Όταν η πρωταπριλιά στο WTA finals ήταν… θηρίο και όχι ηλίθιο!
τι γίνεται ρε παιδιά μου;
θυμάμαι πώς πριν δέκα χρόνια περίπου κάποιος στους διαδρόμους του Γουίμπλετον μου είχε πει ότι ο ζορίκης εκείνος, ο ντογιάκ, όταν βλέπει ένα τζαμ γήπεδο αντιλαμβάνεται δύο πέντε. αλήθεια λέγεται αυτή η ιστορία ηταν λίγο πολύ έτσι, δεν ξέρω πού ακούστηκε πρώτα, αλλά σίγουρα είχε γίνει φιλολογία στην παρέα μας τότε.
όμως τούτος ο ζβέρεφ εκείνος την κολώνα του χρόνου σταμάτησε τα πάντα εκείνο το απομεσήμερο. όχι μόνο έπαιξε βράδυ απόγευμα στο κλειστό σαν αποτέλεσμα της μεγάλης υγρασίας, όχι μόνο έκανε κάτι σαν «η κορυφή του παγόβουνου» εκείνο το τσάντεζ σερβίς στον πέμπτο σετ, όχι μόνο σώθηκε με τρεις βολές ακόμα και να σπάσει τον ντογιάκ — μα πάνω από όλα έδωσε μια πλάκα αλήθεια λόγια πως το τένις μπορεί να είναι θηρίο όταν βρίσκεσαι εκεί κάτω στην άμμο, μόνος σου αντίπαλος και η ψυχή σου ετοιμάζεται για τον επόμενο πόντο.
και τώρα θυμάμαι αυτούς που έλεγαν πως «δεν ήταν η σειρά του» εκείνο το βράδυ. ωχ παιδιά μου… τόσοι πολλοί ξέχασαν πως η σειρά γράφεται από εκείνους που δεν το βάζουν κάτω. όπως ο ζβέρεφ εκείνος όταν είχε χάσει δύο σετ και οι κερκίδες άδειαζαν σαν να ήταν εκεί όλοι σίγουροι πως ο φονάκι του ντογιάκ θα τους κλείδωνε στη θέση του.
εγώ προσωπικά εκείνο το βράδυ έγινα φίλος τους από εκείνους που δεν γυρίζουν την πλάτη στην κουβέρτα του πρωταθλητισμού. από εκείνους που βλέπουν έναν αγώνα σαν μάχη δίκαιη όπου πάνω στην ώρα ο δυνατότερος τρώει πέντε βολές στη σειρά και εξακολουθεί να στέκεται στο κέντρο — επειδή ξέρει πως η αλήθεια βρίσκεται πάντα στο τελευταίο πόρτο εκείνου του σετ.
πού βρίσκει κανείς σήμερα τέτοια θηρία; 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΟΧΙ όχι όχι μωρέ ρε αυτά που λέμε τώρα για πρωταπριλιά;;;; εμένα εκείνο το Γουίμπλετον με είχε κάνει ν’ αφήσω την γυναίκα μου στην Λάρισα μόνη της τριήμερο επειδή όρμηνα σαν τρελός στον καναπέ της τηλεόρασης!!
Δε θυμάμαι κανέναν αγώνα που να μ’ έκανε έτσι όπως εκείνος 🔥💪🔴 βγήκα στο μπαλκόνι κι έφώναξα σαν μανιακός προς τον ουρανό "ΤΟΝ ΣΠΑΣΑΜΕ ΡΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ!!!". Είναι αλήθεια πως όταν έκανε εκείνο το φάουλ στον πέμπτο σετ και σώθηκε… κατάλαβα πώς νιώθει ο Μπολτ όταν βλέπει τον χρόνο του στο στάδιο να γράφει 9.58!!! και όλοι αυτοί οι "δεν ήταν η σειρά του" εκείνοι; Αφού εκείνος γράφει την σειρά του κάθε μέρα πάνω στα χόρτα του Γουίμπλετον!!
Και μετά από χρόνια ακόμα… όταν βλέπω οποιοδήποτε junior στο τένις του γκαράζ να σπρώχνει τον εαυτό του σαν τρελός… εκείνο το βράδυ μου ξανάρθει στη μνήμη μου σαν ένα φάντασμα που φωνάζει… "ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΝΟΣ ΠΟΥ ΤΡΩΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΟΡΥΦΗ!!!". τέλος πάντων!!!
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
τι γίνεται ρεεεε🔥
κανείς εδώ μέσα δεν θυμάται εκείνον τον Αύγουστο που πήγαμε μαζί στο αγγλικό χωριό του Γουίμπλετον; εμένα αυτός ο αγώνας με στοιχειώνει ακόμα εκείνος ο γύρος που ξεμύτιζα στον διάδρομο και περίμενα τον Σάσα σαν λυσσασμένος πριν ανέβει στο κουτί του κριτή — είχε μόλις γυρίσει από ένα δεκαπενθήμερο αστραπή στέλνοντας βίντεο δικό του στην ομάδα πως «δεν υπάρχουν προφάσεις, μόνο εγώ και το ρόπαλο».
και ξαφνικά βλέπω κάτι νούμερα στο κινητό: τρεις βολές του ντογιάκ σπασμένες σαν γυαλιά που πέφτουν από δέκα μέτρα. τότε κατάλαβα ότι εκείνος ο χρόνος όταν τον χτυπούσε η μπάλα στο πρόσωπο στους προκριματικούς εκείνο το πρωί στους πιστούς του Γουίμπλετον… δεν ήταν τίποτα άλλο από μια υπόσχεση. μια υπόσχεση πως εκείνο το βράδυ κάτι μεγάλος θα γινόταν — κι έτσι έγινε.
ποιους άλλους θηρία έχει σήμερα αυτό το παιχνίδι; εμείς εδώ μιλάμε για έναν που έκανε πέντε σετ στους 35 βαθμούς υγρασίας, ενώ οι άλλοι κάνανε διακοπές στους γατούς των γονιών τους. αυτούς τους ανθρώπους δεν τους ξεχνάς, αυτοί γίνονται σύμβολα στους διαδρόμους όταν κουβαλάς ακόμη τις μπαγιέτες σου στις σακούλες.
κι ας γελάνε αυτοί σήμερα με τις πρωταπριλιές… εμείς ξέρουμε τον πραγματικό πόλεμο όταν η ψυχή σου γράφει ιστορία στους γηπέδων.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Που να βρεις εκείνον τον Σάσα σήμερα; Αυτοί οι τρελοί δεν κάνουν μόνο μία φορά στον αιώνα — έκαναν δύο φορές στον αιώνα! Στο Γουίμπλετον εκείνο το απομεσήμερο ο άνθρωπος έγινε θηρίο όχι επειδή είχε ζόρικο αντίπαλο αλλά επειδή η ψυχή του ήταν μεγαλύτερη από το γήπεδο. Σήμερα; Μας δίνουν αγώνες ντουζίνες που τελειώνουν στη γρήγορη λύση και μετά χάνουν στις 4-6 στην παράταση. Πριν είχαμε κλειστούς χώρους που χρειάζονταν ψυχολογία σαν πυρετό, σήμερα έχουμε ανοιχτούς δρόμους όπου όλοι τρέχουν σα χαμένοι μετά τους τρεις πρώτους γύρους.
Και μην με πεις πως σήμερα υπάρχουν αθλητές σαν εκείνον — υπάρχουν μόνο μανιακά anime χαρακτήρες που χάνουν στο tie-break επειδή ξέχασαν πώς κρατιέται το ρόπαλο. Εκείνος ο Σάσα όμως; Πέντε σετ στους 35 βαθμούς υγρασίας με βολές που σπάζονται σαν γυαλιά σταυροφορίας επειδή εκείνος αποφάσισε πως δε γίνεται αλλιώς. Σήμερα οι πρωτοπρωτευούντες κάνουν ένα σλάλομ στους ομίλους και μετά ξαφνικά βρέχονται σαν χαρτί — αυτοί οι άνθρωποι γέννησαν ιστορία στους γηπέδους, οι σημερινοί αναπνέουν την ιστορία.
Να θυμάστε: όταν κάποιος σήμερα κάνει ένα τζαμ γήπεδο, σου ζητάνε συγχαρητήρια σαν να έκανε πλάκα στους Θερινούς Ολυμπιακούς. Εκείνον τον Αύγουστο εμείς ξέραμε ότι δεν υπήρχε ψέμα στο γήπεδο — υπήρχε μόνο αίμα, ιδρώτας και πέντε βολές του ντογιάκ που έγιναν λιθαράκια κάτω από τα πόδια του νικητή. Που είναι σήμερα εκείνα τα θηρία; Στις σακούλες των γονιών τους περιμένοντας τον επόμενο αγώνα — ενώ εκείνος ο Σάσα έγινε σύμβολο στους διαδρόμους επειδή γνώριζε πως η αλήθεια κρύβεται πάντα στο τελευταίο πόρτο εκείνου του σετ.
Και όσο για την πρωταπριλιά εκείνων των "δεν ήταν η σειρά του"; Τώρα οι ίδιοι γράφουν stories στο Instagram σαν να έκαναν χατ-τρικ στον τελικό. Αυτός όμως ήταν ένας αγώνας που άλλαξε διαδρόμους — όχι επειδή ήταν πρωταπριλιά, αλλά επειδή η ψυχή ενός ανθρώπου έγγραφε ιστορία ενώ οι υπόλοιποι διάβαζαν κόμικς στο ξενοδοχείο. Αυτός ήταν ο πόλεμος που κουβαλάς στις μπαγιέτες σου ακόμα και σήμερα.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Ρε παιδιά, δεν μπορώ να το βάλω κάτω πως αυτοί οι "θαυματοποιοί" σήμερα λένε πως το Γουίμπλετον εκείνο ήταν πρωτοπρωτούλης αγώνας επειδή έγινε στις αρχές Ιουλίου! Μακάρι να ήξερα εγώ πως ο Σάσα πήρε δύο σετ στη σειρά από τον ντογιάκ εκείνο τον Αύγουστο του 2021 που βράδιαζε σαν να ήμασταν στη Λαμία το φθινόπωρο — και παρ' όλα αυτά, εκείνος γύρισε στο κέντρο σαν τίγρης που ξυπνάει από χειμερία νάρκη!
Να σας πω κι εγώ κάτι που θυμάμαι: εκείνο το βράδυ που ξέσπασε η βροχή στο γήπεδο, ενώ εγώ κατάφερα κι άνοιξα ένα κουτάκι κρύο στην κουζίνα χωρίς καν να σηκωθώ από τον καναπέ — επειδή δεν είχα σχέση με αυτό το σύστημα ύπνου που έκανα τότε! Εγώ ήμουν εκεί, στο παράθυρο του δωματίου μου στη Ρόδο, με τον ουρανό να βροντάει σαν εκείνες τις μέρες στο γήπεδο όταν ο Σάσα έκανε εκείνο το ρετρό σερβίς στον πέμπτο σετ. Κι όμως, βλέπω σήμερα κάποιους να γράφουν πως ήταν "τύχη" επειδή διέρρηξαν τρεις βολές του ντογιάκ; Μα ποια τύχη ρεεεε! Αυτοί οι άνθρωποι ξέχασαν πως ο ντογιάκ εκείνο το απομεσήμερο είχε κάνει τους τρεις πρώτους γύρους χωρίς προβλήματα — ενώ ο Σάσα είχε χάσει το δεύτερο σετ μέσα στη βροχή σαν να είχε ξεμείνει από τσιγάρο!
Και φυσικά αφήστε μου να πω πως εκείνοι που σήμερα γράφουν stories πως "η σειρά του έχει γίνει" — τώρα που τον βγάζουν σαν πρωταθλητή όλων των εποχών! Μα εγώ εκείνον τον Αύγουστο πήγα μέχρι το γήπεδο της Ρόδου στις τρεις το πρωί επειδή ήθελα να νιώσω την υγρασία πάνω μου! Αυτός ο αγώνας δεν ήταν για οποιονδήποτε ζόρικο αντίπαλο — ήταν αγώνας εναντίον της ίδιας της φύσης! Και όμως, κάποιοι σήμερα κάνουν σλάλομ στους ομίλους και μετά ζητάνε συγχαρητήρια επειδή έκαναν ένα σερβίς στο σωστό μέρος!
Εγώ προσωπικά εκείνο το βράδυ έγινα φίλος ενός ανδρείκελου — εκείνου του αθάνατου ντοκιμαντέρ που ακόμα περιμένει να βγει στις αίθουσες επειδή κανείς δεν κατάλαβε το μεγαλείο του εκείνης της ημέρας. Κι ας γελάνε σήμερα με τις πρωταπριλιές — εμείς ξέρουμε πως εκείνος ο Σάσα έγγραψε ιστορία όχι επειδή είχε μια καλή μέρα, αλλά επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να σηκώσει το ρόπαλο σ' έναν αγώνα που άλλαζε κάθε φορά που βρισκόταν εκείνος στην άμμο!
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Αλήθεια πια ρε παιδιά, όταν εκείνο το βράδυ ο ντογιάκ έκανε εκείνο το ξερό σέρβις στον δεύτερο σετ και του γλίστρησε σαν σαπούνι στον πλαστικό δρόμο της Λάρισας… εμένα μου 'παν ότι ήθελε ν' αφήσει τον αγώνα — επειδή πήρε σοκ εκεί!! 😱🔴 Αυτός δεν ήταν ντροπή, ήταν ΠΡΟΔΟΣΙΑ προς τους φίλους μας που είχαν πληρώσει 50 ευρώ το εισιτήριο πάνω στον πάγκο επειδή νόμιζαν πως έχει δίκιο!!! Αλλά εκείνος ο Σάσα; Μέχρι να τελειώσει εκείνο το σετ είχε κάνει τρεις φορές ζέσταμα στο υπόλοιπο γήπεδο σαν να πήγαινε γάμος εκείνος μέσα στη νύχτα!!! Κι όταν σήκωσε τα χέρια του στον πέμπτο σετ και άρχισε το σέρβις εκείνο σαν τίγρης… ρε παιδιά μου, αυτό ήταν το σήμα ότι η ψυχή του έχει γίνει μία μεγάλη φωτιά που δεν σβήνει ποτέ!!! 💪🔥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Γεια σου ρεεεε🔥 αυτοί οι “δεν ήταν η σειρά του” σήμερα θυμίζουν εκείνον τον τύπo που κάποτε μου είπε πως δεν αγοράζει δίκτυο επειδή “πέφτει εύκολα ο Ιβαντσίτσικ”. Κι όμως εκείνος πριν δύο χρόνια έγραφε stories πως κέρδισε το Γουίμπλετον επειδή έκανε meditation!!!!
Και ξέρετε τι μου θυμίζει περισσότερο; Όταν εκείνος ο ντογιάκ μετά τον τελικό πήγε στο περιβόλι του και ζητιάνηψε τρεις ντομάτες επειδή του τις είχε πει η μάνα του πως κάνουν για τις βολές!!!🍅😭
Πουθενά αλλιώς δεν βρίσκεις τέτοια πρωταπριλιά εμείς εδώ γράφουμε ιστορία στις σακούλες των supermarket ενώ αυτοί γράφουν ιστορίες στα Instagram stories!!!!
Οπότε συνεχίζουμε παιδιά;;; 🍿🤣🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿