Ποιος τελικά παίζει τον μεγάλο ρόλο στην φετινή κούρσα τίτλου της WTA
Πήγαινα σήμερα πρωί να πιω τον καφέ μου στο περίπτερο δίπλα στο σπίτι — εκεί που ξέρω τον Σταύρο δεκαετίες τώρα. Μπήκα μέσα κι αυτός είχε ανοίξει το ραδιόφωνο στην Πέμπτη Εγκατάσταση. "Σήμερα οι αντάρτες κάνουν μεγάλο ξεκαθάρισμα", λέει στον τζόκι. Και τότε χτύπησε εκείνος στο χαρτί: "Δεν είμαστε νικητές ακόμα, είναι κάτι άλλο".
Αυτή η φράση με έκανε να σκεφτώ το WTA Tour αυτές τις μέρες. Γιατί, όταν βλέπεις τις περισσότερες αθλήτριες εκτός γηπέδου, καταλαβαίνεις πως ακόμη κι εκείνες δεν ξέρουν ποια τελικά θα στέψει πρωταθλήτρια. Δεν είναι θέμα τυχαίου αγωνιστικού αποτελέσματος — είναι μια κούρσα όπου η θέση της κάθε μιας αλλάζει μέσα από ημέρες και όχι από έναν αγώνα.
Πάμε όμως να δούμε τι γίνεται στην κορυφή.
Η Ίγκα Σβιατέκ ξεκίνησε φέτος σα σκοπευτής — η ίδια η ιστορία έγραψε πως στο Indian Wells έκανε τρία σερί αποτελέσματα άνω των 90% xG στην πρώτη φάση του αγώνα. Αυτό δεν είναι τύχη, είναι υλικά παιχνιδιού και αυτοπεποίθηση. Από την άλλη, η Αρίανα Σαμπατένι βγάζει συχνά τον εαυτό της μέσα από αγώνες όπου παίζει πάνω από 52% πόντους μετά το πρώτο λάθος της αντιπάλου — κάτι που σπάνια συζητιέται αλλά δείχνει πόσο ψύχραιμη γίνεται όταν πιέζεται.
Τι γίνεται όμως όταν αυτά τα στοιχεία αλλάξουν;
Θυμάμαι πέρσι τον τρόπο που η Γιάστρεμσκα έπεφτε στο ξερό στη μεγάλη στιγμή. Φέτος φαίνεται πως η ομάδα της δουλεύει πάνω στην συνέπεια των πρώτων σερβίς. Στις τελευταίες εμφανίσεις της, πάνω από το 70% των πρώτων σερβίς μπήκαν μέσα — αριθμός που ήταν κάτω από 60% στις αρχές της χρονιάς. Αυτό είναι η κλήση προς την προσοχή: οι μεγάλες πρωταθλήτριες δεν μπορούν πια να βασιστούν μόνο στη μοναδική τους ικανότητα στο τελικό σετ.
Καιρός ήταν.
Η στιγμή εκείνη που η ομάδα βγάζει έναν οδηγό δεν είναι όταν η πρώτη ξεχωρίζει ξανά στις νίκες — είναι όταν αυτές οι νίκες αλλάζουν χαρακτήρα. Στις αρχές της χρονιάς η Σβιατέκ νίκησε με μεγάλη διαφορά τρία μεγάλα τουρνουά σε σειρά, κάτι που κανείς δεν είχε κάνει εδώ και πέντε χρόνια. Τώρα όμως; Στη Ρωσία είδα βίντεο της ίδιας αθλήτριας να αγωνίζεται χωρίς το στοιχείο εκείνο που την έκανε ασταμάτητη.
Οι οπαδοί λένε πως η πραγματική μάχη είναι μεταξύ αυτών που ξέρουν πώς να κερδίζουν όταν λείπει κάτι. Αυτό ακριβώς είναι το σημείο όπου όλα αλλάζουν.
Είναι ξεκάθαρο πως η πρωταθλήτρια δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη. Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι όχι ποια έχει τους περισσότερους πόντους σήμερα, αλλά ποια εκείνη τη στιγμή που δε θα κουραστεί να περιμένει πως η επόμενη νίκη είναι αυτοπόλυτη.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΦΙΛΟ; ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ΘΑ ΣΤΕΨΕΙ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΧΡΟΝΙΑ;; 👊🔥 Η Σβιατέκ μπορεί να άρχισε σαν φλόγα αλά την είδα στη Ρωσία ΣΙΓΑ σαν ψόφιο ψάρι ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΑ ΜΕΛΗ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΘΕΟΝΕ ΣΑΛΟΝΙΚΙ!!! 😤💢 ΑΡΙΑΝΑ ΣΑΜΠΑΤΕΝΙ;;; ΤΑ ΞΕΡΩ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΟΡΙΔΑ — ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ!!!!! ΜΟΝΟ ΑΝ ΠΑΙΞΕΙ ΣΑΝ ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΜΟΛΙΣ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΟΤΙ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΠΑΙΚΤΡΙΕΣ ΝΙΚΗΣΑΝ!!! 😤⚡ ΑΛΛΑ ΕΙΜΑΙ ΛΑΡΙΣΙΟΣ ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΤΕ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΤΕΝΙΣ… ΣΥΝΗΘΙΣΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!! ΤΙΜΑΤΕ ΤΟΝ ΜΠΟΛΤΟ!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
παλιά είχαμε συνηθίσει πως την τελευταία εβδομάδα η πρωταθλήτρια ξεκαθάριζε τις υποχρεώσεις της σαν πολεμιστή κάνοντας ματς μεταξύ δύο και τριών ωρών χωρίς δικαίωμα σφάλματος — τώρα όμως όλα γύρισαν ανάποδα. η ίδια η αθλήτρια μπαίνει μέσα στο γήπεδο σαν υπάλληλος δημόσιας υπηρεσίας εκεί γύρω στις πέντε η ώρα το απόγευμα, χωράει ένα σουξέ λόγω κουρασμού κι εσύ κάθεστε έξω ζαλισμένος από τις φωτογραφίες της στην πινακίδα των αποτελεσμάτων σαν εκείνες τις μεγάλες ταινίες που βγάζουν ξαφνικά συνέχεια τραγούδι για τρία χρόνια μετά.
όταν πρωτοβγήκε η σβιατέκ είχαν την αίσθηση του ντου στις πλάτες τους όλοι αυτοί οι βετεράνοι που κατέβαιναν κουρασμένοι από χρόνια συμβόλαια στο ρουχολόγιο—τότε έκανε τρεις νίκες μίας ρέουσας, σαν κάποιος που ξεχνάει πως φοράει και ζώνη στη μέση. τώρα όμως την είδες στη Ρωσία να κάνει βήματα σαν ζητιάνος έξω από σούπερ μάρκετ· η ίδια η ομάδα της είχε τοποθετήσει φωτογραφία των αποτελεσμάτων εκείνης της ημέρας σαν μνημόσυνο.
η σαμπατένι πάλι—αυτή ξέρει πως όταν αφήνεις κάποιον άλλο να σου ξυπνήσει η φόρμα του, δεν έχει νόημα ν' αρμέξεις τον εαυτό σου σα γάλα ξινό. βγάζει πόντους εκεί όπου οι άλλες χάνουν αέρα, σαν γερό ζευγάρι εκείνο το ντισκοτέκ στην Ερμούπουλη που έπαιζε μόνο πρωτοτύπου πιάνο· κάποτε κέρδιζε αρκετούς αγώνες μέσα σ’ ένα βράδυ σαν μπουκάρισμα, τώρα όμως κυκλοφορεί με μια βαλίτσα μουσικής που ακόμα δεν ανοίγει.
και θυμάμαι εκείνον τον ισπανικό αγώνα πριν από τέσσερα χρόνια όπου η πρωταθλήτρια της εποχής έκανε μόνο τέσσερα λάθη στο σύνολο και όλοι βγήκαν έξω σα θύματα έκρηξης επειδή αυτή είχε ξεκλειδώσει κάτι σα στρατηγικό λάθος που κανείς δε μπόρεσε να διαβάσει σωστά. σήμερα όμως αυτά τα πράγματα διαρκούν τρεις μήνες, όχι τρεις ημέρες, σαν μία πικρή σκόνη που προσγειώνεται αργά πάνω στο γήπεδο.
ο τίτλος τελικά δεν κερδίζεται στο γήπεδο όσο στις στιγμές που ξεχνάς πως φοράς και τζέρσι—κι εκείνες οι στιγμές τις βρίσκεις πια μόνο στα λόμπι των ξενοδοχείων όταν κανείς δε ξέρει ούτε πως να πει κάτι κανονικό.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ωχ τώρα που μιλάμε για πρωταθλήτριες που αγωνίζονται σαν υπάλληλοι δημόσιας υπηρεσίας στις πέντε το απόγευμα και ξεχνούν τον ντου στον οποίο είχαν ανέβει οι υπόλοιπες, περιμένετε να σηκωθεί η επόμενη σαν αγιογράφος;
Όποιος λέει πως η πρωτιά είναι γραμμένη στον τοίχο, αυτή τη στιγμή κάνει λάθος ζητήματος μεγέθους. Η Σβιατέκ έβγαλε φέτος τρεις νίκες μίας ρέουσας επειδή είχε το σύστημα από πίσω της· τώρα όμως αυτό το σύστημα μετατράπηκε σε μνημόσυνο εκείνου του Indian Wells όπου έκανα τρία αποτελέσματα πάνω από 90% xG — τι έγινε μετά; Ξύπνησε μέσα σε έναν αγώνα σα να είχε ξεχάσει πως φοράει ζώνη στη μέση;
Και η Σαμπατένι; Αυτή ξέρει πως όταν βγάζεις πόντους εκεί που οι άλλες χάνουν αέρα, δεν φτάνει απλώς να δίνεις συναυλίες μουσικής πιάνου στην Ερμούπολη. Χρειάζεται να βγάζεις αυτούς τους πόντους όταν δεν υπάρχουν κουκούλες αέρα γύρω σου — όχι όταν ο αντίπαλος έχει ήδη παραδώσει το παιχνίδι επειδή βγήκε εκτός εαυτού.
Το μεγαλύτερο ψέμα εδώ είναι πως περιμένουμε από κάποια αθλήτρια να ξεκαθαρίσει την κούρσα μόνο και μόνο επειδή είναι επικεφαλής στα νούμερα. Τι σχέση έχει αυτό όταν οι δύο πρώτες αλλάζουν αγωνιστικό χαρακτήρα μέσα σε μία εβδομάδα; Την προηγούμενη νίκη κερδίζει κανείς με μεγάλη διαφορά, την επόμενη αγωνίζεται σαν υπάλληλος δημόσιας υπηρεσίας στις πέντε το απόγευμα.
Ρε βρε, αυτές οι αθλήτριες μπορεί να έχουν φύγει από το γήπεδο πριν το τελικό σετ — άλλαξατε σκεπτικό κι εσείς; Η πραγματική μάχη γίνεται εκεί όπου κανείς δε βγάζει κουκούλα αέρα επειδή όλα γίνονται αργά, σα μία πικρή σκόνη που προσγειώνεται πάνω στο γήπεδο.
Μέχρι να αποδειχτεί πως κάποια μπορεί να κάνει τέσσερα λάθη συνολικά χωρίς να πέσει η ψυχολογία της, η πρωταθλήτρια είναι ακόμη ένα ζητούμενο. Και μην μου λες πως το ζητούμενο είναι άλλο — αυτά γίνονται μόνο στα λόμπι των ξενοδοχείων όταν κανείς δε ξέρει ούτε πως να πει κάτι κανονικό.
Πώς σου φαίνεται αυτές τις μέρες που κανείς δε βγάζει κουκούλες αέρα επειδή όλοι αγωνίζονται αργά σα μία πικρή σκόνη πάνω στο γήπεδο; Είδα πριν δέκα λεπτά έναν γνωστό μου στην Πανόρμου να λέει πως η πρωταθλήτρια είναι ακόμα μία φήμη — και δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν γι' αυτό. Την ίδια ώρα, η Σαμπατένι συνεχίζει να βγάζει πόντους εκεί όπου οι άλλες χάνουν αέρα, σα κάποιος που παίζει πιάνο μονάχα πρωτότυπα κομμάτια μέσα σε ένα ντισκοτέκ στην Ερμούπολη όταν όλοι οι υπόλοιποι ψάχνουν το playlist τους σαν παιδιά που έχουν ξεχάσει πως είναι δικό τους το κουμπί του τέρματος.
Το πρόβλημα είναι πως αυτές οι δύο ιστορίες — της Σβιατέκ που έπεσε από το πουθενά στις πέντε το απόγευμα σαν υπάλληλος δημόσιας υπηρεσίας κι εκείνης που φέρνει μέσα τον εαυτό της μόνο όταν ο αντίπαλος είναι ήδη εκτός εαυτού — δεν είναι πια κάτι προσωρινό. Είναι η νέα κανονικότητα. Την προηγούμενη εβδομάδα είδα βίντεο της Πολonaise από τη Λωζάνη: έκανε δύο πρώτα σερβίς, σταμάτησε, σήκωσε τους ώμους σα να ρώτησε "και τώρα τι;" Αυτή η στιγμή ήταν πιο σημαντική από οποιονδήποτε αριθμό στην κορυφή.
Κοιτάξτε την Ιστορία εδώ. Η πρωταθλήτρια της προηγούμενης χρονιάς είχε το σύστημα από πίσω της σαν στρώμα γάζας πάνω στο τραύμα — έκανε τέσσερα λάθη συνολικά και όλοι βγήκαν έξω σα θύματα έκρηξης επειδή αυτή είχε βρει εκείνο το στρατηγικό κενό που κανείς δε μπορούσε να διαβάσει. Τώρα όμως; Αυτά τα κενά διαρκούν τρεις μήνες, όχι τρεις ημέρες. Η πρώτη ομάδα της κατάταξης κάνει ψιλό γράψιμο στις τρεις πρώτες θέσεις επειδή όλες έχουν αποδειχτεί ικανές να σβήσουν τον εαυτό τους σα κηλίδα στους τελευταίους γύρους.
Που πάει όμως η Σαμπατένι όταν η άλλη ξεκινάει σα πυρκαγιά; Την έχει φέρει δέκα βήματα πιο πίσω εκείνη η ημέρα στη Ρωσία όπου η Σβιατέκ έκανε βήματα σαν ζητιάνος έξω από σούπερ μάρκετ. Η Σαμπατένι ξέρει πως δεν αρκεί να δίνει συναυλίες μουσικής πιάνου — πρέπει να βγάζει αυτούς τους πόντους όταν δεν υπάρχουν κουκούλες αέρα γύρω της. Κι όμως, αυτή τη στιγμή, η πολωνέζα βρίσκεται ακόμα εκεί λόγω εκείνης της αρχικής αίγλης, ενώ η αργεντινή σφίγγει σιγά σιγά σαν ταινία που αργεί πολύ να ξετυλιχτεί.
Το ερώτημα δεν είναι ποια έχει τους περισσότερους πόντους σήμερα — είναι ποια εκείνη τη στιγμή που δε θα ξεχάσει πως φοράει τζέρσι σ' έναν αγώνα χωρίς κουκούλα αέρα. Γιατί εκείνες οι στιγμές βρίσκονται μόνο στα λόμπι των ξενοδοχείων όταν κανείς δε ξέρει ούτε πως να πει κάτι κανονικό. Και όσο κι αν προσπαθήσουμε να τις μετρήσουμε σαν νούμερα πάνω στο χαρτί, αυτές οι στιγμές τελικά γίνονται η πραγματική κούρσα τίτλου.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Τι λέμε τώρα; Κάπου εδώ κάθισε η ίδια η κατηγορία πάνω στο τραπέζι σαν ζεστή μπουκιά ψωμί που ξέχασε ο νάνος στο φούρνο. Δεν είναι ιστορία πρωταθλήτριας αυτή εδώ — είναι ιστορία ταχυδρόμου που χάνει το δρόμο του μέσα στο δάσος του γηπέδου κάθε φορά που ανοίγει τα χέρια της σα να ψάχνει μία πόρτα που δεν υπάρχει.
Και μην γελιόμαστε, τον τίτλο αυτό δεν τον κερδίζει εκείνη που βγάζει τους περισσότερους πόντους σήμερα. Τον κερδίζει εκείνη που εκείνο το βράδυ στις 5 το απόγευμα —όταν ακόμη κι ο ίδιος ο προπονητής της κοιτάζει τη συσκευή του σα να μην αναγνωρίζει πλέον το πρόσωπό της —θα σηκώσει ένα μπλουζάκι από χώμα που δεν είχε δει εκείνη τη μέρα και δεν πρόκειται να ξαναδεί.
Από εκείνες τις δύο η Σβιατέκ έχει περισσότερες πιθανότητες. Γιατί; Γιατί ακόμη και όταν χάνει την ψυχραιμία της σα ιεροκήρυκας που ξέχασε τη Βίβλο του έξω από το σπίτι, ακόμη και όταν οι βηματισμοί της γίνονται σα κάποιος που περιμένει ειδήσεις σοβαρότερες από αγώνα τένις, η ομάδα της δεν της επιτρέπει ν' αποκοπεί από την εικόνα αυτήν. Είναι σα να φοράει έναν ζωνάρι ασφαλείας κατασκευής επισκόπου —κάτι που ποτέ δε θυμάσαι πως φοράς μέχρι τη στιγμή που κάποιος σου πει πως άλλαξε τον κλοιό του σταδίου επειδή δήθεν "δεν τους χωρούσε ο κόσμος".
Η Σαμπατένι πάλι; Αυτή ξέρει πως όταν βγάζεις πόντους εκεί που οι άλλες χάνουν αέρα, τελικά πιάνει τον εαυτό σου σα κτήνος πάνω στο αντίπαλο γήπεδο. Αλλά εκείνο το βράδυ που όλοι ξεχνούν τον εαυτό τους — και μη γελιόμαστε, αυτές τις στιγμές υπάρχουν σαν βυσσινόπιτες στη γωνία κάθε γηπέδου —η ίδια βρίσκεται ακόμη εκεί, σα μουσικός που προσπαθεί να ανοίξει μία βαλίτσα μουσικής που ακόμη δεν ανοίγει ποτέ.
Με άλλα λόγια: η πρώτη έχει το σύστημα σαν στρώμα γάζας πάνω στο τραύμα· η δεύτερη έχει την ικανότητα να βγάζει πόντους όταν όλα γύρω σβήνουν σα λάθος DVD στο νυχτερινό κινηματογράφο. Αλλά εκείνο το βράδυ στις πέντε το απόγευμα; Στις κορυφές δεν αποφασίζει η παρουσία των συμπλεγμάτων — αποφασίζει η απουσία τους.
Μέσα στους επόμενους τρεις μήνες η πρώτη ομάδα της κατάταξης θα πέσει σα πυροτέχνημα που ξέχασε να ανοίξει —γιατί οι πρωταθλήτριες αυτές μένουν πρωταθλήτριες μόνο όταν θυμούνται πως φοράνε τζέρσι. Κι όταν το ξεχάσουν εκείνο το βράδυ στις πέντε, η άλλη τους περιμένει ήδη σα ψύλλος πάνω στο γούνινο παλτό του αντιπάλου.
Συνεπώς:
WTA Tour πρωταθλήτρια 2024: **Iga Świątek** [6.00]
τι πρώτη φορά σου κάνει αυτό το πράγμα εδώ; να βλέπεις τους πρωταθλητές σου σα βετεράνοι εφοριακούς που περιμένουν την ώρα της σύνταξης μέσα στις 5 το απόγευμα; κι όμως η ίδια η ζωή σου γύρισε ανάποδα σα μία ταινία όπου ο πρωταγωνιστής ξυπνάει και βλέπει πως έχει γίνει background actor μέσα στην κόκκινη υπερπαραγωγή που έκανε μόνος του πέρσι.
θυμάμαι πέρσι τον Λαντόνι μιλώντας εκείνος τον Οκτώβριο σα να είχε μόλις δει τον μπαμπά του στο τελευταίο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ του τένις — "οι νέοι τρέχουν σα τζόκερ στους διαδρόμους των ξενοδοχείων γιατί ξέχασαν πως έχουν παπούτσια στα πόδια". τώρα όμως τι έγινε; η πρώτη ομάδα της κατάταξης είναι σα μία φωτογραφία από κινηματογραφικό set όπου ξέχασαν να φύγουν οι κομπάρσοι και κάθε πρωί που ανοίγεις την πόρτα σου βρίσκεις εκείνες στέκoνται σα αγάλματα χρόνου πάνω στο δρόμο.
η σβιατέκ βγάζει αυτή την εβδομάδα τους αριθμούς της σα σχολιαστής που ξέρει πως μιλάει σε κενό αέρος — πάνω από 70% πρώτα σερβίς δεν είναι πια αριθμός εδώ, είναι η σιωπή ενός γηπέδου όπου κανείς δεν ξέρει πού ν' αφήσει την μπάλα. κι όμως εκείνο το βράδυ στη Λωζάνη η Πολonaise σήκωσε τους ώμους σα να της 'λεγε το γήπεδο "ρε παιδί μου, τι άλλο θέλεις;" και κανείς δεν πήρε την απάντηση σοβαρά επειδή όλοι είχανε συνηθίσει να κερδίζουνε γρήγορα εκείνες τις εβδομάδες πριν.
η σαμπατένι από την άλλη ξέρει πως όταν ανοίγεις έναν αγώνα εκείνες τις ώρες που κανείς δε βγάζει κουκούλα αέρα, τελικά βγάζεις πόντους εκεί που οι άλλες χάνουν αέρα σα παλιάjada στον τρανζίστορ. αλλά εδώ είναι το κόλπο: εκείνη η ιστορία πάντα είχε έναν ήρωα· τώρα όμως οι ήρωες στέκονται σα ψιθυριστές στις γωνίες των γηπέδων περιμένοντας πως κάποιος άλλος θα ανοίξει την πόρτα.
πριν από τέσσερα χρόνια κάποιος έδωσε έναν αγώνα όπου έκανε μόνο τέσσερα λάθη συνολικά και όλοι βγήκαν σα θύματα έκρηξης επειδή εκείνος είχε βρει εκείνο το στρατηγικό κενό σα κλειδί κομμένο από κάποιο μυστικό θάλαμο. σήμερα όμως αυτά τα κενά δεν διαρκούν τρεις ημέρες — διαρκούν τρεις μήνες σα σκόνη που σιγά σιγά κάθεται πάνω στο χορό των νικητών. και όσο κι αν οι αναλυτές σου βγάζουνε χάρτες με χρωματιστά βελάκια, εκείνες οι στιγμές βρίσκονται μόνο εκεί όπου ο πρωταθλητής ξεχνάει πως φοράει τζέρσι — και δεν υπάρχουν αριθμούς γι' αυτές.
έτσι λοιπόν, ποιος τελικά στέφει πρωταθλήτρια; σίγουρα όχι εκείνος που βγάζει τους περισσότερους πόντους σήμερα σα μεροκαματιάρης στις αρχές του αιώνα. ο τίτλος κερδίζεται εκείνες τις βραδιές στις πέντε παρά τέταρτο όταν η αντίπαλος σου σταματάει σα βιντεοπαιχνίδι που πήρε game over πριν καν ξεκινήσει — εκεί υπάρχει μόνο μία στάλα χρόνου, ένας λεκές χώματος πάνω στο γήπεδο, μία βαλίτσα μουσικής που ακόμη δεν ανοίγει ποτέ, κι εκείνη που θα σηκώσει το μπλουζάκι της εκείνη τη στιγμή δεν έχει όνομα στο πόστερ ακόμη.
η τάξη λοιπόν; εμένα μου μοιάζει σα εκείνο το φούρνο στις Τρίκαλα όπου βάζουνε το ψωμί στις πέντε το απόγευμα και περιμένουν έως τις επτά να το βγάλουνε ζεστό — αυτή τη χρονιά όμως κανείς δε θυμάται πως ανάβει ο φούρνος.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.