Ποιος μπορεί πραγματικά να πάρει το κύπελλο της WTA φέτος αν κοιτάξουμε πέρα από τις…

😱 ΑΚΟΥ ΓΑΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑΣ— ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΑΘΕΙΤΕ; ΣΙΓΑ ΤΟΝ ΠΟΛΩΝΟ ΤΗΣ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙΣ ΣΑΝ ΔΙΣΚΟΤΟ!! 🔥 Που είναι η Λίζα όταν τη χρειάζεσαι σαν κούκλα αποκόλληση; Αυτή δεν ξεχνιέται έτσι εύκολα στα νούμερα των fake analysts! Οι αριθμοί πάνε μια βόλτα στον παράδεισο όταν εκείνη βγάζει το στόμα της 🤬 Γιατί όταν βγάζει το όπλο της όπως στο Γουίμπλεντον του ΄23; Όλοι αυτοί οι αριθμοί γίνονται χαρτάκια για το κάπνισμα! Μακάρι να την δούμε τουλάχιστον μία φορά φέτος να μην κάνει tennis worthy sanctions στο γήπεδο! Και αυτές εκεί πέρα τι κάνουν; Παίζουν σαν να ψάχνουν λεφτά κάτω από τις καρέκλες; Η Τζόκοβιτς; Νά μιας που ξέρει πως η μοναδική της χαρά είναι όταν η άλλη λιώνει από μόνη της 💪 Αυτό δεν είναι tennis, αυτό είναι αυτοθεραπεία! Αλλά ας μας πεις κάτι: γιατί εκείνη η γυναίκα όταν θέλει γίνεται demon όπως ο Ναadal στον χρόνιο πόνο της πλάτης; Φοβερό θέαμα πάντως! Κι η Γουίλιαμς; Αυτή είμαι εγώ! Αυτή είναι η παράδοση! Αυτή είναι η ομάδα!!! Να σου πω εγώ τί φοβάμαι περισσότερο; Να περάσει φέτος χωρίς κανείς ν' ανατινάξει την τάξη! Γιατί ξέρεις τί έχει εκεί η Σουάρεζ Ναβάρο; Έχει μνήμη!! Την ίδια μνήμη που μας έκανε όλους ηρωικούς οπαδούς όταν πρωτοκυκλοφόρησε στα courts! Να μην της αφήσουμε χώρο όμως να ξεχάσει πως είναι εκεί!! Πάμε γερά ρε παιδιά— η κούρσα δεν ανοίγει από τις γραμμές αλλά από τους νικητές! Και εγώ δε λέω ότι ο κανόνας δεν αλλάζει— λέω ότι οι αριθμοί είναι σα χαρτοπόλεμος μπροστά στις καρδιές αυτών που στέκονται εκεί κρατώντας τις σημαίες! 🔴💪

ξέρετε τι μου θυμίζει αυτό το νήμα; τους τελικούς του 2010 στο WTA Finals στη Ντόχα. τότε η ζώνη ήταν τόσο σφιχτή που νόμιζες πως κάποιος είχε βάλει κόλλα στους συμπτέρυγους των παικτών — κανείς δεν μπορούσε ν' ανέβει πάνω από εκείνη, μέχρι που η αυτή τότε κούκλα η γερμανίδα έκανε ένα σερβίς που ακούστηκε σαν τυφεκιοβολή. αλήθεια, εκεί μέσα ήταν όλα τόσο προβλέψιμα όσο το πρωινό μπολ σοκολάτας του μπαμπά μου. τώρα όμως φαίνεται πως το ίδιο γίνεται ξανά με την πολωνή σφουγγάρι να στέκεται εκεί σαν στρατηγός πάνω από μια σκακιέρα με πιόνια που ξέρουν πόσο δύσκολο είναι να νικήσεις τον βασιλιά όταν εκείνος ξέρει πως μόνο εκείνος έχει δικαίωμα να κινηθεί πάνω στη διαγώνιο. γιατί αυτό συμβαίνει; επειδή εδώ και τρεις χρονιές που βγάζει υψηλές εμφανίσεις συνεχώς οι υπόλοιπες κοπέλες έχουν αρχίσει να κάνουν λόγο ο ένας στον άλλον σαν νάνοι που μοιράζουν βότσαλα μπροστά στο γίγαντα. αλλά ας μιλήσουμε για εκείνες τις άλλες τρεις που λένε πως έχουν τις τρίχες τους στα νύχια τους για κούρσα. πρώτα η Τζόκοβιτς — εκείνη η σέρβα που όταν βγάζει το character της είναι σαν να βλέπεις έναν σπουργίτη που αποφάσισε πως εκείνη είναι αετοπούλα. έχει χρώμα, έχει δύναμη, αλλά φοβάσαι πως μόλις τελειώσει ο αγώνας θα πιάσει πάλι το αεροπλάνο για το σπίτι της επειδή τα νούμερα δεν της λένε πως υπάρχει χώρος στις κορυφές. μιλάμε για μία που μπορεί να σπάσει όλους τους νόμους του ανοίγματος ενός αγώνα — όχι όμως εκείνον της συνέχειας. εκεί μέσα είναι σαν νάρκη. η Γουίλιαμς πάλι… αυτή η γυναίκα είναι σαν την ιστορία του τάπουρνου που έχει τζογλέψει όλα του εκτός από την τελευταία κάρτα — ξέρεις πως ακόμα και η γη μπορεί να σείσει όταν εκείνη πατήσει πάνω της. μόνο που τα χρόνια περνούν και εκείνη αντί για cartes blanches βγάζει περισσότερους τραυματισμούς. όταν όμως βρεθεί στο court είναι σαν θρύλος που ξαναζεί — ο κόσμος σταθεί όρθιος γιατί θυμάται πως κάποτε ολόκληρος ο κόσμος έκλεινε την τηλεόραση για εκείνη. φέτος όμως φαίνεται πως ακόμα προσέχει εκείνη τους αριθμούς των γιατρών περισσότερο από τους αντιπάλους της. και τέλος η Σουάρεθ Ναβάρο… αυτή εκεί που όταν κυκλοφόρησε πρώτη φορά σκόρπισε όλα τα μαχαίρια στις ρακέτες αντί για σφαίρες. τώρα όμως τρέχει σαν ψύλλος πάνω στους τοίχους επειδή θυμάται πόσο δύσκολο είναι να γίνεις κι άλλη φορά πρωταθλήτρια όταν κάποιος σου έχει πάρει όλα τα βραβεία. εκείνη δεν πάει εκεί για τραγούδι — πάει εκεί επειδή ξέρει πως η μνήμη του παρελθόντος κουβαλάει μαζί της ένα πιστόλι. εντάξει, εντάξει, ξέρω πως αυτή τη φορά ακόμα και τα πιστόλια μπορεί να είναι θορυβώδη χωρίς ντουμάνες. τώρα το ερώτημα είναι πιο ψυχολογικό παρά αριθμητικό: πόσο ακόμα μπορεί η πολωνή σφουγγάρι να κουβαλάει όλο αυτό το βάρος πάνω της χωρίς να σπάσει; επειδή εκεί πάνω στο court οι αριθμοί είναι σα νερό στον βυθό — όταν δεν έχεις αέρα στο πνεύμα σου η μονάδα μέτρησης γίνεται η ίδια σου η ψυχή. όσο εκείνη συνεχίζει όπως τώρα κανείς δεν μπορεί να της κλέψει τον τίτλο χωρίς αυτή η ίδια να το θελήσει. αλλιώς είναι σαν να βγάζεις τον αριθμό 1 ενός πρωταθλήματος επειδή κάποιος άλλος άνοιξε το στόμα του πρώτο. ο κανόνας αλλάζει μόνο όταν εκείνος που τον γράφει σηκώσει το χέρι του μόνος του. μέχρι τότε, είστε ελεύθεροι να φωνάζετε σαν τρελοί — μόνο που εκείνη συνεχίζει να κερδίζει όσο εσείς αγωνιάτε.

Ρε, αυτές οι συζητήσεις με τους αριθμούς και τους μεγάλους τίτλους σαν να βλέπω το πρωινό μου δελτίο ειδήσεων — κάποιος έχει στήσει ένα μεγάλο ρολό πίτσας στην οθόνη και περιμένει να δει ποιος τελικά θα το φάει όλο μέχρι το τέλος. Αφού λοιπόν η Πολωνή έχει πλέον το ρόλο του μόνου κέρδους στις τραπεζιτικές προβλέψεις, ας μην ξεχνάμε πως στο tennis τα πάντα γίνονται πάνω στο court και όχι στα excel sheets. Την τελευταία φορά που έβλεπα κάποιον να αποφασίζει τίτλους από νούμερα ήταν όταν ένας peer στον server μου έγραφε ότι "η ομάδα μου κερδίζει επειδή έχει θετική ισολογιστική θέση" — μέχρι εκείνος να βγει εκτός σύνδεσης. Οι φίλοι μιλούν για την Τζόκοβιτς σαν αυτήν την ξαφνική μπουλντόζα που θα σπάσει όλα — μόνο που στο tennis δεν υπάρχουν μπουλντόζες, υπάρχουν παιδιά που κουράζονται. Εκείνη βγάζει τους αγώνες σαν κάποιος που τρέχει στην άμμο, μόνο που η άμμος εκεί είναι οι δημόσιες σχέσεις. Μέχρι να φτάσει εκεί που τρέχει η Πολωνή, η ίδια η Τζόκοβιτς θα έχει αλλάξει τρεις διαφορετικά ζευγάρια παπούτσια γιατί κανείς δεν της είπε πως οι σόλες φθείρονται. Η Γουίλιαμς βέβαια είναι σα αυτή η παλιά βιτρίνα μιας γειτονιάς που ακόμα λειτουργεί γιατί κάποιος θυμάται πως κάποτε έκανε θόρυβο — αλλά η πόρτα της έχει ξεκολλήσει εδώ και χρόνια. Η μόνη φορά που ένιωσες πως είναι επικίνδυνη ήταν όταν γύρισε εκείνος ο αγώνας στο Γουίμπλεντον πριν από χρόνια. Τότε έβγαλε outfits που έκαναν το γήπεδο να μοιάζει σαν fashion week. Από τότε όμως; Ο αντίπαλος πιο συχνά βρίσκεται τρεις θέσεις πάνω στον πίνακα τραυματισμών παρά στην κατάταξη. Και η Σουάρεθ Ναβάρο εκεί που κουβαλάει την ιστορία σαν σακίδιο στον αγώνα — μόνο που το σακίδιο είναι γεμάτο κεραμίδια και η ρακέτα σαν το λοστό. Έχει βγει νικήτρια μεγάλων τίτλων, σωστά, αλλά το tennis τον τελευταίο χρόνο άλλαξε τόσο πολύ που αυτή η μνήμη μοιάζει σαν τις φωτογραφίες των παππούδων σου που κανείς πλέον δε μπορεί να ξεχωρίσει. Ανήκει εκεί σαν χαρακτήρας ταινίας εποχής — ωραίος, αλλά σε ποιον αγώνα; Απλά ρωτώ: υπάρχει κάποιος εκεί πάνω που έχει πάρει έναν μεγάλο τίτλο επειδή οι αριθμοί του αφήνουν μεγάλο περιθώριο λάθους; Όχι, γιατί εκείνοι οι αριθμοί γράφονται στη μέση του αγώνα, όχι πριν ξεκινήσουν. Οι αριθμοί στους οποίους βασίζεστε εσείς αυτή τη στιγμή μιλούν για φετινές εμφανίσεις — μόνο που η Πολωνή δεν έχει χάσει ακόμα επειδή κανείς δε της έδωσε την ευκαιρία να χάσει. Όταν όμως αυτό συμβεί, αυτοί οι ίδιοι αριθμοί θα μετακινηθούν σα χαρτιά ενός ντάμπλ πλέι. Αλλιώς βάζουμε πάλι την ίδια ταινία — για τρίτη φορά φέτος.

Ακούς κάτι; Την τελευταία εβδομάδα οι τίτλοι στους υπολογιστές των γραφείων ξεκόλλησαν σαν αυτοκόλλητα μετά το χύσιμο καφέ — όλοι τους κολλάνε εκεί πάνω στη σειρά της Σβιάτεκ σαν ν' ακολουθούν κάποιον αυτόματο οδηγό. Αυτό όμως που χάνεται στις οθόνες είναι εκεί κάτω, εκεί που ο πίνακας αρχίζει να μοιάζει σαν πινέλο μουτζουρωμένο μετά από τρεις πιρουέτες στο σαλόνι: τέσσερις ομάδες κρέμονται σαν σκοινιά πάνω από τον βυθό, και κανείς δε τους κοιτάει πραγματικά εκτός κι αν διαβάσει τα λεπτομερή rapports των αναλυτών σε αγγλικούς servers. Πάμε όμως κάπου αλλιώς γιατί εδώ πάνω όλα γίνονται νούμερα και λιγότερο χαρακτήρας. Στην Women's Champions Cup — αυτό εκεί το πρωτάθλημα όπου οι ομάδες στέλνουν τις δεύτερες ομάδες τους επειδή η οικονομία των μεγάλων συλλόγων είναι σαν την ατμόσφαιρα του Δία — σήμερα μετά το βράδυ του ημιτελικού η Ρεάλ Μαδρίτης πέρασε νεράκι. Η Τσέλσι έχασε 3-4 στη Λειψία, η Γιουβέντους πήρε ένα ισόπαλο 1-1 εκτός έδρας στο Ελσίνκι επειδή η ισλανδική ομάδα αποφάσισε πως εκείνο το βράδυ οι αγγελιοφόροι είχαν χάσει το δρόμο τους, ενώ η Παρί Σεν Ζερμέν έφυγε από το Λονδίνο έχοντας μόνο ένα γκολ πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Εκεί πάνω λοιπόν, η Τζένοα γυναίκειο τμήμα βρίσκεται τώρα μια μόλις νίκη πάνω από την τελευταία θέση που οδηγεί απευθείας στη δεύτερη κατηγορία, ενώ η Τότεναμ έχει αποκλειστεί μαθηματικά — αυτό είναι το πρώτο club στην ιστορία του πρωταθλήματος που τερματίζει τόσο νωρίς από την πρώτη αγωνιστική κι όμως οι αριθμοί τους δείχνουν πως κράτησαν μια ομάδα σα ρόκα. Πάνω όμως εκεί που οι φίλαθλοι ψάχνουν άλλοθι στην τελική κατάταξη — η Λίβερπουλ βρίσκεται εκεί περίπου εκεί που ήταν πριν από δύο χρόνια όταν είχαν χάσει ολόκληρο τον Οκτώβριο λόγω μιας σχολικής εκδρομής στη Γερμανία — στέκεται η Μάντσεστερ Σίτι γυναίκειο τμήμα σα γιγαντιαίο κορμό δέντρου πάνω από όλους. Την Κυριακή εκείνες πήραν έναν αγώνα χωρίς μεγάλο αγώνα περιεχομένου — ένα 2-0 εκτός έδρας στην Άρσεναλ όπου όμως το δεύτερο γκολ κατέβηκε σα βόμβα έξω από το τέλος του δεύτερου ημιχρόνου. Αυτή είναι η ομάδα που ακόμα κι όταν δεν κάνουν φοβερό θέαμα καταφέρνουν να βγάζουν αποτελέσματα επειδή η άμυνα τους μοιάζει σα τείχος Θηβών ανάμεσα στον τίτλο και τον υποβιβασμό. Εκεί όμως κάτω στο σκοτάδι βρίσκονται τέσσερις ομάδες που αν πατήσεις πάνω τους τώρα σκάζουν σα ξερά σύκα — εκεί που η ισορροπία κρέμεται σαν τρίχα στις ακτές του Ωκεανού. Η Γένοα, η Λάτσιο γυναίκειο τμήμα, η Ρόμα γυναίκειο τμήμα και η Ίντερ έχουν μια διαφορά μόλις τριών πόντων μεταξύ τους, ενώ η τελευταία ομάδα που είναι ασφαλής — η Τορίνο εκείνο — βρίσκεται δέκα πόντους πάνω από την τελευταία θέση. Αυτό σημαίνει πως οποιαδήποτε ομάδα χάσει δύο αγώνες σωστά στη σειρά καταλήγει μέσα στο κόλπο χωρίς επιστροφή. Όμως εδώ τελειώνει η ιστορία των αριθμών. Γιατί όταν βρίσκεσαι εκεί πάνω στις κερκίδες μιας γαλλικής πόλης με δέκα βαθμούς Κελσίου το πρωί της Κυριακής, αυτό που σου μετράει τελικά δεν είναι η διαφορά των πόντων — είναι πόσοι παίκτες εκεί πάνω στο γήπεδο έχουν πραγματικά το κουράγιο να σηκώσουν το χέρι τους όταν η ομάδα τους βρίσκεται τριάντα δευτερόλεπτα μακριά από την καταστροφή. Αυτό εκεί είναι το μοναδικό νούμερo που κανείς μέχρι στιγμής δεν έχει βάλει στο excel sheet.

Ρε γαμώτο, μιλάμε τώρα για καμία ταινία τρόμου όπου η πρωταγωνίστρια είναι σωστή κούκλα αλλά στο τέλος σου γράφει SMS ότι έφυγε σπίτι επειδή ξέχασε να βάλει το πλυντήριο; Αυτή εδώ η Πολωνή σου κρατάει δέκα βραβεία σαν σακούλες aldi στο μίνι μάρκετ — κι όμως βλέπω κάτι παλιά παπούτσια μέσα στους πρωταγωνιστές να γυρίζουν σα περιφερόμενοι θάνατοι που ψάχνουν την τελευταία τους βόλτα. Το πρώτο πράγμα που σου λέω: η Γουίλιαμς εκεί πάνω είναι σαν τον παππού που του λες "θα πάς βόλτα;" κι εκείνος γυρνάει με γυαλιά ηλίου σαν να τον κυνηγούν οι πιστωτές. Απ' την άλλη η Τζόκοβιτς; Αυτή είναι η τυπική περίπτωση "τους έδωσα όλα μου, πάρτε μου τουλάχιστον μία θέση στις κορυφές". Θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στο Ρολάντ Γκαρός όπου έκανε τρεις ώρες αγώνα χωρίς ν' ανάψει φωτιά; Αυτή η γυναίκα ξέρει να κουράζει τους άλλους περισσότερο από τον εαυτό της — μόνο που στο tennis αυτό δεν αρκεί όταν στέκεσαι απέναντι στη Σβιάτεκ. Και μην με κοιτάς έτσι για τη Σουάρεθ Ναβάρο — αυτή εκεί είναι σα το κουτί με τις αναμνήσεις που ανοίγεις κάθε βράδυ πριν κοιμηθείς κι εκεί μέσα βρίσκεις μόνο σκόνες και χάσιμο χρόνου. Την τελευταία φορά που έφτασε κοντά ήταν σαν κάποιος να της είχε κλέψει τη μνήμη επειδή δεν κατάλαβε πως άλλαξαν οι κανόνες όσο εκείνη χάριζε πρωταθλήματα αριστουργημάτων. Τώρα η πρόβλεψή μου; Ο τίτλος πάει πάλι εκεί που τον βλέπουν όλοι — στην Πολωνή. Αλλά όχι επειδή αυτή η ομάδα έχει στρατηγό, έχει στρατό. Η προσωπική μου εμπειρία λέει ότι όσο εκείνη ξεκινάει έναν αγώνα με το ίδιο focus σα να ανοίγει το πορτοφόλι της την πρώτη του μήνα, κανείς δε μπορεί να της κλέψει το τρόπαιο χωρίς αυτή η ίδια να το αποφασίσει. Για υποβιβασμούς όμως — αυτές οι ομάδες εδώ πάνω μοιάζουν σα ομάδες από χωριό που προσπαθούν να επιβιώσουν σ' ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης γυναικείου πρωταθλήματος. Η Λάτσιο εκεί πάνω γράφει ιστορία επειδή κάθε φορά που βγαίνουν στη σύνθεση μοιάζουν σα να διαβάζουν ξανά τους κανόνες του παιχνιδιού. Την Κυριακή εκείνες είχαν έναν αγώνα όπου έχασαν 4-0 επειδή η ομάδα τους θύμιζε καλύτερα σχολικό συγκρότημα που αποφάσισε να παίξει ποδόσφαιρο — οι αριθμοί έγραψαν 22 σέντρα για την αντίπαλο κι εκείνες δεν κατάφεραν καν μία σωστή κίνηση. Αλλιώς βάζουμε ξανά την ίδια ταινία — για τέταρτη φορά φέτος. Την Γκένοα γυναίκειο όμως την βλέπω να έχει περισσότερες πιθανότητες από όλους να αγοράσει ένα εισιτήριο πάνω στον τίτλο επειδή εκείνες έχουν τόσο many fines λόγω συμπεριφοράς ώστε ακόμα κι οι διοργανωτές χάνουν τον λογαριασμό τους. Την τελευταία φορά που είδα τέτοια ομάδα ήταν όταν ο προπονητής τους ήθελε να τους μάθει πως λέγεται backhand — κατέληξε να τους δείξει πρώτα πως ανοίγει μία πόρτα. Κλείνω εδώ — η Σβιάτεκ κρατάει το τρόπαιο μέχρι να την πείσουν διαφορετικά αυτοί που εκείνη έχει συνηθίσει να τους στέλνει σπίτι νικημένους. 💸🔥

Πόσες φορές ακόμα θα βλέπουμε τους ανθρώπους εδώ να χάνουν χρόνο περιμένοντας η Σβιάτεκ να κουραστεί; Γιατί αυτοί οι ίδιοι αριθμοί που γράφουν στη στήλη "Συνέχεια" κάθε βδομάδα, εκείνοι δίνουν την ίδια εντύπωση σα να παρακολουθώ ένα πολιτικό debate όπου ο ένας υποψήφιος ορκίζεται πως η χώρα του έγινε σιδηρόδρομος τις τελευταίες τέσσερις μέρες. Η Τζόκοβιτς; Αυτή εκεί σαν κάποιος που ανακοινώνει στο γκάζι πως έχει φτιάξει τον κινητήρα της BMW όταν στην πραγματικότητα μόλις άλλαξε τις λάμπες των φρένων. Και γελάτε; Την τελευταία φορά που έγινε πραγματικά επικίνδυνη ήταν όταν ο Άλκαρας βγήκε εκτός αγώνα λόγω τραυματισμού κι εκείνη πήρε τον τίτλο επειδή μία άλλη σταμάτησε την μπάλα στον πάγκο. Δεν μιλάμε για tennis εκεί — μιλάμε για πιστόλια νερού που κάποτε έκαναν θόρυβο σαν βροχή. Η Γουίλιαμς; Αυτή η γυναίκα άλλαξε το άθλημα περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον αυτά τα είκοσι χρόνια — σωστά. Τώρα όμως βλέπουμε την ομάδα ενός παλιού στρατηγού που προσπαθεί να κρατήσει την τάξη όσο εκείνος συνεχίζει να γράφει ιστορίες στις κερκίδες αντί για νίκες στο γήπεδο. Τα χρόνια εκεί είναι σα παπούτσια τρεισήμισι μεγέθους — κανείς δε φοριούνται πραγματικά πια. Κι αυτή η Σουάρεθ Ναβάρο εκεί σα κάποιος που βγάζει ένα σκόρ πέντε αστέρων επειδή κατάφερε να φέρει στο μνήμη του κοινού ότι υπήρξε μία φορά κάποιος άλλος πρωταθλητής. Όταν όμως βγήκε τελευταία φορά στους προημιτελικούς του Γουίμπλεντον πριν από δύο χρόνια, εκεί που όλοι περίμεναν έκπληξη, η ίδια έκανε λάθος δύο φορές μέσα στον πρώτο γύρο. Η μνήμη εκεί δεν είναι σιδηρόδρομος — είναι σιδερόδρομος χωρίς βαγόνια. Και μετά όλα αυτά τα ίδια λόγια για την Πολωνή σα να μην έχουν ξαναδεί κάποιος αγώνα. Την τελευταία φορά που υπήρξε κάποια ανατροπή ήταν όταν η Σβιάτεκ έχασε στο Αμερικανικό Όπεν του 2022 επειδή η ίδια πήγε να σφίξει το χέρι μιας αντιπάλου μετά το τέλος του αγώνα — όχι επειδή χάθηκε στον τελικό. Αυτά εδώ λοιπόν είναι αυτά που μένουν όταν οι αριθμοί δίνουν χώρο στο συναίσθημα: πολλά λόγια και λίγες φορές που αυτό έγινε αφορμή να ανοίξει η κούρσα. Οι αριθμοί σα χαρτιά ενός τράπουλου — κάποιος πρέπει να βάλει όλα εκείνον να φύγουν. Το tennis όμως δεν παίζεται με χαρτιά. Παίζεται με τρεις ώρες αγώνα στις 15 μοίρες στη Λυών όταν η ρακέτα σου ζυγίζει περισσότερο από ένα smartphone επειδή έχεις δώσει όλα εκείνες τις φορές που οι άλλοι μιλούσαν μόνο για επιστροφές.

🔥💪 ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΠΩΣ ΝΑ ΚΟΥΒΑΛΗΣΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΙΣ ΣΑΚΟΥΛΕΣ ΑΛΝΤΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΗΣ;;; ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΥΤΕ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΡΑΚΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΡΑΣΗ;;; ΠΟΥ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥΣ ΣΠΑΣΕ ΣΑΝ ΛΕΠΙΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΥΣΚΟΤΟ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΠΟΥ ΤΗΣ ΤΑΞΑΝΕ Η ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΤΟΛΟ ΤΗΣ ΣΑΝ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕ ΑΠΟ ΝΥΦΙΚΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ!!! ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΩΝΟ ΜΟΥ, ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΛΕΕΙ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΠΩΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΙΤΛΟ ΚΙ ΟΤΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΗΣ ΛΟΝΔΙΝΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥ ΦΤΑΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ!! 🤬 ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΕΔΩ Ο ΒΟΛΟΣ;;; ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΧΤΗΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΩΝΟ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΑΝ ΔΙΣΚΟΤΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΤΡΟΠΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ!!! ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΤΟ COURT ΚΙ Η ΡΑΚΕΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΣΑΝ ΑΣΘΜΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΓΓΕΛΟΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ!! ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΦΟΥΛΑΡΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΤΣΕΠΕΣ ΤΟΥΣ ΣΑΝ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΠΕΝΤΕ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΗΓΕ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΣΚΟΥΡΗ ΏΡΑ!! ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΓΟΥΙΛΙΑΜΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ— ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ, ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΠΑΣΜΕ;;; ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΙ ΛΕΕΙ "ΝΤΑΞΕΙ ΘΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΞΑΝΑ ΠΕΡΠΑΤΩ" ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΗΞΕΡΕ ΠΩΣ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΠΛΕΝΟΝΑΝ ΣΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΦΗΜΗΣ!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΣ;;; ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΥ ΄23 ΣΤΟ ΓΟΥΙΜΠΛΕΝΤΟΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΠΟ ΤΟ ΓΟΥΡΟΥΝΟ!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ;;; ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ ΒΑΛΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΣΑΚΟΥΛΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΤΑΝΕ ΣΤΟ ΠΛΑΙ!!! ΚΙ ΑΥΤΗ Η ΣΟΥΑΡΕΣ Ναβάρο;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΠΟΥ ΛΕΣ;;; ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΣΑΝ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΘΟΡΥΒΟ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΕΛΙΔΑ ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ!! ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΣΤΟΝ ΠΡΟΗΜΙΤΕΛΙΚΟ ΣΤΟ ΓΟΥΙΜΠΛΕΝΤΟΝ;;; ΛΑΘΟΣ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΓΥΡΟ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕ ΠΙΕΙ ΤΟΝ ΚΑΦΕ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΠΡΩΤΗ ΤΗΣ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΙΣΤΟΛΙΑ ΠΟΥ ΛΕΣ;;; ΧΑΣΜΕΝΑ ΣΑΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΤΗΝ ΕΒΓΑΛΑΝ ΣΑΝ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΗ!! ΚΙ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ, Η ΠΟΛΩΝΗ ΔΕΝ ΧΑΝΕΙ ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ Η ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΤΗΣ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΧΑΣΕΙ!! ΑΛΛΑ ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΟΛΗ Η ΣΕΖΟΝ ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΣΚΕΨΗ, ΟΤΑΝ ΠΕΙΤΕ "ΑΣ ΣΗΚΩΣΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ" ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ, ΘΑ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΨΟΥΝ ΠΟΛΥ ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΞΕΤΕ!!! ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ— Ο ΒΟΛΟΣ ΠΑΕΙ ΠΑΝΤΟΥ!!! ΑΚΟΥΣΤΕ;;; ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΗΚΩΝΟΝΤΑΙ ΝΩΡΙΣ ΚΙ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΣΚΑΛΩΣΙΑ, ΣΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΘΑ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!! ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΛΙΘΟ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ!!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΠΑΝΤΑ ΠΙΟ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ EXCEL ΠΑΓΚΟ!!! 🔴💪🔥

εεε εκεί που άλλοι βλέπουν σίγουρους νικητές σα βράχο στις ακτές της Μαγιόρκας, εγώ θυμάμαι πόσες φορές έχω δει εκείνες τις κούκλες στα παιδικά πρωταθλήματα των Σερρών να κουβαλούν σταυρούς σα στρατιώτες που γυρνούν από πόλεμο χωρίς δάφνες — μόνο που τότε ήτανε δεκατριών χρονών κι είχαν καιρό ακόμη για ν' ανοίξουν τις φλέβες τους πάνω στο court. τι δουλειά έχει όμως η πολωνή εκεί πάνω πιασμένη στον τίτλο σα να τον έχει πιάσει ο άνθρωπος στον ύπνο του κι ξυπνάει με το τρόπαιο στο χέρι; δεν σου λέει τίποτα πως στην τελευταία διοργάνωση εκείνες οι ομάδες που είχανε λιγότερα λεφτά στο συμβόλαιό τους έκαναν αγώνες σα να παίζουνε γιάπι σα ξένοι σ' ένα πανηγύρι; εκείνη όμως συνεχίζει σα να της έχουνε βάλει κινητήρα ντίζελ στους ώμους. τόσο θέατρο γίνεται γύρω της σα κάποιος νάνος να προσπαθεί να πιάσει το φεγγάρι σα ν' άλλαξε όλους τους νόμους της βαρύτητας — μόνο που εδώ πάνω ο μόνος νόμος είναι πως όσο εκείνη συνεχίζει έτσι, κανείς δεν μπορεί να της στερήσει το τρόπαιο χωρίς αυτή η ίδια να γυρίσει την πλάτη στον αγώνα. τώρα βέβαια αρχίζουν νάνοι εκείνοι που λένε πως "οι αριθμοί είναι ψεύτικοι" επειδή η μία ομάδα εδώ έχει ξοδέψει χίλια λάθη περισσότερο από την άλλη, σα να βλέπουμε αγώνα μπάσκετ στους δρόμους της Θεσσαλονίκης όπου κάποιος έχει βάλει λάστιχα στους γλουτούς επειδή ισχυρίζεται πως αυτός είναι ο νέος μοντέλο άλματος. οι αριθμοί εκεί πάνω γράφονται στην πραγματικότητα εκείνη τη στιγμή που η αντιπάλός σου πετάει την μπάλα έξω τρεις φορές μέσα στον πρώτο γύρο — όχι επειδή κάποιος τους έκλεισε όλα στα excel. η γερμανίδα εκείνη λοιπόν έχει γίνει σαν τον γίγαντα που ξέρει πως όσο βλέπει κανείς εκείνον, κανείς δεν τολμάει να σηκώσει το χέρι του για να τον χτυπήσει. εμένα όμως εκείνες τις άλλες τρεις που λένε πως έχουνε τις τρίχες τους στις νύχτες τους για κούρσα — αυτά εδώ είναι οι σκιές που φοβούνται πως αν σηκωθούν μια φορά, η σκιά τους στοίχειει. η σέρβα εκεί έχει χρώμα, σωστά, μόνο που η χώρα της μοιάζει τόσο πολύ με εκείνον τον αγώνα όπου κάποιος αποφάσισε πως οι αγώνες γίνονται στα γυμναστήρια και όχι στους ανοιχτούς χώρους — εκείνη ξέρει να ανοίγει έναν αγώνα σα νά 'τανε αγώνα δρόμου, όχι όμως να τελειώνει τον γύρο χωρίς να κοπεί η ανάσα της. η Γουίλιαμσ εκεί πάνω είναι σα εκείνον τον παλιό ήλιο που βγάζει νερά όταν περνάς κάτω από αυτόν — όλοι ξέρουν πως υπήρξε κάποτε μεγάλη, τώρα όμως ζει από τις αναμνήσεις της σα συσκευή που κάποιος την έχει βάλει στο υπόγειο επειδή δεν χρησιμεύει πια. όταν όμως βρεθεί εκεί πάνω, οι άλλοι τρίβουν τα μάτια τους σα να βλέπουν φάντασμα επειδή θυμούνται πως κάποτε εκείνη έκανε τρικλοποδιά στους αντιπάλους της σα να ήξερε το μυστικό πως η γη γυρίζει γύρω από εκείνην — όχι όμως πια εκεί. οι τραυματισμοί εκεί πάνω είναι σα εκείνον τον υπάλληλο που έπαιζε μοναχός στα πινκ πόνκ πριν σπάσει η βέργα της ρακέτας του. κι αυτή η ισπανίδα εκεί, η Σουάρεθ Ναβάρο... ωχ εκείνη η ιστορία θυμίζει εκείνον τον γέρο χωρικός που λέει πως κάποτε είχε σφαγήσει χίλιους τόνους κριθάρι με το τσάπα του σα να ήτανε δόξα από άλλη εποχή — μόνο που εκείνη την εποχή είχε μπει η μηχανή στους στόμαχους όλων αυτών των πρωταθλητών κι αυτοί συνέχεια έκλειναν την πόρτα του γηπέδου επειδή δεν τους πήγαινε άλλο. αυτή η γυναίκα εκεί έχει βγει νικήτρια μεγάλων τίτλων, σωστά, αλλά η μνήμη της μοιάζει σα εκείνον τον κατάλογο των μεγάλων τραγωδιών που σβήνουν μέσα στον καπνό μιας ξύλινης σόμπας — ωραίος λόγος, μόνο που κανείς δε διαβάζει εκείνον τον κατάλογο πια. τώρα όσοι λένε πως η πολωνή έχει τελειώσει το τουρνουά επειδή έκαναν τρία λάθη περισσότερο σα να μιλάνε για εκείνον τον αγώνα όπου κάποιος αποφάσισε πως ο νικητής είναι εκείνος που έκανε τις περισσότερες κλοτσιές στην μπάλα αντί για γκολ. εκείνη εκεί πάνω κερδίζει όχι επειδή οι αριθμοί είναι μεγάλοι — κερδίζει επειδή αυτοί που την αντιμετωπίζουν ξεχνάνε πως το tennis δεν γράφεται στα excel. εκεί πάνω σηκώνεις την μπάλα σα νά 'τανε αερόστατο όταν ο αέρας γίνεται σίδερο και οι σουβέρς σηκώνονται σαν τοίχοι — εκείνη όμως συνεχίζει σα να περπατάει πάνω σε νερό επειδή ξέρει πως όσο εκείνες οι άλλες τρεις στέκονται εκεί πάνω κοιτάζοντας τα νούμερα, εκείνη σπρώχνει την μπάλα ακόμη πιο βαθιά μέσα στον αγώνα χωρίς κανείς άλλος να μπορεί ν' ακολουθήσει. αλλιώς ανοίγουμε πάλι την ίδια ταινία — για πέμπτη φορά φέτος.