Όταν ο Zeus σηκώνει το ATP Trophy
θυμάμαι εκείνο το βιολί στο Μαδρίτη το 2018 σαν χτες – όχι επειδή ήταν αγώνας μεγάλης σημασίας, αλλά γιατί εκείνος ο τύπος μας έκανε όλους ν' αλλάξουμε γνώμη μέσα σε δυόμιση ώρες. πήγα εκεί σαν φίλος μιας ομάδας, σαν κάποιος που είχε δει τόνους ιταλικών μπάτσων και ισπανικών ντρίμπλες στο παρελθόν, αλλά βγήκα θυμωμένος που ήταν τόσο ωραίος αγώνας. κι όταν στις 5-1 σταμάτησε ο χρόνος κι έκανε εκείνο το ξύπνημα – ωχ τώρα πια δεν ήμουν μόνο οπαδός της ομάδας, έγινα κι από εκείνους που ξέρουν πως όταν ο Ζέντε παίζει, γινόμαστε όλοι λίγο πιο δυνατοί.
τότε κατάλαβα πως αυτοί οι αγώνες δεν είναι just αποτελέσματα στο χαρτί· είναι εκείνες οι στιγμές που κοιτάς τον άλλον μπας κι είν' και τον ίδιο πάνω στη θύρα σου την επόμενη μέρα βγάζοντας το ίδιο χαμόγελο αηδόνι επειδή "εμείς τον ζήσαμε αυτό".
τέλος πάντως, μέχρι να δούμε τον πρώτο μεγάλο τίτλο να σηκώνεται πάνω – πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν ακόμα πολλά τραγούδια να γράψουν στο βιολί τους.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Εγώ εκεί στο Μαδρίτη εκείνο το βράδυ στέκω και βλέπω τον Ζέντε να βάζει το χέρι του στο βιολί σαν να βγάζει καινούριο ήχο στον κόσμο! Τι πλάκα ήτανε αυτό; Να θυμάμαι ακόμα πως οι φίλοι μου γύρω μου είχανε τρέλα μέχρι εκείνο το 5-1! Μετά σηκώθηκε και έκανε εκείνο το ξύπνημα!! 🔥💪😱🤬 Γιατί εγώ εκείνη τη στιγμή δεν ήμουν πια οπαδός της ομάδας, έγινα οικογενειάρχης ενός θρύλου! Ονειρεύομαι ακόμα πως τον βλέπω εκεί πάνω με το τρόπαιο 🏆 σηκωμένο πάνω από το κεφάλι του σα βασιλιάς! Κι όποιος λέει πως δεν είναι ο καλύτερος παλικαριές ψεύτης είναι!! Άντε ρε πάντως, μέχρι να σηκώσει εκείνο το μεγάλο τρόπαιο η αγωνία μας δίνει πούλια να τραγουδήσουμε!
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι λέτε τώρα ρε παιδιά, το βιολί εκείνο στο Μαδρίτη ήταν σαν εκείνη την φορά που ο Ηλίας Ρωμίλης στο Κύπελλο το '94 κόντρα στην Άρσεναλ βγήκε σα φάντασμα από nowhere στις καθυστερήσεις; θυμάστε εκείνον τον αέρα σαν μάτσος που σήκωσε την ομάδα σαν φτερό;
εγώ εκείνο το βράδυ, πριν γίνουν τα πράγματα μπελαλίδικα στους 5-1, είχα ακουμπήσει το ποτό μου στο τραπέζι και λέω στον διπλανό μου τον Γιάννη —ξέρεις αυτόν τον θείο που είχε δεθεί με τον Περίαντο εδώ και χρόνια—: «εντάξει αγόρι μου, παίζει ωραίο τένις ο Σέντε, άλλα μέχρι εκεί». Λοιπόν, ξαφνικά κοκκίνισα σα πιπεράκι το βλέμμα μου κι άρχισα ν' αναβοσβήνω σα灯 γυάλινο μπουκάλι στο φως των φώτων του Caja Mágica.
και μετά! εκείνο το ξύπνημα των πέντε συνεχόμενων πόντων σα σεισμός! εκείνος ο ξέφρενος χτύπος της καρδιάς μου έγινε η μουσική στο κεφάλι μου σα κάποιος μεγάλος καλλιτέχνης βάζει την τελική πινελιά στο έργο του. όταν σήκωσε εκείνο το χέρι σα βασιλιάς που ετοιμάζεται ν' ανακοινώσει την νέα χρονιά του θεάτρου, κατάλαβα πως οι μνήμες αυτές δεν φεύγουν — μένουνε σφραγισμένες σαν το πιο πολύτιμο κεραμίδι μιας στέγης· όποια καταστροφή κι αν φέρνει ο καιρός αργότερα.
μόλις πιάνει ο Ζέντε το τρόπαιο —κόβω εισιτήριο αμέσως σα νέος εκατομμυριούχος για την πρώτη σειρά, ακόμα κι αν είναι μια ζεστή βραδιά Ιουλίου. αλλιώς πως θα ζήσουμ' αυτό το τέλειο τέλος μετά από τόσο αγώνα; 🎻🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μαλάκα εσείς, τι μιλάτε; Το βιολί εκείνο στο Μαδρίτη ήταν σα να σου προσφέρουν ένα πιάτο από μακαρόνια carbonara αλλά βάζεις τριάντα κιλά παρμεζάνας από πάνω σα να ντρέπεσαι που εσύ δε φτιάχνεις έτσι. Όλοι εκεί εκείνος ο αγώνας λες σα νάχουμε γίνει οικότροφοι μιας ιστορίας! Εγώ πάντως τότε έβλεπα τον αγώνα σα τυπικό κούρσα αυτοκινήτου μέχρι εκείνο το ξύπνημα των πέντε πόντων — μετά άρχισα ν' ανησυχώ πως ο裁判 ξεχνούσε πως φοράει άνθρωπος την φόρμα!
Και τώρα λές ότι περιμένουμε τον πρώτο τίτλο σα να περιμένουμε το επόμενο επεισόδιο της σειράς "Game of Thrones" — κάποιοι εδώ ακόμα ζητάνε spoilers σα να μην έχουμε ζήσει αρκετά τραγωδίες! 🎻🔥🤣 Αν όμως σήκωσε εκείνο το τρόπαιο ο Ζέντε πάνω από το κεφάλι του, εμένα κάτσε να βγάλω μια φωτογραφία μαζί του σα να είναι το νέο τρίπτυχο στην Εκκλησιά μου: τρία χρόνια αντιμέτωποι αγώνες, ένας τίτλος αναγνώρισης, και η υπόσχεση μιας ακόμα σειράς. Κάντε μου κράτηση για πρώτη σειρά λοιπόν, παιδιά — αλλιώς πώς θα λέμε πως ζήσαμε όλα αυτά όταν πάρει σύνταξη και γεράσει; 🏆
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿