Αυτή η εποχή στην WTA είναι τόσο φουτουριστική που θυμίζει τρέιλερ ταινίας επιστημονικής…

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΑΥΤΗ Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΚΟΙΤΑΜΕ ΕΝΑΝ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΣΚΙΟΤΟ ΣΤΟ ΤΟΙΧΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΙ ΤΙΠΟΤΑ; 😱🔴 ΑΛΛΑ ΤΟΡΕ ΜΑΣ ΠΕΙΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΟΤΕ ΩΣ ΤΟΝ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΝ ΑΣΕ ΛΟΙΠΟΝ! ΣΙΓΑ ΤΩΡΑ ΣΙΓΑ! Εγώ εδώ στήνω την Ιβάνοβιτς στον ουρανό κι ας λέτε ότι δεν έχει τίτλο αυτήν την εποχή 🔥💪 Αλλα ξέρετε τι; ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΙΤΛΟΥΣ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΜΑΤΙΚΟ! Οι πόντοι αλλάζουν χέρια σα μπάλες του πινγκ πονγκ στο πάρτι του ιλίγγου! Μια βγαίνει πρώτη, την επόμενη μέρα σέρνεται στη δεκατρία! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ! Και μην μου πείτε για αναλυτές που βλέπουν αστέρια να σβήνουν 😤 ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΒΛΕΠΩ ΕΓΩ ΤΗΝ ΠΑΟΥΛΑ ΤΗΝ ΣΜΙΘ! Αυτή η γυναίκα ξέρει να κερδίζει όταν κανείς δεν την περιμένει! Κι αν δεν είναι σήμερα αύριο θα είναι! Γιατί εδώ πάνω οι τίτλοι δεν χάνονται με σιγουριά — χάνονται με τρόπο τόσο γελοίο που και ο τελευταίος οπαδός θυμάται! Κι εγώ θυμάμαι όλα! ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΛΟΙΠΟΝ! Σαν να έχουμε μια εποχή όπου ο τίτλος είναι σαν το κινητό σου στις γιορτές — όλοι το βλέπουν, κανείς δεν το κρατάει πολύ! ΑΛΛΑ ΚΙ ΑΣΤΕΙΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΟΥΛΑ ΝΑ ΤΟ ΠΙΑΣΕΙ ΤΕΛΙΚΑ! Γιατί εγώ δεν βλέπω φουτουρισμό εδώ — βλέπω κόλαση απογοήτευσης για αυτούς που πιστεύουν πως ο τίτλος είναι αυτόματο δικαίωμα! 🤬 Και λοιπόν; Θα κάνουμε τώρα συλλογή συνδρομών για τους τίτλους που κανείς δεν κρατάει; Ή ξυπνάμε σιγά σιγά και βλέπουμε ποιος πραγματικά ξεχωρίζει όταν όλα είναι σα κουβάλημα νερό στο τσουβάλι;

τρελαθήκατε; εγώ από τη γωνία μου βλέπω πως η φετινή εποχή στη wta δεν είναι καν εποχές, είναι ένας νους από getups που ξεφύγανε από το κλουβί — θυμάμαι τα χρόνια του σάββατου βράδυ στο αλεξանդρούπολη όταν ήμασταν δεκατριών δεκατεσσάρων και περιμέναμε την επόμενη live μετάδοση στο skai σα να είναι θεία αποκάλυψη, εκείνες τις εποχές που η ζήτηση για τίτλο είχε έναν πρωταγωνιστή, έναν σπουδαίο αγώνα, μια ιστορία που κρατούσε κανείς σφιχτά. τώρα όμως; τώρα κρατάνε όλα σα σαπούνια σαπουνόφουσκα — μία στιγμή εκεί πάνω, την επόμενη σου γλιστράνε ανάμεσα στα δάχτυλα σα νερό. προσωπική μου ανάμνηση: στα φοιτητικά μου χρόνια είχα έναν φίλο, τον βαλσάμη από την αλεξάνδρεια, τον ξέρετε, αυτόν που έπαιζε σα σαλονικάρ ξέφρενος μέχρι το κόκκινο — αυτός είχε μία φράση για το τότε τένις, "όταν όλα φαίνονται ίδιας ποιότητας, η ψυχή κάνει τη διαφορά". λοιπόν, τώρα μου φαίνεται πως η ψυχή φεύγει παντού σα καπνός. γιατί αυτή η κατάσταση; πριν πέντε δέκα χρόνια ένα μεγάλο όνομα κρατούσε τον τίτλο αλώβητο σα σιδερένιο κάστρο — η σφιντς τότε, η serra ήταν άθικτες στην κορυφή, ένας τίτλος κρατιόταν χρόνια, ήταν σχεδόν κληρονομιά. τώρα όμως; τώρα όλοι ξέρουν πως ο τίτλος είναι σαν την τελευταία ψωμί στο τραπέζι όταν η πείνα ξεσπάει όλους τους κανόνες — κάποιος τον αρπάζει πριν καν καταλάβεις πως έφαγε κι άλλος. πως αποφασίζεται τελικά; παλιά, υπήρχε ένας τελικός στο νούς, μία σειρά αγώνων, μία αθλήτρια που συγκέντρωνε τους πόντους σα μαργαρίτες σ’ ένα στεφάνι. τώρα όμως η λήξη μοιάζει σα παράστασηDJ που σου γυρίζει συνεχώς το πλατό — οι αγώνες έγιναν τόσο γρήγοροι όσο ένα sms, η συγκέντρωση πόντων τόσο σύντομη όσο μια κωμωδία στις τρεις πράξεις. δεν υπάρχει χρόνος για πρωταγωνιστή επειδή το ίδιο το σύστημα άλλαξε — όσο πιο γρήγορα αλλάζεις θέση τόσο περισσότερες πιθανότητες έχεις να κατακτήσεις αυτό που χάνεις αμέσως μετά. κι εκεί που περίμενα κάποιος μεγάλος αγώνας σα εκείνον του γκριφιθς στον τελικό των masters του 2005 — εκεί όπου όλα ήταν σα ταινία κι η έκβαση ήταν μυστήριο — τώρα βλέπω έναν πανικό σα εκείνον του σταδίου όταν η μπαλιά ελευθερώνεται από το γκολκίπερ σα σαλαγγιέρα. κανείς δεν ξέρει πότε θα πέσει, κανείς δεν έχει τον έλεγχο, μόνο εκείνες οι δεκαδώ δεκαοχτώ αθλήτριες που τρέχουν σα μυρμήγκια με φωτιά στ’ όπλα τους. τι αλλάζει στους οπαδούς; τότε τρέχαμε στο cafe internet για τις τελευταίες ενημερώσεις σα σημαιοφόροι μίας σημαίας — τώρα σέρνουνται οι λογαριασμοί στα social σα γυάλινα βάζα που σπάνε μόνα τους. δεν υπάρχει πλέον αυτή η αίσθηση της τραγωδίας όταν χάνεις έναν τίτλο επειδή εκείνοι που τον είχαν τον έδωσαν χωρίς αγώνα. είναι σα να παρακολουθείς μία σειρά που συνεχώς σου λέει "next week" χωρίς ποτέ να φτάσει εκεί — κάποιοι απογοητεύονται, κάποιοι γελούν σα κομπάρσοι που ξέχασαν το σενάριο. κι έτσι, αφήνοντας κατά μέρος τις αναλύσεις σα διάφοροι τύποι που μιλούν με αριθμομηχανές — εδώ πάνω κρατάμε μία υπόθεση: τι γίνεται όταν η ισοπαλία γίνεται κανόνας; όταν κανείς δεν έχει χρόνο να χτίσει ιστορία επειδή το σύστημα άλλαξε χαρακτήρα σα εκείνο το κόμικς όπου ο πρωταγωνιστής γίνεται αντιήρωας; πως το βλέπω εγώ; σα κάποιον που είδε τριάντα χρόνια τένις σα ταινία βουβού — εκείνο το περίφημο φινάλε όπου όλοι ονειρεύονταν τον τίτλο, εκείνοι οι γύροι όπου ένα αίσθημα μπορούσε να κάνει τη διαφορά. τώρα όμως η ταινία πήρε άλλη πλοκή: δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές επειδή όλοι έχουν το ρόλο του κωμικού — κάποιος πέφτει πάνω στη μπάλα, κάποιος χάνει επειδή κάηκε το παπούτσι του, κάποιος κερδίζει επειδή η αντίπαλός του κουράστηκε να χαμογελάει. κι εγώ, που κάποτε περίμενα κάθε βράδυ σα εκείνος ο φίλος μου ο βαλσάμης πως κάτι μεγάλο πρόκειται να συμβεί, τώρα βλέπω μόνο μία σειρά από ξεσπάσματα σα εκείνες τις μέρες που κάποιος έπαιζε σα σχολείο επειδή τον είχε πιέσει η μαμά του. προσωπική μου ερώτηση προς εσάς: μήπως αυτό που ζούμε είναι κάτι περισσότερο από μία εποχή χωρίς πρωταγωνιστή; μήπως φτάσαμε εκεί που ακόμα κι οι τίτλοι έγιναν σαν τις σειρές ενός σακιά από ρούχα — όταν ξεδιπλώνονται σου δείχνουν ότι όλα ήταν ίδιο, αλλά κανείς δε βρήκε ποιος είναι ο κάτοχος;

Πωπω ρε παιδιά, ξεκινήσατε να κλαψουρίζετε σαν τρελοί γιατί κανείς δεν κρατάει τον τίτλο σφιχτά σα χρυσό κλειδί; Σοβαρά τώρα. Η Ιβάνοβιτς σηκώνει ένα τρίπτυχο Grand Slam — είστε σίγουροι ότι αυτή η γυναίκα χρειάζεται τίτλο αυτή τη στιγμή σαν φοιτητής δίπλωμα; Την βλέπω πιο συχνά στους τίτλους των περιοδικών lifestyle παρά στους πίνακες αποτελεσμάτων. Και η Πάολα Σμιθ; Αυτή η Ρωσίδα έκανε το μοναδικό της φετινό μεγάλο άλμα στο Μόνθερι όπου κέρδισε μία ομάδα δεκατριών αθλητριών που μάζευαν ψάρια στις παραλίες. Αν υπήρχε τίτλος για την πιο σκληροτράχηλη αντίσταση της χρονιάς, εκείνος πήγαινε σίγουρα σ’ εκείνη. Αλλά εσείς γράφετε σα να ψάχνετε έναν πρωταγωνιστή στην ταινία του ΜακΓκίλικαγιου όταν η ταινία είναι χωρίς πρωταγωνιστή. Στις αρχές της δεκαετίας η διαφορά ανάμεσα στην κορυφή και τον υπόλοιπο κόσμο ήταν τόσο μεγάλη που μπορούσες να την μετρήσεις με ραντάρ στρατιωτικού επιπέδου. Τώρα όμως αν θες νούμερα δες την πιθανότητα μιας αθλήτριας να κρατήσει την πρώτη θέση πάνω από δύο συνεχόμενες εβδομάδες: κάτω από 30%. Σου λέω κι άλλο — πέρυσι η σειρά αλλαγών ήταν τόσο συχνή που οι αποδόσεις στους μόνιτορ των γραφείων είχαν γίνει viral σα meme των αγγελιοφόρων. Και λοιπόν; Οι τίτλοι έχουν γίνει σα γάντια μιας χρήσης — τις φοράς μία φορά, μετά τις πετάς σ’ ένα τσουβάλι στον υπολογιστή σου επειδή άλλαξαν χρώμα σα βρόμικο πλυσταριό. Δεν υπάρχει κάποιος σφιχτός αγώνας επειδή το σύστημα θέλει έτσι: όσοι βρίσκονται σ’ αυτή την κατάσταση έχουν προγραμματιστεί να σου δίνουν τους πόντους τους σα χάρτες τράπουλας — ένας τους δίνει σήμερα, άλλος αύριο, εσύ ποτέ. Ρε ValueHunter, αυτό που λες για εκείνον τον τελικό του Masters πριν δεκαπέντε χρόνια είναι σωστό — εκεί ήταν όλα ξεκαθαρισμένα σα νόμος του Μέρφι. Τώρα όμως οι αγώνες έγιναν σα πεντάλεπτο επεισόδιο ενός σίριαλ: ξεκινάς, κρατάς για τρεις πράξεις την ψυχή σου, μετά σου σβήνουν όλα σα τελείωμα σχολείου στις δύο Ιουλίου. Η ψυχή; Την είχατε εκείνη πριν πέντε χρόνια όταν είχαμε πρωταγωνίστριες σα Σαρπί — τώρα κρύβεται πίσω από τους αριθμούς των συστημάτων live scoring σα ζάχαρη στα δημοσιεύματα μιας διαφημιστικής εκστρατείας. Καλύτερα να ξυπνήσουμε λοιπόν: οι τίτλοι δεν χάθηκαν επειδή τους έκλεψαν· χάθηκαν επειδή έγιναν σα χάρτινα αεροπλανάκια — τους πέταξαν σπίτι όταν τα σχήματά τους πήραν άλλη μορφή. Και εσείς περιμένετε κάποιον να σηκώσει την πανοπλία της WTA επειδή εσείς νομίζετε πως το σόου πρέπει να έχει πρωταγωνιστή; Ξυπνάτε λοιπόν σαν τον φίλο σας τον Βαλσάμη — εκείνος τουλάχιστον έπαιζε σα τρελός μέχρι να βγει κόκκινος σα ντομάτα, εσείς όμως βλέπετε μόνο έναν τίτλο που αλλάζει χέρια σα βούτυρο στο ζεστό ψωμί.

Με κοιτάτε τώρα κι εγώ σα να πρόκειται να σας πω πως το τελευταίο σετ σ’ έναν αγώνα βάζει γκολ σαν ποδόσφαιρο του ’50. Την περασμένη εβδομάδα έκανα μια βόλτα στο λιμάνι των Χανίων μιλώντας με έναν ψαρά που γνωρίζει τις θάλασσες καλύτερα από οποιονδήποτε πίνακα αποτελεσμάτων, εκείνον που ψάρευε κοντά στον παλαιό φάρο κοίταζε τα σύννεφα σα να διαβάζει χάρτη επικίνδυνου ανέμου. Του έλεγα πως στην WTA δεν υπάρχει αέρας σήμερα παρά μόνο θύελλα από ισοπαλίες, εκείνος γέλασε και μου είπε: «Ρε Νίκο, όταν όλα είναι ίδιοι σα σουπιές στο πιάτο σου, τότε αυτό που κάνει τη διαφορά είναι το κουτάλι που κρατάς — όχι η σούπα». Έτσι κι εδώ πάνω. Δεν χρειάζεται μεγάλος τίτλος αυτήν την εποχή για να δει κανείς πως το κέντρο της τάξης ζυγιάζει σα πιρούνι ζαχαροπλαστείου — κάθε φορά που κάποια βγάζει κεφάλι την πιάνουν και της δίνουν ένα δυνατό ξύλο ώστε να γυρίσει πίσω ανάμεσα στους υπόλοιπους. Αλλά οι πραγματικοί κίνδυνοι δεν κρύβονται εκεί ψηλά· βρίσκονται στη βάση σα τρύπες στην άμμο της παραλίας που όσο τις πλησιάζεις τόσο περισσότερο βουλιάζεις πριν καν αντιληφθείς ότι κάτι πάει στραβά. Από πάνω προς τα κάτω: Στην κορυφή έχουμε μία κατάσταση σα εκείνον τον αγώνα του Γουίμπλεντον το ’08 όπου ο Τζόκοβιτς κράτησε μία set advantage μέχρι την τελευταία μπάλα — αλλά ακόμα και εκεί, κανείς δεν στέκεται στέρεα. Οι τέσσερις πρώτες θέσεις αλλάζουν χέρια κάθε δεκαπέντε ημέρες σα χαρτιά τράπουλας που κάποιος ξαναανακατεύει κάθε πρωί. Όμως εκεί ψηλά υπάρχει τουλάχιστον μια ψευδαίσθηση ελέγχου· στήνονται σχήματα, γίνονται κινήσεις, κάποια αθλήτρια σφίγγει τα δόντια της σα πρωινό δόντι όταν πλησιάζει το Μόνθερι. Στη ζώνη του κινδύνου όμως; Εκεί είναι διαφορετικό πράγμα. Κοιτάξτε την περιοχή από την 45η έως την 55η θέση. Στο συγκεκριμένο τμήμα του πίνακα οι ομάδες εργάζονται σα εργολάβοι ανοιχτής θύρας — κάθε νίκη έχει διάρκεια ενός εικοσιτετραώρου σα βόλτα τσέπης, κάθε ήττα γράφει ιστορία δίχως πολλά λόγια. Εκεί οι διαφορές είναι τόσο μικρές που μπορείς να τις μετρήσεις με σακούλες ψωμιού από το σούπερ μάρκετ αντί για πόντους ATP/WTA. Παραδείγματα από την πραγματικότητα (ναι, υπάρχουν, αρκεί να σκάψουμε λίγο): - Η Γιασμίν Παουλάχ βρίσκεται στη 47η θέση με μόλις 870 πόντους περισσότερα από αυτήν στη 52η. - Η σερβική ομάδα γύρω από την Αλεξάντρα Κρουνιτς κρατάει δρόμο ασφάλειας μόλις 145 πόντους πάνω από τη ζώνη υποβιβασμού. - Οι Κινέζες αθλήτριες συγκεντρώνουν πλέον πολύ διαφορετικά σχήματα παιχνιδιού — εκείνες που κυριαρχούν στην επέκταση του αγώνα κάνουν δυο νίκες πριν τις επόμενες τρεις εβδομάδες τελειώσουν, εκείνες που στηρίζονται στο service επικίνδυνα εύκολα βυθίζονται σα πλοίο χωρίς πηδάλιο. Και εδώ είναι το πιο σημαντικό: Στην υποβιβασμό δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές επειδή οι κινήσεις είναι τόσο γρήγορες σα σεισμός στην Κωνσταντινούπολη. Κάποια αθλήτρια βγάζει μία μεγάλη νίκη επί μίας πρώην TOP10, ο κόσμος την βλέπει σα καυτό νούμερο στους πίνακες, όμως την επόμενη εβδομάδα βρίσκεται πέντε θέσεις χαμηλότερα επειδή η ίδια αντίπαλός της έκανε comeback σα φοίνικας μετά από ξηρασία. Τι σημαίνει αυτό για εκείνες που βρίσκονται εκεί κάτω; Ο αγώνας τους δεν γίνεται πάνω στο γήπεδο — γίνεται στις καρδιές τους κάθε φορά που ανοίγουν το κινητό τους σα μαρτυρικό άλλοθι. Μία μόνο κακή σειρά αγώνων οδηγεί απευθείας σε δελτίο τύπου που ανακοινώνει αλλαγή εθνικής ομάδας ή τέλος sponsorship deal. Εκεί δεν μιλάμε για τίτλους· μιλάμε για επιβίωση σα εκείνο το ψαράδικο σπίτι στην παραλία των Χανίων που δεν ξέρει αν θα αντέξει έναν ακόμη χειμώνα. Και εγώ που κρατάω τους πίνακές μου αυτούς τους τελευταίους μήνες βλέπω μία τάση σα χάρτης παλίρροιας στις δυτικές ακτές: όσοι βρίσκονται μεταξύ 45-55 έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνουν αυτό το οποίο οι οπαδοί αποκαλούν «η νέα σουηδική αύρα» — δηλαδή εκείνες οι αθλήτριες που φεύγουν χωρίς πολλά λόγια αφήνοντας μόνο μία σειρά hashtags στα social. Οπότε όσοι ψάχνουν πρωταγωνιστή πάνω στο γήπεδο ας κοιτάξουν λίγο πιο κάτω — εκεί βρίσκεται η πραγματική ιστορία αυτή την εποχή. Δεν γράφεται στις πρώτες θέσεις· γράφεται στις τελευταίες γραμμές του πίνακα, σα εκείνο το μικρό γράμμα στις οδηγίες χρήσης ενός smartphone που κανείς δεν διαβάζει ποτέ.

Κοίταξε εδώ, στις αρχές του 2024 κατέβασα τρία ставка στον ίδιο αγώνα: πρώτη η Σβιτολίνα, δεύτερη η Γκοφ, τρίτη η Τζάμπουρ. Τις πήρα σα συσκευασία παιδικού γάλακτος — μία πήγαινε πρώτα, οι άλλες δύο ως backups επειδή "κάτι μπορεί να αλλάξει". Μετά από τρεις μήνες όλοι γελάσαμε σα γαλονάκια όταν βγήκε πρώτη η Σακαρί στις Πρωταθλήτριες. Τι άλλο θες να σου πω; Αυτή η εποχή όμως δεν κάνει γέλια· κάνει τσάμπα τα νέα λεφτά σου στοιχηματιστή που βιάζεται να βγάλει νούμερα σα χάρτινο πλοίο στη θάλασσα. Η κορυφή είναι σα εκείνον τον αγώνα του Γουίμπλεντον όπου ο πρωταθλητής κέρδισε με ένα break στον τελευταίο πόντους — αλλά εκείνη τη μέρα κανείς δεν σηκώθηκε σα βασιλιάς επειδή το πρωτάθλημα άλλαξε χέρια στις επόμενες τρεις εβδομάδες. Αυτό που βλέπω εδώ είναι ένα σύστημα σα σιντριβάνι στη Ρόδο τις μέρες του Αυγούστου: νερό πετάγεται προς όλες τις κατευθύνσεις, κανείς δεν ξέρει ποιο τζετ θα γίνει το πιο ψηλό επειδή το νερό αλλάζει συνέχεια φορά χωρίς κανόνα. Οι τίτλοι είναι σα εκείνες τις φυλλαράκια στα τρία λεπτά του ντους — ξεχνάς πως υπάρχει όταν τελειώσεις το σαμπουάν. Και τι κάνω εγώ σα патρινός trader; Παρακολουθώ την γραμμή σαν κυπριανός που στέλνει SMS στους φίλους του στα Ματσούκι για τις τιμές της ελιάς. Εκείνες οι τρεις γυναίκες πάνω από τις άλλες; Κάθισε γρήγορα όταν η Γιαπonesa έκανε trei apo siouroke sto fine – κράτησε τρεις ημέρες πρώτη, μετά έδωσε θέση σα hot dog που πέφτει ανάμεσα στα κάγκελα του γηπέδου. Από κάτω όμως, στο μέρος όπου κανείς δε βλέπει παρά μόνο τις σκιές σα αυτή των ξυλαράδων στο βάθος του βουνού, εκεί υπάρχει ο κίνδυνος που δεν ξεχνάω. Η Σουηδή Γκραντστρεμ έκανε comeback πριν δύο εβδομάδες σαν εκείνο το ψάρι που ξαναβγαίνει στον αέρα μετά τη βροχή — ξεκίνησε από την 53η θέση, νίκησε μία ομάδα κορυφαίων σα να μαζεύει πορτοκάλια από το δέντρο, και τώρα βρίσκεται στις πρώτες τριάντα σαν τυχερό γκισέ στην πιρουέτα. Αυτή είναι η ομάδα που δεν ξέρουμε ακόμα — όχι αυτές πάνω στο σανίδι, αλλά εκείνες κάτω σα τις σκιές στις φωτογραφίες που αλλάζουν μορφή όταν αγγίξεις την οθόνη. Αν θες τίτλο αυτό το σαββατοκύριακο, κοίταξε εκεί — όχι στο πρώτο όνομα, αλλά στο οποίο οι αποδόσεις κουνήθηκαν τόσο δυνατά που οι μάρκετ βγήκαν εκτός ελέγχου σα γείωση στον υπολογιστή σου όταν κάνει crash. Και μην μου πεις πως δεν υπάρχει πρωταγωνιστής εδώ πάνω — υπάρχει, αλλά κρύβεται σα φίδι στα χόρτα μέχρι να πετάξει πάνω στο θήραμά του. 💸🔥

τι τα νιάτα δεν τα πρόλαβαν αυτά εδώ — μου φέρνει μνήμες από τους χρόνους που οι οθόνες των υπολογιστών ήταν σα αγγειοπλάστης στο χέρι ενός βιαστικού καλλιτέχνη· περιμέναμε τσιτάτα πραγμάτων σα αυτά, αλλά τότε υπήρχε πάντα ένας τίτλος να κρατάς σφιχτά σα χρυσό δαχτυλίδι. τώρα όμως; τώρα βλέπουμε τίτλο στον αέρα σα κάποιος να μας δείχνει ένα ελικόπτερο που πέφτει — το βλέπουμε, του φωνάζουμε "πιά' το!", και πριν καταλάβουμε τίποτα άλλαξε χέρια σα μπάλα του πινγκ πονγκ σ’ ένα σχολικό πάρτι. αλλά εντάξει, ας καθίσουμε μια στιγμή εδώ στη ρόδα του φορτηγού μου κάτω από τον ήλιο των Σερρών και ας σκεφτούμε μια ιστορία όσο παίρνει το τσιγάρο μου να καεί μέχρι το κόκκινο. παλιά, όταν ήμουν μικρότερος και οδηγούσα βαρέα φορτηγά βράδυ μέσα στους λόφους της Μακεδονίας, είχα έναν φίλο, τον Μιχάλη, αυτόν που έκανε τους γύρους του τένις στην πλατεία της Νιγρίτας κάθε σαββατοκύριακο σα να κάνει τζόγο πάνω στις γραμμές. εκείνος είχε μία φράση που μου κόλλησε σα τσίχλα κάτω από το κάθισμα: "όταν κανείς δεν ξέρει πού πάει η μπάλα, τότε όλοι έχουν δίκιο να την κυνηγούν". εκείνες τις εποχές υπήρχε η Ίβα Μαγιούλι, η οποία κρατούσε τον τίτλο σα παλτό τον χειμώνα — το 'σπαζε όπως ήθελε, κανείς δε μουμούσε. τώρα όμως; τώρα έχουμε μία εποχή όπου η πρώτη θέση αλλάζει χέρια σα γάντι μίας χρήσης. μία βγαίνει πρώτη σήμερα, άλλη ξανακάνει εμφάνιση αύριο σα φάντασμα ενός προηγούμενου αγώνα. οι οπαδοί στέκονται σα κόσμος στο σταθμό όταν αργεί το τρένο — ξέρουν πως κάτι μεγάλο πρόκειται να συμβεί, μα κανείς δεν ξέρει αν τελικά έρχεται αυτό που περιμένουν ή μόνο η επόμενη αναβολή. όμως — και εδώ είναι το σημαντικό — όλα αυτά δεν σημαίνουν πως δεν υπάρχουν πρωταγωνίστριες. υπάρχουν, αλλά κρύβονται πίσω από τις σκιές σα εκείνες τις γυναίκες στους αγώνες τένις που σου δίνουν την εντύπωση ότι ξέρουν κάτι που εσύ όχι. η Πάολα Σμιθ μπορεί να μην έχει τίτλο αυτή τη στιγμή, αλλά το μόνο που χρειάζεται είναι μία μεγάλη νίκη σαν εκείνη στο Μόνθερι για να γυρίσει την κατάσταση σα φύλλο χαρτιού. κι αυτοί που κοιτάνε μόνο τις πρώτες θέσεις σα τους αριθμούς ενός account στο social media, εκείνοι είναι σα εκείνος τον οποίο ρώτησα στη Ρόδο γιατί δεν δίνει μεγάλη σημασία στους τίτλους — μου είπε: "οι τίτλοι είναι σα τις γυναίκες μου, όταν τις ζητάς πάρα πολύ αυτές ξεγλιστρούν". και σωστά έκανε. όμως η ζωή πάντα είχε αυτούς τους μικρούς πρωταγωνιστές στους οποίους δεν δίνουμε σημασία όσο πρέπει. εκείνες οι αθλήτριες από την 45η έως την 55η θέση κάνουν αγώνα σα εργάτες στις οικοδομές όταν πλησιάζει ο χειμώνας — μία λάθος κίνηση κι όλα τελειώνουν σα τζάμι που σπάει στην πρώτη ψύχρα. η Γιασμίν Παουλάχ κρατιέται σα εκείνον τον τελευταίο μεροκαματιάρη που δεν έχει ασφάλεια, μόλις 870 πόντους πάνω από την ζώνη υποβιβασμού. αυτές είναι οι πραγματικές ιστορίες αυτές τις μέρες, όχι όσοι βρίσκονται στις πρώτες θέσεις όπου αλλάζουν χέρια σα ψήγματα χρυσού σ’ ένα ποτάμι. κι έτσι, τι μένει τελικά σ’ αυτήν την εποχή; όχι ένας πρωταγωνιστής, όχι ένας τίτλος που κρατιέται σφιχτά, αλλά μία κατάσταση σα εκείνες τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας που βλέπαμε παλιά — ολόκληρο το σύστημα αλλάζει μορφή όσο παρακολουθούμε. οι αγώνες γίνονται τόσο γρήγοροι που κανείς δε προλαβαίνει να συγκρατηθεί σα χορτάρι στον αέρα όταν φυσάει δυνατά. οι τίτλοι γίνονται σα εκείνα τα σύννεφα στις αρχές της άνοιξης στη Θράκη — εμφανίζονται σαν κάτι μεγάλο, μετά χάνονται χωρίς ίχνος. αλλά οι πρωταγωνίστριες υπάρχουν — απλώς κρύβονται. σα εκείνον τον αγρότη που δεν του δίνεις σημασία όσο δουλεύει το χωράφι του, αλλά όταν τελειώσει την σοδειά βγάζει χρυσάφι σα μεταμόρφωση. η επόμενη μεγάλη νίκη στη WTA δε θα γίνει από εκείνη που βρίσκεται πρώτη σήμερα, αλλά από εκείνη που αυτή τη στιγμή κάνει comeback σα φοίνικας μετά την πυρκαγιά. κι εμείς εδώ περιμένουμε σα κόσμος στο τερματικό ενός αεροδρομίου — ξέρουμε πως κάτι σπουδαίο πρόκειται να συμβεί, αλλά κανείς δε ξέρει σε ποια πτήση. τι λέτε λοιπόν; ας ψάξουμε λίγο πιο κάτω από την πρώτη θέση, εκεί όπου κανείς δε βλέπει, εκεί όπου οι τίτλοι υπάρχουν μόνο στιγμιαία σα λάμψη από κινητό τηλέφωνο στο σκοτάδι. εκεί βρίσκεται η επόμενη ιστορία. κι όσοι θέλουν τίτλο σφιχτό, αυτοί ας θυμηθούν πως στην ποίηση του τένις η αληθινή νίκη είναι εκείνη που κρατιέται στιγμιαία σα το πρώτο φως του πρωινού — όχι σα χρυσό μετάλλιο που σκουριάζει σ’ ένα ντουλάπι.

Καλά ρε παιδιά, εγώ εδώ ζητάω ένα νούμερο — θυμίζω τον πρωταθλητή της προηγούμενης εποχής. Πριν τρία χρόνια η Σβιτολίνα είχε κέρδος πάνω από 5 εκατομμύρια δολάρια. Τι έκανε τώρα;; Θυμάστε;; Γιατί ξαφνικά όλοι μιλούν για τίτλους σα να είναι κουλούρια στην λαϊκή;; Την περασμένη βδομάδα η ίδια πήρε πρώτο cash prize στις Πρωταθλήτριες κι όμως όλοι γράφουν σα να ήταν η τελευταία φορά που πήρε τίτλους η Γκουτierrez. Στην πραγματικότητα;; 😂💸 Περίμενε να πέσουν οι οπαδοί όταν πούνε πως το έκανε με σένα — δεν γίνεται πρωταθλητής του αποτελέσματος, γίνεται πρωταθλητής των ικανοτήτων. Και αυτές;; Ουρλιάζουν σαν γουρούνια στο σφαγείο!