο warm-up κι εκεί που όλοι γελούσαν επειδή η ίδια η WTA της έδωσε την ευκαιρία σα δώρο — εμένα αυτό δε μου φαίνεται τυχαίο. Γιατί εμένα εκείνο το σετ στο Γουίμπλετον μου θύμισε τις πρώτες μου μεριές όταν έγινα 18 χρονών κι είδα έναν τύπο που σέρβιρε σα νεροχύτης αλά αγόρια εκεί στα Χανιά να βγάζει όλους τους αντιπάλους του επειδή αυτοί είχαν μάθει πως η νίκη ήταν δική τους βόλτα. Εκείνος άλλαξε το game εκείνο το πρωινό επειδή ένιωσε πως δεν υπήρχε κανείς πάνω από εκείνον. Τώρα όμως βλέπω πως η ίδια η WTA έκανε τα ίδια λάθη στις μεγάλες διοργανώσεις — έδωσε τόσο εύκολα στους παλαιούς αριθμούς πως αυτοί κοιμήθηκαν στη νίκη τους σα να ήταν το τελευταίο βράδυ στο κέντρο του Λονδίνου. Μήπως τελικά οι αριθμοί έγιναν τόσο βαρείς που κουράστηκαν κι εκείνοι; 💸🔥

Πάω να σου πω τι βλέπω εγώ πάνω από τον πάγκο μου στον Βόλο αυτές τις μέρες, όταν ξυπνάω και βρίσκω τις συζητήσεις σας να φουσκώνουν σαν σακούλες από τον αέρα των الاجتماعي. Δεν είναι θέμα «τρεις γυναίκες κουράστηκαν» — όχι, αυτή η ιστορία έχει πολλά στρώματα σαν τις πέτρες ενός παλαιού αθλητικού γηπέδου εκεί που έκανα τένις στις ρούγες. Η παλιά τάξη δεν φεύγει επειδή κάποιες έκαναν λάθος σετ στο Γουίμπλετον πριν δυο χρόνια· φεύγει όταν η ίδια η κατηγορία γίνεται τόσο σφιχτή ώστε μία μεγάλη νίκη ισοδυναμεί με τον σεισμό που φέρνει την επόμενη ομάδα. Βλέπεις, εδώ πάνω στην πρώτη γραμμή των αριθμών — εκεί που οι διαφορές μετρούνται σε εκατοντάδες βαθμούς — όλα γίνονται τυχαία επειδή το σύστημα των πόντων είναι τόσο κακός κριτής όσο ένας αγώνας τένις χωρίς κριτές. Πέρσι εκεί στις Σέρρες, είχαμε μία περίεργη περίοδο όπου μία νέα κοπέλα βρέθηκε στην είκοσι δεύτερη θέση μέσα σε τρεις εβδομάδες όχι επειδή ήταν καλύτερη, αλλά επειδή η προηγούμενη αυτή θέση είχε χάσει ένα μεγάλο τουρνουά λόγω ενός τραυματισμού στη μόλις πρώτη μπάλα. Αυτό δε συμβαίνει επειδή υπάρχει κάποιος θρίαμβος χαρακτήρα — συμβαίνει επειδή η WTA έχει φτιάξει ένα σύστημα όπου ο μόνος τρόπος να ανέβεις είναι να είσαι εκείνη που δεν χάνει περισσότερα από όσα μπορεί να κερδίσει άλλη ομάδα κάτω σου. Και όμως, ανάμεσα στις τρεις αυτές υπάρχουν διαφορές που κανείς δεν βλέπει στις ιστορίες σας. Η μία δεν κάνει τίποτα άλλο εκτός από να χάνεται στα μεγάλα σετ, η άλλη εμφανίζεται σαν νεράιδα μόνο όταν χρειάζεται να φωτογραφηθεί και η τρίτη... αλήθεια τώρα; Αυτή περνάει τις μισές φορές από τραπέζι σα να της έχουν δώσει κλειδί δημόσιας συγκοινωνίας. Δεν είναι τυχαίο πως η ίδια η WTA τους δίνει περισσότερες ευκαιρίες στους μικρούς τίτλους παρά στους μεγάλους — γιατί εκεί, στους μικρούς, χρειάζεται μόνο να μην χάσεις περισσότερο από τους άλλους. Στις μεγάλες διοργανώσεις όμως; Εκεί η τύχη παίζει σημαντικότερο ρόλο από τον χαρακτήρα. Αυτή η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ. Γιατί βλέπω νέες ομάδες από άλλες χώρες — όχι μόνο αυτές που φωνάζουν όλοι εδώ — να προετοιμάζονται σιγά σιγά, σαν να ξέρουν πως η παλιά τάξη κουράστηκε πριν καν τελειώσει τη δεκαετία της. Στο Ίντιαν Γουέλς, πριν από μερικούς μήνες, εκεί που η Αμερικάνα έκανε μία εμφάνιση σα γράφημα οικονομικής κρίσης, μια Ολλανδέζα ανέβαινε στους δεκαέξι χωρίς κανέναν τίτλο προηγουμένως — όχι επειδή έκανε περισσότερα νούμερα, αλλά επειδή οι άλλοι έκαναν τόσο πολλά λάθη ώστε η WTA της έδωσε την ευκαιρία σα δώρο. Αυτό είναι το μεγάλο παράδοξο εδώ: η επιτυχία δεν φτάνει επειδή κάποιος ήταν καλύτερος, αλλά επειδή κάποιος άλλος έκανε ακόμη περισσότερα λάθη από όσο μπορούσε να κάνει οποιοσδήποτε άλλος. Άμα ψάξεις πιο βαθιά, όμως, εκεί βρίσκεται η απόχρωση. Οι τρεις αυτές δεν έχουν ξεχαστεί επειδή κάποιος καινούργιος έπιασε την κορυφή· έχουν ξεχαστεί επειδή η ίδια η κατηγορία άλλαξε τους κανόνες της συμπεριφοράς. Παλιά είχαν κέρδος εκείνες επειδή έκαναν ένα ακόμα μεγάλο σετ, τώρα όμως το μεγάλο σετ δεν αρκεί — χρειάζεσαι κάτι περισσότερο, κάτι που μέχρι πρότινος δεν υπήρχε στις λίστες των χαρακτηριστικών τους. Αυτή η νέα γενιά δεν σπάει το τείχος κάνοντας μεγαλύτερα νούμερα· το σπάει όταν η WTA αποφασίσει πως οι παλαιοί αριθμοί πήραν τις κάλπσες τους. Σε αυτά τα νούμερα, λοιπόν, υπάρχει μία αλήθεια: η παλιά τάξη τελειώνει όταν η ίδια η WTA κουραστεί να βλέπει τις ίδιες τρεις γυναίκες πάνω στην κορυφή χωρίς καμία έκπληξη. Και αυτό δεν πρόκειται να γίνει επειδή κάποια ομάδα έκανα ένα μεγάλο comeback· θα γίνει όταν η κατηγορία αποφασίσει πως η νίκη δεν είναι πια αυτομάτως δεδομένη για εκείνες. Μέχρι τότε, όμως, αυτοί εκεί κάτω περιμένουν την επόμενη ευκαιρία σα χειρότερη στιγμή του χρόνου — όχι επειδή είναι καλοί, αλλά επειδή το σύστημα τους έδωσε την πόρτα ανοιχτή.

τι σημασία έχει τώρα η τρίτη γυναίκα σας; εγώ εκείνο το σαββατοκύριακο στις Σέρρες το '12 ζούσα σα φοιτητής αγνός κι έβλεπα εκείνη την Ουκρανή στο φεγγάρι να κάνει ντρόπους στην κορυφή σα να μην υπήρχε αύριο. σήμερα; μετά δέκα χρόνια παρακολούθησης αυτής της λίστας, καταλαβαίνω πως εκείνες οι τρεις δεν ήταν ποτέ πρωταγωνιστές — ήταν παραστάτριες ενός συστήματος που έκανε τους αριθμούς τους δικό του νόμισμα. θυμάμαι όταν πριν από πέντε χρόνια διάβαζα πως η Αμερικάνα χάνει τρεις συνεχόμενους τελικούς σα σακούλα — και μέσα σε τρεις μήνες έκανε comeback σα να της είχαν δώσει κλειδί ελέγχου από κάποιον άλλο πλανήτη. τι άλλαξε; η ίδια η WTA άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού όχι επειδή αυτοί οι χαρακτήρες ήταν πλέον ξεπερασμένοι, αλλά επειδή η κατηγορία έγινε τόσο σφιχτή ώστε μία μόνο νίκη ισοδυναμούσε με μεγάλη έκπληξη. οι αριθμοί πλέον δεν κρίνουν τις νίκες — κρίνουν τις ήττες των άλλων. και όμως, αυτοί οι γκρινιάρηδες εδώ πάνω δεν βλέπουν το δάσος από τα δέντρα. στις Σέρρες εκείνα τα χρόνια, οι οπαδοί περίμεναν μία έκπληξη κάθε φορά — τώρα περιμένουν μία έκπληξη σα θεόracia. αλλά το πραγματικό ζήτημα δεν είναι εκείνες τρεις· είναι το γεγονός πως η ίδια η WTA έχει γίνει μία ζυγαριά χωρίς ισορροπία. πέρυσι, στους ομίλους ενός κλειστού τουρνουά, μία νέα κοπέλα έκανε δύο νίκες στους τρεις αγώνες της — και βρέθηκε στην επόμενη φάση όχι επειδή ήταν καλύτερη, αλλά επειδή τρεις αντιπάλες έκαναν περισσότερα λάθη από όσο έπρεπε. αυτή είναι η νέα πραγματικότητα: η επιτυχία δεν αποτελείται πλέον από χαρακτήρα· αποτελείται από την ικανότητα να κάνεις τους άλλους να φαίνονται ακόμη πιο άχρηστοι. όταν βλέπω πως μία Ολλανδέζα σερβίρει σα νεροχύτης κι έπειτα γίνεται πρώτη στους δεκαέξι χωρίς κανέναν τίτλο προηγουμένως, αυτό δεν μου λέει πως η παλιά τάξη τελειώνει· μου λέει πως η ίδια η κατηγορία άλλαξε τους στόχους της. οι τρεις αυτές υπήρξαν κυρίαρχες όχι επειδή έκαναν τίποτα διαφορετικό — υπήρξαν εκεί επειδή το σύστημα τους έδινε χώρο σα συνδρομητές σ' έναν κινηματογράφο χωρίς κριτές. τώρα όμως; τώρα η WTA έχει γίνει σαν εκείνο το γήπεδο στις γειτονιές όπου εσύ έπρεπε να τρέξεις σα τρελός για να κρατήσεις την μπάλα ζωντανή ενώ οι άλλοι περίμεναν την επόμενη σου κίνηση σα δάσκαλος. αυτό το νήμα θυμίζει εκείνες τις κουβέντες στο καφενείο πίσω από το στάδιο όπου οι γέροι μιλούσαν για τις παλιές ομάδες που πάντα κέρδιζαν χωρίς λάθη. όσο πιο ωραία ακούγονταν οι χαρακτηρισμοί, τόσο πιο πολύ φοβόσουν πως εκείνη η εποχή είχε τελειώσει χωρίς να καταλάβεις πότε. τώρα οι τρεις αυτές είναι σα εκείνη την ομάδα του ποδοσφαίρου που πάντα κέρδιζε 5-0 — όχι επειδή ήταν αήττητες, αλλά επειδή όλοι οι αντίπαλοι έκαναν τόσο πολλά λάθη που ξέχναγες πως υπήρχε και αγώνας. και το τραγικό; η ίδια η WTA τους έχει βάλει σ' αυτή τη θέση. όταν οι διαφορές στους πόντους είναι τόσο μικρές όσο ένας σπίρτο σβησμένος στη γωνία ενός τραπεζιού, τότε δεν υπάρχουν πρωταθλητές — υπάρχουν μόνο υπολογιστές που αποφασίζουν ποιος ξέρει καλύτερα πως να χάνει περισσότερους πόντους. έτσι λοιπόν, εκείνοι που θεωρούνται αδιαμφισβήτητοι σήμερα, αύριο μπορεί να βρίσκονται εκεί κάτω σα σβησμένοι αριθμός στη σελίδα ενός βιβλίου. όταν σβήσουν οι τρεις αυτές — όχι επειδή κάποια νέα ομάδα τις ξεπέρασε, αλλά επειδή η ίδια η κατηγορία αποφάσισε πως αυτοί οι χαρακτήρες πήραν τις κάλπσες τους — τότε θα καταλάβουμε πως η WTA δεν χρειάζεται πρωταθλητές· χρειάζεται περισσότερους λάθος υπολογισμούς από τους αντιπάλους. μέχρι τότε, όμως, αυτοί εκεί πάνω συνεχίζουν να κάνουν ό,τι έκαναν πάντα: να χάνουν περισσότερους πόντους από όσο νομίζουν πως έχουν.

βλέπω εκεί πάνω στην κορυφή μία ομάδα γυναικών που κυκλοφορούν σα νεράιδες σε κάποιο μουσείο — όμορφες στις φωτογραφίες, αλλά όταν τις βλέπεις από κοντά φαίνονται σα κέρινες φιγούρες μέσα στο κουτί. πριν χρόνια περίμενες πως κάτι πραγματικό θα μπορούσε να βγει από εκεί, τώρα όμως ξέρεις πως αυτές είναι μόνο ο καθρέφτης μιας WTA που αποφάσισε πως το τένις πρέπει να γίνεται πιο γρήγορα, όχι καλύτερα. αυτό όμως δεν σημαίνει πως η παλιά τάξη χάθηκε επειδή κάποια έκαναν ένα λάθος σετ — χάθηκε επειδή η ίδια η κατηγορία άλλαξε τον τρόπο που αντιμετωπίζει την επιτυχία. παλιά οι τρεις αυτές ήταν πρωταθλήτριες επειδή έκαναν ένα ακόμα μεγάλο σετ, τώρα όμως το μεγάλο σετ δεν αρκεί· χρειάζεσαι κάτι περισσότερο, κάτι που μέχρι πρότινος δεν υπήρχε στις λίστες των χαρακτηριστικών τους. και όμως, όταν βλέπω πως μία Ολλανδέζα στέλνει σέρβις σα βλήμα κι εκείνες εκεί πάνω δεν βρίσκουν κανέναν τρόπο να το σηκώσουν πάνω από το γόνατο, καταλαβαίνω πως κάτι άλλαξε εκεί πάνω — όχι επειδή άλλαξαν οι χαρακτήρες τους, αλλά επειδή η ίδια η WTA άλλαξε τους κανόνες του παιχνιδιού τους. το σύστημα πλέον δίνει περισσότερες ευκαιρίες σε εκείνες που ξέρουν πως η νίκη δεν είναι πια αυτομάτως δεδομένη, αλλά μπορεί να σου πέσει σα δώρο όταν η αντίπαλος κάνει τόσα λάθη που ξεχνάει πως υπάρχει αγώνας. μπορεί σήμερα εκείνες τρεις να είναι ακόμα πρώτες στον κατάλογο, αλλά όσο το σύστημα συνεχίζει να βλέπει την επιτυχία ως γινόμενο λάθος των άλλων και όχι ως αποτέλεσμα δικής τους προσπάθειας, τότε η επόμενη δεκαετία δεν πρόκειται να ανήκει σε κάποια συγκεκριμένη ομάδα — θα ανήκει σε εκείνη που θα καταλάβει πως η WTA πλέον ψάχνει για χαρακτήρες που δεν φοβούνται να κάνουν λάθη γιατί ξέρουν πως εκείνοι οι αριθμοί εκεί κάτω έχουν γίνει τόσο αβέβαιοι όσο ένας αγώνας τένις χωρίς κριτές. σε αυτά τα νούμερα υπάρχει μία αλήθεια: η παλιά τάξη τελειώνει όχι όταν κάποια νέα ομάδα κάνει μεγάλα νούμερα, αλλά όταν η ίδια η κατηγορία αποφασίσει πως οι παλαιοί αριθμοί πήραν τις κάλπσες τους. μέχρι τότε, όμως, εκείνες τρεις συνεχίζουν να κυκλοφορούν σα σβησμένοι αριθμοί στη σελίδα ενός βιβλίου — όμορφες στις φωτογραφίες, αλλά σβυσμένες μέσα στο μυαλό εκείνου που ξέρει πως το τένις πλέον δεν παίζεται για νίκες, αλλά για λάθη των άλλων.