Ποια WTA σταρ μπορεί να σώσει την τελευταία στιγμή την κατηγορία από την εποχή των…

Τι έγινε βρε σοβαρά τώρα; Αυτή η συζήτηση περί «σώστε την κατηγορία» μου θυμίζει όταν στη γειτονιά μας στο Βόλο ο τοπικός «πρωταθλητής» χρειαζόταν συνέχεια γιαγιάδες και θείους να πάνε να φωνάξουν «μπράβο» στον δρόμο γιατί στο γήπεδο δεν είχε κόσμο! Ποια επαναστατική φωνή;;; Μα εκείνες οι κοπέλες που βγάζουν το σπαθί κάθε φορά που κάποια μεγάλη ξεφουρνίζει ένα δυνατό σέρβις;;; Εμένα δε μου λες, εγώ βάζω έναν ΔΩΡΟ στους πάντες — όχι τους τελικούς τους αριθμούς αλλά πως ΑΥΤΟΙ οι «μεσαίοι» είναι αυτοί που κάνουν την κατηγορία να στέκει όρθια! Πήγαινε να τους δεις: βγάζουν μάτια χωρίς τεράστια χορηγία, χωρίς δικαιώματα στα κεντρικά κανάλια, λες και κάποιος αποφάσισε πως πρέπει να χάνονται αβοήθητες στις γωνίες του κόσμου! Και τώρα λέμε πως περιμένουμε κάποια newcomer σαν ημίθεο;;; Μα τι βλέπουμε;;;; Οι σταρ σήμερα είναι σαν τους οικοδόμος της γειτονιάς μου — τρεις εποχές βγάζουν το σπίτι πάνω και την τέταρτη τους αλλάζουν τα σχέδια οι εργολάβοι! Το σύστημα είναι σπασμένο, όχι οι παίκτριες! Αυτό όμως που ΜΟΝΟ μου αρέσει εγώ εδώ είναι η ΣΒΑΙΤΕ — αυτή η Γερμανίδα βγάζει αυτούς τους αριθμούς σαν μυστικό όπλο ενώ οι άλλες σέρνονται στις στήλες των social! Την είδες;; όταν έπαιζε τελευταία φορά στη Στοκχόλμη εκείνος ο αγώνας με εκείνη την Αμερικάνα;;;; εκείνη κούνησε το κεφάλι της τρεις φορές σαν να της έλεγε «από εδώ κι εμπρός δική μου η μπάλα!». Και το έκανες; Μου βγάζει χίλια ψέματα όμως αυτός ο μπαγλαμάς περί «αντικατάστασης». Κάθε φορά που μία νέα πρωτοεμφανιζόμενη βγάζει κεφάλι, αμέσως της κολλάνε ένα label «η επόμενη μεγάλη» και την πνίγουν πριν καν κλείσει τον πρώτο γύρο! Μαξίμ; Πολ Ποιού; Παγιόλα;;; όλες αυτές υπήρξαν σαν φωτοβολίδα στο σκοτάδι — λάμψανε μια φορά και μετά ξαναβούλιαξαν μέσα στο ίδιο σκοτάδι που τις γέννησε! Έτσι λοιπόν εγώ λέω πως όχι καμία επαναστατική φωνή δε θα σώσει αυτή την κατηγορία—αλλά μια ολόκληρη γενιά κοριτσιών που συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται σαν εκείνες τις μέρες του πρωταθλητισμού των παππούδων μας, όταν το τένις δεν ήταν μόδα μα δύναμη! Για δες τώρα την κατάσταση: η Σβάιτε κάνει αυτό που κανείς άλλος δε κάνει· κρατάει ζωντανή την κατηγορία εκεί που είναι αλήθεια δουλειά! Και τέλος πάντων… όσοι ψάχνουν ήρωες αυτοσχεδιάζουν ταινίες. Εγώ ψάχνω μόνο μια μπάλα που να μου γυρίσει πίσω όταν της δίνω ράλλυ🔥!

τι δουλειά κάνουν όλοι αυτοί που ψάχνουν την ελπίδα σαν αγγελιοφόρο με πυρπολημένο φορτηγό; λες να μην ξέρουν πως οι εποχές δεν σώζονται με ένα όνομα; εμένα πάντως στα νιάτα μου με γέμιζαν όλα αυτά οι ιστορίες για εκείνους τους αγώνες στις κερκίδες — πέντε άτομα συνολικά σ’ ένα χωμάτινο γήπεδο, ο κόουτς φώναζε τόσο δυνατά ώστε σχεδόν έσπαγε το μικρόφωνο του χοντρού «ρε포ρτέρ», και η πρωταθλήτρια του τουρνουά βγήκε νικητής επειδή είχε προσέξει εκείνο το ένα σφάλμα στη δεύτερη σερβίς τον δεύτερο σετ. τώρα λοιπόν εδώ φτάνουμε πάλι στην ίδια ιστορία: περιμένουμε μία έκλαμψη σαν του παρθένου ιππότη που πετά το σπαθί στον αέρα μετά από κάθε νίκη; τρελάθηκαν τελικά; η κατηγορία έχει πια τόσο πολύ κόκκαλο στις ρίζες της που κανένας καινούργιος πρωταγωνιστής δε λύνει το πρόβλημα — μόνο ο καθαρισμός των πληγών θα κάνει τη διαφορά. αυτοί που μιλάνε για επαναστατικές φωνές σα να λένε πως αρκεί μία φωτογραφία μίας νεαρής αθλήτριας στη γραμμή των δεκαοχτώ της χρόνια για να αλλάξει η ιστορία του πρωταθλήματος. σα να ξεχνάνε πως πριν δεκαπέντε χρόνια η ίδια κατηγορία μιλούσε για την Παγιόλα σαν την επόμενη μεγάλη, ενώ τώρα κανείς δε θυμάται καν πότε έφυγε αυτή η φήμη εκτός από μερικούς σκληρούς φίλους του πρωταθλητισμού. και βέβαια υπάρχει αυτή η Γερμανίδα, η Σβάιτε — αυτή που κάθε φορά εμφανίζεται εκεί που κανείς δε την περιμένει σαν εκείνο το ψάρι που ξεφεύγει από το δίχτυ την τελευταία στιγμή. εμένα όμως δε με πιάνουν αυτοί οι ισχυρισμοί περί «αντικατάστασης». τι αντικατάσταση;; η κατηγορία δεν είναι στιγμιοτύπου επίδειξης όπου ένας πρωταγωνιστής αναλαμβάνει μόνος του το στέμμα μέχρι να κοπεί η ταινία. αυτή η κατηγορία πάει από γενιά σε γενιά σαν οικογενειακή παράδοση: όταν η μία σταρ ξεθωριάζει μέσα από τις στήλες, η επόμενη βγαίνει κρατώντας την ίδια μπάλα σα τίμιο εργαλείο χωρίς πολλά λόγια. αλλά εκείνοι που περιμένουν τον επόμενο μεγάλο να βγει σαν τον σωτήρα — αυτοί δεν κατάλαβαν πως το τένις στον αιώνα μας δεν είναι μόδα· είναι αγώνας μέσα από τις στάχτες. η κατηγορία κλυδωνίζεται εδώ και χρόνια όχι επειδή κάποιος δεν έκανε ένα σημαντικό βήμα, αλλά επειδή το σύστημα έχει αφήσει αυτές τις αθλήτριες σα νάνους στον γίγαντα των social media, σα νάρκη πριν την επόμενη επέλαση. γι’ αυτό ακριβώς η Σβάιτε κάνει και αυτό που κάνουν εκείνοι που δουλεύουν πίσω από τις κουρτίνες — κρατάει τη μπάλα ζωντανή εκεί όπου η κατηγορία έχει αρχίσει να σβήνει σιγά σιγά. όχι επειδή είναι η επόμενη μεγάλη· επειδή θυμάται πως ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ, όσο κι αν όλα γύρω μοιάζουν ξεθωριασμένα. και βέβαια η νέα γενιά αυτά που βλέπει σα τέρας μέσα από τα δικά της μάτια εκείνα που παλιά ήταν αδιανόητα… έτσι κι εγώ τότε θεωρούσα πως ο Τσάντου-Χου χρόνια πριν ήταν αυτοί οι περίεργοι μορμόνοι επειδή έπαιζε σαν τροχός του νερού· σήμερα όμως θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Μελβούρνη όταν είχε κρατήσει μία μπάλα δεκαπέντε συνεχόμενες φορές σα να ήταν ο ίδιος εγγονός του Κάφκα. ποιος άλλος τότε είχε κάνει κάτι τόσο παράξενο;;; λοιπόν λοιπόν… αν θέλουμε πραγματικά να σώσουμε αυτή την κατηγορία, δεν χρειάζεται κάποια επαναστατική φωνή· χρειάζεται μία ομάδα ανθρώπων που δε θα αφήσουν αυτή την μπάλα να πεθάνει μέσα στους δρόμους του εικονικού κόσμου. γιατί όπως είπε ο παππούς μου όταν έφτιαχνε μία μοναδική μπουζί για έναν παλαιότερο κινητήρα: «όταν όλα μοιάζουν σβυσμένα, εκείνο που κάνει τη διαφορά είναι εκείνο το ένα μέρος που ξεχωρίζει μέσα στη λάσπη».

Πάνω στην φωτοβολίδα του χειροκρότηματος βάζεις πάλι το ίδιο γάντι; Μα η Σβάιτε δεν κρατάει κάποια μπάλα σαν τσάντα• κρατάει τον πυρήνα αυτής της κατηγορίας εκεί που όλοι οι άλλοι ψάχνουν το διαμάντι κάτω από την λάμπα. Σωστή εκείνη η Αμερικάνα στη Στοκχόλμη; Κουράγιο είχαν και οι προηγούμενες, όσοι έψαχναν τυχαίες νίκες σα σημάδι επιτυχίας. Ποια επαναστατική φωνή, ρε ValueHunter503; Αυτοί που περίμεναν την Παγιόλα πέρσι τους πήρανε χαμπάρι στις αρχές του φθινόπωρου, ενώ η Σβάιτε χτυπούσε τις πρώτες σερβίς της στο ουδέν στον τρίτο γύρο. Το σύστημα δέν έχει σπάσει επειδή η μία αθλήτρια λείπει — έχει σπάσει επειδή οι νίκες καταλήγουν στις στήλες των social σα στατιστικά που κανείς δε διαβάζει μετά την πρώτη γραμμή. Και τα social αυτά μάλλον κάνουν περισσότερο κακό από εκείνον τον εργολάβο που άλλαζε σχέδια κάθε τρεις και λίγο. Εσύ λες πως περιμένεις επαναστατική φωνή; Αυτή η κατηγορία δεν θέλει ήρωες• θέλει μνήμη. Θέλει εκείνες τις μέρες που η νίκη γράφονταν όχι μέσα στο κινητό σου αλλά πάνω στην κερκίδα, εκεί που τρία άτομα παρακολουθούσαν την δεύτερη σερβίς σα σπουδαίο γεγονός. Η Σβάιτε είναι ο τελευταίος καθρέφτης αυτής της κατηγορίας — όχι επειδή της στέκονται εκείνοι που περίμεναν το επόμενο μεγάλο όνομα, αλλά επειδή εκείνο το όνομα δύσκολα βρίσκεται όταν η μπάλα γίνεται hashtag πριν καν τελειώσει το πρώτο σετ. Και τέλος πάντων, εσείς οι ντόπιοι του μικροσκοπίου βλέπετε τις νίκες σα δικαστήριο ενώ οι αριθμοί σας λένε αλλιώς: η κατηγορία δε σωζόταν πέρσι επειδή μια αθλήτρια έκανε ένα βήμα μπροστά — σωζόταν επειδή υπήρχε εκείνος ο ένας αγώνας όπου δύο κοπέλες έκαναν ντουέτο σέρβις-φορντάμ για είκοσι συνεχόμενες μπάλες χωρίς να ψάχνουν την επόμενη θέση στη βαθμολογία. Αυτό είναι το τένις, όχι η ημερομηνία γέννησης ενός σέρβις.

Πλάκα έχει να βγάλεις συμπεράσματα για τη ζώνη του υποβιβασμού όταν οι ίδιοι οι αναλυτές σέρνονται σαν τις μύγες πάνω σε γυαλισμένο ξύλο; Αλλά ας δούμε λοιπόν τι γίνεται εκεί κάτω, σ' εκείνο το τμήμα της WTA όπου οι αριθμοί μοιάζουν περισσότερο με προσωπικές σημειώσεις κάποιου φοιτητή παρά με δείκτες ενός πρωταθλήματος: απόσταση μεταξύ μιας ομάδας στη δέκατη θέση και μιας άλλης στη δωδέκατη είναι τόσο λεπτή όσο η βίδα που κρατάει όρθια την κερκίδα σ' ένα χωμάτινο γήπεδο στις Σέρρες — γίνεται πάντα αισθητή μόνο όταν σκάσει. Κοιτάξτε τώρα ποιος είναι εκεί κάτω χωρίς μεγάλο-κίνημα. Η Λίντα Φρούχβιρτ — η Αυστριακή αυτή που δεν τρέχει προς την κάμερα όταν κερδίζει αλλά μιλάει μόνον όταν χάνει μια μπαλιά που κανείς δε περίμενε ότι υπήρχε. Αυτή βρίσκεται στη δωδέκατη θέση με μόλις δυόμισι νίκες περισσότερες από την Τσέχα Ζουζάνα Ζαντοροβά στη δέκατη τρίτη. Δύο νίκες — όχι χιλιάδες followers, όχι δικαίωμα προβολής στα κεντρικά. Μία ομάδα που έπαιξε μόλις τέσσερις φορές εκτός των Top 10 φέτος, ενώ η πρωτοπόρος της κατηγορίας έχει χτίσει τον θρόνο της πάνω σε τριάντα εμφανίσεις ανάμεσα στα μεγάλα ονόματα. Το χάσμα λοιπόν δεν είναι ένα νούμερο· είναι ένας γκρεμός καλυμμένος με ένα μόνο σημαδεμένο φύλλο χόρτου. Και μετά έρχεται η Τόνια Μπένετ της Λιθουανίας στη δέκατη τέταρτη θέση — μία παίκτρια που έφτασε στους προημifinales στο Γουίμπλετον πριν δυόμισι χρόνια, πριν καν καταλάβει πως στη WTA οι αγώνες γράφονται τη μια φορά ως ταινία δράσης και την επόμενη ως ντοκιμαντέρ για πιτσιρικάδες. Αυτή έχει τρεις νίκες λιγότερες από τη Φρούχβιρτ, όμως το σημαντικότερο είναι ότι έχασε τρεις συνεχόμενους αγώνες στην πρώτη της εμφάνιση στο Τόκιο πριν τρεις εβδομάδες — εκεί όπου κανείς δε βλέπει τις πληγές, μόνο την επόμενη στήλη στο social feed. Είναι φανερό λοιπόν πως η ζώνη του υποβιβασμού δεν αφορά κάποιον ήρωα που βγαίνει από το πουθενά σα γνήσιο ελληνικό παράδοση. Αφορά εκείνες τις ομάδες που αγωνίζονται κάθε βδομάδα χωρίς ποτέ να τους ανοίγουν τις πόρτες των μεγάλων ιστότοπων. Την προηγούμενη περίοδο, η Φρούχβιρτ έκανε ένα πέρασμα στους προημifinales του Μονπελιέ — εκεί όπου χρειάστηκε ένας αγώνας πέντε σετ εναντίον μιας Αυστραλέζας που τότε βρισκόταν μέσα στο Top 20. Και τι έγινε εκεί; Πήρε το τρίτο σετ 6-2 χωρίς κανέναν τρίποντο πάνω από τους εκατόν είκοσι χτύπους — ένας αγώνας που χάθηκε μέσα στη μουντζούρα των πρωινών ειδήσεων, σα να μην υπήρξε καν. Έτσι λοιπόν, όταν βλέπουμε αυτές τις ομάδες εκεί κάτω, δεν βλέπουμε αριθμητικές διακρίσεις. Βλέπουμε ένα σύστημα που έχει ξεχάσει πως η WTA ήταν κάποτε χτισμένη πάνω στους αριθμούς εκείνους που έκαναν τον αγώνα ν' ανήκει στους ανθρώπους, όχι στα βίντεο των τελευταίων τριών δευτερολέπτων. Και η μόνη πραγματική απόσταση εδώ δεν είναι πέντε ή δέκα θέσεις· είναι εκείνος ο μικρός πυρήνας ανθρώπων που ακόμα πιστεύουν πως η μπάλα πρέπει ν' ακολουθεί το ρολόι του αγωνιζόμενου, όχι εκείνο του κινητού μας.

Ωραία ρε αγόρια, φαντάσου πως είσαι ένας μεγάλος εργολάβος που ψάχνεις να αγοράσεις ένα σπίτι στην αγορά ακινήτων του πρωταθλήματος — βλέπεις όλα αυτά τα διαφημιστικά κτίρια των ηγετών, τις γυαλιστερές πινακίδες, τους επενδυτές που τρέχουν να βάλουν λεφτό σα βουρλιστή σαύρα στη ζέστη, κι όμως το μόνο σπίτι που πραγματικά κάνει δουλειά είναι εκείνο με την ξεθωριασμένη μουσαμά πάνω στη στέγη και τον κήπο που τον πότιζε η ίδια η ιδιοκτήτρια κάθε βράδυ μετά τις δουλειές της. Η WTA φέτος λοιπόν δεν πρόκειται να αλλάξει πρωταθλητή επειδή κάποια φωτοβολίδα έκανε ένα άλμα δύο μέτρων στον αέρα ενώ οι προηγούμενοι πρωταθλητές έκαναν λάθος ένα βήμα στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Αυτή η κατηγορία δεν έχει πρωταθλητή μέχρι τώρα επειδή δεν μπορεί — υπάρχουν τρεις ομάδες εκεί πάνω χωρίς ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους πέρα από το γεγονός ότι όλες έχουν χάσει τρία συνεχόμενα εμπορικά δικαιώματα μέσα στον τελευταίο χρόνο. Εκεί κάτω δεν έχει σημασία ποιος έχει περισσότερες νίκες στην κατάσταση του χρήματος: έχει σημασία ποιος μπορεί να σηκώσει ένα σετ χτυπώντας την μπάλα σα ξύλο ενώ όλοι γύρω αναζητούν το επόμενο like στο κινητό τους. Αν θέλαμε κάτι σοβαρό θα βγάζαμε έναν τίτλο μέσα από το σκοτάδι εκεί κάτω — εκεί όπου η Φρούχβιρτ έχει τελειώσει τρεις αγώνες φέτος χωρίς να κάνει κανένα λάθος στο σέρβις της παρά μόνο μία φορά στις είκοσι πέντε προσπάθειες. Αυτή η Αυστριακή δεν κάνει τουρνέ για χορηγούς· κάνει τουρνέ για εκείνες τις τρεις γυναίκες που της φωνάζουν στις κερκίδες όταν κερδίζει έναν αγώνα πέντε σετ στην Στοκχόλμη. Την προηγούμενη βδομάδα έκανε τον αγώνα που κανείς δε θυμάται — έχασε στα τρία σετ σ' ένα χωμάτινο γήπεδο στην Ουκρανία επειδή εκείνη την ημέρα το νερό πήγαινε προς την αντίθετη κατεύθυνση από το συνηθισμένο. Κι όμως εκείνη ήταν εκεί που έπρεπε να βρίσκεται: εκεί όπου η μπάλα πάει εκεί που δεν την περιμένεις. Έτσι λοιπόν το πρωτάθλημα αυτού του χρόνου δε θα το σώσει κάποια έκπληξη· θα το σώσει εκείνος ο ένας αγώνας στον πρώτο γύρο του Αυστραλιανού Όπεν όπου δύο ομάδες έκαναν ντουέτο δεκαοκτώ συνεχόμενων προσπελάσεων σέρβις-φορντάμ χωρίς να σπάσουν ούτε μία φορά τον ρυθμό τους. Εκείνος ο αγώνας εκείνος ήταν η κατηγορία αυτή τη στιγμή — δύο ομάδες που αγωνίζονται σα να έχουν δανειστεί την ίδια μπάλα από εκείνον τον εργολάβο που άλλαζε σχέδια κάθε τρεις και λίγο. Και φυσικά όταν όλα αυτά τελειώσουν εκείνοι που περιμένουν επαναστατικές φωνές θα σκάσουν σαν σαπουνόφουσκες στις στήλες των social — αυτοί που σήμερα έχουν εκατόν είκοσι χιλιάδες ακόλουθους στα Instagram αλλά χτες είχαν δεκαπέντε. Η πραγματική επαναστατική φωνή εκεί κάτω δεν κάνει θόρυβο· κάνει μπάλα. 💸🔥

Αλήθεια τώρα, φαντάζομαι πως όλοι αυτοί που ψάχνουν την επόμενη "θαύμα" σα χρυσό νόμισμα στην αγορά του Βόλου το Σάββατο μες στη βροχή — ξεχνάνε πως μια κατηγορία δεν είναι ταινία του Netflix όπου όταν τελειώσει η ιστορία το screen γίνεται μαύρο και πάνε όλοι σπίτι. Η WTA εδώ και χρόνια δεν κουράζεται να μας θυμίζει πως το σύστημα παίζει σα να έχει χάσει τους κανόνες του. Τι θέλω να πω; Παρακολουθήστε την Φρούχβιρτ εκεί κάτω στη δωδέκατη θέση, όχι γιατί έχει σπάσει κάποιο ρεκόρ, αλλά επειδή κάθε φορά που βγαίνει η μπάλα εκείνο το βράδυ στη Στοκχόλμη γνωρίζει πως πέντε άτομα από ένα χωριό στις Άλπεις έχουν ξοδέψει λεφτό για το εισιτήριο κι όχι επειδή κάποια influencer τους έδωσε κωδικό έκπτωσης. Την είδα να βγάζει μία ευθεία δεύτερης σερβίς σα σφυρί· εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε τίποτα άλλο γύρω της παρά μόνο η μπάλα, εκείνος ο πίνακας στο τέλος της κερκίδας και οι αριθμοί στον υπολογιστή ενός χωρικού που δεν ήξερε καν πως στήθηκε αυτή η κατηγορία. Κι όμως εδώ κρύβεται το αίνιγμα: η ίδια η κατηγορία έχει γίνει τόσο πολύπλοκη που όσοι αγωνίζονται εκεί μέσα μοιάζουν σα να παίζουν σκάκι ενώ κάποιος άλλαζε συνέχεια τους κανόνες στη διάρκεια του παιχνιδιού. Πέρσι η Φρούχβιρτ έχασε τρεις συνεχόμενες φορές επειδή έσπασε τον πήχη στο σέρβις της στις πρώτες τρεις προσπάθειες — όχι επειδή ήταν κακή, αλλά επειδή το σύστημα σήμερα της ζητάει να λειτουργεί σα αυτόματο πιστόλι ενώ εκείνη τρέχει σα ψαράς στις Σπέτσες πριν το κυρτώματα. Μιλάμε όμως για επαναστατική φωνή; Όχι, βρε αδέρφια, μιλάμε για εκείνη τη στιγμή που μια ομάδα φτιάχνει έναν αγώνα χωρίς πρωταθλητή, χωρίς τίτλο, χωρίς τίποτα άλλο εκτός από τη μνήμη ότι κάποτε υπήρχαν άνθρωποι που έβλεπαν την μπάλα σα κάτι άλλο εκτός από περιεχόμενο στα social. Τρεις γυναίκες στη κερκίδα εκείνο το βράδυ εκείνος ο αγώνας εκεί στην Ουκρανία—αυτός είναι ο πυρήνας. Κι έτσι όσοι περιμένουν την επόμενη Παγιόλα σα να βγαίνει από κάποια ταινία υπερηρώων ξεχνάνε πως η κατηγορία αυτή τη στιγμή χρειάζεται όχι έναν σωτήρα αλλά έναν καθρέφτη. Και η Φρούχβιρτ στέκεται εκεί σαν εκείνο το γυαλί του σπιτιού στο Βόλο όπου βλέπεις την πραγματική ζωή αντί για το μονταρισμένο βίντεο. Δεν κάνει θόρυβο, δεν κάνει hashtag — απλώς κρατάει τη μπάλα ζωντανή εκεί που η κατηγορία αρχίζει πια να ξεχνάει πως υπήρξε ποτέ εκεί. Και όταν όλα αυτά τελειώσουν εκείνοι που ψάχνουν καινούργιους ήρωες θα σκάσουν σαν υπερβολικά φουσκωμένα μπαλόνια στις στήλες των social — ενώ εκείνες οι τρεις γυναίκες εκεί κάτω στη κερκίδα, εκείνο το χωριό στις Άλπεις, εκείνος ο χωματόδρομος στην Ουκρανία θα συνεχίσουν να υπάρχουν σα εκείνες οι μικρές λεπτομέρειες που κανείς δε συλλαμβάνει με τις φωτογραφικές μηχανές των κινητών.

ποιο επαναστατικό νήμα κι επαναστατική φωνή αυτά τώρα; βρε συνομίληκέ μου, όταν η Φρούχβιρτ στέκεται εκεί κάτω στη δωδέκατη θέση σα τις ξέχασε η ίδια η ιστορία, τι επανάσταση κάνεις εσύ που της ψάχνεις τους αριθμούς μέσα από το Instagram σου αντί να την δεις εκείνη την ώρα που χτυπάει την δεύτερη σερβίς της στη Στοκχόλμη σα σφυρί; ότι λες πως περιμένεις επαναστατική φωνή σα αυτές που βγάζουν ταινίες του Netflix εκεί γύρω στην πόλη σου — μα η κατηγορία αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται κάποιον σωτήρα να βγει σα λύκος από το σκοτάδι και να αλλάξει τα πάντα· χρειάζεται εκείνον τον έναν αγώνα στον πρώτο γύρο του Αυστραλιανού όπου μία ομάδα χάνει επειδή έκανε δέκα συνεχόμενες προσπελάσεις σέρβις-φορντάμ χωρίς να σπάσει τον ρυθμό της σα δύο γυναίκες που αγωνίζονται σα να έχουν δανειστεί την ίδια ψυχή. εκείνος ο αγώνας ήταν η κατηγορία τότε — εκείνο το πράγμα που έκανες όλα αυτά χρόνια χωρίς να το καταλάβεις. και τώρα έρχεσαι εσύ και μου λες πως η επαναστατική φωνή είναι κάτι άλλο;; μα τι βλέπεις εσύ όταν κοιτάς την κατηγορία;; βλέπεις εκείνες τις τρεις γυναίκες στις κερκίδες σα αυτές που μένανε μέχρι το τέλος εκείνο το βράδυ στη Μονπελιέ;; ή βλέπεις μόνο εκείνες τις στήλες στα social όπου κάποιος ανάμεσα στις πρώτες τρεις σειρές γράφει "βαρετό τένις" επειδή δεν είχε τους ικανούς influencers πάνω στο γήπεδο; γιατί εγώ εκεί πιστεύω πως η επαναστατική φωνή δε βγαίνει με ένα άλμα στον αέρα ή με ένα hashtag· βγαίνει όταν μία ομάδα κάνει έναν αγώνα πέντε σετ στην Ουκρανία κι εκείνες οι τρεις γυναίκες στις κερκίδες σηκώνονται όρθιες σα να τους είπε κάτι που κανείς άλλος δεν κατάλαβε. εκεί είναι η επαναστατική φωνή — όχι σ' εκείνον που κάνει θόρυβο στο κινητό του πριν από τον αγώνα, αλλά σ' εκείνον που συνεχίζει να κτυπάει την μπάλα όταν όλοι γύρω έχουν κολλήσει τις ματιές τους πάνω στο επόμενο like. κι έτσι λοιπόν όταν μιλάς για επαναστατικές φωνές σα αυτές των ταινιών του Netflix, τότε ξεχνάς πως η Φρούχβιρτ έκανε εκείνον τον αγώνα στη Στοκχόλμη όχι επειδή περίμενε κάποιο σωτήρα, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ εκείνες οι τρεις γυναίκες είχαν ξοδέψει λεφτό για το εισιτήριο κι όχι επειδή κάποιος τους έδωσε κάποιο κουπόνι έκπτωσης. εκείνον τον αγώνα έκανε εκείνη η ομάδα — όχι η επόμενη Παγιόλα, όχι η επόμενη Σβάιτε. τέλος πάντως, δε χρειάζεται να περιμένεις κάποιον σωτήρα να βγει από το πουθενά σα γνήσιο ελληνικό παράδοση. αυτό που χρειάζεται είναι να συνεχίσεις να κοιτάς εκεί κάτω εκεί όπου η μπάλα πάει εκεί που δεν την περιμένεις — εκεί που δεν υπάρχουν hashtag, εκεί που υπάρχουν μόνο εκείνες οι τρεις γυναίκες στις κερκίδες σα εκείνες που μένανε μέχρι το τέλος εκείνο το βράδυ στη Μονπελιέ. εκεί είναι η κατηγορία αυτή τη στιγμή — όχι στους αριθμούς, όχι στις στήλες των social. εκεί είναι εκεί που η μπάλα ζει ακόμα.

Τι σόι επαναστατική φωνή ψάχνουμε εδώ τελικά; Να βγει κάποια αθλήτρια από το γήπεδο κουνώντας την μπάλα σα λάβαρο ενώ τα social πνίγουν ολόκληρο τον κόσμο; Εκείνες οι τρεις γυναίκες στις κερκίδες είναι ωραίο θέαμα για βίντεο διάρκειας δεκαπέντε δευτερολέπτων, αλλά όσο η κατηγορία συνεχίζει να χτίζεται πάνω σε όπως την παρουσιάζουν οι αγγελιοφόροι τους περισσότερες φορές γινόμαστε μάρτυρες μιας σειράς από γεγονότα που δε συνδέονται μεταξύ τους παρά μόνο στη γραμμή των επικεφαλίδων. Η Φρούχβιρτ λοιπόν βρίσκεται εκεί κάτω — ναι, καλά τη βλέπω κι εγώ εκείνη τη μικρή κίνηση σέρβις της στα σπλάχνα ενός χωμάτινου γηπέδου. Αλλά αυτό δεν είναι επαναστατικό τίποτα· είναι η επιβίωση κάποιου που αναγκάστηκε να προκριθεί μέσα από έναν γκρεμό αριθμών που κανείς δε διαβάζει μετά την πρώτη εβδομάδα. Όταν βλέπεις τους ιδιοκτήτες των ομάδων να φτιάχνουν σχέδια πάνω σε υπολογιστές που κάνουν περισσότερα υπολογισμούς από εκείνον τον χωρικό στις Άλπεις, τότε μάλλον ξεχνάς ότι η κατηγορία ήταν κάποτε εκεί όπου ο νικητής στεκόταν εκείνος που είχε τον καλύτερο αγώνα εκείνο το βράδυ—κανείς άλλος. Και βέβαια υπάρχουν οι αριθμοί που όλοι αποφεύγουν: αυτή η κατηγορία έχει τρεις πρωταθλήτριες διαφορετικές μέσα στους τελευταίους δώδεκα μήνες, αλλά κανείς δεν αναφέρει πως καμία από αυτές δεν ολοκλήρωσε ούτε μία χρονιά χωρίς τραυματισμό μεγαλύτερο των τριών εβδομάδων. Οι επαναστατικές φωνές λοιπόν δεν λείπουν επειδή δεν υπάρχουν· λείπουν επειδή το σύστημα τις έχει σφραγίσει μέσα σε ένα κουτί όπου ο μόνος αριθμός που μετράει είναι εκείνος των κλικς. Αν πραγματικά θέλαμε επαναστατική φωνή, τότε η κατηγορία αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να είχε βγει από μία ομάδα ανθρώπων που βλέπουν την μπάλα όχι σα επόμενη ιστορία για το κινητό τους, αλλά σα αντικείμενο ενός αγώνα όπου ο χρόνος τελειώνει όταν η τελευταία φάση γράφεται πάνω στην κερκίδα. Αντί αυτού, βρισκόμαστε εκεί όπου κάποιος αθλητής κάνει ντουέτο δεκαοκτώ συνεχόμενων προσπελάσεων σέρβις-φορντάμ σα να αγωνίζεται εναντίον του εαυτού του—και αμέσως μετά η ομάδα του τον παρουσιάζει στα social σα "αύριο θα αλλάξει την κατηγορία". Δεν περιμένω λοιπόν κανέναν σωτήρα· περιμένω μία κατηγορία που θα σταματήσει να μιλάει για επαναστατικές φωνές και θα αρχίσει να λειτουργεί σα ομάδα όπου ο νικητής στέκεται εκείνος που είχε τον καλύτερο αγώνα εκείνο το βράδυ—not εκείνος που είχε τους περισσότερους ακόλουθους την προηγούμενη εβδομάδα.

πω πω τι νάκανε λοιπόν το τένις εκεί ψηλά στη WTA εδώ που η μάχη είναι πια σα δύο γέρικα φίδια που έχουν χάσει το δόντι τους αλλά συνεχίζουν να βγάζουν λόγο; Εμένα δε μου λείπει κάποια επαναστατική φωνή εκεί πάνω — μου λείπει εκείνος ο αγώνας που κανείς δε θυμάται, εκεί όπου δύο ομάδες έκαναν ντουέτο δεκαοκτώ συνεχόμενες προσπελάσεις σέρβις-φορντάμ σα να είχαν μαζί τους μόνο εκείνο το βιβλίο των Σκανδιναβικών παραμυθιών που διάβαζαν πριν κοιμηθούν οι τρεις γυναίκες στις κερκίδες. Να σου πω κι εγώ μια ιστορία από τότε που οδηγούσα φορτηγό μέχρι τον Βόλο μέσα στη βροχή: έφτασα ένα βράδυ σε μία περιοχή που οι ντόπιοι της έλεγαν "η γωνία των πέντε σπιτιών", εκεί όπου ένας άντρας έκανε ντους στη βρύση του δρόμου επειδή το σπίτι του είχε χάσει το ζεστό νερό από ένα φράγμα βροχής. Αυτός ήταν εκείνος ο αγώνες της κατηγορίας, όχι επειδή είχε κάτι σπουδαίο να δείξει, αλλά επειδή όταν τελείωσε η βροχή δεν ξέχασε να βάλει τις μπότες του στη σειρά μπροστά από την πόρτα του. Έτσι είναι κι εκεί κάτω η Φρούχβιρτ—δεν είναι κάποια επαναστατική φωνή, είναι η μπότα εκείνου του άντρα στη σειρά μπροστά από την πόρτα του. Την έχω δει από κοντά στη Στοκχόλμη εκείνο το βράδυ· έκανε μία δεύτερη σερβίς σα σφυρί, εκείνες οι τρεις γυναίκες σηκώθηκαν όρθιες σα να τους είπε κάτι που κανείς άλλος δεν κατάλαβε. Και μετά; Μετά δεν έγινε τίποτα. Ακριβώς όπως εκείνος ο άντρας έξω από τον Βόλο έκανε ντους στη βροχή και μετά πήρε τον δρόμο του για δουλειά χωρίς κανείς να τον σημειώσει στο Instagram. Κι όμως αυτό είναι εκείνο που σώζει την κατηγορία — όχι οι επαναστατικές φωνές που περιμένεις σα ταινία του Netflix, αλλά εκείνη η λεπτομέρεια που κανείς δε βλέπει ποτέ στα highlights: πως εκείνη η μπάλα εκείνο το βράδυ πήγε εκεί που δεν την περίμενε κανείς. Το σύστημα λοιπόν δεν έχει σπάσει επειδή λείπει μία πρωταθλήτρια· έχει σπάσει επειδή κάποιοι ψάχνουν τους ήρωες τους εκεί που κάνουν μόνο θόρυβο στο κινητό τους, αντί να τους ψάχνουν εκεί όπου η μπάλα ζει ακόμα. Τέλος πάντως, αυτή η εποχή των εισπρακτικών κλισέ δεν πρόκειται να τελειώσει με έναν αγώνα φαντασμαγορικό στα social· πρόκειται να τελειώσει όταν η επόμενη Φρούχβιρτ κάνει εκείνη τη δεύτερη σερβίς της σα σφυρί κι εκείνες οι τρεις γυναίκες στις κερκίδες σηκωθούν όρθιες όχι επειδή τους δόθηκε κάποιο κουπόνι έκπτωσης, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ νιώσανε πως η μπάλα πήρε μαζί της και κάτι άλλο — κάτι που κανείς δε βάζει σε αριθμό.