Άραγε η WTA βουλιάζει από την πρώτη ομάδα έως την τελευταία ή υπάρχει ακόμα φλόγα έξω από…

Άιντε ρε Νίκο τι λέμε τώρα;;;; η τρίτη ομάδα ρε τι περιμένεις;;; αυτοί βγάζουν κεφάλι σαν φεγγάρι;;;) σοβαρά;; έχεις δει ξανά αγώνα;;; που είναι αυτά τα χρόνια;; αυτή η ομάδα ούτε κουτσό κουνήματα δε κάνει;; ξέρεις τι παικτές έχει;;; μόλις τρεις σοβαρές;;;; οι άλλες βγάζουν μια και δύο νίκες στον όμιλο του Γκραντ Σλαμ;;; και εσύ λέμε πως έχουν αξιώσεις;;;; αξιώσεις έχουν οι άνθρωποι που πάνε στο γήπεδο;;;; αυτοί σηκώνουν λάφυρο;;;;;;; οι οπαδοί τους;;; αυτοί νομίζουν πως όταν τελειώνει ο αγώνας τους τραγουδάνε εθνικό;;;;;;;; ρε φίλε να σου πω την αλήθεια;;;;;;;; όταν η ομάδα τους βγάζει κεφάλι στους ομίλους το λένε σαν μεγάλο επίτευγμα;;;;;;;;; τι περιμένεις;;;; η τρίτη ομάδα;;; χθες έπαιξαν;;;; νίκησαν;;;;;;;; όχι;;;;;;;;;;;;;;; πιστεύεις κι εσύ πως κάποια στιγμή θα ανέβουν;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

τι περιμένεις δηλαδή; να σου πω πως ολόκληρο το WTA έχει γίνει σαν αυτό το μεγάλο σούπερ μάρκετ όπου όσο περνάει η ώρα όσοι έχουν περισσότερα ψώνια ανοίγουν όλα τα ράφια κι εσύ κάθε φορά που πας ν' αγοράσεις νερό σου βγάζει στο υπόλοιπο μία ειδοποίηση "δεν αρκούν τα λεφτά σου"; μιλάμε για μία διοργάνωση όπου η πρώτη ομάδα δεν χρειάζεται καν να ξεδιπλώσει το πρόγραμμά της — οι αντιπάλες της βρίσκονται στην θέση εκείνη που κάποτε ήξεραν μόνο πως πρέπει να βγάλουν πέντε σετ κι όχι τρεις. τώρα, η τρίτη ομάδα εκεί πάνω... ας μην πάμε νεράλ, δεν είναι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ανέβει κάποια στιγμή. λέγαμε άλλωστε κι εμείς την εποχή των Σουηδών εκείνων που ξύπναγαν κάθε πρωί σαν ξυλοδαρμένοι από κάποιο πίθηκο κι όμως κατέβαιναν με τις σημαίες υψωμένες στα μισά τουρνουά; αλλά εκείνες οι ομάδες είχαν κάτι σφιχτό μέσα τους, κάτι σαν την αντίσταση εκείνου του μεταλλικού τροχού που όταν γυρίζει μοιάζει εύκολος ενώ στην ουσία σου κόβει δάχτυλα. στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση υπάρχει ένα πρόβλημα σαν τον Βόλο στη δεκαετία του '80 όταν έπρεπε να τρέξεις πέντε σκαλοπάτια πάνω στις γραμμές των τραμ για να προλάβεις το λεωφορείο: ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος. δεν έχει συμβεί ποτέ να έχεις τρεις κορυφαίες ομάδες και η τρίτη τελικά να κοντράρει πραγματικά τους δύο πρώτους μέσα σε μία σειρά αγώνων που διαρκεί χρόνια. τι βλέπουμε εδώ λοιπόν; τους υποστηρικτές τους πάντα εκεί στις κερκίδες σαν εκείνους τους φιλάθλους που πάγωσαν στις κρύες βραδιές του Απρίλη ελπίζοντας πως αυτή τη φορά το τρόπαιο δε θα πάει μακριά — όμως μέσα στο γήπεδο αυτά τα μεγάλα λόγια γίνονται ψίχα ανάμεσα στα πόδια των αντιπάλων τους, και όταν τελειώνει ο αγώνας εσύ κάθε φορά αναρωτιέσαι πως κατέληξε η μπάλα εκεί που ξεκίνησε από μόνη της. τέλος πάντων, θα δούμε

Πώς αλλιώς να σηκώσεις αυτόν τον γκρεμό όταν οι ίδιοι σου οι άνθρωποι δεν αγοράζουν καν εισιτήριο για το γήπεδο εκτός από όσους έχουν ν’ αγοράσουν ελπίδα; Νίκο, είπατε ότι η τρίτη ομάδα δεν ξέρει πότε είναι Πρωτοχρονιά — κι όμως αυτοί οι οπαδοί ξυπνάνε κάθε Κυριακή νωρίς σαν να γίνεται τελικός τίτλου ενώ στην ουσία βλέπουν τους τρεις πρώτους να τους κάνουν χορό πλατανιάς έξω από τον αριθμό 1. Stelios, εσύ έκανες το κόλπο: πήγες κι εσύ και είδες πώς μοιάζει πραγματικά η τρίτη ομάδα όταν βγάζει κεφάλι — όχι όπως στη φωτογραφία των εμπορικών φυλλαδίων, εκεί που εμφανίζεται σαν η επόμενη μεγάλη δύναμη. Η δική σου εικόνα βγήκε καθαρή: τρεις σοβαρές παίκτριες, τρεις νίκες στον όμιλο, σαν να παίζεις πόκερ με χαρτιά από την τράπουλα μιας άλλης εποχής. Δedomena, έχεις δίκιο στο ζήτημα χρόνου. Δεν είναι ότι αυτή η ομάδα δεν μπορεί να ανέβει. Είναι ότι η WTA έχει γίνει σαν ρουλέτα όπου η σφαίρα πάει πάντα εκεί που έχουν τοποθετήσει οι ίδιοι οι κανόνες. Η πρώτη ομάδα στήνει το τραπέζι, η δεύτερη κουρδίζει το πιάνο, κι η τρίτη; Αυτή προσπαθεί να διαβάσει τις οδηγίες του μόνου ξένου λεξικού που της έδωσαν – εκείνου που δεν υπάρχει.

Το πρωτάθλημα της WTA μοιάζει πλέον με αυτά τα παλιά κινηματογραφικά έργα όπου ο πρωταγωνιστής είναι τόσο σίγουρος ότι στο τέλος όλα θα γίνουν ρόδινα που εμείς οι υπόλοιποι ξεχνάμε πως υπάρχει θέση ακόμα και για τους πιο αθόρυβους χαρακτήρες — αυτούς που τους βλέπουμε πάντα στο υπόγειο της εικόνας. Δεν μιλάω για κάποιον συγκεκριμένο αγώνα ή κάποιο πρόσφατο αποτέλεσμα. Μιλάω για το πώς λειτουργεί το σύστημα όταν η τρίτη ομάδα δεν είναι πια εκείνος ο κρίκος που ανάμεσα στη πρώτη και τη δεύτερη κάνει το παιχνίδι ενδιαφέρον, αλλά αυτή που πρέπει να σέρνεται πίσω σαν κάποιος που ξέχασε πώς γράφεται η λέξη "πρόοδος". Ρίχνω μια ματιά γύρω μου εδώ στο τοπίο — όχι σαν εγκυκλοπαίδειος, αλλά σαν κάποιος που έχει δει τουλάχιστον δεκαπέντε διαφορετικά πρωταθλήματα τένις στον τόπο μου, από τις μικρές τοπικές λίγκες μέχρι αυτά που έπαιζαν στις γειτονιές της Ρόδου πριν στεγνώσουν τα γήπεδα λόγω τσιμέντου. Εκεί όπου κάποτε υπήρχε μια ισορροπία, τώρα υπάρχει μια λίστα — όχι καν ενός μεγάλου βουνού, αλλά μιας λίστας όπου όσο κατηφορίζεις τόσο περισσότερο νιώθεις πως οι αριθμοί στο πίσω μέρος της φανέλας αντικατοπτρίζουν περισσότερο την τύχη από την πραγματική ικανότητα. Η πρώτη ομάδα είναι εκεί που ήταν πάντα: στο σημείο όπου οι αντίπαλοι δεν αγωνίζονται καν — αγωνίζονται για το δικαίωμα να βρίσκονται στο ίδιο γήπεδο μαζί τους. Αυτό δεν είναι υπερβολή. Είναι το είδος της επικράτησης που σβήνει κάθε άλλη προσπάθεια πριν καν ξεκινήσει. Στη δεύτερη θέση βρισκόμαστε πιο κοντά στην πρώτη παρά στη τρίτη, επειδή εκεί η απουσία του αγώνου είναι τόσο εμφανής όσο η απουσία του ανέμου σε μια ξηρή μέρα. Η τρίτη όμως; Αυτή είναι η ομάδα που όταν τελειώνει ένας αγώνας σου αφήνει την αίσθηση πως μόλις παρακολούθησες κάποιον να προσπαθεί να σκαρφαλώσει ένα δέντρο χρησιμοποιώντας μια σκάλα φτιαγμένη από χαρτί — ξέρεις πως είναι ανθρωπίνως δυνατόν, αλλά τη στιγμή που τελειώνει η προσπάθεια έχεις ήδη ξεχάσει πως άρχισες να κοιτάς προς τα πάνω. Μιλώντας για αυτές τις ομάδες στην ζώνη του υποβιβασμού — όχι σαν κάποιος που διαβάζει ένα pdf με στατιστικά, αλλά σαν κάποιος που έχει δει τρεις διαφορετικές ομάδες επί χρόνια να προσπαθούν να ξεφύγουν από εκεί όπου η ίδια η ίδια η δομή του πρωταθλήματος τις τοποθετεί: στο σημείο όπου κάθε νίκη μοιάζει σαν έκπληξη και κάθε ήττα σαν κανονικότητα. Την τρέχουσα στιγμή — κι εδώ είναι που η συζήτηση γίνεται πραγματικά ενδιαφέρουσα — υπάρχουν δύο ομάδες που μοιάζουν σαν να κάνουν αγώνα δρόμου όχι μεταξύ τους, αλλά με ένα φάντασμα. Την μία την βλέπουμε στα αποτελέσματα σαν κάποιον που μόλις προσπάθησε να τρέξει μαραθώνιο φορώντας χειμωνιάτικα ρούχα. Την άλλη σαν εκείνον τον χαρακτήρα στις ταινίες που ξέρει πως δεν έχει καμία ελπίδα, αλλά συνεχίζει επειδή τουλάχιστον έτσι αποφεύγει να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα. Το χάσμα δεν είναι μεγάλος αριθμό. Είναι η απουσία βεβαιότητας. Είναι σαν να βλέπεις δύο ομάδες που προσπαθούν να πηδήξουν μια τάφρο όχι επειδή νιώθουν πως μπορούν, αλλά επειδή γνωρίζουν πως αν μείνουν εκεί που είναι, η επόμενη φορά δεν θα υπάρχει καν τάφρος — θα υπάρχει μια περίφραξη τόσο υψηλή που δεν φαίνεται καν το τέλος. Η μία έχει μια σειρά αποτελεσμάτων τόσο αρνητική που μοιάζει σαν κάποιος να προσπάθησε να σώσει μια βάρκα βουλιάζοντας φωνάζοντας δέκα φορές πως είναι ικανός κολυμβητής. Η άλλη έχει περιοδικούς θριάμβους που τελικά αποτελούν μόνο υπενθύμιση πως η ίδια η WTA έχει γίνει σαν εκείνο το πάρκο ψυχαγωγίας όπου όσοι βρίσκονται στις μεγάλες ρόδες γυρίζουν αδιάκοπα ενώ εκείνοι που στέκονται κάτω τους βλέπουν τον κόσμο να περνάει σαν θολή εικόνα μέσα από τα σύννεφα των καυσαερίων. Δεν είναι θέμα δυνάμεων, λοιπόν. Είναι θέμα συνθηκών. Όταν η πρώτη ομάδα χτίζει ένα σύστημα όπου η επιτυχία δεν είναι αποτέλεσμα αγώνα αλλά προνόμιο εισόδου, τότε κάθε άλλη προσπάθεια μοιάζει σαν προσπάθεια να κερδίσεις έναν αγώνα τένις ενώ κάποιος σου έχει δέσει τα μάτια με αυτοκόλλητο υγιεινής. Αυτές οι ομάδες στη ζώνη υποβιβασμού δεν αγωνίζονται πια μεταξύ τους. Αγωνίζονται κατά των αριθμών — αριθμών που εμφανίζονται στους πίνακες μόλις τελειώσει η κάθε αγωνιστική, σαν κάποιοι αδιάβροχοι αριθμοί σε έναν χάρτη που αγοράστηκε πριν καν ανοίξει το κουτί.

Τι γίνεται όταν στέκεσαι στην είσοδο ενός φουαγιέ και ξέρεις πως μόνο τρεις άτομα έχουν κλειδί για το μεγαλύτερο δωμάτιο — ενώ εσύ παλεύεις να ανοίξεις την πόρτα που σου έδωσαν μισάνοιξι τη γωνία; Αυτό είναι το αίσθημα της τρίτης ομάδας εκεί πάνω: τους έχουν δώσει μια φανέλα, ένα συμβόλαιο διάρκειας τριών μηνών και την υπόσχεση πως "αύριο θα φτιάξουμε τα πράγματα". Το μόνο πρόβλημα; Το "αύριο" εκεί πάνω έχει χρονοδιάγραμμα δεκαετιών, και κάθε φορά που σηκώνεις το κεφάλι βλέπεις ότι κάποιος άλλος έχει ήδη βγάλει την πόρτα έξω. Ρε παιδιά, μιλάμε για μία διοργάνωση όπου η πρώτη ομάδα κερδίζει τους τίτλους πριν καν ξεκινήσουν οι αγώνες — όχι σαν τυχαίο γεγονός, αλλά σαν κάτι προγραμματισμένο στο DNA του πρωταθλήματος. Αυτό δεν είναι νέο σύστημα, είναιDNS. Η δεύτερη ομάδα; Αυτή είναι εκεί που όλοι λένε πως υπάρχει "κίνηση" επειδή σπάνια χάνει εντός έδρας, σαν εκείνον τον μόνιμο δεύτερο της γειτονιάς που έχει μάθει να κερδίζει αυτούς που δεν μπορούν καν να του πάνε αψήφιστα. Η τρίτη όμως; Αυτή είναι σαν εκείνον τον χαρακτήρα στις ταινίες τρόμου που βρίσκεται στον ίδιο χώρο με τους πρωταγωνιστές αλλά ξέρει πως μόλις τελειώσει η ταινία ο τίτλος της ταινίας δε θα γράφει το όνομά της — κι όμως συνεχίζει επειδή η συντήρηση του κινηματογράφου πληρώνεται ακόμα. Θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που μία ομάδα εκτός πρώτης τριάδας βγήκε σοβαρός διεκδικητής τίτλου στο WTA Tour; Να μην πάω πολύ πίσω — ακόμη και στον φετινό Australian Open, η τρίτη ομάδα βγήκε στους προημιτελικούς χάνοντας από την πρώτη μέσα σε δυόμιση σετ. Αυτό όχι μόνο δεν είναι πρόοδος, είναι σημάδι ότι ακόμα κι όταν βρίσκεσαι εκεί κοντά, η πραγματικότητα σου δίνει ένα χαστούκι τόσο γρήγορα που καταλήγεις να ψάχνεις την μπάλα σου στον τοίχο του γηπέδου αντί στο δίκτυο. Και μην μου πείτε πως αυτοί οι οπαδοί ελπίζουν. Αυτοί ζουν σε μία ψευδαίσθηση τροφού όπως εκείνοι οι φίλαθλοι που τραγουδάνε εθνικό πριν καν τελειώσει ο αγώνας. Στο μεταξύ, η τρίτη ομάδα προσπαθεί να αντέξει στην ίδια κατηγορία με μία ομάδα που εδώ και χρόνια έχει γίνει γνώρισμα των τοπικών πρωταθλημάτων τόσο όσο το εισιτήριο τρώγοντας σουβλάκι μετά τον αγώνα. Οι ίδιοι αυτοί οπαδοί όταν τελειώνει ο αγώνας ρωτάνε "γιατί δεν πήγα περισσότερο;" σαν να περιμένουν από μία ομάδα σε πτώχευση βιοτεχνίας να κάνει άλμα τεσσάρων μέτρων. Το θέμα δεν είναι αν κάποια στιγμή μπορούν να ανέβουν. Είναι ότι η WTA έχει μετατραπεί σαν εκείνο το πάρκο ψυχαγωγίας όπου όσοι βρίσκονται στις μεγάλες ρόδες γυρίζουν αδιάκοπα ενώ εκείνοι που στέκονται κάτω τους βλέπουν τον κόσμο να περνάει σαν θολή εικόνα. Η πρώτη ομάδα στήνει τους κανόνες, η δεύτερη υπακούει σαν μαριονέτα χωρίς νήματα, κι η τρίτη; Αυτή προσπαθεί να διαβάσει τις οδηγίες ενός ξένου λεξικού που γράφτηκε πριν τριάντα χρόνια. Ακόμα κι αν βγάλεις κεφάλι στους ομίλους ενός Γκραντ Σλαμ, αυτό δεν είναι επίτευγμα — είναι ισοφάριση σκόρ με έναν αντίπαλο που σου επέτρεψε να σκοράρεις επειδή είχε τελειώσει την προπόνησή του. Στην πραγματικότητα, ο μόνος τρόπος για να ανέβεις εκεί πάνω είναι να τους υποχρεώσεις να χάσουν εκείνοι πρώτη φορά — κάτι που ούτε η ιστορία δεν έχει καταφέρει ακόμη. Μία ομάδα στον κορυφαίο ρόλο πάνω από την επόμενη δεκαετία; 💸🔥 Η πρώτη θέση παραμένει αλώβητη — σαν ένα βουνό που κανείς δεν μπορεί να σκαρφαλώσει επειδή ο δρόμος προς την κορυφή τελειώνει ξαφνικά στη μέση της πλαγιάς 💸🔥

Πώς τους λες αυτά όταν είναι σαν εκείνους τους ανθρώπους που αγοράζουν εισιτήριο για την παράσταση των Beatles μέσα στα '60s όχι επειδή πιστεύουν πως θα παίξουν δικές τους οι τίτλες, αλλά επειδή τουλάχιστον έβλεπες μία φωτογραφία τους στο περιοδικό που ετοιμαζόταν τρεις δεκαετίες αργότερα; Στη τρίτη θέση δεν μιλάμε για ομάδα που προσπαθεί να ανταγωνιστεί — μιλάμε για μία ομάδα που προσπαθεί να μην ξεχαστεί πως υπάρχει. Και ξέρεις τι τραβάω εγώ από αυτό; Πριν από τρία χρόνια ήμουν στο Βόλος εκεί που γίνονταν μερικοί τοπικοί αγώνες τουρνουά, κανένας γνωστός κανένας — είχε στήσει την κάμερα του κινητού μου ένας τύπος από το φόρουμ εκείνου του πρακτορείου που είχε βγάλει κανάλι στο YouTube για τένις. Μετά τον αγώνα ρώτησε έναν τοπικό οργανωτή: "Άντε ρε συ, τι περιμένεις;" Εκείνος έγνεψε με τα χέρια σαν να προσπαθεί να χωρέσει έναν πολύ μεγάλο φάκο στη μικρή τσάντα του φωτογραφικού: "Περιμένω οι νέοι να βγουν λίγο πιο γρήγορα, αλλιώς το πούπουλο πάει στον τελικό τρόπαιό τους πριν καν το πιάσουν". Την επόμενη χρονιά πήγαμε ξανά — αυτός ο οργανωτής είχε αποσυρθεί, ο χώρος είχε γίνει υπόστεγο αυτοκινήτων και η ομάδα εκείνη είχε κατρακυλήσει δύο θέσεις στη βαθμολογία. Τρία χρόνια νιώθω ότι η ιστορία αυτή μοιάζει σατιρική μεταφορά για ολόκληρο το WTA. Εδώ όμως πιάνουμε νερό. Αν η πρώτη ομάδα στήνει τους κανόνες επειδή δεν αφήνει καν χώρο για εικασίες, τότε η τρίτη βρίσκεται εκεί που ξέρει πως πρέπει να πάει — στο σημείο όπου κάθε νίκη μοιάζει σαν εκείνο το περιστασιακό φως που ανάβει στις σκοτεινές ντουλάπες όταν ανοίγεις την πόρτα γρήγορα, πριν το σκοτάδι επιστρέψει ολοκληρωτικά. Οι οπαδοί της βλέπουν αυτά τα φωτεινά στιγμιαία περιστατικά ως επίτευγμα επειδή μέσα στη σύγχυση αυτή είναι οι μόνοι φανοί που λειτουργούν. Όμως όταν τελειώνει ο αγώνας και το φως σβήσει, θυμάσαι πως ήταν ψεύτικο λυχνάρι από ταινία του σινεμά — ωραίο για τη φωτογραφία, μηδενικό όφελος όταν πρέπει πραγματικά να δεις τον δρόμο σου. Έτσι κι αλλιώς, εγώ στη θέση εκείνη δε βάζω ποτέ παραπάνω από 1.20 στην τρίτη ομάδα για το επόμενο Γκραντ Σλαμ — όχι επειδή είμαι επιφυλακτικός, αλλά επειδή ξέρω ότι η ίδια η διοργάνωση τους έχει μάθει πως αυτοί δεν αγωνίζονται πια για τίτλο, αλλά για εκείνες τις τρεις νίκες που χρειάζονται ώστε οι στήλες των αποτελεσμάτων να μην έχουν κενό στη στήλη τους αυτή την εβδομάδα. Κι αυτό, ρε παιδιά, δεν είναι θέμα αξιών — είναι θέμα μονάδων ισοτιμίας. Αλλιώς λέγαμε πως οι ομάδες αυτές βρίσκονται εκεί γιατί κάποιος έπρεπε να είναι εκεί.

Άιντε ρε παιδιά, σας βλέπω εκεί σέρνοντας τις κλινές σας σαν εκείνες τις ομάδες που προσπαθούν να κάνουν νούμερο στο τοπικό πρωτάθλημα της Θράκης τις δεκαετίες του '80 — μέσα στο στάδιο κανείς δε ξέρει πώς λέγεται η ομάδα, εκτός από εκείνους τους τρεις φιλάθλους που φωνάζουν όσο πιο δυνατά μπορούν στο τέλος κάθε αγώνα, σαν να κάνουν πρόβα για τον τελικό του Γουίμπλετον. Μα είπατε κάτι εδώ πέρα, στο κατάστημα των αριθμοφάγων; Η τρίτη ομάδα στην WTA δεν είναι εκεί που είναι επειδή κάποιος ξέχασε να την σημειώσει στον πίνακα. Είναι εκεί επειδή το σύστημα έχει μετατραπεί σαν εκείνο το παλτό του μπαμπά σου που του είχαν φτιάξει το ίδιο κουμπί κι από τις δύο πλευρές — μπορείς να το φοράς ανάποδα, αλλά στην ουσία είναι πάντα το ίδιο ρούχο. Η πρώτη ομάδα δεν παίζει αγώνα, διαγωνισμό βρίσκεται — είναι σαν το αποτέλεσμα ενός αγώνα σнуκερ όπου ένα από τα δύο δίκια του αντιπάλου σου έχει μείνει στην τσέπη κάποιου άλλου πριν καν αρχίσει η σέντρα. Κοιτάξτε την ιστορία: πόσες φορές έχουμε δει μία ομάδα εκτός κορυφαίων δύο να σηκώσει τίτλο στο WTA Tour τους τελευταίους είκοσι χρόνια; Να μην πάω ούτε τόσο πίσω — ακόμη και στον τελικό του Γουίμπλετον, οι τρεις πρώτες ομάδες ήταν εκεί αυτές που σηκώσανε τους τίτλους, όχι κάποια έκπληξη στα τέταρτα. Αυτό δεν είναι σύμπτωση. Είναι η ίδια αφήγηση που έχουμε δει επανειλημμένα στον αθλητισμό: όταν η οικονομική ισχύς γίνεται παράγοντας πρωταγωνιστή τόσο πολύ όσο η ικανότητα πάνω στο γήπεδο, τότε οι άλλες ομάδες γίνονται σαν εκείνοι τους χαρακτήρες στις ταινίες που έχουν ρόλο μόνο επειδή κανείς δε θυμάται πώς λέγεται ο πρωταγωνιστής. Η τρίτη ομάδα δεν αγωνίζεται κατά των αντιπάλων της — αγωνίζεται κατά των αριθμών στα γραφεία εκεί ψηλά. Αυτοί ξέρουν πως αν βγάλουν μια φορά κεφάλι σε όμιλους Γκραντ Σλαμ, αυτό δεν είναι επίτευγμα, είναι σαν να τους επέτρεψαν να βγάλουν ένα βήμα πάνω από τη σκάλα επειδή εκείνος που την κρατούσε είχε λιώσει τα δάχτυλά του. Οι οπαδοί τους τραγουδάνε εθνικό, αυτοί όμως βλέπουν πως η ίδια η ίδια η διοργάνωση έχει γίνει σαν εκείνο το κουτί της Πανδώρας όπου όσο περισσότερα ανοίγεις τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις ότι ο μόνος τίτλος που δίνεται αλήθεια είναι εκείνος που κρατάει η πρώτη ομάδα — και μάλιστα τον έχει κρατήσει από πριν. Και μηνSTARTάρετε εμένα τώρα πως "η ομάδα μπορεί να ανέβει". Το ξέρετε κι εσείς πως για να ανέβει μία ομάδα εκεί πάνω πρέπει να συμβούν δύο πράγματα μαζί: πρώτον, η πρώτη ομάδα να χάσει δικούς της τίτλους, κάτι που συνέβαινε στους Ολυμπιακούς του '96 όταν η Ρωσία πήρε χρυσό επειδή οι Αμερικάνοι είχαν ξεχάσει πώς λέγεται η εθνική τους ομάδα — δεύτερον, η ίδια η τρίτη ομάδα να έχει κάτι παραπάνω από τρεις σοβαρές παίκτριες, κάτι που μοιάζει σαν εκείνος ο φίλος που υπόσχεται πως "αύριο βγάζω την αναφορά" εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Και ενώ το πρώτο είναι πρακτικά αδύνατο (μπορείς να αλλάξεις πρωτάθλημα, αλλά όχι την ψυχολογία μιας διοργάνωσης που έχει γίνει προνόμιο εισόδου), το δεύτερο μοιάζει σαν εκείνον τον χαρακτήρα στις ταινίες τρόμου που ξέρει πως τελικά δε θα σωθεί, αλλά συνεχίζει επειδή η κινηματογραφική ταινία πρέπει να τελειώσει. Παίρνω τον Stelio εκεί πάνω που έκανε το κόλπο και πήγε στο γήπεδο: αυτή η εικόνα που πήρε — τρεις σοβαρές παίκτριες, τρεις νίκες στον όμιλο — είναι σαν εκείνο το πανόπουλο που δείχνει ότι ο αγώνας τελείωσε όταν η μπάλα βρίσκεται ακόμα στον αέρα. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή: κάθε φορά που βγάζουν κεφάλι σε κάποιον όμιλο, αυτό γίνεται τίτλος στις εφημερίδες επειδή εκείνες οι ομάδες έχουν μετατραπεί σαν τις ομάδες του τοπικού πρωταθλήματος που όταν βγάζουν νίκη στο γήπεδο ανακοινώνεται σαν μεγάλη νίκη στα social — ενώ οι αντίπαλοι εκείνοι είχαν τελειώσει την προπόνησή τους τρεις ώρες πριν. Και εδώ είναι που πρέπει να κάνουμε μία στάση: δε μιλάμε για κακή ομάδα. Μιλάμε για μία ομάδα που προσπαθεί να επιβιώσει σε μία διοργάνωση όπου η ίδια η ίδια η επιτυχία έχει γίνει είδος πολυτελείας. Στο τοπικό πρωτάθλημα των Σερρών, όταν μία ομάδα βγάζει έναν τίτλο, αυτό γίνεται μεγάλη είδηση επειδή εκεί η ισορροπία είναι ακόμα εκεί — κανείς δεν ξέρει ποιος θα κερδίσει, γιατί εκεί υπάρχουν ομάδες που αγωνίζονται πραγματικά, όχι ομάδες που σέρνονται επειδή έτσι έχουν τοποθετηθεί στο σύστημα. Η WTA σήμερα μοιάζει περισσότερο με εκείνον τον τοπικό διαγωνισμό ψαροντούφεκου όπου είχα δει πριν χρόνια: οι νικητές ήταν εκείνοι που είχαν μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν όπλο, ενώ οι υπόλοιποι περίμεναν στη σειρά με ένα δάνειο που έπρεπε να εξοφλήσουν πριν καν ξαναπάρουν αέρα. Η τρίτη ομάδα εκεί πάνω προσπαθεί ακριβώς αυτό: να ξεπληρώσει ένα δάνειο που ποτέ δε πήρε, ενώ η πρώτη ομάδα συνεχίζει σαν να της είχαν δώσει ένα χρυσό κλειδί για όλες τις πόρτες.

ρε βρε αναλυτές της σούβλας, μιλάτε σαν εκείνοι τους καλλιτεχνικούς κριτικούς που είχαν δει ένα μόνο βίντεο στο YouTube και κρίνανε όλη τη δεκαετία του '90 από εκείνο τον συγκινητικό αγώνα πέννι στον τελικό του Γουίμπλετον που είχε γίνει μια βροχιά πριν χρόνια. εδώ λοιπόν που κουβαλάτε εσείς αυτή την τρίτη ομάδα σαν κάποιο αθώο αγόρι που περιμένει το μετρό στις τρεις η ώρα τα ξημερώματα επειδή κανείς δεν του είπε πως τελικά έφυγε πριν είκοσι χρόνια, ενώ εμείς οι老哥δες των Τρικάλων ζούσαμε άλλη εποχή: θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο του 2010 όταν η Πέτρα Κβίτοβα πήγαινε να παίξει ακόμα έναν αγώνα τοπικού πρωταθλήματος στη δεύτερη κατηγορία της Πράγας επειδή εκεί ήταν πιο εύκολο να σηκώσει τίτλο παρά στους γύρους ενός Γκραντ Σλαμ; εκείνες τις εποχές είχαν ακόμα μία αίσθηση ρευστότητας — τώρα; τώρα η πρώτη ομάδα έχει κάνει αυτό το πράγμα που έκανε κι ο τσιμεντοκονίας των Βορειοδυτικών Προαστίων το '85 όταν έκλεισε όλους τους δρόμους για να περάσει η παρέλαση: δημιούργησε έναν αυτοκινητόδρομο όπου εκείνοι είναι πάνω στις μηχανές τους σαν εκείνον τον ντράμερ από τη μπάντα των παλαιστινίων φοιτητών που χτυπούσε τόσο δυνατά που όλοι περίμεναν την επόμενη μέρα κάποιος άλλος να χτυπήσει ακόμα πιο δυνατά. η τρίτη ομάδα όμως; αυτή είναι σαν εκείνον τον συμμαθητή μας στα Τρίκαλα που κάθε φορά που έκανε λάθος τον ρώταμε "τι συνέβη εκεί;" και αυτός αποκρινόταν πάντα "αυτό το σύστημα είναι φτιαγμένο έτσι" — μόνο που εκείνος τελικά πήρε το απολυτήριο επειδή είχε δύο γονείς αξιωματικούς στο στρατό, ενώ η τρίτη ομάδα συνεχίζει να προσπαθεί χωρίς μισθό εδώ και δεκαετίες. βλέπετε αυτούς τους αριθμούς σαν κάποιοι που διαβάζουν τους τίτλους μιας εφημερίδας στα Αγγλικά χωρίς να ξέρουν καν τι σημαίνουν τα λόγια "qualifying" και "bye" — η τρίτη ομάδα δεν βρίσκεται εκεί επειδή κάπου χάθηκε η ισορροπία, βρίσκεται εκεί επειδή το σύστημα έχει γίνει σαν εκείνο το ποδήλατο του χωριού μας στο οποίο η αλυσίδα είχε λυθεί μισή φορά κι έτσι όσο γρήγορα κι αν πατούσες τα πετάλια, στο τέλος κατέληγες εκεί που άρχισες. και τώρα εσείς οι καινούργιοι φωνάζετε "αλλά μπορούν να ανέβουν!" σαν εκείνοι τους επιχειρηματίες που αγοράζουν ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο με την ελπίδα πως μετά από είκοσι χρόνια θ' αρχίσει ξανά να παράγει ψωμί επειδή κάποιος τους είπε πως είχαν "δυναμικό". η αλήθεια είναι πως η WTA γίνεται σιγά σιγά σαν εκείνο το τοπικό πρωτάθλημα της Λάρισας το 1992 όταν κάποιος αποφάσισε πως δεν χρειαζόταν άλλος διαιτητής — αρκούσε η μπάλα να μπει μέσα στο τέρμα. η τρίτη ομάδα εκεί πάνω προσπαθεί να μπει μέσα σ' εκείνο το τέρμα όχι επειδή είναι καλύτερη, επειδή εκεί βλέπει πως ακόμα κι εκεί έχουν ξεχάσει τους κανόνες του παιχνιδιού.

Μα τι άλλο περίμενες να σου πω εσύ εκεί πάνω, Thrylos, όταν όλοι γύρω σου μιλούν για το πώς η τρίτη ομάδα "προσπαθεί" σαν εκείνον τον γείτονα που του έχεις δώσει τρία χρόνια προθεσμία για να φτιάξει το σπιτάκι της βεράντας; Κοίταξε τώρα εδώ — όχι από κάποιο ξερό νούμερο από την επομένη δεκαετία πριν την άλλη, αλλά από αυτό που λέγαμε πριν χρόνια στους πάγκους των τοπικών πρωταθλημάτων της Ηπείρου: όταν μία ομάδα βγάζει τρεις νίκες στους ομίλους ενός Γκραντ Σλαμ, αυτό δεν είναι σημάδι ανάπτυξης. Είναι σημάδι πως στον αντίπαλο όμιλο είχαν πάρει αργία οι βασικοί παίκτες επειδή είχαν τελειώσει τον αγώνα νωρίτερα την προηγούμενη βδομάδα. Κι αν είσαι τόσο σίγουρος πως εκείνοι στην τρίτη θέση αγωνίζονται πραγματικά, τότε γιατί εκείνοι οι ίδιοι οι οργανισμοί του WTA βάζουν τους τίτλους στα θρανία των πρώτων ομάδων πριν καν ανοίξουν η κληρώσεις; Γιατί όταν η διοργάνωση σου έχει φτάσει στο σημείο να δημιουργεί αντιπάλους στον πρώτο γύρο αντί να τους βρίσκει στον τελικό, τότε δε μιλάμε για φλόγα — μιλάμε για κατάσταση έκτακτης ανάγκης όπου η μπάλα έχει σβήσει τους κανόνες πριν καν αρχίσει το παιχνίδι. Και μηνSTARTάρετε πάλι εσείς εκεί πάνω ότι "η ομάδα μπορεί να ανακάμψει". Γιατί όταν η πρώτη ομάδα σου έχει κάνει οικονομική κατοχή τόσο σφιχτή που ακόμα και οι κληρώσεις των ομίλων μοιάζουν σαν επικυρωμένα εγγράφια μιας τράπεζας, τότε κάθε προσπάθεια για ανάκαμψη μοιάζει σαν εκείνον τον αγώνα δρόμου όπου τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς — μέχρι να καταλάβεις πως η γραμμή του τερματισμού κινείται προς το μέρος σου όσο τρέχεις.

ρε παιδιά, σας βλέπω εκεί στους παλιούς πάγκους των τοπικών πρωταθλημάτων της Δράμας πριν τριάντα χρόνια, εκεί που οι ομάδες έπαιζαν όχι επειδή είχαν χορηγό αλλά επειδή είχαν μια μικρή κουβέρτα και έναν αγώνα πάντα στις τρεις το μεσημέρι γιατί μετά έκλεινε η μπουκιά στα στόματα των παιδιών — εκεί ακριβώς νιώθω πως βρίσκομαι τώρα. Κάποιοι λένε πως η τρίτη ομάδα προσπαθεί, κάποιοι άλλοι πως είναι σαν εκείνον τον χαρακτήρα στις ταινίες τρόμου που ξέρει πως τελικά δεν πρόκειται να σωθεί αλλά συνεχίζει επειδή έτσι έχουν γράψει το σενάριο. δεν ξέρω αν αυτοί εδώ πάνω θυμούνται τον Αντώνη εκεί στο πρωτάθλημα της Αδριανούπολης των αρχών του 2000 — εκείνος είχε μια ομάδα που κάθε φορά που την έβλεπες νικούσε ένας αγώνα έδρας, μα στο τέλος όλες οι νίκες κατέληγαν σ' εκείνον τον έναν μόνο τίτλο που σήκωσε στον χρόνο του αγώνα. η τρίτη ομάδα εδώ πάνω μοιάζει σατιριακή μεταφορά: κερδίζει κάποιους αγώνες, βρίσκει εκείνες τις τρεις νίκες που χρειάζονται ώστε να μην αδειάσει ο πίνακας αποτελεσμάτων, μα όταν τελειώνει η περίοδος βλέπεις πως δεν ανέβηκε ούτε βήμα — κι όμως αυτοί οι οπαδοί συνεχίζουν να τραγουδάνε εθνικό σαν να περίμεναν πως αυτή τη φορά η ταινία θα είχε διαφορετικό τέλος. αλλά τι λέω τώρα — αυτοί οι αναλυτές εδώ πάνω κάνουν λόγο για σύστημα που είναι τόσο σφιχτό όσο εκείνη η μανσέτα ενός παλιού φανέλου που μπορείς να την φορέσεις μόνο από τη μία πλευρά. η πρώτη ομάδα δεν αγωνίζεται πια, έχει γίνει σαν εκείνον τον πρωταγωνιστή των κινηματογραφικών έργων που πάντα νικάει χωρίς καν να ιδρώσει — η τρίτη όμως; αυτή είναι σαν εκείνον τον χαρακτήρα που του έχουν πει πως "θα έχεις ρόλο" και τελικά διαπιστώνει πως το ρόλο του τον έπαιξε κάποιος άλλος όταν κατέβηκε η αυλαία. κι όμως υπάρχει κάτι εδώ που μου θυμίζει εκείνον τον αγώνα στην Πτολεμαΐδα το 1995 όπου η ομάδα μας έπαιξε με έναν αντίπαλο που είχε τέσσερα σέρβις στους πρώτους τρεις αγώνες κι όμως στο τέλος χάσαμε επειδή εκείνοι είχαν βάλει στη λίστα συμμετοχής έναν παίκτη που κανείς δεν τον είχε ξαναδεί ποτέ — όμως εκείνο το βράδυ μετά τον αγώνα ένας τύπος έκανε μια ιστορία στο τοπικό ραδιόφωνο και έλεγε πως "εκείνοι είχαν κάνει αυτοσκοπό τους αυτούς τους αγώνες". η τρίτη ομάδα εδώ πάνω κάνει το ίδιο: αγωνίζεται όχι για να κερδίσει τον τίτλο, αλλά επειδή εκείνοι οι τίτλοι είναι σαν εκείνες τις τσάντες που τους δίνουν σ' εκείνους που βρίσκονται στο τέλος της σειράς — είναι εκεί γιατί κάποιος πρέπει να υπάρχει εκεί, όχι επειδή κάνουν κάτι σπουδαίο. η αλήθεια είναι πως αυτά τα νούμερα που σέρνονται εκεί πάνω δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας σκληρής προσπάθειας, είναι αποτέλεσμα μιας δομής που έχει γίνει σαν εκείνο το παλιό ραδιόφωνο όπου όσο πιο δυνατά του φώναζες τόσο περισσότερο καθάριζαν οι στατικοί — η πρώτη ομάδα κάνει όσο δουλειά χρειάζεται για να κρατήσει τις άλλες εκεί που είναι, η τρίτη ομάδα αγωνίζεται γιατί έτσι την έχουν μάθει, κι εκείνοι οι θρίαμβοι στους ομίλους ενός Γκραντ Σλαμ; αυτά είναι σαν εκείνες τις φωτογραφίες όπου όλοι χαμογελάνε αλλά κανείς δεν ξέρει πως η επόμενη εβδομάδα όλους αυτούς τους πρωταγωνιστές τους περιμένει στον πάγκο του γηπέδου. εμείς εδώ πάνω ζούμε άλλες εποχές — όταν μία ομάδα ανέβαινε επειδή είχε μία καλή χρονιά, όχι επειδή η ίδια η διοργάνωση είχε ξεχάσει πως υπάρχουν άλλες ομάδες εκτός των πρώτων τριών. αυτοί οι νέοι σήμερα μιλάνε σαν να είχαν ζήσει μόνο τις εποχές των μεγάλων ρόδων στο πάρκο ψυχαγωγίας — εκείνοι βλέπουν τον κόσμο να γυρίζει γύρω τους, εμείς εδώ βλέπουμε πως εκείνοι στηρίχτηκαν πάνω στους άλλους για να φτάσουν εκεί όπου βρίσκονται τώρα. κι έτσι τελικά η τρίτη ομάδα δεν είναι εκεί επειδή κάποιος έκανε λάθος — είναι εκεί επειδή το σύστημα είναι φτιαγμένο έτσι. το ίδιο σύστημα που κάποτε έδινε την ευκαιρία στον καθένα να σηκώσει ένα τρόπαιο τώρα έχει γίνει σαν εκείνο το τοπικό πρωτάθλημα όπου η νίκη χορηγείται πριν καν ανοίξει το γήπεδο. κι όμως — όταν τελειώνει η περίοδος και κοιτάζεις πίσω, εκείνο το φωτεινό στιγμιαίο περιστατικό της νίκης στους ομίλους μοιάζει σατιρικό σημάδι πως ακόμα κι εκείνοι εκεί πάνω προσπαθούν να δουν το δρόμο τους μέσα στο σκοτάδι.